Relaties
alle pijlers
Vraag ik te veel?
vrijdag 23 augustus 2019 om 22:23
Hoi,
Allereerst mijn excuses dat het verhaal zo lang is geworden. Ik hoop dat het leesbaar is.
Ik zit met een dilemma waar ik mijn realistische kijk op kwijt ben en ook niet meer weet of ik te veel vraag.
Een korte voorgeschiedenis. Ik heb 5 jaar een relatie met 2 (stief) kinderen, de kinderen zijn er 80% van de tijd en horen er voor mij bij alsof het mijn eigen kinderen zijn.
Wij wonen voor het werk tijdelijk in het buitenland. De relatie gaat niet over rozen, mijn partner is opweg om van een depressie af te komen wat al die jaren geduurd heeft. Het draaide altijd om zijn moodswings waarbij het vaak er op uitdraaide dat ik de volle laag kreeg, hij niet meer bereikbaar was of me gewoon liet staan, ook de kinderen moeten het ontgelden.
Stom voorbeeld, tijdens de vakantie was er een gesprek over welke weg wij terug zouden nemen. (het was zwarte zaterdag) Zijn dochter zegt dat je hier en daar ook alternatieve routes kon rijden. Vanuit het niets kwam er een stemverheffing wat in een regelrechte discussie tussen hem en zijn dochter ontaarde.
Uiteindelijk ben ik er tussen gestapt en heb hem gevraagd of hij daadwerkelijk een krachtmeting met zijn dochter aan wilde gaan. Het kind bedoelde het goed. (en dit is een mild voorbeeld)
Hele dagen zit hij op zijn telefoon waardevolle tijd met zijn kinderen gaat voorbij die ik op vul. Die kids moeten af en toe 3x papa zeggen totdat hij reageert. Interesse bijv. mbt een stageplaats komt niet van hem, dan ben ik degene die vraagt hoe het ervoor staat. Die kinderen hangen heel erg aan mij.
Zijn jongste dochter heeft grote behoefte om te praten, zelfs over serieuze zaken maar hij gaat er gewoon niet op in. Zijn ene dochter is wat ouder en is lesbisch, met mij kan ze er over praten.
Nu kwam een familielid van mij met spoed op de IC te liggen en ligt daar nog steeds. Omdat ik in het buitenland woon heeft dit best nog een extra impact. Ik kreeg het bericht en stelde mijn partner op de hoogte. Hij ging eerst nog doodleuk bij zijn broer op visite en kwam 2 uur later. Hij had de situatie verkeerd ingeschat zei hij achteraf. Vroeg mij zelfs waar ik mij nou druk om maakte.
Ik ben de volgende dag naar huis gevlogen, alleen. Hij kwam 2 dagen later.
Vandaag is zijn verjaardag en zou de kinderen ophalen en terug naar Nederland komen. Omdat ik van mening ben dat de reis een behoorlijke impact heeft (vandaag had dat dus ong. 1000km geweest op 1 dag en dan op zondag 500km terug) dus ik zeg van joh haal lekker de kinderen en ga naar huis en rij niet dat hele stuk terug, vier het met het zijn 3en en dan zie ik je volgende week weer.
Vandaag toen hij wegging stortte ik in, hij was al onderweg dus ik belde hem. Aangezien ik naast mijn ene familielid op de IC ook nog zorg voor de ander met dementie.
Nou ik werd vol gescholden dat ik een egoist ben dat ik huilde ik had namelijk 2 dagen de tijd gehad om te huilen. Vervolgens de opmerking bedankt voor het verzieken van mijn verjaardag. Ik gun hem niets. Ik heb na het ophangen ook niets meer gehoord. Weet niet eens of hij goed aangekomen is. Ik loop er niet meer achteraan (deed ik vroeger wel maar het brengt niets meer).
Het enige wat ik hoorde was ik, ik, ik. Ik was over mijn toeren en niet 1x van joh kom op ik ben er voor je, je doet het goed.
