Relaties
alle pijlers
Verwerken van een handicap
zaterdag 12 mei 2018 om 13:32
Hallo allemaal.
Ik ben een vrouw van bijna dertig. Omwille van een aandoening aan mijn ruggenmerg ben ik rolstoelgebonden.
Gisteren heb ik een mailtje gekregen van een vriendin met de uitnodiging om voor haar verjaardag naar een tapasbar te gaan. Nu weet ik uit ervaring dat ik deze tapasbar niet binnen kan met mijn rolstoel (je moet meerdere trapjes naar beneden om binnen te raken). Nu weet ik helemaal niet hoe ik op de uitnodiging moet reageren. Moet ik mijn vriendin zeggen dat ik niet binnen kan of moet ik een excuus zoeken waarom ik niet mee kan?
Situaties zoals deze zijn dubbel. Langs de ene kant ben ik blij dat mijn vriendinnen niet meer stilstaan bij mijn beperking. Het is zo gewoon geworden dat ze er niet meer bij nadenken. Voor hen ben ik gewoon mezelf en niet "die vrouw in de rolstoel". Langs de andere kant wil ik niet alweer degene zijn die moeilijk gaat doen. Moet ik er iets van zeggen? En als ik er iets van zeg, wat verwacht ik dan? Ik kan toch niet verwachten dat ze voor mij haar plannen omgooit. Ik wil ze ook niet opzadelen met een vervelend gevoel omdat ik niet mee kan.
Het is soms vervelend om altijd te moeten vragen of mensen rekening met je willen houden. Als we bijvoorbeeld gaan eten, dan moet ik achteraf snel naar huis voor mijn toiletzorg, om te voorkomen dat er wat misloopt. Mijn vriendinnen hebben hier altijd begrip voor, maar toch voelt het soms vervelend om anders te zijn.
Er zijn dagen zoals vandaag, waar ik mij best eenzaam voel.
Toen ik net ziek was, dacht men dat ik nooit zelfstandig zou kunnen wonen. Nu woon ik alleen, heb ik een vaste job, hobby's, vrienden, veel steun van mijn familie en ga ik vaak op reis. Ik ben wel blij met waar ik sta, maar toch voel ik mij soms alleen. Iedereen van mij leeftijd is bezig met zijn gezin maken, terwijl ik nog nooit een relatie heb gehad. Ik heb vrienden en ga regelmatig weg, maar 's avonds keert iedereen terug naar zijn eigen gezin en blijf ik 'achter'. Ik mis het om een relatie te hebben, maar het idee om intiem met iemand te zijn weerhoudt mij ervan. Ik durf het niet.
Wat ik hiermee wil, weet ik niet echt.
Misschien is er hier iemand die hier ervaring mee heeft.
Ik ben een vrouw van bijna dertig. Omwille van een aandoening aan mijn ruggenmerg ben ik rolstoelgebonden.
Gisteren heb ik een mailtje gekregen van een vriendin met de uitnodiging om voor haar verjaardag naar een tapasbar te gaan. Nu weet ik uit ervaring dat ik deze tapasbar niet binnen kan met mijn rolstoel (je moet meerdere trapjes naar beneden om binnen te raken). Nu weet ik helemaal niet hoe ik op de uitnodiging moet reageren. Moet ik mijn vriendin zeggen dat ik niet binnen kan of moet ik een excuus zoeken waarom ik niet mee kan?
Situaties zoals deze zijn dubbel. Langs de ene kant ben ik blij dat mijn vriendinnen niet meer stilstaan bij mijn beperking. Het is zo gewoon geworden dat ze er niet meer bij nadenken. Voor hen ben ik gewoon mezelf en niet "die vrouw in de rolstoel". Langs de andere kant wil ik niet alweer degene zijn die moeilijk gaat doen. Moet ik er iets van zeggen? En als ik er iets van zeg, wat verwacht ik dan? Ik kan toch niet verwachten dat ze voor mij haar plannen omgooit. Ik wil ze ook niet opzadelen met een vervelend gevoel omdat ik niet mee kan.
