Relaties
alle pijlers
Vraag ik te veel?
vrijdag 23 augustus 2019 om 22:23
Hoi,
Allereerst mijn excuses dat het verhaal zo lang is geworden. Ik hoop dat het leesbaar is.
Ik zit met een dilemma waar ik mijn realistische kijk op kwijt ben en ook niet meer weet of ik te veel vraag.
Een korte voorgeschiedenis. Ik heb 5 jaar een relatie met 2 (stief) kinderen, de kinderen zijn er 80% van de tijd en horen er voor mij bij alsof het mijn eigen kinderen zijn.
Wij wonen voor het werk tijdelijk in het buitenland. De relatie gaat niet over rozen, mijn partner is opweg om van een depressie af te komen wat al die jaren geduurd heeft. Het draaide altijd om zijn moodswings waarbij het vaak er op uitdraaide dat ik de volle laag kreeg, hij niet meer bereikbaar was of me gewoon liet staan, ook de kinderen moeten het ontgelden.
Stom voorbeeld, tijdens de vakantie was er een gesprek over welke weg wij terug zouden nemen. (het was zwarte zaterdag) Zijn dochter zegt dat je hier en daar ook alternatieve routes kon rijden. Vanuit het niets kwam er een stemverheffing wat in een regelrechte discussie tussen hem en zijn dochter ontaarde.
Uiteindelijk ben ik er tussen gestapt en heb hem gevraagd of hij daadwerkelijk een krachtmeting met zijn dochter aan wilde gaan. Het kind bedoelde het goed. (en dit is een mild voorbeeld)
Hele dagen zit hij op zijn telefoon waardevolle tijd met zijn kinderen gaat voorbij die ik op vul. Die kids moeten af en toe 3x papa zeggen totdat hij reageert. Interesse bijv. mbt een stageplaats komt niet van hem, dan ben ik degene die vraagt hoe het ervoor staat. Die kinderen hangen heel erg aan mij.
Zijn jongste dochter heeft grote behoefte om te praten, zelfs over serieuze zaken maar hij gaat er gewoon niet op in. Zijn ene dochter is wat ouder en is lesbisch, met mij kan ze er over praten.
Nu kwam een familielid van mij met spoed op de IC te liggen en ligt daar nog steeds. Omdat ik in het buitenland woon heeft dit best nog een extra impact. Ik kreeg het bericht en stelde mijn partner op de hoogte. Hij ging eerst nog doodleuk bij zijn broer op visite en kwam 2 uur later. Hij had de situatie verkeerd ingeschat zei hij achteraf. Vroeg mij zelfs waar ik mij nou druk om maakte.
Ik ben de volgende dag naar huis gevlogen, alleen. Hij kwam 2 dagen later.
Vandaag is zijn verjaardag en zou de kinderen ophalen en terug naar Nederland komen. Omdat ik van mening ben dat de reis een behoorlijke impact heeft (vandaag had dat dus ong. 1000km geweest op 1 dag en dan op zondag 500km terug) dus ik zeg van joh haal lekker de kinderen en ga naar huis en rij niet dat hele stuk terug, vier het met het zijn 3en en dan zie ik je volgende week weer.
Vandaag toen hij wegging stortte ik in, hij was al onderweg dus ik belde hem. Aangezien ik naast mijn ene familielid op de IC ook nog zorg voor de ander met dementie.
Nou ik werd vol gescholden dat ik een egoist ben dat ik huilde ik had namelijk 2 dagen de tijd gehad om te huilen. Vervolgens de opmerking bedankt voor het verzieken van mijn verjaardag. Ik gun hem niets. Ik heb na het ophangen ook niets meer gehoord. Weet niet eens of hij goed aangekomen is. Ik loop er niet meer achteraan (deed ik vroeger wel maar het brengt niets meer).
Het enige wat ik hoorde was ik, ik, ik. Ik was over mijn toeren en niet 1x van joh kom op ik ben er voor je, je doet het goed.
