Relaties
alle pijlers
Waar ben ik thuis?
maandag 20 september 2010 om 09:24
Er is op korte tijd heel veel veranderd in mijn leven. In twee jaar tijd ben ik mama geworden, gescheiden, huis verkocht, nieuwe relatie aangegaan, samenwonen in zijn huis, papa overleden en nu...
Alles hangt samen en ik weet niet meer hoe ik dit moet oplossen.
Toen ik met mijn nieuwe vriend ging samenwonen (in zijn huis) leefde mijn vader nog. Mijn ouders waren al bijna 20 jaar gescheiden maar toen mijn vader ziek werd is mijn moeder weer bij hem ingetrokken om voor hem te zorgen tot op het einde.
Aangezien ze gescheiden zijn erven mijn broer en ik het huis van mijn vader. Wij betalen de successierechten en zijn dus wettige eigenaars van de woning.
Nu komt het. Mijn broer wil zijn deel van het geld, dat wil zeggen dat ik hem voor de helft moet uitkopen of het huis moet verkopen en elk de helft van de waarde opstrijken. Tot zover is het heel eenvoudig. Maar intussen woont mijn moeder daar opnieuw in en mijn vader heeft haar altijd beloofd dat ze daar kan blijven. Geen probleem voor mij, maar dat betekent dus : 1. als ik het huis verkoop staat ze op straat. 2. als ik een lening aanga en mijn broer voor de helft uitkoop betaal ik maandelijks voor een woning waar ik niet zelf in kan.
De tweede optie zou geen probleem zijn als mijn relatie goed ging. Maar nu blijkt dat mij nieuwe vriend bij de minste woordenwisseling zegt dat ik moet vertrekken. Zo ook weer dit weekend. Ik voel me er niet meer thuis, steeds de onzekerheid van op straat gezet te worden met je kind... Ik kan er niet meer mee om. Ik zou dus heel graag een appartementje huren voor mij en mijn zoon, maar dat kan ik niet want ik moet al een lening aflossen voor de woning van mijn vader waar mijn moeder in woont. 2 aflossingen per maand is financieel verre van haalbaar.
Mijn moeder zou eigenlijk de lening voor haar woonst aan mij kunnen betalen zodat ik kan huren, maar dat kan ze financieel ook niet.
Hoe geraak ik aan een thuis voor mij en mijn kind waar niemand ons kan buitenzetten??
Alles hangt samen en ik weet niet meer hoe ik dit moet oplossen.
Toen ik met mijn nieuwe vriend ging samenwonen (in zijn huis) leefde mijn vader nog. Mijn ouders waren al bijna 20 jaar gescheiden maar toen mijn vader ziek werd is mijn moeder weer bij hem ingetrokken om voor hem te zorgen tot op het einde.
Aangezien ze gescheiden zijn erven mijn broer en ik het huis van mijn vader. Wij betalen de successierechten en zijn dus wettige eigenaars van de woning.
Nu komt het. Mijn broer wil zijn deel van het geld, dat wil zeggen dat ik hem voor de helft moet uitkopen of het huis moet verkopen en elk de helft van de waarde opstrijken. Tot zover is het heel eenvoudig. Maar intussen woont mijn moeder daar opnieuw in en mijn vader heeft haar altijd beloofd dat ze daar kan blijven. Geen probleem voor mij, maar dat betekent dus : 1. als ik het huis verkoop staat ze op straat. 2. als ik een lening aanga en mijn broer voor de helft uitkoop betaal ik maandelijks voor een woning waar ik niet zelf in kan.
De tweede optie zou geen probleem zijn als mijn relatie goed ging. Maar nu blijkt dat mij nieuwe vriend bij de minste woordenwisseling zegt dat ik moet vertrekken. Zo ook weer dit weekend. Ik voel me er niet meer thuis, steeds de onzekerheid van op straat gezet te worden met je kind... Ik kan er niet meer mee om. Ik zou dus heel graag een appartementje huren voor mij en mijn zoon, maar dat kan ik niet want ik moet al een lening aflossen voor de woning van mijn vader waar mijn moeder in woont. 2 aflossingen per maand is financieel verre van haalbaar.
Mijn moeder zou eigenlijk de lening voor haar woonst aan mij kunnen betalen zodat ik kan huren, maar dat kan ze financieel ook niet.
