Relaties
alle pijlers
vriend, kinderen, ex...
woensdag 24 augustus 2011 om 13:29
Hallo allemaal,
Ik heb wat luisterende oren en als het kan advies nodig.
Sinds 9 maanden heb ik, 33 jaar, een super lieve vriend, 39 jaar.
Uit zijn vorige relatie heeft hij 3 kinderen (9, 6 en 4 jaar). Dit is geen probleem voor mij. Mijn vriend en ik hebben ruim de tijd genomen voor ik de kids heb ontmoet. We wilden eerst zeker zijn van onze gevoelens voor elkaar en elkaar goed leren kennen voordat we kinderen opzadelen met een nieuwe vriendin van hun papa.
Een paar weken geleden heb ik ze voor het eerst ontmoet, we zijn een dag naar de Efteling geweest. Het was een gezellige en ontspannen dag, mijn vriend en ik hadden er een fijn gevoel over en de kinderen waren vrolijk. Mijn vriend heeft zijn ex verteld dat ik de kinderen heb ontmoet en zij is nogal geflipt. Het zou niet goed zijn voor de kinderen, hij zou ze niet meer mogen zien en heel veel verwijten naar hem toe, vreselijk. Ik was daar erg verdrietig over want we hebben alles zo rustig aangepakt en altijd aan de kinderen gedacht. Voor mijn vriend komen zijn kinderen (terecht!) op de eerste plaats en daarom maakt haar reactie mij verdrietig. Bovendien weet ze van onze relatie en als volwassen vrouw kun je er dan vanuit gaan dat een nieuwe relatie van de ex de kinderen een keer gaat ontmoeten. Sterker nog, zij heeft een korte nieuwe relatie gehad en hij sliep na twee weken al een heel weekend daar... Ik kan me voorstellen dat zij moet wennen aan een andere vrouw in het leven van haar ex en haar kinderen, maar ik vind wel dat ze op een normale manier zou moeten reageren. Ik heb voorgesteld elkaar een keer te ontmoeten zodat ze in ieder geval weet wie ik ben. Daar zou ze over nadenken.
Maar goed, sinds die tijd houdt mijn vriend de boot nogal af wat betreft een tweede ontmoeting met zijn kinderen en dat voelt heel vervelend. Ik ben geen type dat zich opdringt aan hun kinderen, ik zal nooit hun moeder worden en dat wil ik ook niet, maar ik wil wel een band met ze opbouwen, ze leren kennen. Omdat ik van hun vader hou en zijn kinderen een groot deel van zijn leven uitmaken. Nu is het zo dat als ik bij hem heb geslapen ik weer om half zeven weg moet omdat hij naar zijn kinderen moet of zij naar hem komen en ik zie hem de weekenden dat hij de kinderen heeft helemaal niet. Dit hebben we zo 8 maanden gedaan, maar ik wil dit niet meer. Ik had het gevoel dat we een stapje verder gingen nu ik zijn kinderen had ontmoet, dat ik bijvoorbeeld een keer zou blijven eten of zo.
We hebben al eens gesproken over samenwonen, dat we dat graag willen, en dat ik dan rustig de kinderen ga leren kennen, maar ik denk dat ik op deze manier nog wel een paar jaar kan wachten.
Om een lang verhaal kort te maken:ik baal ervan dat mijn vriend zich zo non-assertief opstelt naar zijn ex (er zijn meer voorvalletjes geweest), ik voel me niet helemaal meetellen in zijn leven, een beetje op een zijspoor gezet en ik voel me daar verdrietig over. Stel ik mij aan? Moet ik niet zo zeuren? Moet ik het tijd geven? Ik zie door mijn gepieker even door de bomen het bos niet meer...
Ik heb wat luisterende oren en als het kan advies nodig.
Sinds 9 maanden heb ik, 33 jaar, een super lieve vriend, 39 jaar.
Uit zijn vorige relatie heeft hij 3 kinderen (9, 6 en 4 jaar). Dit is geen probleem voor mij. Mijn vriend en ik hebben ruim de tijd genomen voor ik de kids heb ontmoet. We wilden eerst zeker zijn van onze gevoelens voor elkaar en elkaar goed leren kennen voordat we kinderen opzadelen met een nieuwe vriendin van hun papa.
Een paar weken geleden heb ik ze voor het eerst ontmoet, we zijn een dag naar de Efteling geweest. Het was een gezellige en ontspannen dag, mijn vriend en ik hadden er een fijn gevoel over en de kinderen waren vrolijk. Mijn vriend heeft zijn ex verteld dat ik de kinderen heb ontmoet en zij is nogal geflipt. Het zou niet goed zijn voor de kinderen, hij zou ze niet meer mogen zien en heel veel verwijten naar hem toe, vreselijk. Ik was daar erg verdrietig over want we hebben alles zo rustig aangepakt en altijd aan de kinderen gedacht. Voor mijn vriend komen zijn kinderen (terecht!) op de eerste plaats en daarom maakt haar reactie mij verdrietig. Bovendien weet ze van onze relatie en als volwassen vrouw kun je er dan vanuit gaan dat een nieuwe relatie van de ex de kinderen een keer gaat ontmoeten. Sterker nog, zij heeft een korte nieuwe relatie gehad en hij sliep na twee weken al een heel weekend daar... Ik kan me voorstellen dat zij moet wennen aan een andere vrouw in het leven van haar ex en haar kinderen, maar ik vind wel dat ze op een normale manier zou moeten reageren. Ik heb voorgesteld elkaar een keer te ontmoeten zodat ze in ieder geval weet wie ik ben. Daar zou ze over nadenken.
Maar goed, sinds die tijd houdt mijn vriend de boot nogal af wat betreft een tweede ontmoeting met zijn kinderen en dat voelt heel vervelend. Ik ben geen type dat zich opdringt aan hun kinderen, ik zal nooit hun moeder worden en dat wil ik ook niet, maar ik wil wel een band met ze opbouwen, ze leren kennen. Omdat ik van hun vader hou en zijn kinderen een groot deel van zijn leven uitmaken. Nu is het zo dat als ik bij hem heb geslapen ik weer om half zeven weg moet omdat hij naar zijn kinderen moet of zij naar hem komen en ik zie hem de weekenden dat hij de kinderen heeft helemaal niet. Dit hebben we zo 8 maanden gedaan, maar ik wil dit niet meer. Ik had het gevoel dat we een stapje verder gingen nu ik zijn kinderen had ontmoet, dat ik bijvoorbeeld een keer zou blijven eten of zo.