Het punt is, soms denk ik weleens dat hij twee gezichten heeft. Iedereen kent hem als joviaal, vriendelijk en zorgzaam maar dat is niet de persoon die ik in huis heb. Hij scheld me de huid vol en zegt daarna nee dat heb ik niet gedaan of is ineens heel lief en aardig.
Ik heb mijn mening enerzijds gemaakt dat dit puur vergif is (er zijn geregeld van dit soort dingen) maar soms slaat die twijfel toe van zie ik het wel goed. Ben ik een egoist? Vraag ik te veel? Het is erin geslopen en ik geloof dat ik mijn zelfrespect door de jaren heen kwijtgeraakt ben.
En als ik wegga dan heb ik er ook de kids mee. Ik voel mij verantwoordelijk ondanks dat zij niet van mij zijn.
Allereerst mijn excuses dat het verhaal zo lang is geworden. Ik hoop dat het leesbaar is.
Ik zit met een dilemma waar ik mijn realistische kijk op kwijt ben en ook niet meer weet of ik te veel vraag.
Een korte voorgeschiedenis. Ik heb 5 jaar een relatie met 2 (stief) kinderen, de kinderen zijn er 80% van de tijd en horen er voor mij bij alsof het mijn eigen kinderen zijn.
Wij wonen voor het werk tijdelijk in het buitenland. De relatie gaat niet over rozen, mijn partner is opweg om van een depressie af te komen wat al die jaren geduurd heeft. Het draaide altijd om zijn moodswings waarbij het vaak er op uitdraaide dat ik de volle laag kreeg, hij niet meer bereikbaar was of me gewoon liet staan, ook de kinderen moeten het ontgelden.
Stom voorbeeld, tijdens de vakantie was er een gesprek over welke weg wij terug zouden nemen. (het was zwarte zaterdag) Zijn dochter zegt dat je hier en daar ook alternatieve routes kon rijden. Vanuit het niets kwam er een stemverheffing wat in een regelrechte discussie tussen hem en zijn dochter ontaarde.
Uiteindelijk ben ik er tussen gestapt en heb hem gevraagd of hij daadwerkelijk een krachtmeting met zijn dochter aan wilde gaan. Het kind bedoelde het goed. (en dit is een mild voorbeeld)
Hele dagen zit hij op zijn telefoon waardevolle tijd met zijn kinderen gaat voorbij die ik op vul. Die kids moeten af en toe 3x papa zeggen totdat hij reageert. Interesse bijv. mbt een stageplaats komt niet van hem, dan ben ik degene die vraagt hoe het ervoor staat. Die kinderen hangen heel erg aan mij.
Zijn jongste dochter heeft grote behoefte om te praten, zelfs over serieuze zaken maar hij gaat er gewoon niet op in. Zijn ene dochter is wat ouder en is lesbisch, met mij kan ze er over praten.
Nu kwam een familielid van mij met spoed op de IC te liggen en ligt daar nog steeds. Omdat ik in het buitenland woon heeft dit best nog een extra impact. Ik kreeg het bericht en stelde mijn partner op de hoogte. Hij ging eerst nog doodleuk bij zijn broer op visite en kwam 2 uur later. Hij had de situatie verkeerd ingeschat zei hij achteraf. Vroeg mij zelfs waar ik mij nou druk om maakte.
Ik ben de volgende dag naar huis gevlogen, alleen. Hij kwam 2 dagen later.
Vandaag is zijn verjaardag en zou de kinderen ophalen en terug naar Nederland komen. Omdat ik van mening ben dat de reis een behoorlijke impact heeft (vandaag had dat dus ong. 1000km geweest op 1 dag en dan op zondag 500km terug) dus ik zeg van joh haal lekker de kinderen en ga naar huis en rij niet dat hele stuk terug, vier het met het zijn 3en en dan zie ik je volgende week weer.
Vandaag toen hij wegging stortte ik in, hij was al onderweg dus ik belde hem. Aangezien ik naast mijn ene familielid op de IC ook nog zorg voor de ander met dementie.
