waarom doe ik dit?

Ongelooflijk! Zimaja je man houdt van je, anders had hij dit niet volgehouden. Je ouders blijkbaar stellen meer voorwaarden dan hij. Ik denk dat je eindelijk die denkbeeldige middelvinger richting het ouderlijk huis moet opsteken en je energie moet gaan steken in je huwelijk. Je man lijkt wel een instrument ipv je partner. Wordt wakker!

quote:zimaja schreef op 12 augustus 2012 @ 18:41:

Didiridi: verklaar je nader? Hoezo alarm bellen?



Het kan zijn dat ik er meer maak dan het is hoor, maar dit is wat ik ervan denk nu:

Zoveel overeenstemming kan er alleen zijn als 1 iemand bepaalt hoe het werkt in een gezin en de anderen hebben zich eraan te houden. Dat is mijn gedachte daarover. Als je twee gelijkwaardige partners hebt, kan het nooit zijn dat ze over alles hetzelfde denken. Asl ze kinderen hebben er is nooit ruzie, dan zegt mij dat ook dat dat kind geen ruimte krijgt een eigen karakter te vormen, maar dat al vooraf bepaalt is hoe het kind worden moet (jij dus in dit geval).



Ik weet niet goed hoe ik het moet uitleggen, maar dat je na 14 jaar huwelijk jezelf nog steeds probeert te bewijzen naar je familie zegt mij wel enorm veel. Namelijk dat ze er op gerekend hebben dat je nog zou leven zoals zij zich inbeelden dat goed is. Blijkbaar is er weinig ruimte voor eigenheid in het gezin waar je uit komt. En nu lijk jij hetzelfde te doen.

Ik herken me in je man, ik verwijt mijn man regelmatig hetzelfde. Hij is ook nogal conflictvermijdend en probeert altijd iets redelijks te vinden in het standpunt van de ander, maar ik vind dat vaak heel vervelend, ik mis dan het gevoel dat hij echt achter mij staat en het voor me opneemt. Het is niet dat hij me laat zitten en als iemand me echt schoffeert dan zal hij echt niet de kant van die persoon kiezen, maar bij een wat meer onschuldig conflict heeft hij al snel de neiging om het van de kant van die ander te bekijken.



En ja, ik vind dat dus ook vervelend. Hij begint het gelukkig wel wat meer in te zien.

Ik heb overigens niet het hele topic gelezen, dat doe ik zo als ik meer tijd heb, maar ik moest hier even op reageren.

Stel je eens voor dat jij in zijn situatie zat.

Je komt thuis en voelt je rot over een situatie. Je wilt het kwijt aan je partner, en die neemt het steevast op voor de ander.

Hoe zou dat voor jou voelen?

quote:jansenenjanssens schreef op 12 augustus 2012 @ 18:20:

En wat Paak zegt. Vréselijk dit soort mensen. En maar doorgaan, en maar ten koste van alles geen conflicten waardoor ze het ene conflict na het andere veroorzaken.



Ja dat vind ik ook vreselijk irritant.

En dan vaak wel op een onderhuidse manier dingen duidelijk maken.

Kan ik echt zo slecht tegen

Ja, maar ik neem aan dat je inmiddels wel een keer door hebt dat jouw gedrag voor hem alleen maar olie op het vuur is.

iedereen is welkom is weer wat anders dan iedereen gelijk geven, behalve je partner.

dat incident van vandaag, waarom is gewoon zwaaien niet goed? je hoeft niet altijd en overal tegen iedereen aan te kleppen toch?

maar ik vind het wel knap dat je t zelf inziet.

aan de andere kant lijk je onzeker te worden door de houding van je man, en ga je daardoor zulk gedrag vertonen.

Oh sorry, uit wat ik las stelde ik me juist een tegenovergestelde familie voor. Sorry iig.



Weet je het lijkt alsof jij en je man een totaal uiterst mensbeeld hebben. Jij gaat ver om het gedrag van de ander te rechtvaardigen, probeert altijd het goede te zien, misschien dat je daarin ook wat naïf bent. En je man blijft best lang met wrok zitten, terwijl (denk ik) mensen zelden 'bewust' zo gemeen zijn dat je een er een wrok door mee zou moeten slepen. Zoek elkaar op ergens in het midden. Soms zijn mensen nou eenmaal gemeen of onaardig en vaak zonder dat ze het zo bedoelen ( uitzonderingen daargelaten) maar alleen maar goed is niemand.



