Relaties
alle pijlers
weet het niet meer...
vrijdag 6 januari 2012 om 11:56
Lieve Forummers, ik moet toch even m´n verhaal kwijt, in de hoop dat jullie me hierbij kunnen helpen.
Picture this: 5 jaar een relatie en net een nieuw huis samen, maar de afgelopen tijd is me heel duidelijk geworden dat we allebei totaal verschillend zijn. Even heel kort door de bocht, zonder teveel verwijtend richting m’n partner te willen wijzen vind ik het toch wel heel moeilijk dat hij totaal geen ambities heeft, waar ik nog vol zit van dingen die ik zou willen bereiken. Zijn grootste doel is het krijgen van kinderen met mij, verder is het voor hem allemaal wel goed zo. Hij is volledig afhankelijk van me, zijn leven draait om mij, en ik krijg het er spaans benauwd van.
Ik zit voor m’n gevoel in 2 totaal verschillende werelden: thuis is het rustig, vrij gezapig, staat de wereld een beetje stil en leef ik in een vrij ‘bekrompen’ wereldje. Daarnaast werk ik bij een dynamisch bedrijf en heb veel verantwoordelijkheden, reis veel en heb fantastische, levenslustige collega’s. En daar zit ‘m nu net het probleem: ik heb gevoelens gekregen voor mijn baas. Misschien juist wel doordat hij me in laat zien dat het leven ook totaal anders kan zijn.
Laat ik voorop stellen dat ik jarenlang geforceerd afstand heb gehouden; de gevoelens zijn er al zo’n 6 jaar, van beide kanten, maar voor mij was het echt ‘not done’ om daar iets mee te doen. Naast het feit dat hij m’n baas is, is hij 15 jaar ouder, was hij getrouwd (inmiddels gescheiden), woont hij zo’n 100 km bij me vandaan en heeft hij kinderen. Een soort onmogelijke liefde dus. Maar ik heb me er toch in mee laten slepen, ben verliefd geworden en hij wil maar al te graag met mij verder. En ik weet gewoon echt niet waar ik goed aan doe.
Voor mij zit er een heel duidelijk verschil tussen gelukkig zijn en tevreden zijn. Ga ik genoegen nemen met mijn leventje nu, en tevreden zijn? Of ga ik proberen te streven naar geluk, met een soort onmogelijke liefde, waarvan het de vraag gaat zijn of ik daadwerkelijk gelukkiger ga worden? Het gras is groener waar je het zelf water geeft natuurlijk, maar ik denk dat de verschillen tussen mij en m’n partner zullen blijven (iemands karakter kun je nou eenmaal niet veranderen).
Ben ook ontzettend bang om m’n ouders pijn te doen. Heb ze wel verteld over mijn twijfels (niets verteld over m’n baas), maar die vinden dat ik gewoon tevreden moet zijn en moeten er niet aan denken dat ik straks met een restschuld kom te zitten als we uit elkaar zouden gaan. Tegelijkertijd hebben ze altijd aangegeven dat ze me liever met iemand hadden gezien die hoger geschoold was geweest, meer op mijn golflengte, heel tegenstrijdig dus.
Hoe nu verder? Zucht..
Picture this: 5 jaar een relatie en net een nieuw huis samen, maar de afgelopen tijd is me heel duidelijk geworden dat we allebei totaal verschillend zijn. Even heel kort door de bocht, zonder teveel verwijtend richting m’n partner te willen wijzen vind ik het toch wel heel moeilijk dat hij totaal geen ambities heeft, waar ik nog vol zit van dingen die ik zou willen bereiken. Zijn grootste doel is het krijgen van kinderen met mij, verder is het voor hem allemaal wel goed zo. Hij is volledig afhankelijk van me, zijn leven draait om mij, en ik krijg het er spaans benauwd van.