Nou ik werd vol gescholden dat ik een egoist ben dat ik huilde ik had namelijk 2 dagen de tijd gehad om te huilen. Vervolgens de opmerking bedankt voor het verzieken van mijn verjaardag. Ik gun hem niets. Ik heb na het ophangen ook niets meer gehoord. Weet niet eens of hij goed aangekomen is. Ik loop er niet meer achteraan (deed ik vroeger wel maar het brengt niets meer).
Het enige wat ik hoorde was ik, ik, ik. Ik was over mijn toeren en niet 1x van joh kom op ik ben er voor je, je doet het goed.
Het punt is, soms denk ik weleens dat hij twee gezichten heeft. Iedereen kent hem als joviaal, vriendelijk en zorgzaam maar dat is niet de persoon die ik in huis heb. Hij scheld me de huid vol en zegt daarna nee dat heb ik niet gedaan of is ineens heel lief en aardig.
Ik heb mijn mening enerzijds gemaakt dat dit puur vergif is (er zijn geregeld van dit soort dingen) maar soms slaat die twijfel toe van zie ik het wel goed. Ben ik een egoist? Vraag ik te veel? Het is erin geslopen en ik geloof dat ik mijn zelfrespect door de jaren heen kwijtgeraakt ben.
En als ik wegga dan heb ik er ook de kids mee. Ik voel mij verantwoordelijk ondanks dat zij niet van mij zijn.
vrijdag 23 augustus 2019 om 23:40
Een mild voorbeeld waarin je niet eens aan geeft wat z'n antwoord was. Dus, hoe reageerde hij dan?Vraagteken_800 schreef: ↑23-08-2019 22:23
Stom voorbeeld, tijdens de vakantie was er een gesprek over welke weg wij terug zouden nemen. (het was zwarte zaterdag) Zijn dochter zegt dat je hier en daar ook alternatieve routes kon rijden. Vanuit het niets kwam er een stemverheffing wat in een regelrechte discussie tussen hem en zijn dochter ontaarde.
Uiteindelijk ben ik er tussen gestapt en heb hem gevraagd of hij daadwerkelijk een krachtmeting met zijn dochter aan wilde gaan. Het kind bedoelde het goed. (en dit is een mild voorbeeld)
vrijdag 23 augustus 2019 om 23:46
vrijdag 23 augustus 2019 om 23:54
zaterdag 24 augustus 2019 om 05:24
+1Letsgetlosttonight schreef: ↑23-08-2019 23:46Even los van het hele verhaal en zijn reactie is natuurlijk niet normaal, maar jij zegt eerst: ga naar huis, we vieren je verjaardag volgende week wel (= teleurstelling) en vervolgens bel je hem toch weer op omdat je hem nodig hebt. Wat ik op zich begrijp maar het is tegenstrijdig.
Persoonlijk denk ik dat jullie allebei niet lekker communiceren en andere verwachtingen hebben/ verwachtingen niet duidelijk uitspreken.
(Niet dat ik zijn reactie/gedrag wil goedpraten)
zaterdag 24 augustus 2019 om 07:03
Je hebt hem als depressieve man leren kennen? Waarom gun jij jezelf niet een relatie met iemand die mentaal gezond is? Je hoefde deze relatie niet aan te gaan?
Je wil je leven dus opofferen voor zijn kinderen? Nobel. Misschien krijg je er ooit een standbeeld voor maar wat ben je er mee?
Ik snap je dilemma nu wat betreft de kinderen en dat het moeilijk is hen in de steek te laten. Ik snap niet dat je deze relatie aangegaan bent.
Ik heb geen advies, sorry. Veel sterkte.
Je wil je leven dus opofferen voor zijn kinderen? Nobel. Misschien krijg je er ooit een standbeeld voor maar wat ben je er mee?
Ik snap je dilemma nu wat betreft de kinderen en dat het moeilijk is hen in de steek te laten. Ik snap niet dat je deze relatie aangegaan bent.