En wat jouw familie betreft, daar hoef je niet aan te tippen. En ze zullen ook hun intoleranties hebben tov intolerante of ruziezoekende mensen bijvoorbeeld. Niemand kan alles hebben.

Was even bang dat mijn stukje te heftig overkwam maar wilde het ook niet minderen maar het wordt gelukkig erg leuk/goed opgepakt! Dus dank voor de woorden.



Ik ken je niet hoor TO, er zijn gewoon best veel mensen die in meer of mindere mate alles wat té veel proberen te schipperen . Het is volgens mij het moeilijkste wat er is, om echt diep naar binnen te kijken naar de motivaties die je onbewust hebt opgepikt en te durven kijken naar plekken waar je denkt dat daar het zwarte duister heerst en daar eens je licht op te durven laten schijnen. Vaak zie je dan dat het meevalt en het monster in het donker misschien zelfs wel een grote knuffelbeer is. Het vorige stukje ging makkelijk met typen maar hoe nu verder. Ik type even wat er in mij opkomt en het is leuk als anderen er dingen er misschien uit kunnen halen of juist denken van nee, zo zit het toch niet. Beetje brainstormen.



Er zijn geen kant en klare oplossingen om van de ene op de andere dag alles anders te doen. Daarvoor heb je inzichten nodig wat er precies mis gaat en andere visies nodig om daar weer voor in de plaats te zetten. Want ik zie niets verkeerds in even zwaaien als je haast hebt en gelijk weer weg moet. (Afhankelijk van omstandigheden maar zo te horen was er niets aan de hand verder) Dus zul je een methode moeten zien te vinden waarin je je man toch meer credits geeft dan je nu doet. Dus geef je zelf in ieder geval wat clementie en tijd daarvoor. Ik weet niet of je man weet dat je probeert hier iets nu aan te doen, dat je beseft dat het fout gaat ergens met denken en geef je ook aan hem aan als je weer eens te ver ging? Val jezelf daar dus niet te hard voor als het niet meteen goed gaat en praat je er ook over met je man verder nog?



Zijn credits lijken verspeeld en nu gaan zijn credits in de min voor dingen die hij helemaal niet "fout" doet. De vraag is ook, wat is fout of goed?



Hippies hè. Laten dat nou net de mensen zijn die vaak altijd alles alleen maar willen zien als lieve vrede. Peace!



Maar dat is dus kiezen voor alleen "goed". Echter gaat het in het leven niet om fout of goed mijns inziens maar om yin en yang. Zo probeer ik er in ieder geval naar te kijken. Twee verschillende dingen die lijnrecht tegenover elkaar staan, maar elkaar daardoor aanvullen. Warm én koud, assertief én accepterend, voor jezelf opkomen én je schouders op kunnen halen. Dus niet goed tegenover slecht. Yin en yang vullen elkaar aan, hierbij gaat het om balans.



Dus niet alles is goed en iedereen welkom, maar ook je eigen grenzen leren kennen en kijken wat en wie bij jóu als persoon past. En de ander accepteren hoe deze is, niet door de nadruk te leggen op "verwelkomen" maar de nadruk op "laten zijn".



Daarmee is de hippie dynamiek en andere alternatieve leerscholen er één waarin je al snel ziet dat té veel wordt geaccepteerd, té veel gekeken wordt naar oh wat is de wereld toch mooi en iedereen zo goed. Je man zal vast af en toe te snel opgefokt raken, of te snel geagiteerd zijn. Maar uit jouw voorbeelden lijk ik te halen dat jouw kredietverdeling hopeloos in puin ligt. Hij accepteert de dingen niet zoals een hippie, maar is dat fout?