Het punt is, soms denk ik weleens dat hij twee gezichten heeft. Iedereen kent hem als joviaal, vriendelijk en zorgzaam maar dat is niet de persoon die ik in huis heb. Hij scheld me de huid vol en zegt daarna nee dat heb ik niet gedaan of is ineens heel lief en aardig.
Ik heb mijn mening enerzijds gemaakt dat dit puur vergif is (er zijn geregeld van dit soort dingen) maar soms slaat die twijfel toe van zie ik het wel goed. Ben ik een egoist? Vraag ik te veel? Het is erin geslopen en ik geloof dat ik mijn zelfrespect door de jaren heen kwijtgeraakt ben.
En als ik wegga dan heb ik er ook de kids mee. Ik voel mij verantwoordelijk ondanks dat zij niet van mij zijn.
Allereerst mijn excuses dat het verhaal zo lang is geworden. Ik hoop dat het leesbaar is.
Ik zit met een dilemma waar ik mijn realistische kijk op kwijt ben en ook niet meer weet of ik te veel vraag.
Een korte voorgeschiedenis. Ik heb 5 jaar een relatie met 2 (stief) kinderen, de kinderen zijn er 80% van de tijd en horen er voor mij bij alsof het mijn eigen kinderen zijn.
Wij wonen voor het werk tijdelijk in het buitenland. De relatie gaat niet over rozen, mijn partner is opweg om van een depressie af te komen wat al die jaren geduurd heeft. Het draaide altijd om zijn moodswings waarbij het vaak er op uitdraaide dat ik de volle laag kreeg, hij niet meer bereikbaar was of me gewoon liet staan, ook de kinderen moeten het ontgelden.
Stom voorbeeld, tijdens de vakantie was er een gesprek over welke weg wij terug zouden nemen. (het was zwarte zaterdag) Zijn dochter zegt dat je hier en daar ook alternatieve routes kon rijden. Vanuit het niets kwam er een stemverheffing wat in een regelrechte discussie tussen hem en zijn dochter ontaarde.
Uiteindelijk ben ik er tussen gestapt en heb hem gevraagd of hij daadwerkelijk een krachtmeting met zijn dochter aan wilde gaan. Het kind bedoelde het goed. (en dit is een mild voorbeeld)
Hele dagen zit hij op zijn telefoon waardevolle tijd met zijn kinderen gaat voorbij die ik op vul. Die kids moeten af en toe 3x papa zeggen totdat hij reageert. Interesse bijv. mbt een stageplaats komt niet van hem, dan ben ik degene die vraagt hoe het ervoor staat. Die kinderen hangen heel erg aan mij.
Zijn jongste dochter heeft grote behoefte om te praten, zelfs over serieuze zaken maar hij gaat er gewoon niet op in. Zijn ene dochter is wat ouder en is lesbisch, met mij kan ze er over praten.
Nu kwam een familielid van mij met spoed op de IC te liggen en ligt daar nog steeds. Omdat ik in het buitenland woon heeft dit best nog een extra impact. Ik kreeg het bericht en stelde mijn partner op de hoogte. Hij ging eerst nog doodleuk bij zijn broer op visite en kwam 2 uur later. Hij had de situatie verkeerd ingeschat zei hij achteraf. Vroeg mij zelfs waar ik mij nou druk om maakte.
Ik ben de volgende dag naar huis gevlogen, alleen. Hij kwam 2 dagen later.
Vandaag is zijn verjaardag en zou de kinderen ophalen en terug naar Nederland komen. Omdat ik van mening ben dat de reis een behoorlijke impact heeft (vandaag had dat dus ong. 1000km geweest op 1 dag en dan op zondag 500km terug) dus ik zeg van joh haal lekker de kinderen en ga naar huis en rij niet dat hele stuk terug, vier het met het zijn 3en en dan zie ik je volgende week weer.