Ik heb geen advies, sorry. Veel sterkte.
zaterdag 24 augustus 2019 om 07:21
zaterdag 24 augustus 2019 om 07:28
Paarsebloem
Ik begrijp je reactie helemaal en die mening heb ik ook. Op een gegeven moment heb ik mij afgesloten en ben doorgegaan. Is geen excuus, ben op een gegeven moment immuun geworden en nu slaat het mij zo hard om de oren. Denk een wake up call.
En ik zal je eerlijk zeggen; ik ben zelfstandig, altijd in het buitenland gewerkt over de wereld. Ik schrik van mijzelf.
Het gaat met extreme ups and downs. En de ups deden mij twijfelen aan hetgeen wat ik voelde.
Ik begrijp je reactie helemaal en die mening heb ik ook. Op een gegeven moment heb ik mij afgesloten en ben doorgegaan. Is geen excuus, ben op een gegeven moment immuun geworden en nu slaat het mij zo hard om de oren. Denk een wake up call.
En ik zal je eerlijk zeggen; ik ben zelfstandig, altijd in het buitenland gewerkt over de wereld. Ik schrik van mijzelf.
Het gaat met extreme ups and downs. En de ups deden mij twijfelen aan hetgeen wat ik voelde.
zaterdag 24 augustus 2019 om 07:46
Letsgetlosttonight/sunnyinperth
Ja is tegenstrijdig. Vanuit mijn kant was het goed bedoeld. Hij viert zijn verjaardag eigenlijk nooit. Alleen op bepaalde leeftijden wordt er een feest gegeven. De avond ervoor zijn we samen uiteten geweest. Was absoluut in goed overleg.
Op het moment dat hij wegreed werd het mij te veel. Ik heb hem niet gevraagd te blijven of om te draaien.
Misschien had ik niet moeten bellen.
Attraverso
Nee dat is het hem, ik heb hem als leuke vent leren kennen. Gezellig, sportief, leuke gesprekken, serieus en nuchter.
3 maanden later is het begonnen.
Frietmetmayo
Nee pas 1 of 2 dagen later en vervolgens komen de tranen dat hij mij niet wilt verliezen. Hij heeft het verkeerd aangepakt en voelde zich aangevallen of iets in die richting maar heeft het nooit met opzet gedaan. Standaard antwoord.
En terwijl ik dit schrijf en teruglees denk ik bij mijzelf...wat heb je gedaan al die jaren. Het antwoord is zo duidelijk. Ik herken mijzelf gewoon niet meer. Wat ik wel weet is dat het tijd is om actie te ondernemen, ik weet nog niet hoe maar de opmerking “misschien krijg je ooit wel een standbeeld sloeg in”.
Ja is tegenstrijdig. Vanuit mijn kant was het goed bedoeld. Hij viert zijn verjaardag eigenlijk nooit. Alleen op bepaalde leeftijden wordt er een feest gegeven. De avond ervoor zijn we samen uiteten geweest. Was absoluut in goed overleg.
Op het moment dat hij wegreed werd het mij te veel. Ik heb hem niet gevraagd te blijven of om te draaien.
Misschien had ik niet moeten bellen.
Attraverso
Nee dat is het hem, ik heb hem als leuke vent leren kennen. Gezellig, sportief, leuke gesprekken, serieus en nuchter.
3 maanden later is het begonnen.
Frietmetmayo
Nee pas 1 of 2 dagen later en vervolgens komen de tranen dat hij mij niet wilt verliezen. Hij heeft het verkeerd aangepakt en voelde zich aangevallen of iets in die richting maar heeft het nooit met opzet gedaan. Standaard antwoord.
