Relaties
alle pijlers
Zit er even helemaal doorheen....
dinsdag 10 november 2009 om 16:03
Ik heb heel lang lopen twijfelen of ik mijn verhaal op zou schrijven... Ben nieuw hier omdat ik zeker wil weten dat niemand mij zal herkennen.
Ik was net 16 toen ik hem ontmoette hij 15... en vanaf het eerste moment was er een klik... smoorverliefd was ik en hij ook. We beleefde samen heel wat mooie en leuke momenten, gingen samen op vakantie en weekendjes weg. Waren elkaars eerste en allebei zo groen als gras... wat was het heerlijk om alle dingen samen voor het eerst te mogen ontdekken, we genoten echt van elkaar... tot die ene dag, we waren toen zo'n 15 maanden samen... mijn stiefmoeder wilde een gesprek met zijn ouders en ons... en tijdens dat gesprek eiste ze dat hij het met me uit zou maken.. we waren verbijsterd... waarom??? Onder druk kwam er een heel zacht "het is uit" uit zijn mond en daarna rende hij huilend weg... ik ging huilend en vol verdriet naar mijn kamer.. waarom???
Ik ben de volgende dag naar hem toegegaan... hij zei geen woord... durfte me niet aan te kijken, we maakte een afspraak dat we stiekem toch verkering hielden... hij ging weer op vakantie en daar ging het mis, omdat niemand wist dat we nog een stel waren... ik weet het niet maar hij kreeg een vakantieliefde... ik was kapot van verdriet, kort daarna vertrok ik thuis en vloog uit... ik heb die periode daarna in een roes geleefd... ik kwam hem nog regelmatig tegen en dan bleef hij ook altijd bij mij slapen maar vertrok de volgende dag weer... en toen was ik een keer bij mijn ouders en toen kwam mijn broertje me zeggen dat "hij" me wat te vragen had... met knikkende knieën ging ik naar hem toe.. (ik was inmiddels 21 en hij 20) na heel lang kwam het eruit... hij ging stappen met vrienden en wilde heel graag dat ik meeging... het was een superavond, net als vanouds... We kustte elkaar als nooit te voren en toen we weer terug waren bij huis vroeg hij of ik bij hem bleef slapen.. maar ik had toen een vriend en dat kon voor mijn gevoel echt niet dus ik ging alleen naar huis en ik ook... de volgende dag verbrak ik de relatie met die ander en hoopte dat "hij" contact met me zou zoeken maar hoorde niks meer... een paar maanden later kreeg ik weer een andere vriend, kort daarna was ik onverwachts zwanger... we trouwden en kregen nog een paar kinderen.. maar toch mistte ik al die tijd iets... op een dag vond ik "hem" op internet en ik zocht contact... we mailde, smst en belde... en toen zochten we elkaar een keer op en die klik was er nog steeds maar ik was getrouwd dus dit keer geen kussen of wat dan ook... alleen hem zien maakte me al enorm blij...
Hij vond ook een vriendin en we hadden af en toe contact via msn of sms... gewoon als vrienden, hoe moeilijk ook...
Ik mistte nog steeds iets en wilde scheiden... heb het ook bijna doorgezet maar toen toch maar weer voor mijn huidige man gekozen, omdat hij vreemd was gegaan en mij dat zo enorm veel pijn deed dat ik dacht dat als het me zo aangreep er dus nog wel gevoelens voor hem waren....
Maar nu komt het... sprak van de week "hem" weer via msn en toen zei hij ineens ik zou willen dat ik terug in de tijd kon, en dat je wel was blijven slapen.. dan had het allemaal anders geweest... hij loopt ook al jaren net als mij met dezelfde gevoelens en het gemis... maar heeft ook een relatie.
En ik blijf maar denken... wat als... wat als mijn stiefmoeder ons gewoon gelukkig had laten zijn... wat als ik wel was blijven slapen... wat als ik de scheiding wel had doorgezet... Hij is mijn soulmate... we zijn voor elkaar geschapen, voelen elkaar zo goed aan en het verlangen naar elkaar wordt ook steeds groter maar ik kan het mijn man niet aandoen, dus ik kan er niks mee en hij ook niet vanwege zijn eigen relatie... ondertussen ben ik al 31 zo lang zit het er al.