Hoe geraak ik aan een thuis voor mij en mijn kind waar niemand ons kan buitenzetten??
maandag 20 september 2010 om 11:55
maandag 20 september 2010 om 11:55
quote:rousette schreef op 20 september 2010 @ 11:49:
Dat zou voor mij ideaal zijn Zeggus, dan heb ik geen schuldgevoel omdat ik haar moet buiten zetten, ik word vergoed door haar en kan bij gevolg voor mezelf iets huren.
En het kan maar zo zijn dat jij wettelijk gezien helemaal niet anders kan dan haar een reële huurprijs vragen!
Wat nou als je dat gaat uitzoeken? En als het klopt, dat je dan tegen haar zegt: "Goh ma, je weet dat ik mijn best wil doen om jou tegemoet te komen en jou in dit huis te laten wonen (ook omdat pa dat wilde). Omdat het om erfrecht en successierecht gaat en de belastingdienst er ook nog iets over te zeggen heeft, heb ik juridisch advies gevraagd. Volgens de wet moet ik een marktconforme huur vragen en voor de waarde van dit huis is dat ¤ xxx,xx ..." enz.enz.
Nou ja, en dan beter geformuleerd.
Dat zou voor mij ideaal zijn Zeggus, dan heb ik geen schuldgevoel omdat ik haar moet buiten zetten, ik word vergoed door haar en kan bij gevolg voor mezelf iets huren.
En het kan maar zo zijn dat jij wettelijk gezien helemaal niet anders kan dan haar een reële huurprijs vragen!
Wat nou als je dat gaat uitzoeken? En als het klopt, dat je dan tegen haar zegt: "Goh ma, je weet dat ik mijn best wil doen om jou tegemoet te komen en jou in dit huis te laten wonen (ook omdat pa dat wilde). Omdat het om erfrecht en successierecht gaat en de belastingdienst er ook nog iets over te zeggen heeft, heb ik juridisch advies gevraagd. Volgens de wet moet ik een marktconforme huur vragen en voor de waarde van dit huis is dat ¤ xxx,xx ..." enz.enz.
Nou ja, en dan beter geformuleerd.
maandag 20 september 2010 om 11:56
Dat hebben we al gedaan, mijn broer en ik hebben haar enkele maanden geleden gezegd wat de plannen waren. Ze is toen zo overstuur geweest en in paniek dat mijn broer en ik geen oog meer dicht deden en gek werden van dat beklemmend gevoel op ons hart van 'ze is wel je moeder'. Ze snapt ergens wel dat we financieel in een rare situatie zitten maar ze heeft enkel argumenten in haar voordeel (wij zijn nog jong en hebben mogelijkheden, zij niet, enz... ). Had haar relatie niet op de klippen gelopen was ze niet terug gekomen bij mijn vader, en was van dit probleem geen sprake.
Ze is tenslotte 20 jaar weggeweest en is ongeveer een jaar geleden terug bij hem gekomen.
Ze is tenslotte 20 jaar weggeweest en is ongeveer een jaar geleden terug bij hem gekomen.
maandag 20 september 2010 om 11:56
Geen reacties gelezen.
Broer uitkopen
Samen met moeder in huis gaan wonen tot moeder andere woonruimte gevonden heeft.
Jij bent er niet verantwoordelijk voor dat je overleden vader zijn beloftes niet zwart op wit gezet heeft, Het is hard maar wel de realiteit.
En een vent die je zegt dat je maar moet vertrekken snel achter je laten.
Succes het is allemaal niet simpel dat kan ik me goed voorstellen. Zorg voor een plekkie voor jou en kind waar idd niemand je zomaar uit kan zetten
Broer uitkopen
Samen met moeder in huis gaan wonen tot moeder andere woonruimte gevonden heeft.
Jij bent er niet verantwoordelijk voor dat je overleden vader zijn beloftes niet zwart op wit gezet heeft, Het is hard maar wel de realiteit.
En een vent die je zegt dat je maar moet vertrekken snel achter je laten.