We hebben al eens gesproken over samenwonen, dat we dat graag willen, en dat ik dan rustig de kinderen ga leren kennen, maar ik denk dat ik op deze manier nog wel een paar jaar kan wachten.
Om een lang verhaal kort te maken:ik baal ervan dat mijn vriend zich zo non-assertief opstelt naar zijn ex (er zijn meer voorvalletjes geweest), ik voel me niet helemaal meetellen in zijn leven, een beetje op een zijspoor gezet en ik voel me daar verdrietig over. Stel ik mij aan? Moet ik niet zo zeuren? Moet ik het tijd geven? Ik zie door mijn gepieker even door de bomen het bos niet meer...
woensdag 24 augustus 2011 om 16:31
quote:Cameron10 schreef op 24 augustus 2011 @ 16:01:
Ik heb niet gelezen dat de moeder dreigt de kinderen af te nemen, dus ik neem het even voor haar op nu. .TO schreef : "Ex heeft mijn vriend ook heel sarcastisch gesmst 'veel geluk met je nieuwe leven, de kinderen krijg je volgende week niet te zien'. "
Ik heb niet gelezen dat de moeder dreigt de kinderen af te nemen, dus ik neem het even voor haar op nu. .TO schreef : "Ex heeft mijn vriend ook heel sarcastisch gesmst 'veel geluk met je nieuwe leven, de kinderen krijg je volgende week niet te zien'. "
woensdag 24 augustus 2011 om 16:38
Youk, ik kan moeilijk gas terug nemen want er is nog helemaal geen as gegeven, ik heb de kinderen één keertje gezien...
Dubiootje, het is helemaal niet erg om op de tweede plaats te komen, na de kinderen, daar heb ik absoluut geen moeite mee, vind het juist heel erg fijn dat mijn vriend een goede zorgzame vader is. Wat ik wel heel vervelend vind is dat ik mij buitengesloten voel, alsof ik niet meetel met alles in zijn leven. Dat doet pijn.
Dubiootje, het is helemaal niet erg om op de tweede plaats te komen, na de kinderen, daar heb ik absoluut geen moeite mee, vind het juist heel erg fijn dat mijn vriend een goede zorgzame vader is. Wat ik wel heel vervelend vind is dat ik mij buitengesloten voel, alsof ik niet meetel met alles in zijn leven. Dat doet pijn.
woensdag 24 augustus 2011 om 16:41
quote:Reiger100 schreef op 24 augustus 2011 @ 16:31:
[...]
TO schreef : "Ex heeft mijn vriend ook heel sarcastisch gesmst 'veel geluk met je nieuwe leven, de kinderen krijg je volgende week niet te zien'. "Niet gezien, sorry. Deugt niet dit.
[...]
TO schreef : "Ex heeft mijn vriend ook heel sarcastisch gesmst 'veel geluk met je nieuwe leven, de kinderen krijg je volgende week niet te zien'. "Niet gezien, sorry. Deugt niet dit.
You can fool all the people some of the time, and some of the people all the time, but you cannot fool all the people all the time.
woensdag 24 augustus 2011 om 17:02
Wat een frustratie moet dat voor jou zijn.
Zelf heb ik al bijna 9 jaar een vriend die 2 kinderen uit een vorige relatie heeft. Na hun breuk heeft ze het door leugens en haar vlotte babbel voor elkaar gekregen om de volledige voogdij over de kinderen te krijgen. De kinderen waren toen 7 en 5 jaar oud. Vanaf het begin was het al enkel ellende door zijn ex. Ze gebruikte de kinderen als pion, maakte ons zwart, gaf briefjes mee als de kinderen hier kwamen enz..
De kinderen heeft ze hier in ieder geval niet weggehouden,en de kinderen komen hier nog steeds graag.
Ik vind dat jouw vriend jou op deze manier in de steek laat, hij geeft zijn ex op deze manier de macht.
En als jij er niet op staat dat er het één en ander moet veranderen, dan denk ik dat je nog weleens heel lang zal moeten wachten.
En dat kost ontzettend veel energie, het put je letterlijk helemaal uit,dan wil je niets anders meer dan hard wegrennen!
Het wordt echt tijd dat je vriend er voor de 100% voor gaat, jij hebt al lang genoeg gewacht, met de kinderen komt het echt wel goed!
Heel veel sterkte
Zelf heb ik al bijna 9 jaar een vriend die 2 kinderen uit een vorige relatie heeft. Na hun breuk heeft ze het door leugens en haar vlotte babbel voor elkaar gekregen om de volledige voogdij over de kinderen te krijgen. De kinderen waren toen 7 en 5 jaar oud. Vanaf het begin was het al enkel ellende door zijn ex. Ze gebruikte de kinderen als pion, maakte ons zwart, gaf briefjes mee als de kinderen hier kwamen enz..
De kinderen heeft ze hier in ieder geval niet weggehouden,en de kinderen komen hier nog steeds graag.
Ik vind dat jouw vriend jou op deze manier in de steek laat, hij geeft zijn ex op deze manier de macht.
En als jij er niet op staat dat er het één en ander moet veranderen, dan denk ik dat je nog weleens heel lang zal moeten wachten.
En dat kost ontzettend veel energie, het put je letterlijk helemaal uit,dan wil je niets anders meer dan hard wegrennen!
Het wordt echt tijd dat je vriend er voor de 100% voor gaat, jij hebt al lang genoeg gewacht, met de kinderen komt het echt wel goed!
Heel veel sterkte
Elke les, waar je van leert, maakt het pad vrij voor nog waardevollere lessen. Elke les, die je negeert, komt steeds weer terug.
woensdag 24 augustus 2011 om 17:51
Je vriend moet ex duidelijk maken dat hij voor jou heeft gekozen. En (helaas) moet jij vriend duidelijk maken dat hij niets oplost door jou te blijven "verstoppen".
