Relaties
alle pijlers
Wanneer is het genoeg?
woensdag 12 september 2018 om 02:12
Hoi allemaal
Hopelijk kan iemand mij een beetje advies geven.
Mijn vriend en ik hebben nu sinds 4 maanden een dochtertje.
Helaas geen roze wolken voor mij.
Ik heb een zware bevalling gehad, baby zat in mijn bekken vast. Gelukkig na enkele min beademen pakten zij het zelfstandig op.
Bevalling was voor mij een hel en ben zeker wel getraumatiseerd.
Na een weekje ziekenhuis eindelijk naar huis.
Mijn vriend deed ineens heel anders. Keek niet om naar de baby, liet mij dag in dag uit alleen. Was meer weg dan thuis.
Gegeven moment had ik mijn spullen gepakt om bij hem weg te gaan en op dat moment barste hij in tranen en was helemaal gebroken. Hij vertelde dat hij het beeld niet van zijn netvlies kreeg. Dat thuis zijn hem herinnert aan de bevalling.
( hij heeft ADD en dus kan hij niet rustig nadenken over dingen, niet afsluiten van verleden want weet niet hoe hij gedachtens los van elkaar kan koppelen)
Hij heeft ptss en burn out.
Therapeut zegt, je moet even aan jezelf denken nu. Verleden proberen te accepteren en afsluiten.
Dit proces gaat erg lang duren. Ik hou van hem en vind het wel erg voor hem alleen wordt er vergeten dat ik diegene ben die die bevalling heb moeten doorstaan. Dat ik alles al 4 maand alleen doe. Ik ga nu ook in therapie omdat ik niet weet hoe ik met mijn vriend en de hele situatie om moet gaan.
Kan maar niet begrijpen dat mijn vriend mij zo heeft laten barsten bij wat het mooiste moment van ons leven had moeten zijn.
Ik wil zo graag hopen op een goede afloop waarbij mijn dochter gewoon beide haar ouders onder 1 dak hebben wonen maar het is moeilijk.
Ik hou van hem maar kan niet begrijpen of goed praten in mijn hoofd dat hij ons zo laat zitten voor mijn gevoel.
Tegenstrijdige gevoelens
Heeft iemand hier mischien ervaring mee?
Hopelijk kan iemand mij een beetje advies geven.
Mijn vriend en ik hebben nu sinds 4 maanden een dochtertje.
Helaas geen roze wolken voor mij.
Ik heb een zware bevalling gehad, baby zat in mijn bekken vast. Gelukkig na enkele min beademen pakten zij het zelfstandig op.
Bevalling was voor mij een hel en ben zeker wel getraumatiseerd.
Na een weekje ziekenhuis eindelijk naar huis.
Mijn vriend deed ineens heel anders. Keek niet om naar de baby, liet mij dag in dag uit alleen. Was meer weg dan thuis.
Gegeven moment had ik mijn spullen gepakt om bij hem weg te gaan en op dat moment barste hij in tranen en was helemaal gebroken. Hij vertelde dat hij het beeld niet van zijn netvlies kreeg. Dat thuis zijn hem herinnert aan de bevalling.
( hij heeft ADD en dus kan hij niet rustig nadenken over dingen, niet afsluiten van verleden want weet niet hoe hij gedachtens los van elkaar kan koppelen)
Hij heeft ptss en burn out.
Therapeut zegt, je moet even aan jezelf denken nu. Verleden proberen te accepteren en afsluiten.
Dit proces gaat erg lang duren. Ik hou van hem en vind het wel erg voor hem alleen wordt er vergeten dat ik diegene ben die die bevalling heb moeten doorstaan. Dat ik alles al 4 maand alleen doe. Ik ga nu ook in therapie omdat ik niet weet hoe ik met mijn vriend en de hele situatie om moet gaan.
Kan maar niet begrijpen dat mijn vriend mij zo heeft laten barsten bij wat het mooiste moment van ons leven had moeten zijn.
Ik wil zo graag hopen op een goede afloop waarbij mijn dochter gewoon beide haar ouders onder 1 dak hebben wonen maar het is moeilijk.
Ik hou van hem maar kan niet begrijpen of goed praten in mijn hoofd dat hij ons zo laat zitten voor mijn gevoel.
Tegenstrijdige gevoelens
Heeft iemand hier mischien ervaring mee?
woensdag 12 september 2018 om 10:01
Hij heeft je niet laten zitten vanwege een gebrek aan liefde maar vanwege psychische klachten, al dan niet gerelateerd aan zijn ADD. De mate waarin jij dit kunt relativeren bepaalt of er nog een kans bestaat voor jullie als stel. Besef wel, PTSS, ADD, Burn-out....het zijn geen klachten die geheel overgaan naarmate de tijd vordert.
woensdag 12 september 2018 om 10:53
ik vind het ook maar een slap excuus.