Succes het is allemaal niet simpel dat kan ik me goed voorstellen. Zorg voor een plekkie voor jou en kind waar idd niemand je zomaar uit kan zetten
maandag 20 september 2010 om 11:58
quote:nouschi schreef op 20 september 2010 @ 11:55:
Een buitenstaander is helemaal niet nodig. Moeder moet gewoon een ander huis zoeken als ze het niet kan betalen net als ieder ander.D'r is nu wel een patstelling en het kan maar zo zijn dat een buitenstaander toch e.e.a in beweging kan krijgen. Rousette heeft ook aangegeven dat ze het liefste wil dat haar moeder kan blijven wonen mits zij huur gaat betalen. Op die manier is de gedachte om een buitenstaander in te schakelen niet eens zo'n gekke toch?
Een buitenstaander is helemaal niet nodig. Moeder moet gewoon een ander huis zoeken als ze het niet kan betalen net als ieder ander.D'r is nu wel een patstelling en het kan maar zo zijn dat een buitenstaander toch e.e.a in beweging kan krijgen. Rousette heeft ook aangegeven dat ze het liefste wil dat haar moeder kan blijven wonen mits zij huur gaat betalen. Op die manier is de gedachte om een buitenstaander in te schakelen niet eens zo'n gekke toch?
maandag 20 september 2010 om 12:01
Na acht pagina's dezelfde argumenten en oplossingen, lijkt het me ook verstandig juist wel een buitenstaander in te schakelen.
Plan een avond met je broer in jouw huis met moeder en laat dan een notaris ofzo langskomen. Die gaat dan uitgebreid op alle opties in, zodat moeders in kan zien dat haar wensen niet reeel zijn. En zo'n buitenstaander is minder vatbaar voor haar krokodillentranen.
Plan een avond met je broer in jouw huis met moeder en laat dan een notaris ofzo langskomen. Die gaat dan uitgebreid op alle opties in, zodat moeders in kan zien dat haar wensen niet reeel zijn. En zo'n buitenstaander is minder vatbaar voor haar krokodillentranen.
maandag 20 september 2010 om 12:05
quote:rousette schreef op 20 september 2010 @ 11:58:
Dat ga ik zeker nog nakijken van die reële huurprijs vragen.
Zou inderdaad een goed argument zijn voor ons.Misschien hebben jullie daar ook iets van een juridisch loket o.i.d. waar ze met je mee kunnen denken en advies kunnen geven? Het gaat dus niet alleen om de marktconforme huur, maar om het gehele financiële plaatje en alle gevolgen (dus bezit van de woning terwijl iemand anders er woont, aftrekposten, onderhoudskosten, belastingen enz. enz.).
Dat ga ik zeker nog nakijken van die reële huurprijs vragen.
Zou inderdaad een goed argument zijn voor ons.Misschien hebben jullie daar ook iets van een juridisch loket o.i.d. waar ze met je mee kunnen denken en advies kunnen geven? Het gaat dus niet alleen om de marktconforme huur, maar om het gehele financiële plaatje en alle gevolgen (dus bezit van de woning terwijl iemand anders er woont, aftrekposten, onderhoudskosten, belastingen enz. enz.).
maandag 20 september 2010 om 12:05
quote:zeggus schreef op 20 september 2010 @ 11:58:
[...]
D'r is nu wel een patstelling en het kan maar zo zijn dat een buitenstaander toch e.e.a in beweging kan krijgen. Rousette heeft ook aangegeven dat ze het liefste wil dat haar moeder kan blijven wonen mits zij huur gaat betalen. Op die manier is de gedachte om een buitenstaander in te schakelen niet eens zo'n gekke toch?Je hebt wel gelijk maar het stoort me een beetje dat ze zo in de slachtofferrol gaat zitten. Voor jezelf moet je het allemaal zelf weten maar er is ook nog een kind in het spel die het ondertussen verdient om een eigen plek te hebben waar hij wel met z'n vingertjes overal aan mag zitten.
[...]
D'r is nu wel een patstelling en het kan maar zo zijn dat een buitenstaander toch e.e.a in beweging kan krijgen. Rousette heeft ook aangegeven dat ze het liefste wil dat haar moeder kan blijven wonen mits zij huur gaat betalen. Op die manier is de gedachte om een buitenstaander in te schakelen niet eens zo'n gekke toch?Je hebt wel gelijk maar het stoort me een beetje dat ze zo in de slachtofferrol gaat zitten. Voor jezelf moet je het allemaal zelf weten maar er is ook nog een kind in het spel die het ondertussen verdient om een eigen plek te hebben waar hij wel met z'n vingertjes overal aan mag zitten.