Ik zit voor m’n gevoel in 2 totaal verschillende werelden: thuis is het rustig, vrij gezapig, staat de wereld een beetje stil en leef ik in een vrij ‘bekrompen’ wereldje. Daarnaast werk ik bij een dynamisch bedrijf en heb veel verantwoordelijkheden, reis veel en heb fantastische, levenslustige collega’s. En daar zit ‘m nu net het probleem: ik heb gevoelens gekregen voor mijn baas. Misschien juist wel doordat hij me in laat zien dat het leven ook totaal anders kan zijn.
Laat ik voorop stellen dat ik jarenlang geforceerd afstand heb gehouden; de gevoelens zijn er al zo’n 6 jaar, van beide kanten, maar voor mij was het echt ‘not done’ om daar iets mee te doen. Naast het feit dat hij m’n baas is, is hij 15 jaar ouder, was hij getrouwd (inmiddels gescheiden), woont hij zo’n 100 km bij me vandaan en heeft hij kinderen. Een soort onmogelijke liefde dus. Maar ik heb me er toch in mee laten slepen, ben verliefd geworden en hij wil maar al te graag met mij verder. En ik weet gewoon echt niet waar ik goed aan doe.
Voor mij zit er een heel duidelijk verschil tussen gelukkig zijn en tevreden zijn. Ga ik genoegen nemen met mijn leventje nu, en tevreden zijn? Of ga ik proberen te streven naar geluk, met een soort onmogelijke liefde, waarvan het de vraag gaat zijn of ik daadwerkelijk gelukkiger ga worden? Het gras is groener waar je het zelf water geeft natuurlijk, maar ik denk dat de verschillen tussen mij en m’n partner zullen blijven (iemands karakter kun je nou eenmaal niet veranderen).
Ben ook ontzettend bang om m’n ouders pijn te doen. Heb ze wel verteld over mijn twijfels (niets verteld over m’n baas), maar die vinden dat ik gewoon tevreden moet zijn en moeten er niet aan denken dat ik straks met een restschuld kom te zitten als we uit elkaar zouden gaan. Tegelijkertijd hebben ze altijd aangegeven dat ze me liever met iemand hadden gezien die hoger geschoold was geweest, meer op mijn golflengte, heel tegenstrijdig dus.
Hoe nu verder? Zucht..
vrijdag 6 januari 2012 om 11:58
Dus wat wil je... een reis en levenslustige partner, eigenlijk iemand die net zoals jij is? Gaat dat werken denk je?
Daarnaast denk ik dat je vroeg of laat een andere baan moet gaan zoeken, want werken gaat het natuurlijk niet tussen jou en je baas.Gaat de werkrelatie daarna dan nog wel prettig zijn?
Daarnaast denk ik dat je vroeg of laat een andere baan moet gaan zoeken, want werken gaat het natuurlijk niet tussen jou en je baas.Gaat de werkrelatie daarna dan nog wel prettig zijn?
vrijdag 6 januari 2012 om 12:08
Ga lekker zonder man verder en ga eventueel 'n verhouding of latrelatie aan met je baas als je denkt dat je baan daardoor niet in gevaar kan komen. Dan heb je wel de lusten, niet de lasten. Een man in huis halen is nergens voor nodig en 'n man die financieel afhankelijk van je is, is 'n blok aan je been. Je baas heeft kleine kinderen? Dan zal ie daar in de weekenden en vakanties ook vaak aan vast zitten. Wil je 'n leven waarbij je op de schaarse vrije dagen geen quality time met je vriend kunt doorbrengen?
vrijdag 6 januari 2012 om 12:11
Is dit niet een gevalletje van 'het gras aan de overkant is altijd groener'? Want die geweldige reislustige en aviontuurlijke baas zit straks ook op de bank voetbal te kijken met een bak chips op schoot, heeft ook minder spannende en avontuurlijke kanten en past misschien alsnog wel niet helemaal bij wat jij wilt, want WAT wil jij nu eigenlijk precies?