Ik koester nu zoveel wrok voor mijn stiefmoeder dat het pijn doet...zo wil ik me helemaal niet voelen tegenover haar maar als ze het niet geforceerd had had het heel anders gelopen.. misschien had het dan ook wel na een tijd stukgelopen... maar misschien ook niet... en ik (en hij) zit nu met een klotegevoel over alles... het gevoel voor elkaar is zo sterk dat we niet kunnen zeggen we verbreken het contact en zien en spreken elkaar nooit meer... ik heb hem nodig zonder hem zou mijn leven een zwart gat zijn...
pfff ben blij dat ik het na al die tijd van me afgeschreven heb, ik kan dit met niemand delen want niemand die het begrijpt heb het namenlijk wel eens geprobeerd heel voorzichtig met een omweg en voelde meteen al onbegrip... en ik wil gewoon mijn ding kwijt... het is al moeilijk genoeg...
Ik was net 16 toen ik hem ontmoette hij 15... en vanaf het eerste moment was er een klik... smoorverliefd was ik en hij ook. We beleefde samen heel wat mooie en leuke momenten, gingen samen op vakantie en weekendjes weg. Waren elkaars eerste en allebei zo groen als gras... wat was het heerlijk om alle dingen samen voor het eerst te mogen ontdekken, we genoten echt van elkaar... tot die ene dag, we waren toen zo'n 15 maanden samen... mijn stiefmoeder wilde een gesprek met zijn ouders en ons... en tijdens dat gesprek eiste ze dat hij het met me uit zou maken.. we waren verbijsterd... waarom??? Onder druk kwam er een heel zacht "het is uit" uit zijn mond en daarna rende hij huilend weg... ik ging huilend en vol verdriet naar mijn kamer.. waarom???
Ik ben de volgende dag naar hem toegegaan... hij zei geen woord... durfte me niet aan te kijken, we maakte een afspraak dat we stiekem toch verkering hielden... hij ging weer op vakantie en daar ging het mis, omdat niemand wist dat we nog een stel waren... ik weet het niet maar hij kreeg een vakantieliefde... ik was kapot van verdriet, kort daarna vertrok ik thuis en vloog uit... ik heb die periode daarna in een roes geleefd... ik kwam hem nog regelmatig tegen en dan bleef hij ook altijd bij mij slapen maar vertrok de volgende dag weer... en toen was ik een keer bij mijn ouders en toen kwam mijn broertje me zeggen dat "hij" me wat te vragen had... met knikkende knieën ging ik naar hem toe.. (ik was inmiddels 21 en hij 20) na heel lang kwam het eruit... hij ging stappen met vrienden en wilde heel graag dat ik meeging... het was een superavond, net als vanouds... We kustte elkaar als nooit te voren en toen we weer terug waren bij huis vroeg hij of ik bij hem bleef slapen.. maar ik had toen een vriend en dat kon voor mijn gevoel echt niet dus ik ging alleen naar huis en ik ook... de volgende dag verbrak ik de relatie met die ander en hoopte dat "hij" contact met me zou zoeken maar hoorde niks meer... een paar maanden later kreeg ik weer een andere vriend, kort daarna was ik onverwachts zwanger... we trouwden en kregen nog een paar kinderen.. maar toch mistte ik al die tijd iets... op een dag vond ik "hem" op internet en ik zocht contact... we mailde, smst en belde... en toen zochten we elkaar een keer op en die klik was er nog steeds maar ik was getrouwd dus dit keer geen kussen of wat dan ook... alleen hem zien maakte me al enorm blij...
Hij vond ook een vriendin en we hadden af en toe contact via msn of sms... gewoon als vrienden, hoe moeilijk ook...
Ik mistte nog steeds iets en wilde scheiden... heb het ook bijna doorgezet maar toen toch maar weer voor mijn huidige man gekozen, omdat hij vreemd was gegaan en mij dat zo enorm veel pijn deed dat ik dacht dat als het me zo aangreep er dus nog wel gevoelens voor hem waren....
Maar nu komt het... sprak van de week "hem" weer via msn en toen zei hij ineens ik zou willen dat ik terug in de tijd kon, en dat je wel was blijven slapen.. dan had het allemaal anders geweest... hij loopt ook al jaren net als mij met dezelfde gevoelens en het gemis... maar heeft ook een relatie.