Was je bevalling voor jou niet veel zwaarder als voor hem? En jou dan ook nog eens laten zitten? ...
woensdag 12 september 2018 om 11:34
Wat vreselijk naar voor jullie. Trauma’s, verdriet en pijn zijn geen wedstrijd. Jullie kunnen allebei gewoon niet meer en voor wie het het zwaarst is, zullen we nooit weten.
Heel goed dat jullie hulp krijgen. Wees daar eerlijk en durf kwetsbaar te zijn. Ik denk dat het goed zou zijn als jullie thuis ook wat praktische hulp krijgen, schoonmaak, babyzorg, zodat jullie beiden ontlast worden van de druk die jullie voelen. Ik hoop en wens dat jullie elkaar weer terug kunnen vinden. Veel sterkte.
Heel goed dat jullie hulp krijgen. Wees daar eerlijk en durf kwetsbaar te zijn. Ik denk dat het goed zou zijn als jullie thuis ook wat praktische hulp krijgen, schoonmaak, babyzorg, zodat jullie beiden ontlast worden van de druk die jullie voelen. Ik hoop en wens dat jullie elkaar weer terug kunnen vinden. Veel sterkte.
woensdag 12 september 2018 om 11:40
Het is absoluut zinloos om er zo over te denken of te spreken. Maakt het uit voor wie het het zwaarst was? Feit is dat beiden een probleem hebben. TO wil dit probleem oplossen, dus beiden moeten constructief aan de gang met de problemen die nu op tafel liggen.
Lieve TO, probeer geen overhaaste beslissingen te nemen. Natuurlijk is het kut dat je er de laatste maanden alleen voor hebt gestaan. Nu probeer je daar verandering in te brengen. Neem alle hulp aan die je kunt krijgen en praat met een paar goede vriendinnen. Vier maanden zijn nog heel kort, zeker aangezien je vol hormonen zit. Geef jezelf en je vriend tijd en gelegenheid om dit te verwerken. Uit elkaar gaan kan altijd nog.
BROCCOLI IS OOK GEEN SPINAZIE AL IS HET WEL ALLEBEI GROENTE PEJEKA -- S-Meds
woensdag 12 september 2018 om 11:42
woensdag 12 september 2018 om 17:02
Jeetje, dat moet heel moeilijk zijn TO! Het komt op mij over alsof hij het moeilijk vindt om met emotioneel beladen situaties om te gaan en deze liever uit de weg gaat. Klopt dat? Heb je dat idee wel eens eerder gehad binnen jullie relatie?
Dit zou kunnen voortkomen uit het feit dat hij PTSS heeft. Als dat het geval is dan heeft het helemaal niets met jou te maken of met een gebrek aan liefde voor jou, maar eigenlijk maakt het mijns insziens niet uit wat de oorzaak is, want uiteindelijk komt het erop neer dat jij je gekwetst en in de steek gelaten voelt. Anderzijds voert hij ook weer zijn eigen strijd. Dat is voor beide partijen geen fijn gevoel om mee rond te lopen. Ik denk dat het wel belangrijk is dat jullie elkaars gevoel erkennen zodat er meer ruimte ontstaat voor wederzijds begrip en dat hij professionele hulp gaat zoeken. Doet hij dat niet dan ligt de bal denk ik bij jou en of jij daarmee om kan gaan of niet. PTSS is volgens mij niet iets wat zomaar verdwijnt dus houd daar wel rekening mee. Heel veel sterkte toegewenst.
Dit zou kunnen voortkomen uit het feit dat hij PTSS heeft. Als dat het geval is dan heeft het helemaal niets met jou te maken of met een gebrek aan liefde voor jou, maar eigenlijk maakt het mijns insziens niet uit wat de oorzaak is, want uiteindelijk komt het erop neer dat jij je gekwetst en in de steek gelaten voelt. Anderzijds voert hij ook weer zijn eigen strijd. Dat is voor beide partijen geen fijn gevoel om mee rond te lopen. Ik denk dat het wel belangrijk is dat jullie elkaars gevoel erkennen zodat er meer ruimte ontstaat voor wederzijds begrip en dat hij professionele hulp gaat zoeken. Doet hij dat niet dan ligt de bal denk ik bij jou en of jij daarmee om kan gaan of niet. PTSS is volgens mij niet iets wat zomaar verdwijnt dus houd daar wel rekening mee. Heel veel sterkte toegewenst.