Vandaag toen hij wegging stortte ik in, hij was al onderweg dus ik belde hem. Aangezien ik naast mijn ene familielid op de IC ook nog zorg voor de ander met dementie.
Nou ik werd vol gescholden dat ik een egoist ben dat ik huilde ik had namelijk 2 dagen de tijd gehad om te huilen. Vervolgens de opmerking bedankt voor het verzieken van mijn verjaardag. Ik gun hem niets. Ik heb na het ophangen ook niets meer gehoord. Weet niet eens of hij goed aangekomen is. Ik loop er niet meer achteraan (deed ik vroeger wel maar het brengt niets meer).
Het enige wat ik hoorde was ik, ik, ik. Ik was over mijn toeren en niet 1x van joh kom op ik ben er voor je, je doet het goed.
Het punt is, soms denk ik weleens dat hij twee gezichten heeft. Iedereen kent hem als joviaal, vriendelijk en zorgzaam maar dat is niet de persoon die ik in huis heb. Hij scheld me de huid vol en zegt daarna nee dat heb ik niet gedaan of is ineens heel lief en aardig.
Ik heb mijn mening enerzijds gemaakt dat dit puur vergif is (er zijn geregeld van dit soort dingen) maar soms slaat die twijfel toe van zie ik het wel goed. Ben ik een egoist? Vraag ik te veel? Het is erin geslopen en ik geloof dat ik mijn zelfrespect door de jaren heen kwijtgeraakt ben.
En als ik wegga dan heb ik er ook de kids mee. Ik voel mij verantwoordelijk ondanks dat zij niet van mij zijn.
zaterdag 24 augustus 2019 om 08:33
Maar je weet best dat dit geen normale situatie is, ook hier hoor je weer dat het niet normaal is, en nu?
Je zult het zelf moeten doen, wij hoeven onszelf niet uit een benarde positie te bevrijden, jij wel.
Persoonlijk lijkt me dit een uitgelezen kans om voor jezelf te gaan, je zegt beste Bert/henk/Fred?, gefeliciteerd met je verjaardag, ik gun je een mooi leven, maar wel zonder mij, ik kwam als gelukkig mens in deze relatie en heb vijf lange vervelende jaren aan je weggegooid, je was een nagel aan mijjn doodskist en nu ga ik weer van mijn eigen leven genieten en ik wil je nooit meer zien of spreken. Punt.
En je bent vrij!
Je zult het zelf moeten doen, wij hoeven onszelf niet uit een benarde positie te bevrijden, jij wel.
Persoonlijk lijkt me dit een uitgelezen kans om voor jezelf te gaan, je zegt beste Bert/henk/Fred?, gefeliciteerd met je verjaardag, ik gun je een mooi leven, maar wel zonder mij, ik kwam als gelukkig mens in deze relatie en heb vijf lange vervelende jaren aan je weggegooid, je was een nagel aan mijjn doodskist en nu ga ik weer van mijn eigen leven genieten en ik wil je nooit meer zien of spreken. Punt.
En je bent vrij!
zaterdag 24 augustus 2019 om 08:40
Sterkte in het ziekenhuis, geef je liefde en aandacht aan mensen die ook van jou houden en goed voor jou zijn.Vraagteken_800 schreef: ↑24-08-2019 08:27Ik kan voorlopig niet reageren ik ga zo naar het ziekenhuis. Familielid is mijn vader die op de IC ligt dus daar ligt wel degelijk een prioriteit.
En ik heb ook mijn beslissing genomen om weg te gaan. Ik had dit even nodig.
Thanks
zaterdag 24 augustus 2019 om 08:53
Ik herken wel delen. Ik had een relatie met een heel charmante man. Hij was slim, wereld, grappig. In het begin werd ik de hemel ingeprezen en had ik nog nooit een man ontmoet die zo lief en open was. Maar later heeft hij zijn burn-out (waar hij al flink naar onderweg was toen ik hem leerde kennen) enorm op mij afgereageerd.