En terwijl ik dit schrijf en teruglees denk ik bij mijzelf...wat heb je gedaan al die jaren. Het antwoord is zo duidelijk. Ik herken mijzelf gewoon niet meer. Wat ik wel weet is dat het tijd is om actie te ondernemen, ik weet nog niet hoe maar de opmerking “misschien krijg je ooit wel een standbeeld sloeg in”.
zaterdag 24 augustus 2019 om 07:49
Je hebt vijf jaar een relatie met een man die alleen maar depressief is en onaardig doet. Hoe komt het dat je een relatie met hem bent begonnen? Wat is er leuk aan hem dat je verliefd op hem bent geworden?
Het klinkt niet alsof hij van jou houdt. Zou het kunnen zijn dat hij het wel makkelijk vindt dat jij voor zijn kinderen zorgt? Je bent de gratis oppas.
Volgens mij weet je zelf ook wel dat je uit deze relatie moet stappen. De kinderen zijn niet jouw verantwoordelijkheid. En je kunt contact met ze houden.
Het klinkt niet alsof hij van jou houdt. Zou het kunnen zijn dat hij het wel makkelijk vindt dat jij voor zijn kinderen zorgt? Je bent de gratis oppas.
Volgens mij weet je zelf ook wel dat je uit deze relatie moet stappen. De kinderen zijn niet jouw verantwoordelijkheid. En je kunt contact met ze houden.
zaterdag 24 augustus 2019 om 07:49
Wanneer hij puur vergif is wat doe je dan in deze relatie?
Na 3 maanden is het begonnen...dus in de fase van elkaar leren kennen. Je zegt dat hij al jaren depressief is, al vanaf het begin: toch heb je hem niet laten lopen. Je hebt je als een soort moeder Theresa op hem en zijn kinderen gestort....
Waarom?
Na 3 maanden is het begonnen...dus in de fase van elkaar leren kennen. Je zegt dat hij al jaren depressief is, al vanaf het begin: toch heb je hem niet laten lopen. Je hebt je als een soort moeder Theresa op hem en zijn kinderen gestort....
Waarom?
viva-amber wijzigde dit bericht op 24-08-2019 08:10
12.98% gewijzigd
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zaterdag 24 augustus 2019 om 07:57
Viva-amber, Hatchi
De reden dat ik bleef was om de opmerking mbt dat hij overwoog zich iets aan te doen.
We hebben ook leuke tijden gekend, dat meen ik.hierdoor twijfelde ik.
Ik weet niet waarom ik gebleven ben, ik kan er totaal geen antwoord op geven. Net wat ik zeg; in herken mijzelf niet meer. Waar ik wel achter ben is dat dit moet stoppen...heeft veel te lang geduurd eer tot ik die conclusie gekomen ben.
De reden dat ik bleef was om de opmerking mbt dat hij overwoog zich iets aan te doen.
We hebben ook leuke tijden gekend, dat meen ik.hierdoor twijfelde ik.
Ik weet niet waarom ik gebleven ben, ik kan er totaal geen antwoord op geven. Net wat ik zeg; in herken mijzelf niet meer. Waar ik wel achter ben is dat dit moet stoppen...heeft veel te lang geduurd eer tot ik die conclusie gekomen ben.
zaterdag 24 augustus 2019 om 08:02
zaterdag 24 augustus 2019 om 08:04
Hij heeft je dus gemanipuleerd door te dreigen met zelf geweld en jouw moeder theresa gevoelens zijn daar door nog meer aangewakkerd doordat zijn kinderen dan geen vader meer hebben.
Het feit dat het ooit wel eens leuk is geweest daar bouw je geen relatie op.
Mogelijk heb jij het erg nodig om te redden en om je daarmee belangrijk te voelen in het leven van anderen.
Waar is eigenlijk de moeder van deze kinderen?
Het feit dat het ooit wel eens leuk is geweest daar bouw je geen relatie op.
Mogelijk heb jij het erg nodig om te redden en om je daarmee belangrijk te voelen in het leven van anderen.
Waar is eigenlijk de moeder van deze kinderen?
