Relaties
alle pijlers
waarom doe ik dit?
dinsdag 14 augustus 2012 om 08:54
Het kan ook zijn dat je eigenlijk vaker dan je lief is 'ja en amen" zegt tegen je man en dus onbewust op momenten dat hij een meningsverschil heeft met iemand, je je alsnog tegen hem verzet door het op te nemen voor die ander.
Voortaan hier oostenwind en alle ruimte aan bodemloze putten van pure slechtheid. Juli 2020
dinsdag 14 augustus 2012 om 09:03
Is hij misschien de enige die je genoeg vertrouwt om kritiek op te hebben, omdat je weet dat het geen gevolgen heeft?
Je bent wel een raadsel zeg! Jammer voor je man, dat wel, maar ik vind het wel leuk om je te ontleden met zn allen. Benieuwd naar het resultaat en de upgrade:)
Je bent wel een raadsel zeg! Jammer voor je man, dat wel, maar ik vind het wel leuk om je te ontleden met zn allen. Benieuwd naar het resultaat en de upgrade:)
"Dus zie je iemand lopen Met rode ogen heel bedeesd Dan weet je, haar potje is pas vol geweest."
dinsdag 14 augustus 2012 om 10:23
quote:zimaja schreef op 14 augustus 2012 @ 08:33:
Ja misschien heb je wel gelijk yasuko. In ieder geval is me duidelijk dat ik hem niet accepteer zoals hij is en te veel bezig ben met wat andere denken...Ja. Je had het eerder over "schaamte" en dat is inderdaad het gevoel dat iets niet goed is in de ogen van anderen.
De onvolprezen psychiater Louis Tas zou daar aan toegevoegd hebben: "en het gevoel dat ze daarin nog gelijk hebben ook".
Hij heeft uitgebreid het fenomeen van de schaamte onderzocht.
Ja misschien heb je wel gelijk yasuko. In ieder geval is me duidelijk dat ik hem niet accepteer zoals hij is en te veel bezig ben met wat andere denken...Ja. Je had het eerder over "schaamte" en dat is inderdaad het gevoel dat iets niet goed is in de ogen van anderen.
De onvolprezen psychiater Louis Tas zou daar aan toegevoegd hebben: "en het gevoel dat ze daarin nog gelijk hebben ook".
Hij heeft uitgebreid het fenomeen van de schaamte onderzocht.
dinsdag 14 augustus 2012 om 14:27
quote:Paekzwart schreef op 13 augustus 2012 @ 02:11:
Was even bang dat mijn stukje te heftig overkwam maar wilde het ook niet minderen maar het wordt gelukkig erg leuk/goed opgepakt! Dus dank voor de woorden.
Ik ken je niet hoor TO, er zijn gewoon best veel mensen die in meer of mindere mate alles wat té veel proberen te schipperen . Het is volgens mij het moeilijkste wat er is, om echt diep naar binnen te kijken naar de motivaties die je onbewust hebt opgepikt en te durven kijken naar plekken waar je denkt dat daar het zwarte duister heerst en daar eens je licht op te durven laten schijnen. Vaak zie je dan dat het meevalt en het monster in het donker misschien zelfs wel een grote knuffelbeer is. Het vorige stukje ging makkelijk met typen maar hoe nu verder. Ik type even wat er in mij opkomt en het is leuk als anderen er dingen er misschien uit kunnen halen of juist denken van nee, zo zit het toch niet. Beetje brainstormen. Lief dat je meedenkt!