Jouw vriend is niet ambitieus zeg je? Carriere of anderszins? Zijn leven draait alleen om jou zeg je? Hij heeft geen hobbies, geen vrienden en geen bezigheden? En hij wil kinderen met jou, zeg je. Uit je verhaal lijkt het er toch sterk op dat jij geen kinderen met hem wilt. En als dat zo is, dan wordt het hoog tijd om jouw vriend daarvan op de hoogte te brengen, vind je ook niet? Uit je hele verhaal blijkt sowieso niet wat er WEL is dat jullie bindt, anders dan financiën en een huis. Wat zou je relatie de moeite waard maken om mee door te gaan?
Wat betreft je baas: daar zou ik nu ZEKER niet mee in zee gaan. Integendeel, als je besluit dat je relatie voorbij is, denk ik dat je er heel erg goed aan doet om niet meteen een nieuwe man te vinden, maar juist eerst je eigen leven op te bouwen, rond de dingen die jij fijn en belangrijk vindt. Een partner die daar bij past, komt dan vanzelf weer voorbij. Nu staar je je blind op alle dingen die je zegt te missen e die je baas wel heeft, maar ook je baas is mens en ook je baas heeft nare kantjes. Bovendien is hij je baas. Niet doen, echt niet.
Voor wat betrft je ouders: ik denk dat je er verstandig aan doet om niet te denekn in termen van 'teleurstellen'. Het is jouw leven, en uiteindelijk willen jouw ouders dat e gelukkig bent. Daarvoor moet jij de juiste keuzes maken, ook als die keuzes niet jouw ouders keuzes zijn. Ze maken zich zorgen, maar ik geloof nooit dat ze jou oprecht een leven lang met iemand waar je helemaal niet zo gek op bent, zouden toewensen omwille van en restschuld.
Je hebt lef nodig om knopen door te hakken, maar je zult iets moeten veranderen. En jij zelf moet het doen.
Jouw vriend is niet ambitieus zeg je? Carriere of anderszins? Zijn leven draait alleen om jou zeg je? Hij heeft geen hobbies, geen vrienden en geen bezigheden? En hij wil kinderen met jou, zeg je. Uit je verhaal lijkt het er toch sterk op dat jij geen kinderen met hem wilt. En als dat zo is, dan wordt het hoog tijd om jouw vriend daarvan op de hoogte te brengen, vind je ook niet? Uit je hele verhaal blijkt sowieso niet wat er WEL is dat jullie bindt, anders dan financiën en een huis. Wat zou je relatie de moeite waard maken om mee door te gaan?
Wat betreft je baas: daar zou ik nu ZEKER niet mee in zee gaan. Integendeel, als je besluit dat je relatie voorbij is, denk ik dat je er heel erg goed aan doet om niet meteen een nieuwe man te vinden, maar juist eerst je eigen leven op te bouwen, rond de dingen die jij fijn en belangrijk vindt. Een partner die daar bij past, komt dan vanzelf weer voorbij. Nu staar je je blind op alle dingen die je zegt te missen e die je baas wel heeft, maar ook je baas is mens en ook je baas heeft nare kantjes. Bovendien is hij je baas. Niet doen, echt niet.
Voor wat betrft je ouders: ik denk dat je er verstandig aan doet om niet te denekn in termen van 'teleurstellen'. Het is jouw leven, en uiteindelijk willen jouw ouders dat e gelukkig bent. Daarvoor moet jij de juiste keuzes maken, ook als die keuzes niet jouw ouders keuzes zijn. Ze maken zich zorgen, maar ik geloof nooit dat ze jou oprecht een leven lang met iemand waar je helemaal niet zo gek op bent, zouden toewensen omwille van en restschuld.
Je hebt lef nodig om knopen door te hakken, maar je zult iets moeten veranderen. En jij zelf moet het doen.
vrijdag 6 januari 2012 om 12:12
Ik zou zeggen, GA ervoor!!! Je leeft maar 1 keer en er zijn nog geen kids in het spel.
Voor je huidige partner zal het op een gegeven moment ook moeilijk worden want hij kan jou niet bijhouden en dat is ook zijn ambitie niet. (Jammer genoeg)
De vraag is of het met je baas ooit een gelijkwaardige relatie zal worden? Antwoord, you will never know unless you TRY!!