Het is soms vervelend om altijd te moeten vragen of mensen rekening met je willen houden. Als we bijvoorbeeld gaan eten, dan moet ik achteraf snel naar huis voor mijn toiletzorg, om te voorkomen dat er wat misloopt. Mijn vriendinnen hebben hier altijd begrip voor, maar toch voelt het soms vervelend om anders te zijn.
Er zijn dagen zoals vandaag, waar ik mij best eenzaam voel.
Toen ik net ziek was, dacht men dat ik nooit zelfstandig zou kunnen wonen. Nu woon ik alleen, heb ik een vaste job, hobby's, vrienden, veel steun van mijn familie en ga ik vaak op reis. Ik ben wel blij met waar ik sta, maar toch voel ik mij soms alleen. Iedereen van mij leeftijd is bezig met zijn gezin maken, terwijl ik nog nooit een relatie heb gehad. Ik heb vrienden en ga regelmatig weg, maar 's avonds keert iedereen terug naar zijn eigen gezin en blijf ik 'achter'. Ik mis het om een relatie te hebben, maar het idee om intiem met iemand te zijn weerhoudt mij ervan. Ik durf het niet.
Wat ik hiermee wil, weet ik niet echt.
Misschien is er hier iemand die hier ervaring mee heeft.
maandag 14 mei 2018 om 16:26
Precies dit!!!MiniMe3 schreef: ↑14-05-2018 14:14En dus geef je het bij je vriendin aan, zodat er als zij enigszins een fatsoenlijk mens is, zo'n soort locatie gevonden kan worden. Makkelijk toch? Ik zou echt pissig zijn als een vriendin om zoiets niet zou komen, zonder dit aan te geven. Ik zou mezelf voor m'n kop slaan en snel op zoek gaan naar een geschikte locatie en dat met jou overleggen.
Frankly my dear, I don"t give a damn
maandag 14 mei 2018 om 19:07
Dit dus.turquasi schreef: ↑14-05-2018 14:46je hebt eigenlijk 2 issues, een praktische en een psychische
de 1e moet je aangrijpen om je vriendin duidelijk te maken dat ze je voor een probleem stelt, als je deze kans niet grijpt om haar dit uit te leggen ga je beslist vaker met haar iets dergelijks meemaken. Ik bedoel, wat is het de volgende keer, zaklopen of bergbeklimmen?
je psychische issue moet je zelf aanpakken, je klinkt alsof je op de rand van een depressie zit en jezelf zielig vind. Dat mag best want het is nu eenmaal kut. Het is ook knap vervelend en niet eerlijk en doodeng dat het inderdaad je toekomst en je kansen op een relatie beïnvloed. Maar het gaat te ver als je denkt dat een bruiloft er voor jou nooit in zal zitten. En waar jij waarschijnlijk niet voldoende aan hebt gedacht is dat je niet de enige bent die dit soort gelegenheden moeilijk vind. Jij hebt misschien een zichtbare handicap maar zoals hierboven al eerder genoemd zijn er tal van onzichtbare moeilijkheden die bij mensen spelen. Misschien zijn er onder de andere genodigden wel mensen met een allergie die het niet aandurven bij dit restaurant. Mensen met een sociale fobie, of met een sociale stoornis die al zweten bij het idee. Misschien zit er iemand bij die stottert en een hekel heeft aan dit soort gelegenheden waar het nog erger van word en dan kijkt de hele tafel je aan, inclusief het personeel dat zich afvraagt of je de ppppppatatas bravas wil of de pppppparmaham met meloen. Misschien is er een meisje bij dat 130 kilo weegt en denkt dat iedereen na afloop over haar zal roddelen als ze extra saus wil bestellen. Dus heb jij het zwaar, ja dat mag je best vinden. Maar rol niet door het leven denkende dat voor de rest van de wereld alles echt alleen maar op rolletjes gaat.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!