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
maandag 20 september 2010 om 12:10
maandag 20 september 2010 om 12:14
quote:zeggus schreef op 20 september 2010 @ 12:05:
[...]
Misschien hebben jullie daar ook iets van een juridisch loket o.i.d. waar ze met je mee kunnen denken en advies kunnen geven? Het gaat dus niet alleen om de marktconforme huur, maar om het gehele financiële plaatje en alle gevolgen (dus bezit van de woning terwijl iemand anders er woont, aftrekposten, onderhoudskosten, belastingen enz. enz.).
Inderdaad. Het huis van je vader bezitten en zelf iets anders huren is natuurlijk vragen om problemen. Dan zijn alle belastingen voor jou, onroerend goed, woz etc, die je moeder je echt niet gaat vergoeden. En het onderhoud etc etc. Waarom zou ze dat dan wel allemaal ophoesten? Wie weet besluit ze op een gegeven moment ook de huur niet meer te kunnen betalen.
Problemen problemen.
Als jij je broer uitkoopt, is het huis van jou. En als je moeder je heel lief aankijkt, wil je misschien wel helpen zoeken naar een leuk appartementje. Gratis wonen doe je in het Sprookjesbos.
[...]
Misschien hebben jullie daar ook iets van een juridisch loket o.i.d. waar ze met je mee kunnen denken en advies kunnen geven? Het gaat dus niet alleen om de marktconforme huur, maar om het gehele financiële plaatje en alle gevolgen (dus bezit van de woning terwijl iemand anders er woont, aftrekposten, onderhoudskosten, belastingen enz. enz.).
Inderdaad. Het huis van je vader bezitten en zelf iets anders huren is natuurlijk vragen om problemen. Dan zijn alle belastingen voor jou, onroerend goed, woz etc, die je moeder je echt niet gaat vergoeden. En het onderhoud etc etc. Waarom zou ze dat dan wel allemaal ophoesten? Wie weet besluit ze op een gegeven moment ook de huur niet meer te kunnen betalen.
Problemen problemen.
Als jij je broer uitkoopt, is het huis van jou. En als je moeder je heel lief aankijkt, wil je misschien wel helpen zoeken naar een leuk appartementje. Gratis wonen doe je in het Sprookjesbos.
maandag 20 september 2010 om 12:15
quote:emaille schreef op 20 september 2010 @ 12:01:
Na acht pagina's dezelfde argumenten en oplossingen, lijkt het me ook verstandig juist wel een buitenstaander in te schakelen.
Plan een avond met je broer in jouw huis met moeder en laat dan een notaris ofzo langskomen. Die gaat dan uitgebreid op alle opties in, zodat moeders in kan zien dat haar wensen niet reeel zijn. En zo'n buitenstaander is minder vatbaar voor haar krokodillentranen.Ik zou inderdaad ook gaan voor een deskundige onafhankelijke buitenstaander. Als moeder te emotioneel blijft, dan inderdaad zoals Emaille het voorstelt. En als ze inmiddels wat gekalmeerd is, dan lukt het misschien ook wel als jij zelf de feiten op tafel legt en aangeeft wat juridisch gezien wel/niet kan.
Na acht pagina's dezelfde argumenten en oplossingen, lijkt het me ook verstandig juist wel een buitenstaander in te schakelen.
Plan een avond met je broer in jouw huis met moeder en laat dan een notaris ofzo langskomen. Die gaat dan uitgebreid op alle opties in, zodat moeders in kan zien dat haar wensen niet reeel zijn. En zo'n buitenstaander is minder vatbaar voor haar krokodillentranen.Ik zou inderdaad ook gaan voor een deskundige onafhankelijke buitenstaander. Als moeder te emotioneel blijft, dan inderdaad zoals Emaille het voorstelt. En als ze inmiddels wat gekalmeerd is, dan lukt het misschien ook wel als jij zelf de feiten op tafel legt en aangeeft wat juridisch gezien wel/niet kan.
maandag 20 september 2010 om 12:15
quote:nouschi schreef op 20 september 2010 @ 12:05:
[...]