In het het leven streven wij steeds naar perfectie maar die bestaat helemaal niet.
Feit; jij bent ongelukkig dus zou het wel zo eerlijk zijn als je in ieder geval met die relatie kapt!!
Feit; als je niets doet zal je altijd spijt hebben, what if......
Meid, 2012 is net begonnen, kies dan in ieder geval voor jezelf. Je kan nooit iedereen tevreden houden. En je ouders zullen altijd hun mening hebben maar het is jouw leven.
Succes!!
Voor je huidige partner zal het op een gegeven moment ook moeilijk worden want hij kan jou niet bijhouden en dat is ook zijn ambitie niet. (Jammer genoeg)
De vraag is of het met je baas ooit een gelijkwaardige relatie zal worden? Antwoord, you will never know unless you TRY!!
In het het leven streven wij steeds naar perfectie maar die bestaat helemaal niet.
Feit; jij bent ongelukkig dus zou het wel zo eerlijk zijn als je in ieder geval met die relatie kapt!!
Feit; als je niets doet zal je altijd spijt hebben, what if......
Meid, 2012 is net begonnen, kies dan in ieder geval voor jezelf. Je kan nooit iedereen tevreden houden. En je ouders zullen altijd hun mening hebben maar het is jouw leven.
Succes!!
vrijdag 6 januari 2012 om 12:13
In de meeste gevallen zou ik zeggen: joh, het gras is inderdaad niet groener aan de overkant, kijk nou naar wat je hebt. Maar als je die gevoelens al zes jaar hebt, geprobeerd er niets mee te doen en je beseft je ook heel goed dat het je misschien ook níet gelukkiger maakt, vind ik het een ander verhaal. Je baas is gescheiden, dus dat is het probleem niet meer. Het lijkt mij wel moeilijk om je baan te blijven doen als je een relatie met hem hebt, maar daar valt vast wel een oplossing voor te verzinnen mocht het zover komen. Kinderen en 100 km afstand is lastig maar niet onoverkomelijk voor een relatie.
De relatie die je nu hebt, maakt je niet gelukkig, nog afgezien van de gevoelens voor je baas. Wil je nou zo je hele leven verder? Ik vind het ergens ook niet fair ten opzichte van je vriend. Hoe zou hij zich voelen, te weten dat hij een soort van tweede keus is? Verdient hij niet iemand die net zo voor hem gaat als hij voor haar?
Het gaat er vooral om of je je huidige relatie wilt voortzetten. Wil je dat niet, ga dan alleen verder. Kies er dan vooral voor om je eigen weg te gaan, en wacht af wat de toekomst brengt. Probeer het in ieder geval los te zien van elkaar, want verliefdheid kan het zicht op je huidige relatie vertroebelen.
Wat je ouders van het hele verhaal vinden, is natuurlijk helemaal irrelevant. Hoezo zou je hun píjn doen? Hallo, het is toch jouw leven? Een restschuld is erg vervelend, maar niet een reden om een zielloze relatie aan te houden. Je zegt zelf al dat ze tegenstrijdig zijn in met wat voor partner zij jou het liefst zien. Oplossing: laat dit los. Jij moet met jouw partner leven, je ouders niet. Het is onbelangrijk wat zij ervan vinden.
De relatie die je nu hebt, maakt je niet gelukkig, nog afgezien van de gevoelens voor je baas. Wil je nou zo je hele leven verder? Ik vind het ergens ook niet fair ten opzichte van je vriend. Hoe zou hij zich voelen, te weten dat hij een soort van tweede keus is? Verdient hij niet iemand die net zo voor hem gaat als hij voor haar?
Het gaat er vooral om of je je huidige relatie wilt voortzetten. Wil je dat niet, ga dan alleen verder. Kies er dan vooral voor om je eigen weg te gaan, en wacht af wat de toekomst brengt. Probeer het in ieder geval los te zien van elkaar, want verliefdheid kan het zicht op je huidige relatie vertroebelen.