Ik hoop zelfs dat vriend wel helemaal eerlijk naar jou te is. Misschien denkt ex wel dat jij inmiddels uit beeld bent. Want om jou de deur uit te sturen voordat de kinderen komen gaat toch wel erg ver.
Sterkte meis, volgens mij ben jij een heel lieve stiefmoeder (wat een rotwoord trouwens)
Ik hoop zelfs dat vriend wel helemaal eerlijk naar jou te is. Misschien denkt ex wel dat jij inmiddels uit beeld bent. Want om jou de deur uit te sturen voordat de kinderen komen gaat toch wel erg ver.
Sterkte meis, volgens mij ben jij een heel lieve stiefmoeder (wat een rotwoord trouwens)
woensdag 24 augustus 2011 om 19:49
quote:Youk79 schreef op 24 augustus 2011 @ 16:15:
[...]
Ik hoop dat jij en jouw vriend snel een goed gesprek met zijn ex kunnen hebben en dat ze dan wat makkelijker meewerkt.
Ik geloof niet dat een gesprek met zijn ex zal helpen en raadt dat dan ook niet aan. Zij zal waarschijnlijk toch dwars blijven liggen. Ik zie dit niet anders dan een machtspelletje van zijn ex!
De ex van mijn vriend probeert zelfs nu nog, na 9 jaar, onrust te zaaien in ons gezin.
Mijn ex en ik hebben samen ook een zoon. Na een paar jaar kreeg hij weer een vriendin (ook met kinderen). Wij hebben gelukkig nooit problemen gehad wat dat betreft.
Als ik zijn vriendin zie, maken wij gewoon een praatje.
Zij zorgt ook voor mijn kind als hij daar is, en als zij goed voor mijn zoon is, dan ben ik gelukkig.....
[...]
Ik hoop dat jij en jouw vriend snel een goed gesprek met zijn ex kunnen hebben en dat ze dan wat makkelijker meewerkt.
Ik geloof niet dat een gesprek met zijn ex zal helpen en raadt dat dan ook niet aan. Zij zal waarschijnlijk toch dwars blijven liggen. Ik zie dit niet anders dan een machtspelletje van zijn ex!
De ex van mijn vriend probeert zelfs nu nog, na 9 jaar, onrust te zaaien in ons gezin.
Mijn ex en ik hebben samen ook een zoon. Na een paar jaar kreeg hij weer een vriendin (ook met kinderen). Wij hebben gelukkig nooit problemen gehad wat dat betreft.
Als ik zijn vriendin zie, maken wij gewoon een praatje.
Zij zorgt ook voor mijn kind als hij daar is, en als zij goed voor mijn zoon is, dan ben ik gelukkig.....
Elke les, waar je van leert, maakt het pad vrij voor nog waardevollere lessen. Elke les, die je negeert, komt steeds weer terug.
woensdag 24 augustus 2011 om 20:01
quote:Reiger100 schreef op 24 augustus 2011 @ 16:29:
Ik vind dat er nogal gemakkelijk gezegd wordt dat de vriend van TO maar eens wat assertiever moet zijn naar zijn ex. Heel wat vaders zijn terecht (soms ook onterecht, dat is waar) bang dat ze hun kinderen niet meer te zien krijgen als ze hun ex niet 'behagen'. En dat gebeurt ook als de ex zelf vanwege een nieuwe vlam het huwelijk beëindigde.
Ik denk dat de vriend van TO in een behoorlijke spagaat zit. Het gaat hier wel om het behouden van contact met zijn kinderen.Maar Reiger, hoe lang moet dit 'behagen' dan doorgaan? Ergens moet toch een grens getrokken worden?
Ik vind dat er nogal gemakkelijk gezegd wordt dat de vriend van TO maar eens wat assertiever moet zijn naar zijn ex. Heel wat vaders zijn terecht (soms ook onterecht, dat is waar) bang dat ze hun kinderen niet meer te zien krijgen als ze hun ex niet 'behagen'. En dat gebeurt ook als de ex zelf vanwege een nieuwe vlam het huwelijk beëindigde.
Ik denk dat de vriend van TO in een behoorlijke spagaat zit. Het gaat hier wel om het behouden van contact met zijn kinderen.Maar Reiger, hoe lang moet dit 'behagen' dan doorgaan? Ergens moet toch een grens getrokken worden?
woensdag 24 augustus 2011 om 20:36
Inderdaad. Het pijnpunt is dus vooral dat je het gevoel hebt dat je niet meetelt en je buitengesloten voelt. Misschien kun je dat bespreken met je vriend. Hij moet een modus vivendi met zijn ex vinden, maar moet ook zorgen dat jij krijgt wat je nodig hebt van hem. Aan hem om daar een evenwicht in te vinden.
Jij kan ondertussen je plan trekken door niet meer te accepteren om om half 7 op te staan als zijn kinderen komen en zelf plannen te maken op de dagen dat hij niet beschikbaar is - en dus niet standby te staan. Als hij geen duidelijkheid kan geven of jij welkom bent of niet, dan wacht je dat niet af maar maak je je eigen plannen. Dat kan een afstand scheppen tussen jullie, maar het maakt ook dingen duidelijk.
Jij kan ondertussen je plan trekken door niet meer te accepteren om om half 7 op te staan als zijn kinderen komen en zelf plannen te maken op de dagen dat hij niet beschikbaar is - en dus niet standby te staan. Als hij geen duidelijkheid kan geven of jij welkom bent of niet, dan wacht je dat niet af maar maak je je eigen plannen. Dat kan een afstand scheppen tussen jullie, maar het maakt ook dingen duidelijk.
Ga in therapie!
woensdag 24 augustus 2011 om 21:02
quote:miss1988 schreef op 24 augustus 2011 @ 13:44:
[...]