Toen ik hem hielp verhuizen (we gingen niet samen wonen, gelukig maar) was hij niet te harden en kreeg ik van allerelei dingen de schuld. "Wat dóe ik hier?" dacht ik toen. Ik was toch zelfstanding, woonde in het buitenland, deed mijn eigen ding? Waarom liet ik me zo afblaffen door die man? Maar ik ben nog maanden bij hem gebleven hoor. Wat hij kon toch zo leuk zijn, al ging het gedrag van kwaad tot erger. Kon bijna niks goed doen waardoor ik ook steeds minder deed of minder initiatief nam.
Waarom ik zo lang bij hem ben gebleven weet ik nog steeds niet precies. Misschien een combinatie van loyaliteit (nou ja, niet naar mezelf), sunk cost gevoel ("heb er al zoveel moeite voor gedaan") en ondanks al mijn zelfstandigheid en profesionele zelfvertrouwen een soort van onzekerheid dat ik anders nooit meer iemand tegen zou komen. Ik ben ook een beetje neurotisch in de zin dat ik de schuld van dingen (dus ook moeilijkheden in relaties) teveel bij mezelf leg. Oh, en het was ook een tijdje uit geweest en ik was terug gegaan naar hem. Dat maakte stoppen nog lastiger.
Affijn, inmiddels ben ik niet meer onder de indruk van charmant zijn en kan rode vlaggen beter herkennen, dus was het toch nog ergens goed voor
Toen ik hem hielp verhuizen (we gingen niet samen wonen, gelukig maar) was hij niet te harden en kreeg ik van allerelei dingen de schuld. "Wat dóe ik hier?" dacht ik toen. Ik was toch zelfstanding, woonde in het buitenland, deed mijn eigen ding? Waarom liet ik me zo afblaffen door die man? Maar ik ben nog maanden bij hem gebleven hoor. Wat hij kon toch zo leuk zijn, al ging het gedrag van kwaad tot erger. Kon bijna niks goed doen waardoor ik ook steeds minder deed of minder initiatief nam.
Waarom ik zo lang bij hem ben gebleven weet ik nog steeds niet precies. Misschien een combinatie van loyaliteit (nou ja, niet naar mezelf), sunk cost gevoel ("heb er al zoveel moeite voor gedaan") en ondanks al mijn zelfstandigheid en profesionele zelfvertrouwen een soort van onzekerheid dat ik anders nooit meer iemand tegen zou komen. Ik ben ook een beetje neurotisch in de zin dat ik de schuld van dingen (dus ook moeilijkheden in relaties) teveel bij mezelf leg. Oh, en het was ook een tijdje uit geweest en ik was terug gegaan naar hem. Dat maakte stoppen nog lastiger.
Affijn, inmiddels ben ik niet meer onder de indruk van charmant zijn en kan rode vlaggen beter herkennen, dus was het toch nog ergens goed voor
"I'm just an animal looking for a home and.... share the same space for a minute or two...”
zaterdag 24 augustus 2019 om 08:56
Wanneer je je eigen wensen en behoeften negeert dan zal een ander ze ook niet voor je vervullen. je zelf ondergeschikt maken aan een ander is niet een rol die je snel weer even omdraait wanneer jezelf voor grote problemen of levens events komt te staan.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zaterdag 24 augustus 2019 om 09:05
Het doet me hier aan denken (kan het plaatje niet plakken)
https://www.instagram.com/p/Bot_jnGHo33
https://www.instagram.com/p/Bot_jnGHo33
"I'm just an animal looking for a home and.... share the same space for a minute or two...”
zaterdag 24 augustus 2019 om 10:35
Dat klinkt toch wel als een redder, hoor!Vraagteken_800 schreef: ↑24-08-2019 08:21De moeder van de kinderen is aan een tweede jeugd begonnen. Gaat 4 dagen in de week stappen en dan dronken thuiskomen. Kinderen sliepen altijd wel ergens anders.