En ik blijf maar denken... wat als... wat als mijn stiefmoeder ons gewoon gelukkig had laten zijn... wat als ik wel was blijven slapen... wat als ik de scheiding wel had doorgezet... Hij is mijn soulmate... we zijn voor elkaar geschapen, voelen elkaar zo goed aan en het verlangen naar elkaar wordt ook steeds groter maar ik kan het mijn man niet aandoen, dus ik kan er niks mee en hij ook niet vanwege zijn eigen relatie... ondertussen ben ik al 31 zo lang zit het er al.
Ik koester nu zoveel wrok voor mijn stiefmoeder dat het pijn doet...zo wil ik me helemaal niet voelen tegenover haar maar als ze het niet geforceerd had had het heel anders gelopen.. misschien had het dan ook wel na een tijd stukgelopen... maar misschien ook niet... en ik (en hij) zit nu met een klotegevoel over alles... het gevoel voor elkaar is zo sterk dat we niet kunnen zeggen we verbreken het contact en zien en spreken elkaar nooit meer... ik heb hem nodig zonder hem zou mijn leven een zwart gat zijn...
pfff ben blij dat ik het na al die tijd van me afgeschreven heb, ik kan dit met niemand delen want niemand die het begrijpt heb het namenlijk wel eens geprobeerd heel voorzichtig met een omweg en voelde meteen al onbegrip... en ik wil gewoon mijn ding kwijt... het is al moeilijk genoeg...
dinsdag 10 november 2009 om 16:09
dat weet ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet... ik vermoed dat ze jarloers was op de band die ik had met hem en zijn ouders... het was een normale jongen, geen slechte invloeden ofzo... moet ik wel zeggen dat mijn eigen moeder niet in beeld is verder dus mijn stiefmoeder voedde mij samen met mijn vader op.
dinsdag 10 november 2009 om 16:12
Hm.. ik zou dat toch wel aan haar vragen, als dat nog kan.
Verder ben ik bang dat jullie jezelf en je huidige leven moeten beschermen en het contact moeten verbreken, willen jullie het hen en jezelf niet moeilijker maken. Of kies voor elkaar, wetende dat hetgeen jullie nu hebben daardoor helemaal veranderd.. Zoals de situatie nu is maakt hij jullie allemaal niet optimaal gelukkig lijkt me...
Verder ben ik bang dat jullie jezelf en je huidige leven moeten beschermen en het contact moeten verbreken, willen jullie het hen en jezelf niet moeilijker maken. Of kies voor elkaar, wetende dat hetgeen jullie nu hebben daardoor helemaal veranderd.. Zoals de situatie nu is maakt hij jullie allemaal niet optimaal gelukkig lijkt me...
dinsdag 10 november 2009 om 16:13
dinsdag 10 november 2009 om 16:19
quote:Astarte schreef op 10 november 2009 @ 16:13:
Ik vermoed dat je het véél mooier maakt dan het is, in je hoofd. Soulmates bestaan niet, voor iemand geschapen zijn ook niet. Jij hebt gekozen voor een andere man en dan is het makkelijk om als dat even niet loopt een andere relatie te gaan idealiseren.
Ik heb niet het idee dat TO deze relatie pas is gaan idealiseren nudat haar relatie slecht loopt maar dat dat haar halve leven al aan de gang is.
Ik zou zeggen: uitzoeken wat je wil in deze relatie want dat loopt blijkbaar ook niet goed (en die keuze niet laten afhangen van je soulmate) en daarna op zoek gaan naar wat je zoekt in een relatie (en als soulmate daarin past, mooi).
Succes!
Ik vermoed dat je het véél mooier maakt dan het is, in je hoofd. Soulmates bestaan niet, voor iemand geschapen zijn ook niet. Jij hebt gekozen voor een andere man en dan is het makkelijk om als dat even niet loopt een andere relatie te gaan idealiseren.
Ik heb niet het idee dat TO deze relatie pas is gaan idealiseren nudat haar relatie slecht loopt maar dat dat haar halve leven al aan de gang is.
Ik zou zeggen: uitzoeken wat je wil in deze relatie want dat loopt blijkbaar ook niet goed (en die keuze niet laten afhangen van je soulmate) en daarna op zoek gaan naar wat je zoekt in een relatie (en als soulmate daarin past, mooi).
Succes!
dinsdag 10 november 2009 om 16:20
Als je er toch niets mee kunt doen, zou je dan dat beeld niet gewoon eens loslaten? Dat was vroeger, jij leeft nu, jij bent geen 16 meer, hij ook niet, de kans dat jullie zo goed bij elkaar passen als jij denkt is vrijwel nihil, want in de jaren dat jullie niets hebben gehad (en dat zijn er heel wat meer dan de jaren waarin jullie wél iets hebben gehad) zijn jullie beiden zo veranderd dat de ideale relatie toen je 16 was waarschijnlijk nu niet meer ideaal is.