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zaterdag 24 augustus 2019 om 08:08
Hoi vraagteken,
Wat lastig.. je bent emotioneel met hem verbonden, want 5 jaar je leven delen met iemand is natuurlijk niet niks. Ik begrijp ook dat die emotionele aanhankelijkheid het lastiger maakt. Zeker ook de relatie met zijn kinderen.
Maar.. je bent nog jong en vitaal. Waarom zou je nu je alles kunt doen, blijven hangen bij zo een man? Geniet van het leven en de gezonde jaren die nog in het verschiet liggen. Straks ben je 70, niet meer vitaal en dan heb je spijt dat de mooiste tijd van je leven is doorgebracht bij zo een man. Wat betreft de kinderen kan je natuurlijk altijd contact behouden (mits zij dit willen). Ik zou niet voor een ander mezelf zó tekort doen.
Succes!
Wat lastig.. je bent emotioneel met hem verbonden, want 5 jaar je leven delen met iemand is natuurlijk niet niks. Ik begrijp ook dat die emotionele aanhankelijkheid het lastiger maakt. Zeker ook de relatie met zijn kinderen.
Maar.. je bent nog jong en vitaal. Waarom zou je nu je alles kunt doen, blijven hangen bij zo een man? Geniet van het leven en de gezonde jaren die nog in het verschiet liggen. Straks ben je 70, niet meer vitaal en dan heb je spijt dat de mooiste tijd van je leven is doorgebracht bij zo een man. Wat betreft de kinderen kan je natuurlijk altijd contact behouden (mits zij dit willen). Ik zou niet voor een ander mezelf zó tekort doen.
Succes!
zaterdag 24 augustus 2019 om 08:08
zaterdag 24 augustus 2019 om 08:09
Ik vind het ook zo'n rare valstrik, die oh maar hij was de eerste tijd wel lief 
en je daar dan achter verschuilen als reden om je jaren te laten uitschelden en negeren, eh ja maar nu is hij dus al jaren niet lief, duh daar maak je uit op dat ie niet zo leuk is en dat ie dat niet onder stoelen of banken steekt en dat ie echt niet in die don juan gaat veranderen die hij in het begin nadeed want je weet nu hoe hij echt is, wie is er dan suf? Hij die lekker zichzelf en vervelend is of jij die in een soort zelfbedacht sprookje blijft geloven?
en je daar dan achter verschuilen als reden om je jaren te laten uitschelden en negeren, eh ja maar nu is hij dus al jaren niet lief, duh daar maak je uit op dat ie niet zo leuk is en dat ie dat niet onder stoelen of banken steekt en dat ie echt niet in die don juan gaat veranderen die hij in het begin nadeed want je weet nu hoe hij echt is, wie is er dan suf? Hij die lekker zichzelf en vervelend is of jij die in een soort zelfbedacht sprookje blijft geloven?
zaterdag 24 augustus 2019 om 08:11
Miss Maran
Is het ook, absoluut.
Hiervoor ben ik lang single geweest, gereisd, genoten was echt gelukkig. Dus ik ben niet bang alleen te zijn.
Ik denk dat ik ben blijven hangen omdat ik iedere keer dacht die leuke man (zoals ik hem heb leren kennen) komt weer boven. Gebeurde ook wel met vlagen maar de dalen erna waren diep.
Ja ik heb die keuze gemaakt te blijven maar sinds ik het opschrijf en teruglees (had ik jaren eerder moeten doen) kom ik toch tot de conclusie dat het tijd is om weg te gaan.
Prioriteit ligt bij mijn familielid op dit moment maar dit moet stoppen.
Is het ook, absoluut.
Hiervoor ben ik lang single geweest, gereisd, genoten was echt gelukkig. Dus ik ben niet bang alleen te zijn.
Ik denk dat ik ben blijven hangen omdat ik iedere keer dacht die leuke man (zoals ik hem heb leren kennen) komt weer boven. Gebeurde ook wel met vlagen maar de dalen erna waren diep.
Ja ik heb die keuze gemaakt te blijven maar sinds ik het opschrijf en teruglees (had ik jaren eerder moeten doen) kom ik toch tot de conclusie dat het tijd is om weg te gaan.