Er zijn geen kant en klare oplossingen om van de ene op de andere dag alles anders te doen. Daarvoor heb je inzichten nodig wat er precies mis gaat en andere visies nodig om daar weer voor in de plaats te zetten. Want ik zie niets verkeerds in even zwaaien als je haast hebt en gelijk weer weg moet. (Afhankelijk van omstandigheden maar zo te horen was er niets aan de hand verder) Mijn man stoort zich wel eens aan dit familielid dus daarom stond er nog meer druk op om te zien hoe hij zou reageren... Dus zul je een methode moeten zien te vinden waarin je je man toch meer credits geeft dan je nu doet. Dus geef je zelf in ieder geval wat clementie en tijd daarvoor. Ik weet niet of je man weet dat je probeert hier iets nu aan te doen, dat je beseft dat het fout gaat ergens met denken en geef je ook aan hem aan als je weer eens te ver ging? Val jezelf daar dus niet te hard voor als het niet meteen goed gaat en praat je er ook over met je man verder nog?
Ja, we praten er gelukkig veel over, dus dat is al de eerste stap, het in eerlijkheid bespreken. Ik geef nu ook pas voor het eerst toe dat ik inzie dat ik fout zit...ik ben nogal koppig.
Zijn credits lijken verspeeld en nu gaan zijn credits in de min voor dingen die hij helemaal niet "fout" doet. De vraag is ook, wat is fout of goed?
Hippies hè. Laten dat nou net de mensen zijn die vaak altijd alles alleen maar willen zien als lieve vrede. Peace!
Maar dat is dus kiezen voor alleen "goed". Echter gaat het in het leven niet om fout of goed mijns inziens maar om yin en yang. Zo probeer ik er in ieder geval naar te kijken. Twee verschillende dingen die lijnrecht tegenover elkaar staan, maar elkaar daardoor aanvullen. Warm én koud, assertief én accepterend, voor jezelf opkomen én je schouders op kunnen halen. Dus niet goed tegenover slecht. Yin en yang vullen elkaar aan, hierbij gaat het om balans.
Dus niet alles is goed en iedereen welkom, maar ook je eigen grenzen leren kennen en kijken wat en wie bij jóu als persoon past. En de ander accepteren hoe deze is, niet door de nadruk te leggen op "verwelkomen" maar de nadruk op "laten zijn".
Daarmee is de hippie dynamiek en andere alternatieve leerscholen er één waarin je al snel ziet dat té veel wordt geaccepteerd, té veel gekeken wordt naar oh wat is de wereld toch mooi en iedereen zo goed. Je man zal vast af en toe te snel opgefokt raken, of te snel geagiteerd zijn. Maar uit jouw voorbeelden lijk ik te halen dat jouw kredietverdeling hopeloos in puin ligt. Hij accepteert de dingen niet zoals een hippie, maar is dat fout?
Nee helemaal niet fout maar wel totaal anders dan ik gewend ben. En blijkbaar voel ik na 14 jaar nog steeds de drang hem te veranderen...
Je ziet de hippie manier van doen van je ouders als 'perfect', zoals de wereld zou moeten zijn. Geen onvertogen woord. Alles is bijna goed. En je hebt nu een partner uitgekozen die erg bij zichzelf zit en als persoon een duidelijke grensafbakening heeft. Ik zou zeggen, de perfecte leermomenten mogelijk maar ook wel heel erg grote "tegenstellingen". Je lijkt nog erg tegen je ouders inderdaad op te kijken, zo van dat zij de perfecte manier en levenshouding hebben gevonden, maar elk mens heeft twijfels, momenten waarop er echt niet alleen maar pais en vree in het hoofd omgaat. Eigenlijk zou je je ouders daarin beter moeten leren kennen zodat je ziet dat ze óók mensen zijn, maar zij lijken mij dus óók types die alles verbloemen. (bloemetjes, hippies, peace!) Maar ondertussen voel je misschien wel ergens haarfijn toch aan dat ze wel degelijk oordelen, dingen afkeuren maar die worden blijkbaar nooit besproken? waardoor je ze ook niet kan uiten, verdedigen, uitleggen, net zoals jij zelf nu niet die kans geeft aan je man. Althans dat heb ik dus vaak juist bij mensen waarbij niets fout "mag" zijn, alles komt door ontwikkeling, karma die het wel oplost etc. daarbij zie ik júist vaak onderhuidse agressie. Omdat ze niet geuit worden, niet geuit mogen worden, omdat ze dan niet spiritueel meer zouden zijn en je alles en iedereen maar zou móeten accepteren in elke omstandigheid in alles wat ze doen.