Zo'n droombeeld maakt alleen je huidige leven kapot, en het lijkt me verstandiger als je eens met dat droombeeld afrekent en het gewoon gaat zien als iets van vroeger, dat geweest is, iets wat mooi was, maar geeindigd is en verder gaan naar het héden.
Zo'n droombeeld maakt alleen je huidige leven kapot, en het lijkt me verstandiger als je eens met dat droombeeld afrekent en het gewoon gaat zien als iets van vroeger, dat geweest is, iets wat mooi was, maar geeindigd is en verder gaan naar het héden.
dinsdag 10 november 2009 om 16:20
Ik heb het al eens mij mijn stiefmoeder erover gehad en ze zei er niet veel meer op dan dat ze wel meer fouten heeft gemaakt...
Misschien maak ik het ook wel mooier dan het is ik weet het niet maar als het gevoel zit er al ruim 15 jaar... en dat het voor hem ook zo is maakt het er niet makkelijker op, dat je weet dat hij ook telkens aan je denkt en het er ook wel moeilijk mee heeft...
ik weet het gewoon even niet meer... ik wil niet heel veel levens overhoop gooien om iets waarvan je niet weet of het mooier is dan je denkt, misschien is het wel dat het nooit officieel uit is gegaan dat het nog knaagt.. ik weet het niet... weet wel dat ik hem niet kwijt wil als vriend...
Misschien maak ik het ook wel mooier dan het is ik weet het niet maar als het gevoel zit er al ruim 15 jaar... en dat het voor hem ook zo is maakt het er niet makkelijker op, dat je weet dat hij ook telkens aan je denkt en het er ook wel moeilijk mee heeft...
ik weet het gewoon even niet meer... ik wil niet heel veel levens overhoop gooien om iets waarvan je niet weet of het mooier is dan je denkt, misschien is het wel dat het nooit officieel uit is gegaan dat het nog knaagt.. ik weet het niet... weet wel dat ik hem niet kwijt wil als vriend...
dinsdag 10 november 2009 om 16:23
dinsdag 10 november 2009 om 16:24
quote:Astarte schreef op 10 november 2009 @ 16:23:
Wat ik wil zeggen is dat het meer een vlucht uit het heden is, want 'het had zo mooi kunnen zijn maar dat is me ontnomen' en daarmee geef je alle verantwoordelijkheid voor je eigen leven uit handen. Je schrijft ook alsof de rest van je leven je overkomen is, terwijl het gewoon jóuw leven is.Eens! Keuzes maken doe je zelf!
Wat ik wil zeggen is dat het meer een vlucht uit het heden is, want 'het had zo mooi kunnen zijn maar dat is me ontnomen' en daarmee geef je alle verantwoordelijkheid voor je eigen leven uit handen. Je schrijft ook alsof de rest van je leven je overkomen is, terwijl het gewoon jóuw leven is.Eens! Keuzes maken doe je zelf!
dinsdag 10 november 2009 om 16:30
quote:Astarte schreef op 10 november 2009 @ 16:13:
Soulmates bestaan niet
Dat vind jij.
May; vráág het je stiefmoeder, dat zal de lucht tussen jullie wellicht ook wat klaren.
Verder eens met Zhiva; als je je halve leven al op deze manier met hem verbonden bent; ik zou er voor gaan. Maar bedenk je eerst heel erg goed wat je huidige huwelijk je waard is. Is dat véél; dan raad ik je aan toch alle contact met `hem` te verbreken.
Soulmates bestaan niet
Dat vind jij.
May; vráág het je stiefmoeder, dat zal de lucht tussen jullie wellicht ook wat klaren.
Verder eens met Zhiva; als je je halve leven al op deze manier met hem verbonden bent; ik zou er voor gaan. Maar bedenk je eerst heel erg goed wat je huidige huwelijk je waard is. Is dat véél; dan raad ik je aan toch alle contact met `hem` te verbreken.
dinsdag 10 november 2009 om 16:30
Bijna iedereen heeft wel een 'oude' liefde waarmee het om 1 of andere reden niet gelukt is om een relatie op te bouwen. Om daar nu je huwelijk voor op het spel te zetten en het risico te lopen dat je (weer) naast de pot piest zou ik niet slim van je vinden.