Je hebt wel gelijk maar het stoort me een beetje dat ze zo in de slachtofferrol gaat zitten. Voor jezelf moet je het allemaal zelf weten maar er is ook nog een kind in het spel die het ondertussen verdient om een eigen plek te hebben waar hij wel met z'n vingertjes overal aan mag zitten.Het lijkt me dat moeders een meester er in is om beide kinderen te manipuleren. Het blijft toch je moeder uiteindelijk en dat weet ze.
[...]
Je hebt wel gelijk maar het stoort me een beetje dat ze zo in de slachtofferrol gaat zitten. Voor jezelf moet je het allemaal zelf weten maar er is ook nog een kind in het spel die het ondertussen verdient om een eigen plek te hebben waar hij wel met z'n vingertjes overal aan mag zitten.Het lijkt me dat moeders een meester er in is om beide kinderen te manipuleren. Het blijft toch je moeder uiteindelijk en dat weet ze.
Ik prefereer de hemel omwille van het klimaat, maar de hel omwille van het gezelschap.
maandag 20 september 2010 om 12:16
Rousette, je zit in een negatieve spiraal. Hoe vaak we je ook zeggen dat je moeder met 1300 euro prima op zich zelf kan wonen, toch begin je weer over 'op straat zetten'. Je zet niemand op straat.
Volgens mij verwar je de emoties die je nu voelt vanwege de emotionele chantage van je moeder, met de emoties die je denkt te moeten hebben vanwege 'het op straat zetten'. Het zijn echt twee aparte nare situaties. Hou die twee dingen dus van elkaar gescheiden. Ja het is jammer dat je moeder wat anders moet zoeken, maar het is nog vele malen erger dat ze jou en je broer emotioneel chanteert.
Volgens mij verwar je de emoties die je nu voelt vanwege de emotionele chantage van je moeder, met de emoties die je denkt te moeten hebben vanwege 'het op straat zetten'. Het zijn echt twee aparte nare situaties. Hou die twee dingen dus van elkaar gescheiden. Ja het is jammer dat je moeder wat anders moet zoeken, maar het is nog vele malen erger dat ze jou en je broer emotioneel chanteert.
maandag 20 september 2010 om 12:19
Eens met Nouschi.
Je bent nu zelf moeder. Dat betekent dat "een goede dochter zijn" niet langer je prioriteit is, maar "een goede moeder zijn".
In het ideale geval gaan die twee dingen samen, maar het is overduidelijk dat dat bij jou nu niet zo werkt.
Ik snap je gevoelens heel goed want ik heb zelf een vergelijkbare situatie meegemaakt als de jouwe, ook toen mijn zoontje nog maar een baby was. Zelf moeder worden, een scheiding en een van je ouders die overlijdt (in mijn geval was het mijn moeder) tast heel erg je gevoel van basisveiligheid aan. Al die dingen apart doen dat al, maar tegelijk zorgen ze er helemaal voor dat je je als een stuurloos wrak op zee voelt.
In die omstandigheden is het dus niet gek dat je emotioneel een soort regressie meemaakt, waarbij je je emotioneel weer gaat voelen alsof je een klein kind bent. Maar dat ben je niet. Je bent een volwassen vrouw en moeder van een klein jongetje die recht heeft op een ouder en stabiliteit.
Afgezien van alle emotionele issues die meespelen - en nogmaals, ik herken ze heeeeeeeel goed want ik heb dezelfde soort ellende meegemaakt en betaal daar nu bijna 6 jaar later nog steeds de prijs voor - moet je dus nu zakelijk zijn. Je broer heeft dat goed in de gaten, maar ja, bij hem spelen al die ingewikkelde emoties van het moederschap en dochterschap en je relatiebreuk enzo niet mee.
Je hebt maar 1 oplossing, en dat is dat je moeder uit het huis wegmoet en dat je er zelf gaat wonen. Ik snap hoe moeilijk het is, want ik herken de situatie, maar bij mij heeft ie er in geresulteerd dat mijn zoon al 6 jaar toch best te lijden heeft onder mijn onvermogen om die moeder/dochter issues destijds niet de boventoon te laten voeren.
Het is opvallend dat je in dit topic geen enkele keer over je zoontje rept, maar wel over jouw rol als dochter. Ik zou je dus willen aanraden om naast de praktische zaken ook eens te gaan praten met iemand die je kan helpen om je emoties wat dat betreft weer in balans te krijgen.
Veel sterkte, in ieder geval. Als je je ervan bewust bent geraakt dat je zoontje op nummer 1 hoort, dan wordt doorpakken vast makkelijker. Dat gun ik jullie allebei.
Je bent nu zelf moeder. Dat betekent dat "een goede dochter zijn" niet langer je prioriteit is, maar "een goede moeder zijn".
In het ideale geval gaan die twee dingen samen, maar het is overduidelijk dat dat bij jou nu niet zo werkt.
Ik snap je gevoelens heel goed want ik heb zelf een vergelijkbare situatie meegemaakt als de jouwe, ook toen mijn zoontje nog maar een baby was. Zelf moeder worden, een scheiding en een van je ouders die overlijdt (in mijn geval was het mijn moeder) tast heel erg je gevoel van basisveiligheid aan. Al die dingen apart doen dat al, maar tegelijk zorgen ze er helemaal voor dat je je als een stuurloos wrak op zee voelt.
In die omstandigheden is het dus niet gek dat je emotioneel een soort regressie meemaakt, waarbij je je emotioneel weer gaat voelen alsof je een klein kind bent. Maar dat ben je niet. Je bent een volwassen vrouw en moeder van een klein jongetje die recht heeft op een ouder en stabiliteit.
Afgezien van alle emotionele issues die meespelen - en nogmaals, ik herken ze heeeeeeeel goed want ik heb dezelfde soort ellende meegemaakt en betaal daar nu bijna 6 jaar later nog steeds de prijs voor - moet je dus nu zakelijk zijn. Je broer heeft dat goed in de gaten, maar ja, bij hem spelen al die ingewikkelde emoties van het moederschap en dochterschap en je relatiebreuk enzo niet mee.
Je hebt maar 1 oplossing, en dat is dat je moeder uit het huis wegmoet en dat je er zelf gaat wonen. Ik snap hoe moeilijk het is, want ik herken de situatie, maar bij mij heeft ie er in geresulteerd dat mijn zoon al 6 jaar toch best te lijden heeft onder mijn onvermogen om die moeder/dochter issues destijds niet de boventoon te laten voeren.
Het is opvallend dat je in dit topic geen enkele keer over je zoontje rept, maar wel over jouw rol als dochter. Ik zou je dus willen aanraden om naast de praktische zaken ook eens te gaan praten met iemand die je kan helpen om je emoties wat dat betreft weer in balans te krijgen.
Veel sterkte, in ieder geval. Als je je ervan bewust bent geraakt dat je zoontje op nummer 1 hoort, dan wordt doorpakken vast makkelijker. Dat gun ik jullie allebei.
Am Yisrael Chai!
maandag 20 september 2010 om 13:10
Mijn zoontje komt voor mij op de eerste plaats. Net daarom dat ik dat huis wil kopen, voor hem, om hem een thuis te geven. Zo zat het altijd al in ons hoofd tot zij een jaar geleden plots weer in mijn vaders leven kwam.
Maar ik moet verder, ik doe dat voor mijn zoontje. Hij is het belangrijkste voor mij.
Bedankt, jullie bevestigen allen wat ik en mijn broer zelf ook al dachten. Ze brengt ons gewoon aan het twijfelen door zich zo hulpeloos op te stellen. Maar hier blijkt dat we geen onmensen zijn en dat we toch niet onredelijk zijn.
Maar ik moet verder, ik doe dat voor mijn zoontje. Hij is het belangrijkste voor mij.
Bedankt, jullie bevestigen allen wat ik en mijn broer zelf ook al dachten. Ze brengt ons gewoon aan het twijfelen door zich zo hulpeloos op te stellen. Maar hier blijkt dat we geen onmensen zijn en dat we toch niet onredelijk zijn.
maandag 20 september 2010 om 13:35
He, je begint de boel in proportie te zien. Goed joh! FV geeft aan hoe moeilijk het is de situatie, heeft het zelf ook meegemaakt en ze benadrukt hoe belangrijk het is voor de lange termijn om zoon prioriteit te geven.
Vind het trouwens raar dat moeder dat ´het huis is voor jou om in te wonen´ van ex zomaar heeft geaccepteerd. Je wilt toch ook een toekomst voor je kinderen? Een stabiel thuis voor kleinzoon?