Je ziet de hippie manier van doen van je ouders als 'perfect', zoals de wereld zou moeten zijn. Geen onvertogen woord. Alles is bijna goed. En je hebt nu een partner uitgekozen die erg bij zichzelf zit en als persoon een duidelijke grensafbakening heeft. Ik zou zeggen, de perfecte leermomenten mogelijk maar ook wel heel erg grote "tegenstellingen". Je lijkt nog erg tegen je ouders inderdaad op te kijken, zo van dat zij de perfecte manier en levenshouding hebben gevonden, maar elk mens heeft twijfels, momenten waarop er echt niet alleen maar pais en vree in het hoofd omgaat. Eigenlijk zou je je ouders daarin beter moeten leren kennen zodat je ziet dat ze óók mensen zijn, maar zij lijken mij dus óók types die alles verbloemen. (bloemetjes, hippies, peace!) Maar ondertussen voel je misschien wel ergens haarfijn toch aan dat ze wel degelijk oordelen, dingen afkeuren maar die worden blijkbaar nooit besproken? waardoor je ze ook niet kan uiten, verdedigen, uitleggen, net zoals jij zelf nu niet die kans geeft aan je man. Althans dat heb ik dus vaak juist bij mensen waarbij niets fout "mag" zijn, alles komt door ontwikkeling, karma die het wel oplost etc. daarbij zie ik júist vaak onderhuidse agressie. Omdat ze niet geuit worden, niet geuit mogen worden, omdat ze dan niet spiritueel meer zouden zijn en je alles en iedereen maar zou móeten accepteren in elke omstandigheid in alles wat ze doen.



Maar mensen leren juist dóór fouten te maken en een ander die dan zegt van hé je gaat over mijn grenzen heen. Anders zal de ander dat blijven doen en jij er last van blijven houden. En je kan van elkaar leren over hoe de ander dingen ziet. En weer dingen bij leren die níet fout zijn maar simpelweg anders bekeken worden.



Eigenlijk zou je moeten kijken of je je emoties en gedachten en gevoelens er kan laten "zijn" zonder er direct een oordeel aan te hechten. Zoiets wordt geleerd in bijvoorbeeld meditatie. Of in de leer van Zen. Mensen stromen de hele dag door over van emoties en gedachten, uit opvoeding, cultuur, de dingen waar je juist een hekel aan hebt of juist leuk vindt. De kunst is ze eerst even te laten zonder ze gelijk te benoemen of een waarde oordeel aan te hangen. Het voordeel van de twijfel te geven. Onschuldig tot bewezen schuldig. En dat kan vaak pas als je de uitleg van de ander hebt gehoord, je er vanuit gaat dat je man het bijna altijd in wezen goed bedoelt maar de dingen vanuit een andere levensvisie benadert. Zeker als je er al zo vaak naast zit en gelijk schuldig roept zonder te kijken naar zijn antwoorden. En op de één of andere manier kijken of je de triggers kan vinden waardoor je het zo blijft zien, je verstand weet het al, je gevoel ook al, maar ergens kleven er nog onbewuste gedachten die niet uitgesproken zijn, nog niet goed bekeken waarschijnlijk. En probeer elke keer opnieuw weer andere gedachten er voor in de plaats te zetten in je hoofd. De meeste dingen leer je door herhaling, en niet door gelijk het te willen stoppen maar door er iets anders voor in de plaats te laten komen.



Je man kan erg gezellig en sociaal zijn maar ook stil en teruggetrokken, daar kan jij niet goed tegen. Op zich zou dat, net als het zwaaien, neerkomen op dat hij een levensvisie heeft waarin je anderen gewoon laat "zijn", zelf ook bent, je hoeft de ander niet weg te pesten of de ander juist overdreven welkom te heten, je bent er gewoon. Soms sociaal, soms teruggetrokken, dat heeft met die persoon zelf te maken, niet met een ander. Maar jij betrekt het erg op jezelf. Wellicht omdat je als voorbeeld hebt gehad dat iedereen welkom is, en dat dusdanig werd geuit dat wie dan ook binnen werd gevraagd en dat alles altijd "in orde en happy de peppy" zou moeten zijn?. En dat kén je niet, het gedrag wat hij vertoont, je hebt het niet meegekregen in je opvoeding dus moet je net als een baby leren wat het wél betekent voor hem en hoe jij ook nog jezelf kan zijn als hij dat doet. (weet uiteraard niet hoe erg hij dan zich terugtrekt).



Je hebt het idee dat je anderen welkom móet heten, bewust. Dat je waarschijnlijk bewust moet blijven zorgen voor "goede vibes". Maar het kan juist zo heerlijk zijn om niets te "móeten" maar gewoon even teruggetrokken omdat je je teruggetrokken voelt, vanuit jezelf. Ook nog iets waar ik heel slecht tegen kan, , verplichtingen, dingen moeten omdat het zo hoort, etiquette... (uit moeten stappen uit een auto terwijl dat nergens voor nodig is alleen maar om te zorgen dat de ander mij niet gelijk uit zijn adresboek schrapt) Geef mij maar vrienden waarbij ik niets speciaals hoef te doen om in goede aarde te blijven vallen maar gewoon gewaardeerd wordt dat ik er bén. Dát is voor mij vreden en peace. Je ouders lijken mij het tegenovergesteld van wat ik versta onder vrede, échte acceptatie.



