Relaties
alle pijlers
Vraag ik te veel?
vrijdag 23 augustus 2019 om 22:23
Hoi,
Allereerst mijn excuses dat het verhaal zo lang is geworden. Ik hoop dat het leesbaar is.
Ik zit met een dilemma waar ik mijn realistische kijk op kwijt ben en ook niet meer weet of ik te veel vraag.
Een korte voorgeschiedenis. Ik heb 5 jaar een relatie met 2 (stief) kinderen, de kinderen zijn er 80% van de tijd en horen er voor mij bij alsof het mijn eigen kinderen zijn.
Wij wonen voor het werk tijdelijk in het buitenland. De relatie gaat niet over rozen, mijn partner is opweg om van een depressie af te komen wat al die jaren geduurd heeft. Het draaide altijd om zijn moodswings waarbij het vaak er op uitdraaide dat ik de volle laag kreeg, hij niet meer bereikbaar was of me gewoon liet staan, ook de kinderen moeten het ontgelden.
Stom voorbeeld, tijdens de vakantie was er een gesprek over welke weg wij terug zouden nemen. (het was zwarte zaterdag) Zijn dochter zegt dat je hier en daar ook alternatieve routes kon rijden. Vanuit het niets kwam er een stemverheffing wat in een regelrechte discussie tussen hem en zijn dochter ontaarde.
Uiteindelijk ben ik er tussen gestapt en heb hem gevraagd of hij daadwerkelijk een krachtmeting met zijn dochter aan wilde gaan. Het kind bedoelde het goed. (en dit is een mild voorbeeld)
Hele dagen zit hij op zijn telefoon waardevolle tijd met zijn kinderen gaat voorbij die ik op vul. Die kids moeten af en toe 3x papa zeggen totdat hij reageert. Interesse bijv. mbt een stageplaats komt niet van hem, dan ben ik degene die vraagt hoe het ervoor staat. Die kinderen hangen heel erg aan mij.
Zijn jongste dochter heeft grote behoefte om te praten, zelfs over serieuze zaken maar hij gaat er gewoon niet op in. Zijn ene dochter is wat ouder en is lesbisch, met mij kan ze er over praten.
Nu kwam een familielid van mij met spoed op de IC te liggen en ligt daar nog steeds. Omdat ik in het buitenland woon heeft dit best nog een extra impact. Ik kreeg het bericht en stelde mijn partner op de hoogte. Hij ging eerst nog doodleuk bij zijn broer op visite en kwam 2 uur later. Hij had de situatie verkeerd ingeschat zei hij achteraf. Vroeg mij zelfs waar ik mij nou druk om maakte.
Ik ben de volgende dag naar huis gevlogen, alleen. Hij kwam 2 dagen later.
Vandaag is zijn verjaardag en zou de kinderen ophalen en terug naar Nederland komen. Omdat ik van mening ben dat de reis een behoorlijke impact heeft (vandaag had dat dus ong. 1000km geweest op 1 dag en dan op zondag 500km terug) dus ik zeg van joh haal lekker de kinderen en ga naar huis en rij niet dat hele stuk terug, vier het met het zijn 3en en dan zie ik je volgende week weer.
Vandaag toen hij wegging stortte ik in, hij was al onderweg dus ik belde hem. Aangezien ik naast mijn ene familielid op de IC ook nog zorg voor de ander met dementie.
Nou ik werd vol gescholden dat ik een egoist ben dat ik huilde ik had namelijk 2 dagen de tijd gehad om te huilen. Vervolgens de opmerking bedankt voor het verzieken van mijn verjaardag. Ik gun hem niets. Ik heb na het ophangen ook niets meer gehoord. Weet niet eens of hij goed aangekomen is. Ik loop er niet meer achteraan (deed ik vroeger wel maar het brengt niets meer).
Het enige wat ik hoorde was ik, ik, ik. Ik was over mijn toeren en niet 1x van joh kom op ik ben er voor je, je doet het goed.
Het punt is, soms denk ik weleens dat hij twee gezichten heeft. Iedereen kent hem als joviaal, vriendelijk en zorgzaam maar dat is niet de persoon die ik in huis heb. Hij scheld me de huid vol en zegt daarna nee dat heb ik niet gedaan of is ineens heel lief en aardig.