Mijn ouders geven zelf aan dat ook hun relatie niet perfect is etc etc. Dus ook dat zal ik wel idealiseren....
Maar mensen leren juist dóór fouten te maken en een ander die dan zegt van hé je gaat over mijn grenzen heen. Anders zal de ander dat blijven doen en jij er last van blijven houden. En je kan van elkaar leren over hoe de ander dingen ziet. En weer dingen bij leren die níet fout zijn maar simpelweg anders bekeken worden.
Eigenlijk zou je moeten kijken of je je emoties en gedachten en gevoelens er kan laten "zijn" zonder er direct een oordeel aan te hechten. Zoiets wordt geleerd in bijvoorbeeld meditatie. Of in de leer van Zen. Mensen stromen de hele dag door over van emoties en gedachten, uit opvoeding, cultuur, de dingen waar je juist een hekel aan hebt of juist leuk vindt. De kunst is ze eerst even te laten zonder ze gelijk te benoemen of een waarde oordeel aan te hangen. Het voordeel van de twijfel te geven. Onschuldig tot bewezen schuldig. En dat kan vaak pas als je de uitleg van de ander hebt gehoord, je er vanuit gaat dat je man het bijna altijd in wezen goed bedoelt maar de dingen vanuit een andere levensvisie benadert. Zeker als je er al zo vaak naast zit en gelijk schuldig roept zonder te kijken naar zijn antwoorden. En op de één of andere manier kijken of je de triggers kan vinden waardoor je het zo blijft zien, je verstand weet het al, je gevoel ook al, maar ergens kleven er nog onbewuste gedachten die niet uitgesproken zijn, nog niet goed bekeken waarschijnlijk. En probeer elke keer opnieuw weer andere gedachten er voor in de plaats te zetten in je hoofd. De meeste dingen leer je door herhaling, en niet door gelijk het te willen stoppen maar door er iets anders voor in de plaats te laten komen.
Toevallig ben ik me aan het verdiepen in mindfulness, misschien kan ik daar iets aan hebben. En ik ben aan het oefenen. Gister was er alweer een gesprekje waarin hij zijn visie gaf op iets wat er die dag was gebeurd en toen was ik heel bewust bezig met hem zijn verhaal laten doen en niet oordelen. Dat merkte hij trouwens wel want hij vond mij stil en ik zat hem zo aan te staren haha
Je man kan erg gezellig en sociaal zijn maar ook stil en teruggetrokken, daar kan jij niet goed tegen. Op zich zou dat, net als het zwaaien, neerkomen op dat hij een levensvisie heeft waarin je anderen gewoon laat "zijn", zelf ook bent, je hoeft de ander niet weg te pesten of de ander juist overdreven welkom te heten, je bent er gewoon. Soms sociaal, soms teruggetrokken, dat heeft met die persoon zelf te maken, niet met een ander. Maar jij betrekt het erg op jezelf. Wellicht omdat je als voorbeeld hebt gehad dat iedereen welkom is, en dat dusdanig werd geuit dat wie dan ook binnen werd gevraagd en dat alles altijd "in orde en happy de peppy" zou moeten zijn?. En dat kén je niet, het gedrag wat hij vertoont, je hebt het niet meegekregen in je opvoeding dus moet je net als een baby leren wat het wél betekent voor hem en hoe jij ook nog jezelf kan zijn als hij dat doet. (weet uiteraard niet hoe erg hij dan zich terugtrekt).
Ik betrek het inderdaad op mijzelf en laat mijn bui er ook door beinvloeden. Als ik wel eens een beetje sago uit mijn werk kom dan vind ik dat hij dat maar moet accepteren en als hij een keer sago is dan wordt ik ook sago en vind ik eigenlijk dat hij altijd opgewekt moet doen. Als ik mezelf zo hoor praten dan realiseer ik me steeds meer dat ik niet de makkelijkste persoon ben om mee te leven. En dat terwijl ik hem ook vaak bestempel als moeilijk persoon...