Al die argumenten van haar van ´jullie zijn nog jong, hebben zoveel mogelijkheden´... vind ik afschuiven van haar verantwoordelijkheid op jou.
Vooral het 20 jaar uit beeld zijn, en na een verbroken relatie Florence Nightingale komen spelen roepen bij mij argwaan op.
Vind het trouwens raar dat moeder dat ´het huis is voor jou om in te wonen´ van ex zomaar heeft geaccepteerd. Je wilt toch ook een toekomst voor je kinderen? Een stabiel thuis voor kleinzoon?
Al die argumenten van haar van ´jullie zijn nog jong, hebben zoveel mogelijkheden´... vind ik afschuiven van haar verantwoordelijkheid op jou.
Vooral het 20 jaar uit beeld zijn, en na een verbroken relatie Florence Nightingale komen spelen roepen bij mij argwaan op.
maandag 20 september 2010 om 14:29
Het is al meer gezegd, maar ik zeg het nog eens:
Ga zelf in dat huis wonen en geef je moeder de mogelijkheid óf er bijin te blijven wonen (waarbij ze zelfs een deel van de aflossing betaald?) of zelf woonruimte te zoeken.
En bedenk voor jezelf: Jij zet niet je moeder het huis uit, op dit moment zet zij jou én je zoontje het huis uit. Jouw huis. En dat is een rare situatie.
Zij probeert jou weer naar je (ex?) vriend te krijgen, maar daar voel jij je niet thuis. Niet zo aardig van je moeder dus! Beter voor jou en je zoon om een tijdje met z'n 2en te zijn, zonder vriend en eventueel zonder moeder.
Ga zelf in dat huis wonen en geef je moeder de mogelijkheid óf er bijin te blijven wonen (waarbij ze zelfs een deel van de aflossing betaald?) of zelf woonruimte te zoeken.
En bedenk voor jezelf: Jij zet niet je moeder het huis uit, op dit moment zet zij jou én je zoontje het huis uit. Jouw huis. En dat is een rare situatie.
Zij probeert jou weer naar je (ex?) vriend te krijgen, maar daar voel jij je niet thuis. Niet zo aardig van je moeder dus! Beter voor jou en je zoon om een tijdje met z'n 2en te zijn, zonder vriend en eventueel zonder moeder.
Later is nu
maandag 20 september 2010 om 14:38
quote:rousette schreef op 20 september 2010 @ 13:10:
Mijn zoontje komt voor mij op de eerste plaats. Net daarom dat ik dat huis wil kopen, voor hem, om hem een thuis te geven. Zo zat het altijd al in ons hoofd tot zij een jaar geleden plots weer in mijn vaders leven kwam.
Maar ik moet verder, ik doe dat voor mijn zoontje. Hij is het belangrijkste voor mij.
Bedankt, jullie bevestigen allen wat ik en mijn broer zelf ook al dachten. Ze brengt ons gewoon aan het twijfelen door zich zo hulpeloos op te stellen. Maar hier blijkt dat we geen onmensen zijn en dat we toch niet onredelijk zijn.
Daar twijfelde ik ook niet aan, hoor. Ik wilde alleen benadrukken dat het heel erg normaal is dat je gegeven de omstandigheden waarin je zit, niet altijd helder kunt denken.
Het is normaal dat je in de situatie waarin je zit eigenlijk het liefst zelf op je moeder zou willen terugvallen, zelf kind zijn ipv volwassene. Maar door de omstandigheden waarin je moeder zit, moet je eigenlijk voor haar zorgen. Die twee tegenstrijdige belangen maken dat je heel erg vanuit emotie reageert, dat je het gevoel hebt tekort te schieten of je moeder te "verraden" als je haar zou zeggen dat ze uit huis moet. En waarschijnlijk is een deel van je blij dat je "bij je moeder kunt logeren" terwijl het eigenlijk andersom is.
Het is gewoon een ingewikkelde situatie die ingrijpt op je meest basale emoties en basisvertrouwen en veiligheid, en al die verschillende facetten van jezelf liggen tóch al zo overhoop.
Vandaar dat ik je aanraadde dat het wellicht voor jezelf fijn kan zijn om - naast alle praktische dingen die je moet doen - te bekijken of je wellicht ergens hulp of steun voor de emotionele kant te krijgen. Je hebt heel veel meegemaakt, de afgelopen jaren.