Prioriteit ligt bij mijn familielid op dit moment maar dit moet stoppen.
zaterdag 24 augustus 2019 om 08:14
Als je het uitmaakt en je eigen leven weer vrij en zelfstandig oppakt zul je weer blij van jezelf worden!Vraagteken_800 schreef: ↑24-08-2019 07:28En ik zal je eerlijk zeggen; ik ben zelfstandig, altijd in het buitenland gewerkt over de wereld. Ik schrik van mijzelf.
zaterdag 24 augustus 2019 om 08:15
Als je bedenkt waar je grens lag helemaal in het begin bij een man dan ben je toch verbijsterd hoe je nu bent? Als hij in zijn lieve periode in het begin even zijn ware gezicht had laten zien zoals hij nu al jaren tegen je doet dan was je toch hard weggerend?? En kijk wat er nu van je geworden is, een zwak iemand die zich geestelijk laat mishandelen en op een forum moet vragen of dat ok is.. treurig tochVraagteken_800 schreef: ↑24-08-2019 08:11Miss Maran
Is het ook, absoluut.
Hiervoor ben ik lang single geweest, gereisd, genoten was echt gelukkig. Dus ik ben niet bang alleen te zijn.
Ik denk dat ik ben blijven hangen omdat ik iedere keer dacht die leuke man (zoals ik hem heb leren kennen) komt weer boven. Gebeurde ook wel met vlagen maar de dalen erna waren diep.
Ja ik heb die keuze gemaakt te blijven maar sinds ik het opschrijf en teruglees (had ik jaren eerder moeten doen) kom ik toch tot de conclusie dat het tijd is om weg te gaan.
Prioriteit ligt bij mijn familielid op dit moment maar dit moet stoppen.
zaterdag 24 augustus 2019 om 08:18
Ja hij was 3 maanden leuk...in de fase dat je elkaar amper kent en toch ben je er al 5 jaar en zei niet na 4,5 maanden: nee dank je wel.
Je bent niet zo zelfstandig als je denkt. Je bent een redder. Je zag een project en je hebt je er in gestort.
Nu nog ben je bezig met vraag ik te veel, hoe kan ik hem veranderen...wanneer het in jaar 5 niet is gelukt...waarom in jaar 6 dan wel?
De enige persoon die je kunt veranderen is jezelf. Er zit ook een dynamiek in jullie relatie waarbij je zijn opvoedstijl niet steunt en tussen hem in de kinderen gaat in staan.
Hij is niet in staat om je te steunen in moeilijke tijden dat kunnen depressieve mensen niet. Tja je zou relatietherapie kunnen proberen; eerlijk gezegd iemand blijft wie die is.
Ik heb toch ook wel het gevoel dat je je er wentelt in zelfmedelijden. Arme jij die helper die elke keer stank voor dank krijgt en die niet weg kan omdat je dan kinderen in steek laat.....
Het is een situatie die je zelf hebt gecreëerd....
Het is ook de vraag wat het is verschil is tussen de verantwoordelijkheden die jij pakt en de verantwoordelijkheden die echt van jou zijn. Welk deel van het probleem behoort nu echt bij jou en welk deel van het probleem hoort bij de ouders en de familie van deze kinderen. In de eerste plaats dien je volgens mij goed voor jezelf te zorgen en dat doe je niet door in een relatie te blijven waarin je al jaren geestelijk wordt mishandeld.
Door altijd de oplossing voor een ander te bedenken ontneem je de ander ook de kans om het probleem zelf op te lossen en om zelf verantwoordelijkheid te leren nemen.
Jouw prioriteit hoort ook niet bij je familielid maar vooral bij jezelf. Ik zou even stoppen met redden als ik jou was want je raakt jezelf anders nog meer kwijt.
Je bent niet zo zelfstandig als je denkt. Je bent een redder. Je zag een project en je hebt je er in gestort.