Je hebt het idee dat je anderen welkom móet heten, bewust. Dat je waarschijnlijk bewust moet blijven zorgen voor "goede vibes". Maar het kan juist zo heerlijk zijn om niets te "móeten" maar gewoon even teruggetrokken omdat je je teruggetrokken voelt, vanuit jezelf. Ook nog iets waar ik heel slecht tegen kan, , verplichtingen, dingen moeten omdat het zo hoort, etiquette... (uit moeten stappen uit een auto terwijl dat nergens voor nodig is alleen maar om te zorgen dat de ander mij niet gelijk uit zijn adresboek schrapt) Geef mij maar vrienden waarbij ik niets speciaals hoef te doen om in goede aarde te blijven vallen maar gewoon gewaardeerd wordt dat ik er bén. Dát is voor mij vreden en peace. Je ouders lijken mij het tegenovergesteld van wat ik versta onder vrede, échte acceptatie.
Wat zou het ergste kunnen zijn wat mensen doen waarbij je alleen maar naar ze zwaait en niet even uit de auto stapt. Hóe erg is dat nou eigenlijk? Mensen die dáár over zouden vallen zien wel heel erg snel beren op de weg. Ik zou mijn schouders ophalen, er geeneens over nadenken, mocht ik wel ff een praatje willen er zelf naar toe lopen en anders bedenken dat de ander vast zijn redenen heeft.
Blijkbaar denk jij dat jouw ouders en anderen hém en zijn gedrag niet genoeg accepteren. Zijn gedrag afkeuren. Uiten ze zich ook daarin? Zie je het aan hun gedrag? Vinden ze dat je je zo niet mag gedragen zoals hij doet? En vervolgens dien je je niets aan te trekken van hún mening maar je eigen mening gaan zoeken en die is gelukkig al wat meer de kant op aan het gaan van niet meteen oordelen.
Mijn ouders accepteren hem zoals hij is, met zijn goede kanten en zijn mindere kanten. In 14 jaar hebben we genoeg meegemaakt om elkaar goed te leren kennen. Ze vinden ons overigens een goed koppel. Stabiel en trouw. We passen bij elkaar.
Zeg je dat hopelijk ook tegen je man dat je wel weer eens té heftig reageerde? Ben je er op teruggekomen op het feit dat je te snel reageerde m.b.t. het zwaaien? En jezelf gaan verontschuldigen voor je partner omdat hij niet zwaait... ehm, probeer je toch maar in te houden en nog maar een keer te slikken, oh mèn. Probeer misschien elke dag even voor jezelf in je hoofd door te nemen wie je man nu eigenlijk is, even positief accepterend bekeken dus en wat zijn visies zijn misschien?
Was even bang dat mijn stukje te heftig overkwam maar wilde het ook niet minderen maar het wordt gelukkig erg leuk/goed opgepakt! Dus dank voor de woorden.
Ik ken je niet hoor TO, er zijn gewoon best veel mensen die in meer of mindere mate alles wat té veel proberen te schipperen . Het is volgens mij het moeilijkste wat er is, om echt diep naar binnen te kijken naar de motivaties die je onbewust hebt opgepikt en te durven kijken naar plekken waar je denkt dat daar het zwarte duister heerst en daar eens je licht op te durven laten schijnen. Vaak zie je dan dat het meevalt en het monster in het donker misschien zelfs wel een grote knuffelbeer is. Het vorige stukje ging makkelijk met typen maar hoe nu verder. Ik type even wat er in mij opkomt en het is leuk als anderen er dingen er misschien uit kunnen halen of juist denken van nee, zo zit het toch niet. Beetje brainstormen. Lief dat je meedenkt!
