Weet het echt niet meer..

Heb sinds ruim 2 jaar een relatie, en zitten nu echt helamaal vast, Hebben een dochtertje samen en doordat we zoveel ruzie hebben wonen we nu ook niet meer samen. Het huis staat inmiddels op mijn naam en als ie hier is en we ruzie hebben pakt ie z'n spullen weer en gaat omdat ik het vraag of omdat ie het zelf wilt.

Ik heb hem weggejaagt, doordat ik zo onaardig doe. Ik irriteer me aan alles en hij kan echt niets goed doen. Ligt aan mij dat ie het zat is, hij heeft ook zijn slechte kanten. Denk dat hoe ik nu doe veel te maken heeft met hoe hij deed in het begin. Mijn zwangerschap was een verassing voor ons beide, en ik wist dat het niet makkelijk zou worden allemaal. Maar nu ik er midden in zit.. We vechten voor ons gezin maar verpestten het keer op keer weer door dezelfde fouten te maken. Door mijn gedrag is hij mij zat maar hoopt op beterschap en ik beloof het maar maak het steeds niet waar. Doordat we niet meer samen wonen gaat hij weer heel erg zijn eigen leven leven en ben ik bang dat het contact met ons dochtertje hierdoor erg gaat verwateren ondanks eventuele afspraken.

Hij denkt dat een ander huis ons zal helpen, nieuwe start van ons samen enz. desnoods in een andere stad. Het is hier heel erg moeilijk een betaalbare woning te vinden. Ik voel me al eenzaam en denk dat het dan alleen maar erger word. Ik ben bang heb nu een huis wat ik alleen kan betalen en de wetenschap dat als ik iemand nodig heb ik daar binnen een kwartier kan zijn dat geeft me een goed gevoel. Wat moet ik doen, een ander huis in een andere stad en kiezen voor mijn gezin? Of deze relatie die eigenlijk van het begin af aan al niet zo goed is stoppen? Ik denk dat een ander huis niet alleen de oplossing is..

Ik wil ook graag relatietherapie maar ja alleen gaan heeft geen nut he ik ga morgen wel een afspraak maken voor mezelf om met iemand te gaan praten. Ik kom er met mezelf al niet uit.. ben mezelf niet meer.

Hij is heel erg jaloers en ik heb wat mannelijke vrienden die heb ik een beetje aan de kant gezet. Misschien verwijt ik hem dat onbewust, terwijl ik dat zelf gedaan heb, zit veel thuis en dat helpt ook niet. Van het begin af aan moest ik me meer aan hem aanpassen dan hij aan mij. Maar wist toch echt waar ik aan begon toen ik verder met hem ging, en nu hebben we een kindje samen.. dacht echt niet daardoor word de relatie beter, dacht wel dat het meer rust zou brengen en we stabieler zouden worden, niet dus..

Dat wil hij ook heel graag, samen zijn met het gezin. Maar verhuizen is voor hem echt de oplossing. Krijg het er niet uit. Relatietherapie zou idd echt kunnen helpen, ga het nog maar een keer aankaarten. Samen komen we geen stap verder, het vervelende is ook dat hij zich net als mij niet lekker in z'n vel voelt.. We helpen elkaar niet echt en dat is juist zo belangrijk in een relatie vind ik.