Wat je ouders van het hele verhaal vinden, is natuurlijk helemaal irrelevant. Hoezo zou je hun píjn doen? Hallo, het is toch jouw leven? Een restschuld is erg vervelend, maar niet een reden om een zielloze relatie aan te houden. Je zegt zelf al dat ze tegenstrijdig zijn in met wat voor partner zij jou het liefst zien. Oplossing: laat dit los. Jij moet met jouw partner leven, je ouders niet. Het is onbelangrijk wat zij ervan vinden.
vrijdag 6 januari 2012 om 12:29
vrijdag 6 januari 2012 om 12:31
Dank voor de lieve en behulpzame reacties. Ik ben sowieso al op zoek naar een andere baan want ongeacht of het wel of niet iets zal worden met m'n baas, de samenwerking wordt er niet beter op natuurlijk.
Ik ben ontzettend bang om m'n vriend pijn te doen maar zo kan het ook niet langer. Ben ook bang voor alle consequenties en of ik uiteindelijk geen spijt ga krijgen van m'n beslissing. Besef heel goed dat de perfecte man niet bestaat maar ik zie mezelf ook niet 40 jaar zo doorgaan. Als ik nu al in een sleur zit, hoe moet dat dan na al die jaren? Aan de andere kant: heb ik er wel genoeg aan gedaan om de relatie te laten werken? Wil ik dat nog? Maar iedere relatie kent toch wel eens een sleur? Denk dat het een fantastische vader zou zijn maar daar moet je samen geen kinderen voor nemen vind ik. Twijfels, twijfels, en dat is al een teken aan de wand natuurlijk.
Met geen ambities bedoel ik dat op alle vlakken. Vindt z'n werk niet leuk maar zal geen andere baan gaan zoeken. Is niet happy met z'n lichaam maar zal er ook niets aan veranderen. Onderneemt thuis niets, huishouden, verrassingen, er gebeurt gewoon niets.
Ik mis gewoon een sparringspartner, die me uitdaagt, me dingen in kan laten zien, meedenkt. Iemand die ergens voor gaat, hobby's heeft, eigen vrienden. Iemand waar ik trots op kan zijn, mee kan genieten van het leven. Die niet stil staat en er het maximale uit wil halen. Of zoek ik nu toch naar die ene man die gewoon niet bestaat?
Zucht.. Relatie beeindigen dus en even aan mezelf denken, denk ook dat dat het beste is. Zo verdomd moeilijk!
Ik ben ontzettend bang om m'n vriend pijn te doen maar zo kan het ook niet langer. Ben ook bang voor alle consequenties en of ik uiteindelijk geen spijt ga krijgen van m'n beslissing. Besef heel goed dat de perfecte man niet bestaat maar ik zie mezelf ook niet 40 jaar zo doorgaan. Als ik nu al in een sleur zit, hoe moet dat dan na al die jaren? Aan de andere kant: heb ik er wel genoeg aan gedaan om de relatie te laten werken? Wil ik dat nog? Maar iedere relatie kent toch wel eens een sleur? Denk dat het een fantastische vader zou zijn maar daar moet je samen geen kinderen voor nemen vind ik. Twijfels, twijfels, en dat is al een teken aan de wand natuurlijk.
Met geen ambities bedoel ik dat op alle vlakken. Vindt z'n werk niet leuk maar zal geen andere baan gaan zoeken. Is niet happy met z'n lichaam maar zal er ook niets aan veranderen. Onderneemt thuis niets, huishouden, verrassingen, er gebeurt gewoon niets.
Ik mis gewoon een sparringspartner, die me uitdaagt, me dingen in kan laten zien, meedenkt. Iemand die ergens voor gaat, hobby's heeft, eigen vrienden. Iemand waar ik trots op kan zijn, mee kan genieten van het leven. Die niet stil staat en er het maximale uit wil halen. Of zoek ik nu toch naar die ene man die gewoon niet bestaat?