En nee, je bent niet onredelijk. Je zit wel in een rotsituatie. Maar het begin van de oplossing zit in de moeilijke en vervelende beslissing je moeder te vertellen dat je zelf in je eigen huis gaat wonen en dat zij dus weg moet. Wees lief voor jezelf en je zoontje, ook als dat op korte termijn betekent dat je even wat minder lief voor je moeder moet zijn. Nogmaals sterkte en succes.
Mijn zoontje komt voor mij op de eerste plaats. Net daarom dat ik dat huis wil kopen, voor hem, om hem een thuis te geven. Zo zat het altijd al in ons hoofd tot zij een jaar geleden plots weer in mijn vaders leven kwam.
Maar ik moet verder, ik doe dat voor mijn zoontje. Hij is het belangrijkste voor mij.
Bedankt, jullie bevestigen allen wat ik en mijn broer zelf ook al dachten. Ze brengt ons gewoon aan het twijfelen door zich zo hulpeloos op te stellen. Maar hier blijkt dat we geen onmensen zijn en dat we toch niet onredelijk zijn.
Daar twijfelde ik ook niet aan, hoor. Ik wilde alleen benadrukken dat het heel erg normaal is dat je gegeven de omstandigheden waarin je zit, niet altijd helder kunt denken.
Het is normaal dat je in de situatie waarin je zit eigenlijk het liefst zelf op je moeder zou willen terugvallen, zelf kind zijn ipv volwassene. Maar door de omstandigheden waarin je moeder zit, moet je eigenlijk voor haar zorgen. Die twee tegenstrijdige belangen maken dat je heel erg vanuit emotie reageert, dat je het gevoel hebt tekort te schieten of je moeder te "verraden" als je haar zou zeggen dat ze uit huis moet. En waarschijnlijk is een deel van je blij dat je "bij je moeder kunt logeren" terwijl het eigenlijk andersom is.
Het is gewoon een ingewikkelde situatie die ingrijpt op je meest basale emoties en basisvertrouwen en veiligheid, en al die verschillende facetten van jezelf liggen tóch al zo overhoop.
Vandaar dat ik je aanraadde dat het wellicht voor jezelf fijn kan zijn om - naast alle praktische dingen die je moet doen - te bekijken of je wellicht ergens hulp of steun voor de emotionele kant te krijgen. Je hebt heel veel meegemaakt, de afgelopen jaren.
En nee, je bent niet onredelijk. Je zit wel in een rotsituatie. Maar het begin van de oplossing zit in de moeilijke en vervelende beslissing je moeder te vertellen dat je zelf in je eigen huis gaat wonen en dat zij dus weg moet. Wees lief voor jezelf en je zoontje, ook als dat op korte termijn betekent dat je even wat minder lief voor je moeder moet zijn. Nogmaals sterkte en succes.
Am Yisrael Chai!
maandag 20 september 2010 om 21:38
Wat vreemd dat jou moeder er van uit gaat dat je broer en jij haar huur wel even zullen betalen in deze situatie. Werkt ze? Dan kan ze of huur betalen of ze gaat maar schoonmaken om de huur te betalen. Niet lullen, maar poetsen. En dan ben jij ook nog een rotpositie waardoor je bij je moeder in je geerfde huis mag wonen en dat doet zij zo tegen je kindje (die nergens aan mag zitten). Ze mag dankbaar zijn dat ze er mag wonen en moet zich er gewoon in schikken. Het is niet ideaal, maar zelf heeft ze er een rotzooi van gemaakt.
Het is niet vreemd dat er een tijd komt dat je een beetje voor je moeder moet zorgen maar hier lijkt het net alsof je er een kind bij hebt, en dat moet niet zo zijn natuurlijk. Die zielige verhalen van haar... jij staat er toch ook alleen voor en dan wil ze gratis in jullie huis gaan wonen.
Het is niet vreemd dat er een tijd komt dat je een beetje voor je moeder moet zorgen maar hier lijkt het net alsof je er een kind bij hebt, en dat moet niet zo zijn natuurlijk. Die zielige verhalen van haar... jij staat er toch ook alleen voor en dan wil ze gratis in jullie huis gaan wonen.