En op het moment dat de jongste zei “mama stuurt mij altijd weg als zij met haar vriendinnen gaat spelen en ze speelt nooit met mij” dat brak mijn hart.
Het is enorm rot voor de kinderen! Maar dat wordt door de ouders veroorzaakt. Vader negeert ze als ze er zijn en heeft geen belangstelling voor hun kinderen. Moeder zorgt blijkbaar ook slecht voor de kinderen. Dat doen die ouders zelf. Jij hoeft de kinderen niet te redden. Jij moet goed voor jezelf zorgen. Een ander doet dat niet, zeker je vriend niet.
Vraag meer van jezelf! Respect voor jezelf! Vrijheid voor jezelf! Een fijn leven voor jezelf!
zaterdag 24 augustus 2019 om 10:45
Dus hij zegt sorry, terwijl hij zelf zijn verkeerde houding en gedrag niet in zag, loopt dan naar dochter, zegt sorry en dat hij van haar houdt en dochter moet dan weer doorgaan alsof er niks gebeurd is? Dat kind heeft ook gevoelens. Het is sowieso een ongelijke relatie want hij is de ouder en zij het kind. Het gevoelsleven van het kind raakt erg verward met dat afstoten en aantrekken van hem.Vraagteken_800 schreef: ↑24-08-2019 07:21Zijn reactie was dat hij zijn dochter negeerde en een discussie met mij startte.
Na een tijdje stopte dit en zegt van je hebt gelijk hij naar beneden om sorry te zeggen. 3x gezegd ik hou van je tegen zijn dochter waar geen reactie op kwam.
Die 'twee gezichten' van hem doen me denken aan borderlinegedrag.
Met deze temperaturen en harde ondergrond is het moeilijk voedsel vinden voor vogels en egels en eekhoorns. Voer ze bij met het juiste voer. Dank je wel.
zaterdag 24 augustus 2019 om 11:05
Natuurlijk is je zieke vader prioriteit! Idioot dat je vriend geen belangstelling en begrip toont! Dat is echt onmenselijk.Vraagteken_800 schreef: ↑24-08-2019 08:27Ik kan voorlopig niet reageren ik ga zo naar het ziekenhuis. Familielid is mijn vader die op de IC ligt dus daar ligt wel degelijk een prioriteit.
zaterdag 24 augustus 2019 om 11:51
Nou, dan zouden wel heel eel mensen borderline hebben. Dit is gewoon iemand die met klootzakkerig gedrag wegkomt.SweetFirefly schreef: ↑24-08-2019 10:45
Die 'twee gezichten' van hem doen me denken aan borderlinegedrag.
"I'm just an animal looking for a home and.... share the same space for a minute or two...”
zaterdag 24 augustus 2019 om 12:03
Hij zegt je hebt gelijk en sorry en dan zou hij zijn eigen gedrag niet inzien?
Is het normaal dat zijn dochter hem negeert?
To heeft de kloof tussen de kinderen en ouders eerders groter dan kleiner gemaakt. Alleen met haar kunnen ze praten....alsof het haar eigen kinderen zijn. Het probleem is het zijn haar eigen kinderen niet...die kun je namelijk niet zomaar achter laten bij hun biologische ouders wanneer het te lastig wordt.
Ook tegen je partner zeggen ga maar lekker naar huis dan zie ik volgende week om dezelfde dag weer huilend aan de lijn te hangen dat dat ook weer niet goed is....
Dit is verhaal/patroon waar veel meer kanten aan zitten dan 1 en ambivalent en splitsend gedrag komt ook niet van 1 iemand.
Is het normaal dat zijn dochter hem negeert?
To heeft de kloof tussen de kinderen en ouders eerders groter dan kleiner gemaakt. Alleen met haar kunnen ze praten....alsof het haar eigen kinderen zijn. Het probleem is het zijn haar eigen kinderen niet...die kun je namelijk niet zomaar achter laten bij hun biologische ouders wanneer het te lastig wordt.