Wat zou het ergste kunnen zijn wat mensen doen waarbij je alleen maar naar ze zwaait en niet even uit de auto stapt. Hóe erg is dat nou eigenlijk? Mensen die dáár over zouden vallen zien wel heel erg snel beren op de weg. Ik zou mijn schouders ophalen, er geeneens over nadenken, mocht ik wel ff een praatje willen er zelf naar toe lopen en anders bedenken dat de ander vast zijn redenen heeft.



Blijkbaar denk jij dat jouw ouders en anderen hém en zijn gedrag niet genoeg accepteren. Zijn gedrag afkeuren. Uiten ze zich ook daarin? Zie je het aan hun gedrag? Vinden ze dat je je zo niet mag gedragen zoals hij doet? En vervolgens dien je je niets aan te trekken van hún mening maar je eigen mening gaan zoeken en die is gelukkig al wat meer de kant op aan het gaan van niet meteen oordelen.



Zeg je dat hopelijk ook tegen je man dat je wel weer eens té heftig reageerde? Ben je er op teruggekomen op het feit dat je te snel reageerde m.b.t. het zwaaien? En jezelf gaan verontschuldigen voor je partner omdat hij niet zwaait... ehm, probeer je toch maar in te houden en nog maar een keer te slikken, oh mèn. Probeer misschien elke dag even voor jezelf in je hoofd door te nemen wie je man nu eigenlijk is, even positief accepterend bekeken dus en wat zijn visies zijn misschien?

quote:zimaja schreef op 09 augustus 2012 @ 20:47:

Als mijn man in conflict komt, op zijn werk, in het verkeer, met zijn moeder, noem maar op. Dan kies ik altijd direct partij voor de andere kant en dus niet voor mijn man.

Ik weet ook niet wat het is, maar vrouwen schijnen wel vaker de neiging te hebben hun man op voorhand geen gelijk te geven.



Zoals een oosterse wijze het vroeg: "Als een man in het bos zijn mening geeft, en er is geen vrouw die het hoort, heeft hij dan desondanks ongelijk?"

Heb je wel respect voor je man?

Ik denk eerder dat je anderen het voordeel van de twijfel geeft.

Maar verder geen reacties gelezen.

Het in publiek altijd voor je partner opnemen en als je het niet (helemaal) met 'm eens was, dan leg je dat aan 'm uit zodra jullie met z'n twee zijn. Niks zo erg als door je partner afgevallen worden waar anderen bij zijn. Dus gewoon kappen met dat betweterige gedrag!

quote:zimaja schreef op 12 augustus 2012 @ 17:48:

Hallo daar ben ik weer even: vandaag gingen we ergens wat afgeven, kids in de auto, ik sprong even snel de auto uit en mijn man zwaaide alleen naar naar die persoon (familie). Ik vond dat onaardig en raar, waarom stapt hij niet even uit. Dus weer mot: zijn kant van het verhaal is, we droppen iets af, we zijn onderweg, kids in de auto dus ik zwaai even. Mijn kant: was toch aardiger geweest als je even uitstapt, wat zal hij nu wel niet denken, waarom doe je zo nors, heb je daar een reden voor.... Etc etc. Discussie alom! Hij vind dat ik me te veel bezig houd met wat anderen denken en vinden. Nou dan vinden ze hem een hork, so what, waarom maak ik me daar druk om? Wel vermoeiend dit maar ik merk dat ik mijn man altijd in het negatieve hokje stop, al voor hem denk, alles opblaas wat hij doet of niet doet. Ik moet dit echt aanpakken....ik zei gewoon ook nog tegen dat familielid van: ja ik weet niet waarom hij niet even uitstapt, sorry ... Ook raar toch?



Ik heb even een paar reacties doorgelezen.

Bovenstaand vet gedrukt gedeelte geeft m.i. aan dat TO zeker geen conflictvermijdend/schipperend type is, maar voluit partij kan kiezen.

Ik denk dus toch dat het probleem het te weinig respect hebben is.

Ach, dat kan best alleen op sommige momenten zijn.

Maakt toch niet uit.

Het lijkt er wel op of je toch wat onzeker bent over hem in vergelijking met anderen.



Maar ik wil je niks opdringen, hoor, probeer alleen met je mee te denken.

Succes!