Nu nog ben je bezig met vraag ik te veel, hoe kan ik hem veranderen...wanneer het in jaar 5 niet is gelukt...waarom in jaar 6 dan wel?
De enige persoon die je kunt veranderen is jezelf. Er zit ook een dynamiek in jullie relatie waarbij je zijn opvoedstijl niet steunt en tussen hem in de kinderen gaat in staan.
Hij is niet in staat om je te steunen in moeilijke tijden dat kunnen depressieve mensen niet. Tja je zou relatietherapie kunnen proberen; eerlijk gezegd iemand blijft wie die is.
Ik heb toch ook wel het gevoel dat je je er wentelt in zelfmedelijden. Arme jij die helper die elke keer stank voor dank krijgt en die niet weg kan omdat je dan kinderen in steek laat.....
Het is een situatie die je zelf hebt gecreëerd....
Het is ook de vraag wat het is verschil is tussen de verantwoordelijkheden die jij pakt en de verantwoordelijkheden die echt van jou zijn. Welk deel van het probleem behoort nu echt bij jou en welk deel van het probleem hoort bij de ouders en de familie van deze kinderen. In de eerste plaats dien je volgens mij goed voor jezelf te zorgen en dat doe je niet door in een relatie te blijven waarin je al jaren geestelijk wordt mishandeld.
Door altijd de oplossing voor een ander te bedenken ontneem je de ander ook de kans om het probleem zelf op te lossen en om zelf verantwoordelijkheid te leren nemen.
Jouw prioriteit hoort ook niet bij je familielid maar vooral bij jezelf. Ik zou even stoppen met redden als ik jou was want je raakt jezelf anders nog meer kwijt.
viva-amber wijzigde dit bericht op 24-08-2019 08:22
7.15% gewijzigd
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zaterdag 24 augustus 2019 om 08:21
Viva amber
Nee ik ben zeker niet de redder van een ander. Dit is er ingeslopen en ik ben mijzelf hierin verloren.
Is geen excuus. Dit is hoe het is gegaan.
En het is tijd om het om te draaien en voor mijzelf te kiezen.
De moeder van de kinderen is aan een tweede jeugd begonnen. Gaat 4 dagen in de week stappen en dan dronken thuiskomen. Kinderen sliepen altijd wel ergens anders.
En op het moment dat de jongste zei “mama stuurt mij altijd weg als zij met haar vriendinnen gaat spelen en ze speelt nooit met mij” dat brak mijn hart.
Nee ik ben zeker niet de redder van een ander. Dit is er ingeslopen en ik ben mijzelf hierin verloren.
Is geen excuus. Dit is hoe het is gegaan.
En het is tijd om het om te draaien en voor mijzelf te kiezen.
De moeder van de kinderen is aan een tweede jeugd begonnen. Gaat 4 dagen in de week stappen en dan dronken thuiskomen. Kinderen sliepen altijd wel ergens anders.
En op het moment dat de jongste zei “mama stuurt mij altijd weg als zij met haar vriendinnen gaat spelen en ze speelt nooit met mij” dat brak mijn hart.
zaterdag 24 augustus 2019 om 08:25
Je lost dus het probleem op van de vader en de moeder en zolang jij er tussen in blijft springen hoeven zij in ieder geval nooit iets aan hun eigen verantwoordelijkheden, gedrag en problemen te doen.
Dat klopt toch van geen kant en lost e.a. ook niet echt op.
Ipv je eigen weg zoeken, e.a. verwerken moet er nu weer voor familie gezorgd worden: maar je bent geen redder.....
Kijk svp nog eens in de spiegel......
Je bent de hele tijd aan redden al jaren.
Dat klopt toch van geen kant en lost e.a. ook niet echt op.
Ipv je eigen weg zoeken, e.a. verwerken moet er nu weer voor familie gezorgd worden: maar je bent geen redder.....
Kijk svp nog eens in de spiegel......
Je bent de hele tijd aan redden al jaren.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