Ook tegen je partner zeggen ga maar lekker naar huis dan zie ik volgende week om dezelfde dag weer huilend aan de lijn te hangen dat dat ook weer niet goed is....
Dit is verhaal/patroon waar veel meer kanten aan zitten dan 1 en ambivalent en splitsend gedrag komt ook niet van 1 iemand.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zaterdag 24 augustus 2019 om 12:14
Ja hoor.viva-amber schreef: ↑24-08-2019 12:03Hij zegt je hebt gelijk en sorry en dan zou hij zijn eigen gedrag niet inzien?
Is het normaal dat zijn dochter hem negeert?
To heeft de kloof tussen de kinderen en ouders eerders groter dan kleiner gemaakt. Alleen met haar kunnen ze praten....alsof het haar eigen kinderen zijn. Het probleem is het zijn haar eigen kinderen niet...die kun je namelijk niet zomaar achter laten bij hun biologische ouders wanneer het te lastig wordt.
zaterdag 24 augustus 2019 om 12:16
Nee ik hing niet huilend aan de telefoon dat hij mij niet achter kon laten. Ik belde hem omdat het allemaal te veel werd.
Het enige wat ik even nodig had (het is niet dat ik iedere dag loop te huilen en hem ermee belast). Wilde alleen zijn stem horen en even van joh hou je sterk, kom op. (Even een steuntje in de rug).
En uiteraard zijn er 2 kanten in het verhaal, dat zal ik nooit ontkennen ook ik heb mijn fouten.
Sorry maar moet ik mijzelf wel verdedigen, ik heb zeker niet bewust de kloof groter gemaakt. Als de vader niet luistert en ik hem actief bij het gesprek probeer te betrekken en er niet op in gaat, kan ik zijn dochter niet wegsturen of niet luisteren.
Maar goed...ik heb aangegeven dat ik voor mijzelf kies en dat ik begin September terug naar huis ga om in te pakken.
Het enige wat ik even nodig had (het is niet dat ik iedere dag loop te huilen en hem ermee belast). Wilde alleen zijn stem horen en even van joh hou je sterk, kom op. (Even een steuntje in de rug).
En uiteraard zijn er 2 kanten in het verhaal, dat zal ik nooit ontkennen ook ik heb mijn fouten.
Sorry maar moet ik mijzelf wel verdedigen, ik heb zeker niet bewust de kloof groter gemaakt. Als de vader niet luistert en ik hem actief bij het gesprek probeer te betrekken en er niet op in gaat, kan ik zijn dochter niet wegsturen of niet luisteren.
Maar goed...ik heb aangegeven dat ik voor mijzelf kies en dat ik begin September terug naar huis ga om in te pakken.
zaterdag 24 augustus 2019 om 12:17
Serieus? Niet doen joh.Vraagteken_800 schreef: ↑24-08-2019 12:16Nee ik hing niet huilend aan de telefoon dat hij mij niet achter kon laten. Ik belde hem omdat het allemaal te veel werd.
Het enige wat ik even nodig had (het is niet dat ik iedere dag loop te huilen en hem ermee belast). Wilde alleen zijn stem horen en even van joh hou je sterk, kom op. (Even een steuntje in de rug).
En uiteraard zijn er 2 kanten in het verhaal, dat zal ik nooit ontkennen ook ik heb mijn fouten.
Sorry maar moet ik mijzelf wel verdedigen, ik heb zeker niet bewust de kloof groter gemaakt. Als de vader niet luistert en ik hem actief bij het gesprek probeer te betrekken en er niet op in gaat, kan ik zijn dochter niet wegsturen of niet luisteren.
Maar goed...ik heb aangegeven dat ik voor mijzelf kies en dat ik begin September terug naar huis ga om in te pakken.