Zij hebben daar idd niet om gevraagd, maar je kan wel vragen wat ze er van vinden... Het gaat er om dat de relatie tussen vader en kinderen niet beschadigd. Het feit dat zijn ex haar kinderen gebruikt om haar gevoelens af te schermen vind ik nog al onvolwassen, wat verwacht ze nou precies, dat zij dat daten met wie ze wilt maar o wee als er een ander vrouw in de buurt van haar kinderen komt..?
Hoe bedoel je? Dat TO en haar vriend de kinderen om hun mening gaan vragen over het feit dat ze een relatie hebben? En als de kinderen (let wel ze zijn 4, 6 en 9) nu eens aangeven dat ze papa liever voor zichzelf willen hebben en TO niet accepteren?
Kinderen hebben er niets over te zeggen of pa of ma een nwe relatie begint. Dat je je nwe partner zorgvuldig introduceert, is iets anders.
[...]
Zij hebben daar idd niet om gevraagd, maar je kan wel vragen wat ze er van vinden... Het gaat er om dat de relatie tussen vader en kinderen niet beschadigd. Het feit dat zijn ex haar kinderen gebruikt om haar gevoelens af te schermen vind ik nog al onvolwassen, wat verwacht ze nou precies, dat zij dat daten met wie ze wilt maar o wee als er een ander vrouw in de buurt van haar kinderen komt..?
Hoe bedoel je? Dat TO en haar vriend de kinderen om hun mening gaan vragen over het feit dat ze een relatie hebben? En als de kinderen (let wel ze zijn 4, 6 en 9) nu eens aangeven dat ze papa liever voor zichzelf willen hebben en TO niet accepteren?
Kinderen hebben er niets over te zeggen of pa of ma een nwe relatie begint. Dat je je nwe partner zorgvuldig introduceert, is iets anders.
woensdag 24 augustus 2011 om 21:59
quote:lila01 schreef op 24 augustus 2011 @ 20:01:
[...]
Maar Reiger, hoe lang moet dit 'behagen' dan doorgaan? Ergens moet toch een grens getrokken worden?
De vriend van TO zal zeker een grens moeten trekken naar zijn ex, maar niet overhaast, niet provocerend naar zijn ex toe en niet onder druk van TO.
TO moet haar vriend niet voor het blok zetten: je kinderen of ik. Dat verliest ze (of zou ze moeten verliezen). Je wil toch geen partner die wil dat je je kinderen verliest? Want dat is de angst van de vriend van TO ; hopelijk is die angst niet terecht maar ze is wel begrijpelijk, want heel veel gescheiden vaders verliezen het contact met hun kinderen, en zeker niet altijd omdat ze het er zelf naar gemaakt hebben.
Ik zou, als ik TO was, precies het omgekeerde doen van wat ik spontaan geneigd zou zijn om te doen: ik zou me zo veel mogelijk terugtrekken in plaats van aan hem te trekken. Dat heeft wellicht twee gevolgen :
1. haar vriend is haar dankbaar dat zij hem niet onder druk zet om (in zijn ogen) te kiezen tussen haar en zijn kinderen;
2. doordat hij haar weinig ziet, gaat hij haar missen; hij gaat wellicht beseffen dat hij haar kan verliezen en daardoor is de kans groter dat hij op eigen initiatief meer weerstand gaat bieden aan zijn ex.
Mensen zijn geneigd om zich van je af te keren als je aan hen trekt, en omgekeerd: als je hen loslaat, zijn ze geneigd naar je toe te komen. Dat heb ik zelf meerdere keren ervaren.
Ik zou, als ik TO was, zelfs nog voorzichtiger zijn dan hij zelf is, en – vanwege het al dan niet vermeende gevaar dat zijn ex de kinderen bij hem weghoudt - me niet of zelden door hem laten overreden om nog de nacht bij hem door te brengen. Daardoor wordt de kans groter dat hij zelf inziet dat een relatie op die manier niet werkt en dat hij zijn leven niet moet laten regelen door zijn ex.
TO, ik wens je veel sterkte want mijn eigen man heeft ook heel wat met zijn ex te stellen gehad, wat het contact met zijn kinderen betreft. Ik leef met je mee.
[...]
Maar Reiger, hoe lang moet dit 'behagen' dan doorgaan? Ergens moet toch een grens getrokken worden?
De vriend van TO zal zeker een grens moeten trekken naar zijn ex, maar niet overhaast, niet provocerend naar zijn ex toe en niet onder druk van TO.
TO moet haar vriend niet voor het blok zetten: je kinderen of ik. Dat verliest ze (of zou ze moeten verliezen). Je wil toch geen partner die wil dat je je kinderen verliest? Want dat is de angst van de vriend van TO ; hopelijk is die angst niet terecht maar ze is wel begrijpelijk, want heel veel gescheiden vaders verliezen het contact met hun kinderen, en zeker niet altijd omdat ze het er zelf naar gemaakt hebben.
Ik zou, als ik TO was, precies het omgekeerde doen van wat ik spontaan geneigd zou zijn om te doen: ik zou me zo veel mogelijk terugtrekken in plaats van aan hem te trekken. Dat heeft wellicht twee gevolgen :
1. haar vriend is haar dankbaar dat zij hem niet onder druk zet om (in zijn ogen) te kiezen tussen haar en zijn kinderen;
2. doordat hij haar weinig ziet, gaat hij haar missen; hij gaat wellicht beseffen dat hij haar kan verliezen en daardoor is de kans groter dat hij op eigen initiatief meer weerstand gaat bieden aan zijn ex.
Mensen zijn geneigd om zich van je af te keren als je aan hen trekt, en omgekeerd: als je hen loslaat, zijn ze geneigd naar je toe te komen. Dat heb ik zelf meerdere keren ervaren.
Ik zou, als ik TO was, zelfs nog voorzichtiger zijn dan hij zelf is, en – vanwege het al dan niet vermeende gevaar dat zijn ex de kinderen bij hem weghoudt - me niet of zelden door hem laten overreden om nog de nacht bij hem door te brengen. Daardoor wordt de kans groter dat hij zelf inziet dat een relatie op die manier niet werkt en dat hij zijn leven niet moet laten regelen door zijn ex.