Ik heb mijn mening enerzijds gemaakt dat dit puur vergif is (er zijn geregeld van dit soort dingen) maar soms slaat die twijfel toe van zie ik het wel goed. Ben ik een egoist? Vraag ik te veel? Het is erin geslopen en ik geloof dat ik mijn zelfrespect door de jaren heen kwijtgeraakt ben.
En als ik wegga dan heb ik er ook de kids mee. Ik voel mij verantwoordelijk ondanks dat zij niet van mij zijn.
Allereerst mijn excuses dat het verhaal zo lang is geworden. Ik hoop dat het leesbaar is.
Ik zit met een dilemma waar ik mijn realistische kijk op kwijt ben en ook niet meer weet of ik te veel vraag.
Een korte voorgeschiedenis. Ik heb 5 jaar een relatie met 2 (stief) kinderen, de kinderen zijn er 80% van de tijd en horen er voor mij bij alsof het mijn eigen kinderen zijn.
Wij wonen voor het werk tijdelijk in het buitenland. De relatie gaat niet over rozen, mijn partner is opweg om van een depressie af te komen wat al die jaren geduurd heeft. Het draaide altijd om zijn moodswings waarbij het vaak er op uitdraaide dat ik de volle laag kreeg, hij niet meer bereikbaar was of me gewoon liet staan, ook de kinderen moeten het ontgelden.
Stom voorbeeld, tijdens de vakantie was er een gesprek over welke weg wij terug zouden nemen. (het was zwarte zaterdag) Zijn dochter zegt dat je hier en daar ook alternatieve routes kon rijden. Vanuit het niets kwam er een stemverheffing wat in een regelrechte discussie tussen hem en zijn dochter ontaarde.
Uiteindelijk ben ik er tussen gestapt en heb hem gevraagd of hij daadwerkelijk een krachtmeting met zijn dochter aan wilde gaan. Het kind bedoelde het goed. (en dit is een mild voorbeeld)
Hele dagen zit hij op zijn telefoon waardevolle tijd met zijn kinderen gaat voorbij die ik op vul. Die kids moeten af en toe 3x papa zeggen totdat hij reageert. Interesse bijv. mbt een stageplaats komt niet van hem, dan ben ik degene die vraagt hoe het ervoor staat. Die kinderen hangen heel erg aan mij.
Zijn jongste dochter heeft grote behoefte om te praten, zelfs over serieuze zaken maar hij gaat er gewoon niet op in. Zijn ene dochter is wat ouder en is lesbisch, met mij kan ze er over praten.
Nu kwam een familielid van mij met spoed op de IC te liggen en ligt daar nog steeds. Omdat ik in het buitenland woon heeft dit best nog een extra impact. Ik kreeg het bericht en stelde mijn partner op de hoogte. Hij ging eerst nog doodleuk bij zijn broer op visite en kwam 2 uur later. Hij had de situatie verkeerd ingeschat zei hij achteraf. Vroeg mij zelfs waar ik mij nou druk om maakte.
Ik ben de volgende dag naar huis gevlogen, alleen. Hij kwam 2 dagen later.
Vandaag is zijn verjaardag en zou de kinderen ophalen en terug naar Nederland komen. Omdat ik van mening ben dat de reis een behoorlijke impact heeft (vandaag had dat dus ong. 1000km geweest op 1 dag en dan op zondag 500km terug) dus ik zeg van joh haal lekker de kinderen en ga naar huis en rij niet dat hele stuk terug, vier het met het zijn 3en en dan zie ik je volgende week weer.
Vandaag toen hij wegging stortte ik in, hij was al onderweg dus ik belde hem. Aangezien ik naast mijn ene familielid op de IC ook nog zorg voor de ander met dementie.
Nou ik werd vol gescholden dat ik een egoist ben dat ik huilde ik had namelijk 2 dagen de tijd gehad om te huilen. Vervolgens de opmerking bedankt voor het verzieken van mijn verjaardag. Ik gun hem niets. Ik heb na het ophangen ook niets meer gehoord. Weet niet eens of hij goed aangekomen is. Ik loop er niet meer achteraan (deed ik vroeger wel maar het brengt niets meer).
