Woonwagenkamp.

08-07-2011 01:21 193 berichten
Alle reacties Link kopieren
Lieve forummers,



Ik post onder een nieuwe nick, vanwege herkenbaarheid. Ik zit met een dilemma.



Ik heb 2 jaar een relatie met de meest geweldige man, mijn grote liefde. So far so good. We zijn toe aan samenwonen. Ik heb zelf een leuk appartement en had verwacht dat hij bij mij in zou trekken. Dat gaat hem niet worden. Hij woont op een woonwagenkamp en wil dolgraag dat ik bij hem kom wonen. Heel zijn familie klit daar bij elkaar. Het zijn beste mensen, mijn schoonouders zijn heel lief. Ik zie het totaal niet zitten om daar te gaan wonen. Ik ben erg op mijn privacy gesteld en zou er niet tegen kunnen dat iedereen bij me binnen loopt. Daarbij is het een totaal ander slag mensen. Niet minder dan ik, maar gewoon zó anders. Hij kan niet zonder zijn familie. Zijn grootouders, ouders, broers en zussen en diens kinderen wonen daar. Ik wil hem niet kwetsen, maar hoe zeg ik hem dat ik daar absoluut niet kan aarden?



Heeft iemand sowieso ervaring met relaties uit een heel ander milieu? En hoe is dat gegaan. Goede en ook slechte ervaringen zijn welkom.
Alle reacties Link kopieren
quote:wereldmeid schreef op 08 juli 2011 @ 09:09:

[...]



Dat lijkt me niet gezond voor een volwassen vent. Ik heb de indruk dat hij zich niet van zijn ouders wil/kan losmaken. Als dat niet verandert dan zal dat de relatie niet ten goede komen. Ik heb dat met mijn eerste vriend meegemaakt.

Hij wil toch met jou oud worden en niet met z'n moeder? Dan betekent dat dat jullie samen op zoek moeten gaan naar een huis voor jullie samen. Als hij het niet ziet zitten om bij jou in te trekken en andersom, dan lijkt me dat de beste oplossing. Ik denk dat je niet de enige bent die niet op een woonwagenkamp wil wonen. Als hij echt om je geeft, dan is hij bereid een andere oplossing te zoeken.

Lekker kortzichtig. Je begrijpt niet dat andere mensen er andere normen op na kunnen houden. En je laatste zin kan je net zo goed omdraaien: Als zij echt om hem geeft, dan is zij bereid om een andere oplossing te zoeken.



Het advies dat al eens is gegeven: blijven LATten lijkt me het beste. Of, als proefperiode, jij een half jaar daar en/of hij een half jaar bij jou terwijl jullie wel je eigen stekje aanhoudt zou ook een optie zijn.
quote:Aubrey schreef op 08 juli 2011 @ 08:54:

Appartement aanhouden en dan een half jaar bij hem gaan wonen (als proef) om te ervaren hoe het 24/7 is. Vooraf wel duidelijk zijn dat het een proefperiode is. Dan kun je jezelef, en hij kan jou, nooit verwijten dat je het niet hebt geprobeerd.En hij een half jaar bij TO. Lijkt me wel zo eerlijk.
Alle reacties Link kopieren
Oh, daar had ik overheen gelezen - dat zijn moeder heilig is voor hem.

Respect hebben is logisch, maar heilig... Nee, daar ga je niet blij van worden.

Als er dan eens iets is (en die kans is aanwezig ivm cultuurverschil), dan zal hij waarschijnlijk altijd voor haar opkomen.
Alle reacties Link kopieren
quote:GiB schreef op 08 juli 2011 @ 09:18:

[...]



Lekker kortzichtig. Je begrijpt niet dat andere mensen er andere normen op na kunnen houden. En je laatste zin kan je net zo goed omdraaien: Als zij echt om hem geeft, dan is zij bereid om een andere oplossing te zoeken.



Het advies dat al eens is gegeven: blijven LATten lijkt me het beste. Of, als proefperiode, jij een half jaar daar en/of hij een half jaar bij jou terwijl jullie wel je eigen stekje aanhoudt zou ook een optie zijn.

Als gevolg van die normen wordt verwacht dat TO zich naadloos in de situatie zal voegen want 'hij gaat dood in een normaal huis' en 'zijn moeder is heilig'. Prima uitgangspunten voor een gelijkwaardige relatie.