Er zijn geen kant en klare oplossingen om van de ene op de andere dag alles anders te doen. Daarvoor heb je inzichten nodig wat er precies mis gaat en andere visies nodig om daar weer voor in de plaats te zetten. Want ik zie niets verkeerds in even zwaaien als je haast hebt en gelijk weer weg moet. (Afhankelijk van omstandigheden maar zo te horen was er niets aan de hand verder) Mijn man stoort zich wel eens aan dit familielid dus daarom stond er nog meer druk op om te zien hoe hij zou reageren... Dus zul je een methode moeten zien te vinden waarin je je man toch meer credits geeft dan je nu doet. Dus geef je zelf in ieder geval wat clementie en tijd daarvoor. Ik weet niet of je man weet dat je probeert hier iets nu aan te doen, dat je beseft dat het fout gaat ergens met denken en geef je ook aan hem aan als je weer eens te ver ging? Val jezelf daar dus niet te hard voor als het niet meteen goed gaat en praat je er ook over met je man verder nog?
Ja, we praten er gelukkig veel over, dus dat is al de eerste stap, het in eerlijkheid bespreken. Ik geef nu ook pas voor het eerst toe dat ik inzie dat ik fout zit...ik ben nogal koppig.
Zijn credits lijken verspeeld en nu gaan zijn credits in de min voor dingen die hij helemaal niet "fout" doet. De vraag is ook, wat is fout of goed?
Hippies hè. Laten dat nou net de mensen zijn die vaak altijd alles alleen maar willen zien als lieve vrede. Peace!
Maar dat is dus kiezen voor alleen "goed". Echter gaat het in het leven niet om fout of goed mijns inziens maar om yin en yang. Zo probeer ik er in ieder geval naar te kijken. Twee verschillende dingen die lijnrecht tegenover elkaar staan, maar elkaar daardoor aanvullen. Warm én koud, assertief én accepterend, voor jezelf opkomen én je schouders op kunnen halen. Dus niet goed tegenover slecht. Yin en yang vullen elkaar aan, hierbij gaat het om balans.
Dus niet alles is goed en iedereen welkom, maar ook je eigen grenzen leren kennen en kijken wat en wie bij jóu als persoon past. En de ander accepteren hoe deze is, niet door de nadruk te leggen op "verwelkomen" maar de nadruk op "laten zijn".
Daarmee is de hippie dynamiek en andere alternatieve leerscholen er één waarin je al snel ziet dat té veel wordt geaccepteerd, té veel gekeken wordt naar oh wat is de wereld toch mooi en iedereen zo goed. Je man zal vast af en toe te snel opgefokt raken, of te snel geagiteerd zijn. Maar uit jouw voorbeelden lijk ik te halen dat jouw kredietverdeling hopeloos in puin ligt. Hij accepteert de dingen niet zoals een hippie, maar is dat fout?
Nee helemaal niet fout maar wel totaal anders dan ik gewend ben. En blijkbaar voel ik na 14 jaar nog steeds de drang hem te veranderen...
Je ziet de hippie manier van doen van je ouders als 'perfect', zoals de wereld zou moeten zijn. Geen onvertogen woord. Alles is bijna goed. En je hebt nu een partner uitgekozen die erg bij zichzelf zit en als persoon een duidelijke grensafbakening heeft. Ik zou zeggen, de perfecte leermomenten mogelijk maar ook wel heel erg grote "tegenstellingen". Je lijkt nog erg tegen je ouders inderdaad op te kijken, zo van dat zij de perfecte manier en levenshouding hebben gevonden, maar elk mens heeft twijfels, momenten waarop er echt niet alleen maar pais en vree in het hoofd omgaat. Eigenlijk zou je je ouders daarin beter moeten leren kennen zodat je ziet dat ze óók mensen zijn, maar zij lijken mij dus óók types die alles verbloemen. (bloemetjes, hippies, peace!) Maar ondertussen voel je misschien wel ergens haarfijn toch aan dat ze wel degelijk oordelen, dingen afkeuren maar die worden blijkbaar nooit besproken? waardoor je ze ook niet kan uiten, verdedigen, uitleggen, net zoals jij zelf nu niet die kans geeft aan je man. Althans dat heb ik dus vaak juist bij mensen waarbij niets fout "mag" zijn, alles komt door ontwikkeling, karma die het wel oplost etc. daarbij zie ik júist vaak onderhuidse agressie. Omdat ze niet geuit worden, niet geuit mogen worden, omdat ze dan niet spiritueel meer zouden zijn en je alles en iedereen maar zou móeten accepteren in elke omstandigheid in alles wat ze doen.
Mijn ouders geven zelf aan dat ook hun relatie niet perfect is etc etc. Dus ook dat zal ik wel idealiseren....
Maar mensen leren juist dóór fouten te maken en een ander die dan zegt van hé je gaat over mijn grenzen heen. Anders zal de ander dat blijven doen en jij er last van blijven houden. En je kan van elkaar leren over hoe de ander dingen ziet. En weer dingen bij leren die níet fout zijn maar simpelweg anders bekeken worden.
Eigenlijk zou je moeten kijken of je je emoties en gedachten en gevoelens er kan laten "zijn" zonder er direct een oordeel aan te hechten. Zoiets wordt geleerd in bijvoorbeeld meditatie. Of in de leer van Zen. Mensen stromen de hele dag door over van emoties en gedachten, uit opvoeding, cultuur, de dingen waar je juist een hekel aan hebt of juist leuk vindt. De kunst is ze eerst even te laten zonder ze gelijk te benoemen of een waarde oordeel aan te hangen. Het voordeel van de twijfel te geven. Onschuldig tot bewezen schuldig. En dat kan vaak pas als je de uitleg van de ander hebt gehoord, je er vanuit gaat dat je man het bijna altijd in wezen goed bedoelt maar de dingen vanuit een andere levensvisie benadert. Zeker als je er al zo vaak naast zit en gelijk schuldig roept zonder te kijken naar zijn antwoorden. En op de één of andere manier kijken of je de triggers kan vinden waardoor je het zo blijft zien, je verstand weet het al, je gevoel ook al, maar ergens kleven er nog onbewuste gedachten die niet uitgesproken zijn, nog niet goed bekeken waarschijnlijk. En probeer elke keer opnieuw weer andere gedachten er voor in de plaats te zetten in je hoofd. De meeste dingen leer je door herhaling, en niet door gelijk het te willen stoppen maar door er iets anders voor in de plaats te laten komen.
Toevallig ben ik me aan het verdiepen in mindfulness, misschien kan ik daar iets aan hebben. En ik ben aan het oefenen. Gister was er alweer een gesprekje waarin hij zijn visie gaf op iets wat er die dag was gebeurd en toen was ik heel bewust bezig met hem zijn verhaal laten doen en niet oordelen. Dat merkte hij trouwens wel want hij vond mij stil en ik zat hem zo aan te staren haha
Je man kan erg gezellig en sociaal zijn maar ook stil en teruggetrokken, daar kan jij niet goed tegen. Op zich zou dat, net als het zwaaien, neerkomen op dat hij een levensvisie heeft waarin je anderen gewoon laat "zijn", zelf ook bent, je hoeft de ander niet weg te pesten of de ander juist overdreven welkom te heten, je bent er gewoon. Soms sociaal, soms teruggetrokken, dat heeft met die persoon zelf te maken, niet met een ander. Maar jij betrekt het erg op jezelf. Wellicht omdat je als voorbeeld hebt gehad dat iedereen welkom is, en dat dusdanig werd geuit dat wie dan ook binnen werd gevraagd en dat alles altijd "in orde en happy de peppy" zou moeten zijn?. En dat kén je niet, het gedrag wat hij vertoont, je hebt het niet meegekregen in je opvoeding dus moet je net als een baby leren wat het wél betekent voor hem en hoe jij ook nog jezelf kan zijn als hij dat doet. (weet uiteraard niet hoe erg hij dan zich terugtrekt).
Ik betrek het inderdaad op mijzelf en laat mijn bui er ook door beinvloeden. Als ik wel eens een beetje sago uit mijn werk kom dan vind ik dat hij dat maar moet accepteren en als hij een keer sago is dan wordt ik ook sago en vind ik eigenlijk dat hij altijd opgewekt moet doen. Als ik mezelf zo hoor praten dan realiseer ik me steeds meer dat ik niet de makkelijkste persoon ben om mee te leven. En dat terwijl ik hem ook vaak bestempel als moeilijk persoon...
Je hebt het idee dat je anderen welkom móet heten, bewust. Dat je waarschijnlijk bewust moet blijven zorgen voor "goede vibes". Maar het kan juist zo heerlijk zijn om niets te "móeten" maar gewoon even teruggetrokken omdat je je teruggetrokken voelt, vanuit jezelf. Ook nog iets waar ik heel slecht tegen kan, , verplichtingen, dingen moeten omdat het zo hoort, etiquette... (uit moeten stappen uit een auto terwijl dat nergens voor nodig is alleen maar om te zorgen dat de ander mij niet gelijk uit zijn adresboek schrapt) Geef mij maar vrienden waarbij ik niets speciaals hoef te doen om in goede aarde te blijven vallen maar gewoon gewaardeerd wordt dat ik er bén. Dát is voor mij vreden en peace. Je ouders lijken mij het tegenovergesteld van wat ik versta onder vrede, échte acceptatie.
Wat zou het ergste kunnen zijn wat mensen doen waarbij je alleen maar naar ze zwaait en niet even uit de auto stapt. Hóe erg is dat nou eigenlijk? Mensen die dáár over zouden vallen zien wel heel erg snel beren op de weg. Ik zou mijn schouders ophalen, er geeneens over nadenken, mocht ik wel ff een praatje willen er zelf naar toe lopen en anders bedenken dat de ander vast zijn redenen heeft.
Blijkbaar denk jij dat jouw ouders en anderen hém en zijn gedrag niet genoeg accepteren. Zijn gedrag afkeuren. Uiten ze zich ook daarin? Zie je het aan hun gedrag? Vinden ze dat je je zo niet mag gedragen zoals hij doet? En vervolgens dien je je niets aan te trekken van hún mening maar je eigen mening gaan zoeken en die is gelukkig al wat meer de kant op aan het gaan van niet meteen oordelen.
Mijn ouders accepteren hem zoals hij is, met zijn goede kanten en zijn mindere kanten. In 14 jaar hebben we genoeg meegemaakt om elkaar goed te leren kennen. Ze vinden ons overigens een goed koppel. Stabiel en trouw. We passen bij elkaar.
Zeg je dat hopelijk ook tegen je man dat je wel weer eens té heftig reageerde? Ben je er op teruggekomen op het feit dat je te snel reageerde m.b.t. het zwaaien? En jezelf gaan verontschuldigen voor je partner omdat hij niet zwaait... ehm, probeer je toch maar in te houden en nog maar een keer te slikken, oh mèn. Probeer misschien elke dag even voor jezelf in je hoofd door te nemen wie je man nu eigenlijk is, even positief accepterend bekeken dus en wat zijn visies zijn misschien?
woensdag 15 augustus 2012 om 23:30
Leuk dat je je aan het verdiepen bent in dingen als Mindfulness, je af gaan vragen/bewuster worden van hoe het denkproces gaat alleen al is een goede stap om jezelf hierbij beter te sturen.
Fijn dat je ouders wel achter jullie relatie staan. Dat klinkt goed!
Ik bedacht me nog iets over zijn credits. De dingen die jij in de loop der tijd voor negatieve gedachten aan hem hebt opgebouwd. Zoals dat hij soms dingen doet die jij zelf niet zo goed vindt aan hem. Sommige dingen kunnen ook eerst wel terecht zijn, maar misschien dat je díe juist niet uitsprak.
Als je dat te ver laat doorgaan, dan krijg je dat je voor elk wissewasje ook onterecht in de verdediging gaat alleen maar omdat de "balans" in credits niet meer goed is. Hij heeft zijn krediet allemaal verloren zeg maar, staat in de min, en zou het nu weer goed moeten maken ook al is het bij onzin dingen alleen maar om zijn "goodwill" te tonen.
Wat zijn de dingen ook alweer die je wél terecht toch niet vindt kunnen? Heb je alles ook echt elke keer uitgesproken? Als je verder nooit luisterde naar zijn kant, kan het ook zijn dat je al die opgebouwde (onterechte) kritiek van eerder ook eens door moet spitten, zodat zijn balans weer in de plus komt?
Hoe gaat het nu? Nog met je man er over gehad?
Fijn dat je ouders wel achter jullie relatie staan. Dat klinkt goed!
Ik bedacht me nog iets over zijn credits. De dingen die jij in de loop der tijd voor negatieve gedachten aan hem hebt opgebouwd. Zoals dat hij soms dingen doet die jij zelf niet zo goed vindt aan hem. Sommige dingen kunnen ook eerst wel terecht zijn, maar misschien dat je díe juist niet uitsprak.
Als je dat te ver laat doorgaan, dan krijg je dat je voor elk wissewasje ook onterecht in de verdediging gaat alleen maar omdat de "balans" in credits niet meer goed is. Hij heeft zijn krediet allemaal verloren zeg maar, staat in de min, en zou het nu weer goed moeten maken ook al is het bij onzin dingen alleen maar om zijn "goodwill" te tonen.
Wat zijn de dingen ook alweer die je wél terecht toch niet vindt kunnen? Heb je alles ook echt elke keer uitgesproken? Als je verder nooit luisterde naar zijn kant, kan het ook zijn dat je al die opgebouwde (onterechte) kritiek van eerder ook eens door moet spitten, zodat zijn balans weer in de plus komt?
Hoe gaat het nu? Nog met je man er over gehad?
vrijdag 17 augustus 2012 om 16:15
Hoi Peakzwart,
Het gaat best goed! Door hier veel over te praten komen we weer dichter tot elkaar en dat is fijn.
In situaties probeer ik me terughoudend op te stellen en hem rustig te laten uitspreken. Als hij met andere in discussie is of aan de telefoon dan laat ik het ook links liggen en ga me er niet mee bemoeien of mijn mening opdringen. Dus we komen er denk ik wel.
Mijn man heeft wel aangegeven dat hij het fijn vindt dat ik er aan werk maar dat hij ook wel begrijpt dat ik me soms aan bepaalde karaktertrekken van hem kan storen. Dat vindt hij dan ook niet zo erg. Er zijn nu eenmaal altijd zaken waarover je niet op een lijn zit.
Belangrijkste is dat hij zich gehoord voelt. En daar werk ik aan.
Bedankt voor het delen van je inzichten. Super nuttig voor me!
Het gaat best goed! Door hier veel over te praten komen we weer dichter tot elkaar en dat is fijn.
In situaties probeer ik me terughoudend op te stellen en hem rustig te laten uitspreken. Als hij met andere in discussie is of aan de telefoon dan laat ik het ook links liggen en ga me er niet mee bemoeien of mijn mening opdringen. Dus we komen er denk ik wel.
Mijn man heeft wel aangegeven dat hij het fijn vindt dat ik er aan werk maar dat hij ook wel begrijpt dat ik me soms aan bepaalde karaktertrekken van hem kan storen. Dat vindt hij dan ook niet zo erg. Er zijn nu eenmaal altijd zaken waarover je niet op een lijn zit.
Belangrijkste is dat hij zich gehoord voelt. En daar werk ik aan.
Bedankt voor het delen van je inzichten. Super nuttig voor me!