Koester de mooie herinneringen, oude liefde roest niet, maar je huidige leven en je huidige huwelijk is jouw realiteit en jouw leven op dit moment!
Koester de mooie herinneringen, oude liefde roest niet, maar je huidige leven en je huidige huwelijk is jouw realiteit en jouw leven op dit moment!
dinsdag 10 november 2009 om 16:37
Ik ben echt heel blij met alle reacties... ik zie het allemaal niet helder meer, de reacties zetten me aan het denken jullie zien het anders dan mij en staan er buiten dus ik waardeer het enorm!
Ik ga denk ik toch nog maar eens een keer een gesprek aan met mijn stiefmoeder om dat in ieder geval te proberen weg te krijgen.
Ik ga denk ik toch nog maar eens een keer een gesprek aan met mijn stiefmoeder om dat in ieder geval te proberen weg te krijgen.
dinsdag 10 november 2009 om 16:58
quote:Astarte schreef op 10 november 2009 @ 16:34:
Met haar man daarentegen is ze wél verbonden. Als ik het goed lees hebben ze minstens 3 kinderen samen en zijn ze getrouwd. Lijkt me dat die wel wat meer credits verdient dan een jeugdliefde van 15 jaar geleden.
Helemaal mee eens, je bent niet meer de enige met wie je rekening moet houden.
En hoe weet je zo zeker dat jullie nog hetzelfde voor elkaar voelen als toen? Jullie zijn allebei ouder geworden en veel veranderd sinds toen.
Ik zou hem laten gaan, is hij het echt waard om je man en kinderen en waarschijnlijk ook jezelf zo veel pijn en verdriet te doen?
Met haar man daarentegen is ze wél verbonden. Als ik het goed lees hebben ze minstens 3 kinderen samen en zijn ze getrouwd. Lijkt me dat die wel wat meer credits verdient dan een jeugdliefde van 15 jaar geleden.
Helemaal mee eens, je bent niet meer de enige met wie je rekening moet houden.
En hoe weet je zo zeker dat jullie nog hetzelfde voor elkaar voelen als toen? Jullie zijn allebei ouder geworden en veel veranderd sinds toen.
Ik zou hem laten gaan, is hij het echt waard om je man en kinderen en waarschijnlijk ook jezelf zo veel pijn en verdriet te doen?
dinsdag 10 november 2009 om 19:19
hoe jij het ziet lijkt het op zo'n superromantische film. Met een happy end.
Ik denk dat je even geen contact moet hebben met je ex-vriendje en in die tijd proberen erachter te komen of de vader van de kids degene is die je gelukkig maakt. en waar je zo ontevreden over bent in je leven, of je het je kinderen wel aan kan doen enzovoort.
ALs je ex-vriendje hetzelfde gevoel heeft als jij na 15 jaar is dat over een jaar( of misschien wel 2) nog steeds hetzelfde!.
probeer jezelf gelukkig te maken zonder een man. dat is de enige manier om gelukkig te worden!
Ik denk dat je even geen contact moet hebben met je ex-vriendje en in die tijd proberen erachter te komen of de vader van de kids degene is die je gelukkig maakt. en waar je zo ontevreden over bent in je leven, of je het je kinderen wel aan kan doen enzovoort.
ALs je ex-vriendje hetzelfde gevoel heeft als jij na 15 jaar is dat over een jaar( of misschien wel 2) nog steeds hetzelfde!.
probeer jezelf gelukkig te maken zonder een man. dat is de enige manier om gelukkig te worden!
dinsdag 10 november 2009 om 19:36
Als jullie zoals je zegt voor elkaar bestemd zijn, hoe kan het dan dat je met een ander bent getrouwd?... en ook nog een gezin hebt gesticht?
Volgens mij hebben jullie genoeg kansen gehad om een relatie met elkaar te beginnen, maar kozen jullie toch steeds voor een ander, als het erop aan kwam.
Als jullie echt voor elkaar bestemd zouden zijn, had je nu met hem getrouwd geweest, en niet met een ander....lijkt mij.
Volgens mij hebben jullie genoeg kansen gehad om een relatie met elkaar te beginnen, maar kozen jullie toch steeds voor een ander, als het erop aan kwam.
Als jullie echt voor elkaar bestemd zouden zijn, had je nu met hem getrouwd geweest, en niet met een ander....lijkt mij.