En hoe nam hij dat voor jezelf kiezen op?
zaterdag 24 augustus 2019 om 12:22
Deze man kan helemaal niet zorgen voor kinderen noch zorgen voor een ander zelfs niet tijdelijk. het is de vraag of hij überhaupt voor zichzelf kan zorgen...het punt is hij is volwassen dus hij zal het zelf moeten oplossen.
Je kunt het niet voor hem doen.
Het is jammer dat je er zo achter moet komen.
Je kunt het niet voor hem doen.
Het is jammer dat je er zo achter moet komen.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zaterdag 24 augustus 2019 om 12:40
Nou ik heb de volle laag gekregen. Ik gaf aan dat het beter is om uit elkaar te gaan. Dat we elkaars geluk niet in de weg moeten staan en dat beiden beter verdienen. Had het liever face to face gedaan maar het kan niet anders.
Ik heb de hersenen niet om het begrijpen, ik ben een grote egoist met wat ik nou de kinderen aan doe (zwakke plek) ik verziek alles, je blijft voor je leven alleen niemand wilt je.
Nou ja in die trent.
Ik moest het maar uitzoeken met mijn vader, lekker belangrijk was de opmerking.
Ik heb de hersenen niet om het begrijpen, ik ben een grote egoist met wat ik nou de kinderen aan doe (zwakke plek) ik verziek alles, je blijft voor je leven alleen niemand wilt je.
Nou ja in die trent.
Ik moest het maar uitzoeken met mijn vader, lekker belangrijk was de opmerking.
zaterdag 24 augustus 2019 om 12:46
Afijn, deze man heeft je niet veel te beoden in tijden van nood. Ik raad je aan om vooral niet teveel je bezig te houden met "Waarom doet hij zo?", maar je vooral op jezelf, je famile ( het hier en nu) en je eigen toekomst te richten, niet teveel met het verleden.
"I'm just an animal looking for a home and.... share the same space for a minute or two...”
zaterdag 24 augustus 2019 om 12:48
Vraagteken...weet je zeker dat dit de veilige weg is? Je bent hem nu al ingeslagen...maar goed zijn er zaken die hij kan saboteren?
Jij zit namelijk hier en hij met jouw spullen en ik neem aan gegevens en papieren daar. Hebben jullie bijv een gezamelijke rekening of kan hij bij andere belangrijke spullen of papieren van jou.
Heb je je vriend wel eens wraakzuchtig meegemaakt?
Of verwacht je eerder dat hij in depressief gedrag vervalt?
Ik kan mij voorstellen dat je wel iets anders aan je hoofd hebt...echter heb je bepaalde risico's overwogen?
Jij zit namelijk hier en hij met jouw spullen en ik neem aan gegevens en papieren daar. Hebben jullie bijv een gezamelijke rekening of kan hij bij andere belangrijke spullen of papieren van jou.
Heb je je vriend wel eens wraakzuchtig meegemaakt?
Of verwacht je eerder dat hij in depressief gedrag vervalt?
Ik kan mij voorstellen dat je wel iets anders aan je hoofd hebt...echter heb je bepaalde risico's overwogen?
viva-amber wijzigde dit bericht op 24-08-2019 12:50
0.00% gewijzigd
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zaterdag 24 augustus 2019 om 12:54
Nou, de perfecte bevestiging van een goede keuze na al die jaren de foute keus, die jij nodig had denk ik?Vraagteken_800 schreef: ↑24-08-2019 12:40Nou ik heb de volle laag gekregen. Ik gaf aan dat het beter is om uit elkaar te gaan. Dat we elkaars geluk niet in de weg moeten staan en dat beiden beter verdienen. Had het liever face to face gedaan maar het kan niet anders.
Ik heb de hersenen niet om het begrijpen, ik ben een grote egoist met wat ik nou de kinderen aan doe (zwakke plek) ik verziek alles, je blijft voor je leven alleen niemand wilt je.
Nou ja in die trent.
Ik moest het maar uitzoeken met mijn vader, lekker belangrijk was de opmerking.