Het enige wat ik hoorde was ik, ik, ik. Ik was over mijn toeren en niet 1x van joh kom op ik ben er voor je, je doet het goed.
Het punt is, soms denk ik weleens dat hij twee gezichten heeft. Iedereen kent hem als joviaal, vriendelijk en zorgzaam maar dat is niet de persoon die ik in huis heb. Hij scheld me de huid vol en zegt daarna nee dat heb ik niet gedaan of is ineens heel lief en aardig.
Ik heb mijn mening enerzijds gemaakt dat dit puur vergif is (er zijn geregeld van dit soort dingen) maar soms slaat die twijfel toe van zie ik het wel goed. Ben ik een egoist? Vraag ik te veel? Het is erin geslopen en ik geloof dat ik mijn zelfrespect door de jaren heen kwijtgeraakt ben.
En als ik wegga dan heb ik er ook de kids mee. Ik voel mij verantwoordelijk ondanks dat zij niet van mij zijn.
zaterdag 24 augustus 2019 om 12:54
zaterdag 24 augustus 2019 om 13:00
Jij vraagt niet te veel, hij vraagt veel te veel. Hij heeft jou verantwoordelijk gemaakt voor zijn kinderen, zelf nooit een poot uitgestoken, je moet zijn vervelende buien ondergaan, alles uitzoeken. Voor wiens baan wonen jullie in het buitenland? Ik denk haast die van hem, want álles draait om hem.
En ja, ik zou weggaan. Hoe rot dat ook is voor de kinderen.
Als hij echt zo moeilijk zonder je kan leven, had hij in de eerste plaats wat zuiniger op je moeten zijn door je beter te behandelen. Als hij zo bezorgd is om de kinderen, had hij zelf moeten zorgen dat ze ook van hem op aan kunnen (en, nogmaals, zuiniger op jou zijn). Hij kan jou daar niet verantwoordelijk voor maken. Sowieso ben jij niet verplicht om te blijven, en daarnaast heeft hij het zelf verziekt.
Echt hoor. Die relatie klinkt als een gevangenis. Doe het jezelf niet aan.
En ja, ik zou weggaan. Hoe rot dat ook is voor de kinderen.
Als hij echt zo moeilijk zonder je kan leven, had hij in de eerste plaats wat zuiniger op je moeten zijn door je beter te behandelen. Als hij zo bezorgd is om de kinderen, had hij zelf moeten zorgen dat ze ook van hem op aan kunnen (en, nogmaals, zuiniger op jou zijn). Hij kan jou daar niet verantwoordelijk voor maken. Sowieso ben jij niet verplicht om te blijven, en daarnaast heeft hij het zelf verziekt.
Echt hoor. Die relatie klinkt als een gevangenis. Doe het jezelf niet aan.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
zaterdag 24 augustus 2019 om 13:02
Beter!Vraagteken_800 schreef: ↑24-08-2019 12:54Het is altijd bij woorden, negeren etc etc gebleven. Ik verwacht geen grote acties.
Hij zal, zover ik hem ken, weglopen voor alles en uiteindelijk zal ik degene zijn die alleen alles inruimt en verhuist.
Er ligt zover ik weet geen cruciale gegevens binrnen zijn handbereik.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zaterdag 24 augustus 2019 om 13:48
zaterdag 24 augustus 2019 om 13:50
Misschien dat er over een paar maanden of langer weer anders tegen aan kijkt. Je hebt nu wel iets anders aan je hoofd.
Je partnerkeuze zegt uiteindelijk ook iets over jezelf maar misschien is het niet het moment daarvoor.
Je partnerkeuze zegt uiteindelijk ook iets over jezelf maar misschien is het niet het moment daarvoor.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zaterdag 24 augustus 2019 om 14:07
Wat knap van je en wat goed dat ie reageerde met zijn ware aard! Hij zal later misschien op je gevoel inspelen dat ie je nodig heeft ofzo maar echt heel moedig van je en doorzetten.
Laat hem doodvallen, dit is zijn dank voor al je zorgen en je geduld met hem.
Stank voor dank maar was te verwachten van zo'n lul.
Laat hem doodvallen, dit is zijn dank voor al je zorgen en je geduld met hem.
Stank voor dank maar was te verwachten van zo'n lul.