Wat ik in mijn vorige post bedoelde is dat in een gezonde relatie beide partners water bij de wijn willen doen. Dat lijkt me hier niet aan de orde, aangezien de cultuur en wensen van vriend leidend zijn. Vlgs mij gaat deze relatie niet werken.
Is er geen tussenweg mogelijk: een vrijstaand huisje buiten de bebouwde kom. Dat voelt toch minder benauwend dan 'n appartement lijkt mij. Of gaat 't 'm er puur om om bij z'n familie op de lip te willen zitten? In dat geval lijkt me dat er weinig toekomst zit in jullie relatie. Zelfs latten lijkt me hier niet van toepassing, gezien jij die woonwagendrukte niet trekt. Het is gewoon 'n heel andere cultuur, net zoals jij de zijne niet trekt, heb je kans dat hij de jouwe ook nooit gaat trekken.
quote:Ikbenanoniem schreef op 08 juli 2011 @ 08:41:

Ik zie eerlijk gezegd niet hoe dit op de langere termijn zou werken, vooral niet als jullie kinderen zouden willen.



Als hij alleen maar op het kamp wil wonen en jij wordt daar gillend gek van het gebrek aan privacy, dan houdt het toch gewoon op?Mee eens!
Alle reacties Link kopieren
Hoi Medaillon,



Mij broer is getrouwd met een vrouw van het kamp.

Zij heeft tot het trouwen bij haar ouders in de wagen gewoond, en was/is ook heel erg gehecht aan haar ouders/familie en het leven op het woonwagenkamp.

Zij konden echter niet op het kamp gaan wonen, omdat er geen plaats meer vrij was, en er geen wagens meer bij mogen. Zij wonen nu in dezelfde wijk als waar het kamp staat, dus 2 straten verder in een 'gewoon huis'.

Zij vind dit jammer, maar acceptabel,omdat het nog steeds vlakbij het kamp is, en mijn broer vind het ook prima zo.

Toch een beetje privacy, en toch dichtbij het kamp, en beiden vinden dit prettig.

Is zo'n middenweg niet een oplossing?
Zijn moeder is heilig voor hem = wegwezen, ongeacht woonwagen, villa of doorzonwoning



Weet dat dit mede culturele waarden zijn, maar met dat soort mannen kan ik niet leven (jij misschien wel, maar uit hoe je het beschrijft betwijfel ik dat), past niet bij wat ik aan persoonlijkheid/wereldbeeld bij iemand zoek.



@Lizzl, ik zie je daar staan met die hooivork -die je niet had-, moest er erg om lachen. Jij hebt wel een divers leven zeg, van boerderie tot de wereld over jetsetten.
Alle reacties Link kopieren
quote:47084 schreef op 08 juli 2011 @ 08:15:

Wonen op een woonwagenkamp heeft grote gevolgen. Je kunt geen normale verzekering afsluiten, zult problemen ervaren met solliciteren, er staat als het ware een stempel op je voorhoofd: KAMPER. Kamper staat voor criminaliteit, onbetrouwbaarheid, asociaal gedrag, onderontwikkeldheid, uitkeringen en uitkeringsfraude. Een relatie met een kamper staat bovendien gelijk aan een relatie met de hele familie.

Hij verwacht commitment, en als je dat niet geven kunt, moet je er vlug mee stoppen....Vervang Kamper door Moslim en je was hier voor racist uitgemaakt.!
Alle reacties Link kopieren
quote:superstar_2 schreef op 08 juli 2011 @ 13:29:

[...]





Vervang Kamper door Moslim en je was hier voor racist uitgemaakt.!Dat klopt. Maar wat er stáát is dat afkomstig zijn uit een woonwagenkamp, dat dat een stigma is. En dat is gewoon de waarheid.
De Wet van Wuiles: hoe langer de OP, hoe kleiner de kans op een duurzame relatie.
Alle reacties Link kopieren
quote:Anna37 schreef op 08 juli 2011 @ 11:48:



@Lizzl, ik zie je daar staan met die hooivork -die je niet had-, moest er erg om lachen. Jij hebt wel een divers leven zeg, van boerderie tot de wereld over jetsetten.



Lachen is altijd goed

Ik denk dat het onbewust/bewust mijn doel in het leven is: zoveel mogelijk meemaken van verschillende werelden
Alle reacties Link kopieren
quote:EvyBlissy schreef op 08 juli 2011 @ 13:33:

[...]





Dat klopt. Maar wat er stáát is dat afkomstig zijn uit een woonwagenkamp, dat dat een stigma is. En dat is gewoon de waarheid.