TO, ik wens je veel sterkte want mijn eigen man heeft ook heel wat met zijn ex te stellen gehad, wat het contact met zijn kinderen betreft. Ik leef met je mee.
donderdag 25 augustus 2011 om 10:45
Gisteren een heftig gesprek gehad met vriend.
Eigenlijk hebben we nog niet eens zo zeer gesproken over zijn ex en zijn houding naar haar toe maar meer over ons zelf en onze ideeen over onze relatie dat wij beter moeten praten met elkaar.
Paar punten:
- Ik heb gezegd dat ik mij buitengesloten voel als ik de kans niet krijg zijn kinderen te leren kennen. Hij: kinderen wonen in een fijn huis in een fijne straat met vriendjes (oud huis waar hij met ex heeft gewoond). Hij is heel vaak daar om daar voor de kinderen te zorgen als zijn ex werkt. Ze spelen daar, eten daar en vriend stopt kinderen daar in bed. Twee weekenden per maand zijn ze bij hem, van zaterdagochtend tot zondagavond. Heel weing vind ik, maar ja, het is hun omgangsregeling en ik heb me daar niet mee te bemoeien. Ik heb wel gezegd dat ik mij niet meer wil verstoppen voor de kinderen, ik heb ze nu toch al een keer gezien. hij zegt dat ie dingen op zijn manier aanpakt en alles heel rustig aan wil doen. Au, pijngevoel van mijn kant voelt ietwat genegeerd.
Hij zegt dat kinderen op de eerste plaats komen, ik zeg dat dat meer dan logisch is. Ik vraag me af of hij mij uberhaupt wel wil verenigen met zijn leven of dat hij dat sowieso kan op de een of andere manier, misschien uit angst dat zijn ex boos wordt, hij geeft niet direct antwoord.
- Ik heb gezegd op een gegeven moment te willen samenwonen, ik wil niet nog eens negen maanden met spullen zeulen. Feit is dat ik al negen van de tien nachten bij hem ben en we zeg maar onofficieel al zo goed als samenwonen. Waarom dan dit veranderen, vraagt hij, als we negen maanden een fantastische tijd samen hebben gehad. Hij is huiverig voor samenwonen, voor sleur. Zijn gevoel zegt dat ie het moet doen, maar zijn verstand is bang. We hebben afgesproken hier een maandje over na te denken, dingen te laten bezinken en er daarna op terug te komen.
- Hij vraagt zich af of hij mij kan bieden wat ik wil, hij is 39 en heeft drie kinderen en wil geen vierde meer, ik ben 33 en kom nu in een fase van 'misschien wel ooit een kind, maar nog geen direct rammelende eierstokken'.
Misschien is het een goed plan van Reiger om wat afstand te nemen en nog meer mijn eigen plan te trekken, in de 'hoop' of wetenschap dat vriend mij enorm gaat missen. En zo kan ik misschien ook beter overzien wat ik nu eigenlijk zelf wil. Eigen vrienden en een eigen leven heb ik en wil ik ook altijd blijven houden. Ook ik heb een samenwoonervaring en heb mijn angsten, heb jarenlang mijn eigen leven opzij gezet voor mijn ex en wil dat nooit meer zo doen. Vriend zegt dat hij van me houdt en ik weet dat dat zo is, maar het voelt nog niet helemaal honderd procent zo. Ik voel op de een of andere manier toch weerstand ergens.
In ieder geval fijn dat we zo open gepraat hebben, we moeten toch nog eerder dingen bespreekbaar maken vinden we en opener communiceren. Ik vind ook dat hij vaak verwachtingen wekt bij mij die hij vervolgens niet waarmaakt, of waar kan maken. Bijvoorbeeld in onze vakantie hebben we al gesproken over het leren kennen van zijn kinderen en toen heb ik al gezegd mij eigenlijk niet meer te willen verstoppen. Hij heeft toen gezegd dat dat dan ook niet meer hoeft en nu dit dan, dit is weer precies hetzelfde als voorheen.
We zien elkaar vanavond weer, eten samen, brengen samen de avond door, ik slaap bij hem. Ik wil niet blijven zeuren en er ook nog eens vanavond op terugkomen, ik wil hem niet onder druk zetten, wil het 'gewoon' weer fijn met hem hebben.
Bedankt voor jullie reacties tot zo ver, doet me erg goed!!
Eigenlijk hebben we nog niet eens zo zeer gesproken over zijn ex en zijn houding naar haar toe maar meer over ons zelf en onze ideeen over onze relatie dat wij beter moeten praten met elkaar.
Paar punten:
- Ik heb gezegd dat ik mij buitengesloten voel als ik de kans niet krijg zijn kinderen te leren kennen. Hij: kinderen wonen in een fijn huis in een fijne straat met vriendjes (oud huis waar hij met ex heeft gewoond). Hij is heel vaak daar om daar voor de kinderen te zorgen als zijn ex werkt. Ze spelen daar, eten daar en vriend stopt kinderen daar in bed. Twee weekenden per maand zijn ze bij hem, van zaterdagochtend tot zondagavond. Heel weing vind ik, maar ja, het is hun omgangsregeling en ik heb me daar niet mee te bemoeien. Ik heb wel gezegd dat ik mij niet meer wil verstoppen voor de kinderen, ik heb ze nu toch al een keer gezien. hij zegt dat ie dingen op zijn manier aanpakt en alles heel rustig aan wil doen. Au, pijngevoel van mijn kant voelt ietwat genegeerd.
Hij zegt dat kinderen op de eerste plaats komen, ik zeg dat dat meer dan logisch is. Ik vraag me af of hij mij uberhaupt wel wil verenigen met zijn leven of dat hij dat sowieso kan op de een of andere manier, misschien uit angst dat zijn ex boos wordt, hij geeft niet direct antwoord.
- Ik heb gezegd op een gegeven moment te willen samenwonen, ik wil niet nog eens negen maanden met spullen zeulen. Feit is dat ik al negen van de tien nachten bij hem ben en we zeg maar onofficieel al zo goed als samenwonen. Waarom dan dit veranderen, vraagt hij, als we negen maanden een fantastische tijd samen hebben gehad. Hij is huiverig voor samenwonen, voor sleur. Zijn gevoel zegt dat ie het moet doen, maar zijn verstand is bang. We hebben afgesproken hier een maandje over na te denken, dingen te laten bezinken en er daarna op terug te komen.
- Hij vraagt zich af of hij mij kan bieden wat ik wil, hij is 39 en heeft drie kinderen en wil geen vierde meer, ik ben 33 en kom nu in een fase van 'misschien wel ooit een kind, maar nog geen direct rammelende eierstokken'.
Misschien is het een goed plan van Reiger om wat afstand te nemen en nog meer mijn eigen plan te trekken, in de 'hoop' of wetenschap dat vriend mij enorm gaat missen. En zo kan ik misschien ook beter overzien wat ik nu eigenlijk zelf wil. Eigen vrienden en een eigen leven heb ik en wil ik ook altijd blijven houden. Ook ik heb een samenwoonervaring en heb mijn angsten, heb jarenlang mijn eigen leven opzij gezet voor mijn ex en wil dat nooit meer zo doen. Vriend zegt dat hij van me houdt en ik weet dat dat zo is, maar het voelt nog niet helemaal honderd procent zo. Ik voel op de een of andere manier toch weerstand ergens.
In ieder geval fijn dat we zo open gepraat hebben, we moeten toch nog eerder dingen bespreekbaar maken vinden we en opener communiceren. Ik vind ook dat hij vaak verwachtingen wekt bij mij die hij vervolgens niet waarmaakt, of waar kan maken. Bijvoorbeeld in onze vakantie hebben we al gesproken over het leren kennen van zijn kinderen en toen heb ik al gezegd mij eigenlijk niet meer te willen verstoppen. Hij heeft toen gezegd dat dat dan ook niet meer hoeft en nu dit dan, dit is weer precies hetzelfde als voorheen.
We zien elkaar vanavond weer, eten samen, brengen samen de avond door, ik slaap bij hem. Ik wil niet blijven zeuren en er ook nog eens vanavond op terugkomen, ik wil hem niet onder druk zetten, wil het 'gewoon' weer fijn met hem hebben.
Bedankt voor jullie reacties tot zo ver, doet me erg goed!!
donderdag 25 augustus 2011 om 11:36
Hij is heel vaak daar om daar voor de kinderen te zorgen als zijn ex werkt. Ze spelen daar, eten daar en vriend stopt kinderen daar in bed.
Wat vind je daar van? Zonder politieke correctheid of sociale wenselijkheid.....
Ik heb wel gezegd dat ik mij niet meer wil verstoppen voor de kinderen, ik heb ze nu toch al een keer gezien. hij zegt dat ie dingen op zijn manier aanpakt en alles heel rustig aan wil doen.
Maw take it or leave it. Ik wil dit zo, ik doe dit zo, jammer voor jou, einde discussie.
Ik heb in jouw schoenen gestaan en weet dat ze verre van lekker zitten.....
Wat vind je daar van? Zonder politieke correctheid of sociale wenselijkheid.....
Ik heb wel gezegd dat ik mij niet meer wil verstoppen voor de kinderen, ik heb ze nu toch al een keer gezien. hij zegt dat ie dingen op zijn manier aanpakt en alles heel rustig aan wil doen.
Maw take it or leave it. Ik wil dit zo, ik doe dit zo, jammer voor jou, einde discussie.
Ik heb in jouw schoenen gestaan en weet dat ze verre van lekker zitten.....
donderdag 25 augustus 2011 om 12:02
"- Hij vraagt zich af of hij mij kan bieden wat ik wil, hij is 39 en heeft drie kinderen en wil geen vierde meer, ik ben 33 en kom nu in een fase van 'misschien wel ooit een kind, maar nog geen direct rammelende eierstokken'."
Als je met hem verder wil, zul je 'misschien wel ooit een kind' dus moeten veranderen in 'zeker nooit een kind'... Weet je zeker dat je dat kunt? Want als je op je 36e plots wel een kind wil, en hij dus niet, dan gaan er waarschijnlijk heel wat jaren overheen voor je een man ontmoet met wie het klikt én die nog een kind wil. Die man zal intussen ook al ouder zijn, en de kans dat hij nog een kind wil wordt daardoor steeds kleiner (hij zal waarschijnlijk al kinderen hebben, ofwel is hij een man die helemaal geen kinderen wil).
En als je dan al een man vindt die nog een kind wil, dan ben je wellicht zelf al heel wat minder vruchtbaar dan nu.
Een plots verlangen naar een kind kan heel intens zijn en als aan die wens niet voldaan wordt, kan dat veel verdriet geven. Een vriendin van me heeft dat meegemaakt.
Ik zou daarover nog eens ernstig nadenken.
Als je met hem verder wil, zul je 'misschien wel ooit een kind' dus moeten veranderen in 'zeker nooit een kind'... Weet je zeker dat je dat kunt? Want als je op je 36e plots wel een kind wil, en hij dus niet, dan gaan er waarschijnlijk heel wat jaren overheen voor je een man ontmoet met wie het klikt én die nog een kind wil. Die man zal intussen ook al ouder zijn, en de kans dat hij nog een kind wil wordt daardoor steeds kleiner (hij zal waarschijnlijk al kinderen hebben, ofwel is hij een man die helemaal geen kinderen wil).
En als je dan al een man vindt die nog een kind wil, dan ben je wellicht zelf al heel wat minder vruchtbaar dan nu.
Een plots verlangen naar een kind kan heel intens zijn en als aan die wens niet voldaan wordt, kan dat veel verdriet geven. Een vriendin van me heeft dat meegemaakt.
Ik zou daarover nog eens ernstig nadenken.
donderdag 25 augustus 2011 om 15:25
Nogmaals eens met Reiger. Ben je nu bereid een kinderwens definitief op te geven?
Hij is duidelijk in zijn grenzen, dus kun jij dat ook zijn. Blijkbaar is het niet nodig elkaar met fluwelen handschoenen aan te pakken. Jij gaat dus uit van wat hij nu heeft aangegeven: nog niet samenwonen, kinderen gaan voor, hij bepaalt wanneer jij de kinderen mag zien (rustig aan, dus voorlopig waarschijnlijk niet). Trek daaruit je conclusies en deel je leven op een manier in die jou gelukkig maakt.