Zucht.. Relatie beeindigen dus en even aan mezelf denken, denk ook dat dat het beste is. Zo verdomd moeilijk!
vrijdag 6 januari 2012 om 12:38
vrijdag 6 januari 2012 om 12:41
TO, ik herken je situatie, gevoelens en gedachten deels wel. Ben niet verliefd op mijn baas, maar met mijn partner is het precies hetzelfde. In het begin vond ik het heel fijn dat hij zoveel van mij hield en mij zo trouw was maar nu voelt het idd benauwd! mijn partner is trouwens niet vanaf het begin af aan zo geweest. Toen ik hem tegenkwam, zat er veel meer leven in. Hij had een leukere baan, hield van reizen, had veel vrienden, ging zelfs naar de theaterles! Nu zijn we 5 jaar verden en hebben samen 2 kids. Ik heb een leuke baan, interessante collega's, vriendinnen met wie ik graag afspreek en hij was door de omstandigheden zijn baan kwijt, zijn huidige baan biedt weinig uitdaging en is onder zijn opleidingsniveau, voor zijn vrienden heeft hij geen tijd meer, zegt hij, reizen is ook niet meer zo belangrijk... Het enige wat hij graag doet is met de kids spelen, wat natuurlijk heel fijn is maar niet gonoeg om je potentieel te realiseren. Ik heb zoiets van get a life, ga maar iets voor jezelf doen! Als ik het hierover met hem heb, reageert hij defensief... Hij is niet helemaal tevreden maar is niet sterk genoeg om iets te veranderen.
Dus, ik zou zeggen, als je partner nu al zo is, terwijl jullie net samen wonen, wordt het met de tijd alleen maar erger. Ik heb nog hoop omdat ik mijn partner anders heb gekend maar als je partner altijd al zo "saai" en initiatiefloos geweest is, zou ik er zo snel mogelijk mee kappen, voordat er kinderen in het spel komen. Of het met je baas iets wordt maakt hierbij niet zoveel uit.
Dus, ik zou zeggen, als je partner nu al zo is, terwijl jullie net samen wonen, wordt het met de tijd alleen maar erger. Ik heb nog hoop omdat ik mijn partner anders heb gekend maar als je partner altijd al zo "saai" en initiatiefloos geweest is, zou ik er zo snel mogelijk mee kappen, voordat er kinderen in het spel komen. Of het met je baas iets wordt maakt hierbij niet zoveel uit.
vrijdag 6 januari 2012 om 12:45
Ik mis gewoon een sparringspartner, die me uitdaagt, me dingen in kan laten zien, meedenkt. Iemand die ergens voor gaat, hobby's heeft, eigen vrienden. Iemand waar ik trots op kan zijn, mee kan genieten van het leven. Die niet stil staat en er het maximale uit wil halen. Of zoek ik nu toch naar die ene man die gewoon niet bestaat?
Was hij altijd al zo?? Waarom ben je dan op hem gevallen? Je moet hem niet willen veranderen, hij is zoals hij is. En jij bent zoals jij bent en dat past dus gewoon niet bij elkaar. Er zitten geen uitdagingen tussen jullie en dat is toch (ook) belangrijk...
Was hij altijd al zo?? Waarom ben je dan op hem gevallen? Je moet hem niet willen veranderen, hij is zoals hij is. En jij bent zoals jij bent en dat past dus gewoon niet bij elkaar. Er zitten geen uitdagingen tussen jullie en dat is toch (ook) belangrijk...
vrijdag 6 januari 2012 om 12:55
We deden dezelfde sport, trainden zo'n 5 keer per week en waren vaak in het buitenland voor internationale competities. Daar zijn we vorig jaar tegelijkertijd mee gestopt, en daar is geen andere hobby voor in de plaats gekomen bij hem. Behalve de PS3 dan..
Ik zou er dolgraag willen blijven wonen en zou het maandelijks net kunnen betalen (op zoek naar een baan dus die nog net iets beter betaalt), maat denk niet dat de bank zo zwart wit kijkt. Heb alleen geen dikke spaarpot achter de hand om m uit te kopen.
Ik zou er dolgraag willen blijven wonen en zou het maandelijks net kunnen betalen (op zoek naar een baan dus die nog net iets beter betaalt), maat denk niet dat de bank zo zwart wit kijkt. Heb alleen geen dikke spaarpot achter de hand om m uit te kopen.
vrijdag 6 januari 2012 om 12:55
quote:leodin schreef op 06 januari 2012 @ 12:38:
@Ellenz: zo voelt het ook, denk dat het niet slecht zou zijn om een tijdje alleen te blijven, ben eigenlijk nooit alleen geweest, altijd van de ene in de andere relatie gestapt, tot nu toe bleek dat echter altijd wel de juiste keuze. Tot nu toe dan..Wat lijkt je veraal op het mijne!
@Ellenz: zo voelt het ook, denk dat het niet slecht zou zijn om een tijdje alleen te blijven, ben eigenlijk nooit alleen geweest, altijd van de ene in de andere relatie gestapt, tot nu toe bleek dat echter altijd wel de juiste keuze. Tot nu toe dan..Wat lijkt je veraal op het mijne!
vrijdag 6 januari 2012 om 12:59
Iemands karakter valt inderdaad niet te veranderen en dat moet ik ook niet willen, dat besef ik me heel goed.
Heb inmiddels ook een aantal gesprekken met een counselor achter de rug omdat ik er echt niet meer uit kwam, en zij vindt dat ik niet zijn leven zou moeten leiden en dus m'n eigen dingen moet blijven doen, maar hij moet tegelijkertijd ook niet op z'n tenen gaan lopen om mijn leven bij te kunnen houden. En waar zit dan de middenweg? Denk dat daardoor gewoon alle verschillen naar boven komen nu..
Ben erg blij met jullie reacties nogmaals, dank dank dank!
Heb inmiddels ook een aantal gesprekken met een counselor achter de rug omdat ik er echt niet meer uit kwam, en zij vindt dat ik niet zijn leven zou moeten leiden en dus m'n eigen dingen moet blijven doen, maar hij moet tegelijkertijd ook niet op z'n tenen gaan lopen om mijn leven bij te kunnen houden. En waar zit dan de middenweg? Denk dat daardoor gewoon alle verschillen naar boven komen nu..
Ben erg blij met jullie reacties nogmaals, dank dank dank!
vrijdag 6 januari 2012 om 12:59
"het gras is groener waar je het zelf water geeft"
die ga ik zeker onthouden!
even on topic:
Aan je relatie moet je werken en als dat niets wordt is het jammer maar helaas. Maar haal er geen onmogelijke verliefdheden bij. Dat maakt het veel ingewikkelder. Als je relatie uiteindelijk niets wordt dan pas ga je zoeken naar iets en iemand anders....
die ga ik zeker onthouden!
even on topic:
Aan je relatie moet je werken en als dat niets wordt is het jammer maar helaas. Maar haal er geen onmogelijke verliefdheden bij. Dat maakt het veel ingewikkelder. Als je relatie uiteindelijk niets wordt dan pas ga je zoeken naar iets en iemand anders....
vrijdag 6 januari 2012 om 13:03
vrijdag 6 januari 2012 om 13:06
vrijdag 6 januari 2012 om 13:06
Geluk is een piek moment. Net als ongeluk. In hele spannende relaties is beiden veelvuldig te vinden. Heftige emoties die je uiteindelijk uitputten.
Vrede hebben in je leven is beter. Dat betekent niet dat je gezapig hoeft te leven, maar tevreden het leven doorgaat. Dat geeft stabiliteit.
Het leven is geen opeenstapeling van dynamiek. Dat is niet gezond.
Als de basis rust is, kan je dynamiek daarop bouwen. Maar dat moet je nog wel kunnen zien en heel eerlijk zijn naar jezelf.
Vrede hebben in je leven is beter. Dat betekent niet dat je gezapig hoeft te leven, maar tevreden het leven doorgaat. Dat geeft stabiliteit.
Het leven is geen opeenstapeling van dynamiek. Dat is niet gezond.
Als de basis rust is, kan je dynamiek daarop bouwen. Maar dat moet je nog wel kunnen zien en heel eerlijk zijn naar jezelf.