Klopt ik kom al 17 jaar zo'n beetje bij kampers over de vloer en ik zie genoeg..

In ieder vooroordeel zit een waarheid..

Het is een ander leven dan de gemiddelde mens heeft,je komt daar ook niet zomaar tussen als buitenstaander..
Alle reacties Link kopieren
Wat veel reacties, bedankt allemaal.



Een uit de handgelopen flirt is een serieuze relatie geworden. Ik heb de 'problemen' altijd gebagatelliseerd. Dacht dat het zo'n vaart niet zou lopen. Nu wil hij dolgraag dat ik bij hem intrek. Hij kan dus echt niet zonder zijn familie. Op zich zou het wonen in een wagen voor mij geen probleem zijn. Het lijken inderdaad net huizen. Maar heel de community er om heen zie ik niet zitten. En dat is wat ik hem niet goed durf te zeggen. Ik weet dat ik hem daarmee kwets. Als ik bij hem ga wonen raak ik heel veel kwijt. Mijn ouders zie ik dus niet gezellig op visite komen. Mijn vriendinnen ook niet. Op mijn werk durf ik het niet te vertellen. Ik vind mezelf schijnheilig, omdat ik me blijkbaar toch schaam voor zijn afkomst. Als ik me schaam, hou ik dan wel genoeg van hem. Die twee dingen gaan toch niet samen?
Alle reacties Link kopieren
Hoe vinden je ouders (en vriendinnen) jouw vriend? Ze hebben hem inmiddels toch wel ontmoet, dus ben benieuwd naar hoe dat klikte en wat ze van hem vonden.

En hebben je ouders jouw schoonouders ontmoet? Dat mag ook wel na 2 jaar relatie...
Alle reacties Link kopieren
Als jij je echt voor hem schaamt zou ik vandaag nog een einde aan de relatie maken.

Wel zo eerlijk tegenover hem.(ik zou niet zitten wachten op een partner die zich eigenlijk beter voelt dan ik want daar komt het toch op neer?)

Maar waarom schaam jij je voor hem?

Wat kan jou het nou schelen wat je collega's en familie van hem vinden?

En je ouders waarom zouden die niet langskomen?

Hebben zijn en jouw ouders elkaar al eens ontmoet?
Alle reacties Link kopieren
Mijn ouders hebben niks tegen hem persoonlijk, maar zien hem niet als ideale schoonzoon. Vooral mijn moeder is erg bevooroordeeld. Het feit dat hij niet 'werkt' en zomaar wat aanrommelt met auto's is voor mijn vader een groot probleem. De ouders hebben elkaar een keer ontmoet. Was een ongemakkelijke situatie, voor beiden partijen. Hoewel vriends ouders erg hun best deden, konden ze niet echt zichzelf zijn.
quote:medaillon schreef op 08 juli 2011 @ 13:51:

Wat veel reacties, bedankt allemaal.



Een uit de handgelopen flirt is een serieuze relatie geworden. Ik heb de 'problemen' altijd gebagatelliseerd. Dacht dat het zo'n vaart niet zou lopen. Nu wil hij dolgraag dat ik bij hem intrek. Hij kan dus echt niet zonder zijn familie. Op zich zou het wonen in een wagen voor mij geen probleem zijn. Het lijken inderdaad net huizen. Maar heel de community er om heen zie ik niet zitten. En dat is wat ik hem niet goed durf te zeggen. Ik weet dat ik hem daarmee kwets. Als ik bij hem ga wonen raak ik heel veel kwijt. Mijn ouders zie ik dus niet gezellig op visite komen. Mijn vriendinnen ook niet. Op mijn werk durf ik het niet te vertellen. Ik vind mezelf schijnheilig, omdat ik me blijkbaar toch schaam voor zijn afkomst. Als ik me schaam, hou ik dan wel genoeg van hem. Die twee dingen gaan toch niet samen?





Hebben jullie wel eens gesprekken over normen en waarden, over gebruiken en de manier waarop jullie gewend zijn dingen aan te pakken, jullie visies, de verschillen in wonen, omgaan met elkaar, met anderen? Dus waar jullie vandaan komen, hoe jullie dingen zien, of je houdt van opgeruimdheid of netheid, privacy of geen privacy? Zometeen nog belangrijker als je kinderen krijgt en je verschillen hebt in hoe je ze op wilt voeden.