Hij is duidelijk in zijn grenzen, dus kun jij dat ook zijn. Blijkbaar is het niet nodig elkaar met fluwelen handschoenen aan te pakken. Jij gaat dus uit van wat hij nu heeft aangegeven: nog niet samenwonen, kinderen gaan voor, hij bepaalt wanneer jij de kinderen mag zien (rustig aan, dus voorlopig waarschijnlijk niet). Trek daaruit je conclusies en deel je leven op een manier in die jou gelukkig maakt.
Ga in therapie!
donderdag 25 augustus 2011 om 15:52
Dani, zonder politieke correctheid of sociale wenselijkheid vind ik dat bijzonder raar. Maar daar heb ik discussie over gehad met vriend en het is nou eenmaal zoals zij het hebben geregeld en hij staat er tot nu toe achter, wil wel dat kids vake rbij hem zijn maar hij stelt het belang van kinderen (leuke straat en vriendjes) voorop. Oke, het zij zo.
Tja, kinderen... was het maar zo makkelijk dat ik dingen zeker wist, dat ik of wel of geen kinderen wil, maar ik weet het gewoon echt helemaal niet. Ik twijfel en denk dat ik altijd zal blijven twijfelen, da's lastig.
Ik vind dit gedoe met vriend echt heel vervelend. Ik zou willen dat het weer onbevangen leuk was zoals in het begin. Denk toch dat ik vanavond weer even wat dingen bespreek met hem, moet rust en duidelijkheid hebben in mijn hoofd, dit gaat mij opbreken.
Tja, kinderen... was het maar zo makkelijk dat ik dingen zeker wist, dat ik of wel of geen kinderen wil, maar ik weet het gewoon echt helemaal niet. Ik twijfel en denk dat ik altijd zal blijven twijfelen, da's lastig.
Ik vind dit gedoe met vriend echt heel vervelend. Ik zou willen dat het weer onbevangen leuk was zoals in het begin. Denk toch dat ik vanavond weer even wat dingen bespreek met hem, moet rust en duidelijkheid hebben in mijn hoofd, dit gaat mij opbreken.
donderdag 25 augustus 2011 om 17:36
Je schrijft dat je dit 'gedoe' vervelend vindt en dat kan ik me goed voorstellen. Maar de onbevangenheid is er nu eenmaal af en nu heb je de kans om je relatie te verdiepen. Met elkaar praten is erg belangrijk om te ontdekken wat jullie beiden van de relatie verwachten en om met de ander te delen wat je moeilijk vindt. Er spelen nu eenmaal behoorlijk wat factoren mee die jullie situatie complex maken.
Als je vriend zegt dat hij bang is voor sleur (als jullie samenwonen) dan zou ik dat bij hem terugleggen, zo van: En wat denk jij er aan te gaan doen om sleur te voorkomen? Hij heeft toch eerder een relatie gehad, waar hij (hopelijk) van heeft geleerd?
Als je vriend zegt dat hij bang is voor sleur (als jullie samenwonen) dan zou ik dat bij hem terugleggen, zo van: En wat denk jij er aan te gaan doen om sleur te voorkomen? Hij heeft toch eerder een relatie gehad, waar hij (hopelijk) van heeft geleerd?
donderdag 25 augustus 2011 om 18:53
Kom voor jezelf op. Als jullie nu op dezelfde voet door blijven gaan, breekt je dat ooit een keer op.
Je vriend behandeld je nu als een soort bijvrouw. Jij bent er voor de sex en je zult ook wel e.e.a. aan zijn huishouden doen. Als het even niet uitkomt (vanwege de kinderen) wordt je het huis uitgestuurd!!
Zijn ex heeft alleen maar de lusten van deze man. Hij is er (voor de kinderen) als het haar uitkomt. Doet hij soms ook nog de klusjes in haar huis, gras maaien, band plakken, schroefje hier, verfje daar??
Kom op zeg.....laat je niet gebruiken.....vertel hoeveel pijn dit jou doet.
Je vriend behandeld je nu als een soort bijvrouw. Jij bent er voor de sex en je zult ook wel e.e.a. aan zijn huishouden doen. Als het even niet uitkomt (vanwege de kinderen) wordt je het huis uitgestuurd!!
Zijn ex heeft alleen maar de lusten van deze man. Hij is er (voor de kinderen) als het haar uitkomt. Doet hij soms ook nog de klusjes in haar huis, gras maaien, band plakken, schroefje hier, verfje daar??
Kom op zeg.....laat je niet gebruiken.....vertel hoeveel pijn dit jou doet.
donderdag 25 augustus 2011 om 21:34
Vervelende situtie.
Heeft je vriend als eens bedacht dat zn ex ook weer iemand zal kunnen vinden ?
Je kinderen in bed stoppen bij je ex 2 jaar na scheiding vind ik wel heel erg ver gaan.
Ik ben bang dat hij met deze manier van leven wel tevreden is. Zo te lezen wil hij het liever zo houden.
Inderdaad zal je met hem jullie toekomst plannen moeten gaan bespreken. Laat je je daarbij niet wegcijferen !
Maak duidelijk dat jij mss nog een kindje samen wil en dat daarvoor wel ruimte moet zijn in jullie toekomst.
Heeft je vriend als eens bedacht dat zn ex ook weer iemand zal kunnen vinden ?
Je kinderen in bed stoppen bij je ex 2 jaar na scheiding vind ik wel heel erg ver gaan.
Ik ben bang dat hij met deze manier van leven wel tevreden is. Zo te lezen wil hij het liever zo houden.
Inderdaad zal je met hem jullie toekomst plannen moeten gaan bespreken. Laat je je daarbij niet wegcijferen !
Maak duidelijk dat jij mss nog een kindje samen wil en dat daarvoor wel ruimte moet zijn in jullie toekomst.
Gisteren stond ik aan de rand van de afgrond. Vandaag ben ik een stapje verder.
vrijdag 26 augustus 2011 om 09:24
Koffie, jouw verhaal is zo herkenbaar, ik zou het zelf geschreven kunnen hebben.
Misschien niet leuk om te lezen, maar wij zijn om deze reden uiteindelijk uit elkaar gegaan.
Ik herken zo wat je zegt, vooral dat je je een buitenstaander voelt als hij wel met andere mensen en zijn kids iets leuks gaat doen. Zij wel en jij niet....voelt zo rot.
Ik had ook altijd heel veel begrip voor hem en zijn situatie en vooral voor zijn kids. Zij kunnen er niks aan doen dus zij staan uiteraard op nr. 1.
Ik had ok altijd veel begrip, te veel achteraf gezien...denk ik.
Hij deed zo zijn best en ik begreep dat.
Mijn partner had ook een zeer moeilijke ex, maar goed ze was wel de moeder van zijn kids dus ook probeerde ik me in haar in te leven en heb zelfs nog een aantal gesprekken gehad met haar via de mail. Wat uiteindelijk toch goede gesprekken werden.
Ik heb het ook aangegeven bij mijn partner dat ik er echt veel begrip voor op kon brengen dat hij het weekend met zijn kids door wilde brengen zonder mij (hij had ook co ouderschap). Ik wilde ook het beste voor zijn kids. Maar wat ik heel moeilijk vond is dat hij dan wel vaak met zijn kids en vriendjes èn de moeder van deze vriendjes een dag iets leuks ging doen. Dat kon dan wel. Iets té vaak naar mijn idee.
Heb dat ook aangegeven toen, dat ik daar moeite mee had. Iedereen kon daar gewoon over de vloer komen als de kids er waren, behalve ik, terwijl hij met mij een relatie had! Maar ja, dat was anders vond hij.
Uiteindelijk heeft hij onze relatie uitgemaakt door te kiezen voor zijn `verstand`. Hij wilde geen relatie voor zijn kids en omdat hun moeder zo moeilijk deed steeds.
Achteraf gezien denk ik dat ik te veel begrip voor zijn situatie heb gehad. Ik heb te weinig stil gestaan bij hoe rot ik me erbij voelde.
Misschien niet leuk om te lezen, maar wij zijn om deze reden uiteindelijk uit elkaar gegaan.
Ik herken zo wat je zegt, vooral dat je je een buitenstaander voelt als hij wel met andere mensen en zijn kids iets leuks gaat doen. Zij wel en jij niet....voelt zo rot.
Ik had ook altijd heel veel begrip voor hem en zijn situatie en vooral voor zijn kids. Zij kunnen er niks aan doen dus zij staan uiteraard op nr. 1.
Ik had ok altijd veel begrip, te veel achteraf gezien...denk ik.
Hij deed zo zijn best en ik begreep dat.
Mijn partner had ook een zeer moeilijke ex, maar goed ze was wel de moeder van zijn kids dus ook probeerde ik me in haar in te leven en heb zelfs nog een aantal gesprekken gehad met haar via de mail. Wat uiteindelijk toch goede gesprekken werden.
Ik heb het ook aangegeven bij mijn partner dat ik er echt veel begrip voor op kon brengen dat hij het weekend met zijn kids door wilde brengen zonder mij (hij had ook co ouderschap). Ik wilde ook het beste voor zijn kids. Maar wat ik heel moeilijk vond is dat hij dan wel vaak met zijn kids en vriendjes èn de moeder van deze vriendjes een dag iets leuks ging doen. Dat kon dan wel. Iets té vaak naar mijn idee.
Heb dat ook aangegeven toen, dat ik daar moeite mee had. Iedereen kon daar gewoon over de vloer komen als de kids er waren, behalve ik, terwijl hij met mij een relatie had! Maar ja, dat was anders vond hij.
Uiteindelijk heeft hij onze relatie uitgemaakt door te kiezen voor zijn `verstand`. Hij wilde geen relatie voor zijn kids en omdat hun moeder zo moeilijk deed steeds.
Achteraf gezien denk ik dat ik te veel begrip voor zijn situatie heb gehad. Ik heb te weinig stil gestaan bij hoe rot ik me erbij voelde.
vrijdag 26 augustus 2011 om 09:33
quote:peecee schreef op 26 augustus 2011 @ 07:06:
Je bent geen moeder en zal nooit een moederrol krijgen.......
De kinderen hebben een fijn contact met hun ouders.......daar hoort een derde persoon niet bij.
Weet je plaats.en dat is opstand blijven!!Dat helpt echt, zo'n reactie. Ik denk dat Koffie zich hierdoor enorm gesterkt zal voelen.
Je bent geen moeder en zal nooit een moederrol krijgen.......
De kinderen hebben een fijn contact met hun ouders.......daar hoort een derde persoon niet bij.
Weet je plaats.en dat is opstand blijven!!Dat helpt echt, zo'n reactie. Ik denk dat Koffie zich hierdoor enorm gesterkt zal voelen.
vrijdag 26 augustus 2011 om 10:27
quote:roosje4 schreef op 24 augustus 2011 @ 16:31:
Youk, ik vind niet dat de vriend van TO debiel reageert als hij zijn kinderen wil voorstellen aan TO.
En niet elke moeder draagt de zorg voor de kinderen alleen en is achtergelaten voor een ander. Dat blijkt maar weer uit het verhaal van TO.Beetje laat maar toch nog even: dat vind ik ook niet, ik vind het (van beide kanten) raar om de kinderen voor te stellen aan een nieuwe partner zonder de andere ouder dat van te voren te vertellen.
Youk, ik vind niet dat de vriend van TO debiel reageert als hij zijn kinderen wil voorstellen aan TO.
En niet elke moeder draagt de zorg voor de kinderen alleen en is achtergelaten voor een ander. Dat blijkt maar weer uit het verhaal van TO.Beetje laat maar toch nog even: dat vind ik ook niet, ik vind het (van beide kanten) raar om de kinderen voor te stellen aan een nieuwe partner zonder de andere ouder dat van te voren te vertellen.
Het is zoals het is