Zijn er dingen / verschillen waar jullie het al eerder over gehad hebben en op terug kunt vallen in een gesprek?
Alle reacties Link kopieren
Ik voel me niet beter dan hem superstar. Maar het is niet leuk om negatieve reacties te krijgen. Of dat mensen met een mond vol tanden staan als ze horen dat hij op het kamp woont.
quote:medaillon schreef op 08 juli 2011 @ 14:04:

Mijn ouders hebben niks tegen hem persoonlijk, maar zien hem niet als ideale schoonzoon. Vooral mijn moeder is erg bevooroordeeld. Het feit dat hij niet 'werkt' en zomaar wat aanrommelt met auto's is voor mijn vader een groot probleem. De ouders hebben elkaar een keer ontmoet. Was een ongemakkelijke situatie, voor beiden partijen. Hoewel vriends ouders erg hun best deden, konden ze niet echt zichzelf zijn.

Is het ook zo dat hij 'zomaar wat aanrommelt met auto's'?

Of heeft hij een bedrijf?

Want als het allemaal een beetje vage handeltjes zijn, heb je nog iets om over na te denken...
Hm, gisteren was het probleem voornamelijk hoe je schoonmoeder s ochtends met de krant je huis binnenkomt. Toen had ik het idee dat het voornamelijk ging om het gebrek aan 'eigen ruimte' op zo'n kamp.



Maar nu lijkt het probleem dat je vrienden en familie niet langs zouden kolmen. Zou dat echt zo zijn? Zijn ze echt zo eh.... kortzichtig?



Het eerste punt kan ik me goed voorstellen. Bij het tweede denk ik: weet je dat zeker en in hoeverre is het je eigen schaamte hier?

Als jij een lieve vent hebt gevonden die jou gelukkig maakt, dan hoef je je toch niet te schamen voor zijn wereld?
Vraag me hetzelfde af als Janna.



Maargoed, iemand die met auto's werkt is wel redelijk verzekerd van werk. Er zullen de komende tig jaar nog auto's blijven bestaan en er gaan ook altijd auto's kapot. Of ben ik nu te simpel?

Het is geen onzekere markt. Misschien moet ie iets serieuzer worden maar iemand kan beter aanrommelen met auto's dan aanrommelen met plantjes op zolder.
Alle reacties Link kopieren
quote:Moonlight82 schreef op 08 juli 2011 @ 14:15:

Vraag me hetzelfde af als Janna.



Maargoed, iemand die met auto's werkt is wel redelijk verzekerd van werk. Er zullen de komende tig jaar nog auto's blijven bestaan en er gaan ook altijd auto's kapot. Of ben ik nu te simpel?

Het is geen onzekere markt. Misschien moet ie iets serieuzer worden maar iemand kan beter aanrommelen met auto's dan aanrommelen met plantjes op zolder.

rommelt hij dan zwart aan of wit? zou ik persoonlijk ook wel belangrijk vinden.

Dus betaalt hij belasting en premies?
Alle reacties Link kopieren
Janna_ hij heeft een autobedrijfje samen met zijn vader en oom.



Moonlight82 ik ben bang dat mjin familie en vrienden inderdaad kortzichtig zijn. Toch zijn er wel dingen die mij ook storen in zijn familie. Het onaangekondigd bij elkaar binnenlopen. Tot laat in de avond blijven zitten. Of dat bij mooi weer iedereen bij elkaar zit buiten. Vakanties houdt mijn vriend niet van. Hij vindt het vakantie om 's zomers te bbq'en met elkaar. Ik schaam me niet. Voel me alleen ongemakkelijk bij de reacties uit mijn omgeving.



Wat me het meest stoort is zijn adoratie voor zijn moeder. Het grote getatoeerde hart met moeder op zijn arm. Het in rep en roer zijn als moeders iets mankeert. Met heel de familie gaan ze naar de HAP bijvoorbeeld.
Okee, het punt vakantie bijvoorbeeld. Hij wil niet op vakantie (ga ik even vanuit). Maar zou hij het wel goed vinden als jij voor jezelf een reis boekte?

Of wordt er van jou verwacht dat je ook de hele zomer met de familie barbecuet?



Ik denk dat je heel erg gek op m moet zijn én heel flexibel om dit te laten slagen. Je oude normen en waarden durven bijstellen. Als hij bereid is om zich ook in jouw wereld te verdiepen.
Een relatie is geven en nemen. Toch? Wat gaat hij doen om jou tegemoet te komen? 't klinkt nu nl. alsof jij alleen vanalles op moet geven...

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven