Zorg voor ouders

23-01-2020 14:21 113 berichten
Alle reacties Link kopieren
Ik zou graag advies of ervaringen van anderen horen. Mijn vader (80) is sinds november na een ziekenhuisopname niet meer zo zelfstandig als hij was. Zo kan hij 's nachts niet meer zelf opstaan op te plassen, daar heeft hij hulp bij nodig. Ik ben in november en januari steeds van donderdagavond tot zondag bij mijn ouders geweest, zij wonen ver weg dus als ik erheen ga blijf ik er ook en kan niet even terug naar mijn eigen huis. Bijna de hele maand december ben ik daar de hele tijd gebleven en heb ik vanaf daar gewerkt omdat mijn moeder (79) toen ook een crisis had en het niet meer alleen aan kon. Mijn vader krijgt 's ochtends en 's avonds hulp van de thuiszorg en 's nachts komen ze ook 2X, maar op die momenten slaapt hij meestal en kunnen ze niets doen. 's Nachts slaap ik op de bank bij hem en iedere keer als hij moet plassen of last van iets heeft maakt hij mij wakker en help ik hem. Overdag doe ik de boodschappen, ook voor de rest v/d week en ik kook altijd, ook alvast vooruit. Dit (vooral het slaapgebrek) begint me nu enorm op te breken want ik heb een fulltime baan en heb geen tijd meer voor mijn eigen huishouden. Mijn moeder slaapt in haar eigen kamer en hoort niks, maar zij kan meestal toch niet goed slapen en heeft daarbij al vanaf december griepverschijnselen. Nu kondigde ik gisteren aan dat ik vanaf nu vrijdag-zondag wil komen, dus 1 nacht minder. Ik moer erbij zeggen dat mijn zus er altijd is van zondagavond-dinsdag. Mijn broer doet niets, die komt alleen eens in de maand op bezoek. Mijn moeder doet het dus 2 nachten zelf en 5 nachten zijn wij er, dit wil ik nu terugbrengen tot 4 nachten. Mijn moeder begon enorm te huilen en te roepen dat ze ziek was en dat niet aan kon, zo gaat het steeds, wat moet ik nou? Hoe krijg ik mijn moeder wat flinker?
Peponi schreef:
24-01-2020 08:36
Ik heb de mantelzorg over mijn schoonmoeder. Er is twee uurtjes huishoudelijke hulp en twee keer per week iemand die een stukje gaat wandelen e.d. met haar. Dagopvang is onmogelijk want ze ziet met een oog niks, het de ander 20%. Ik doe dus de boodschappen, de was, datgeen waar de huishoudelijke hulp via de gemeente niet aan toe komt, kook twee keer per week en dan voor de hele week voor haar zodat ze het allee nog maar hoeft op te warmen etc. etc.

Ik doe het eigenlijk altijd met liefde maar heb nu voor het eerst in mijn leven ruzie met mijn vriend. Ma gaat is dementerend en medicijnen slikken e.d. kan ze echt niet alleen. Maar dan bel ik haar op de tijdstippen dat ze hem moet nemen en na een kwartier lukt het dan. Nu echter heeft ze enorme last van een droge 'flamoes'. Deed gruwelijk zeer. Dus naar de dokter geweest. Ze moet nu een maand lang twee keer per dag hormoonzalf smeren. En volgens vriend en schoonzus 'zou ik dat dus wel even doen' zeiden ze tegen de arts. Voor mijn werk langs en uit mijn werk. Het gaat niet om het laatste, het gaat erom dat ik dat gewoon niet wil doen. Ik wil helemaal niet aan de foef van ma zitten. Dus echt wel stennis gemaakt en ik ben al redelijk op, want ik werk ook gewoon 32 uur per week. De rest gaat bijna allemaal in ma zitten, of in de hond die medicijnen moet elke dag voor een paar weken wat ze dus ook niet kan.

Ik zei dat daar dus 'thuiszorg' voor is uitgevonden. Maar lief vond dat ik me niet zo moet aanstellen. Maar no fucking way dat ik dat ga doen. Ik help graag, maar dat gaat me echt een enorme brug te ver. Toen ik zei dat schoonzusje (haar eigen dochter) dat anders maar moest doen omdat ze te lui zijn om thuiszorg te regelen via de huisarts gaf ze een 'ieeeeuwww'. JUIST. En het is niet eens MIJN moeder.

Ben ik nou gek of hoe zit het. Buiten het feit dat het een enorme wissel trekt op mezelf momenteel, ik ben echt wel een beetje 'op', dit er ook nog eens bij. Daarbij is het voor mij ook 'ieuw' om de foef van schoonma in te moeten smeren twee keer per dag.

Enfin, voor het eerst in onze 17 jarige relatie is de boel dus geëscaleerd even en ik ben dus echt pislink nu. Een beetje dat soort dingen met de arts beslissen ZONDER dat ik er bij was zelfs. Zonder mijn mening te vragen ook nog eens.

Overigens als jullie denken dan schoonzusje of vriend ooit eens 'dankjewel' zeggen.... dus niet. Nou ja vriend heel af en toe
Die zijn gek. Ik vind sowieso al bizar dat jij hun moeder aan het mantelzorgen bent.

Nee, dus thuiszorg kan het doen. Ik zou sowieso gaan kijken wat ik bij hen kan parkeren en bij de kinderen zelf. Die zijn echt gek.
Alle reacties Link kopieren
Peponi: schrijf voor jezelf even puntsgewijs op waar je tegenaan loopt en waarom je zo boos bent, zodat je dit ook kunt verwoorden, wanneer je met je vriend praat.

En ga het gesprek aan over andere verdeling van taken. Als jij nou geen werk had en je vriend 45 uur pw werkte en jij dus in theorie veel meer tijd zou hebben om al die dingen te doen, dan snap ik het nog, maar jij zegt dat je ook 32 uur werkt. Dan is het toch echt logisch dat hij meer doet. Je lijkt inderdaad een beetje gebruikt te worden als goedkope huishoudster. Dat is even te doen, maar niet structureel. Zoals ik het lees zou je voor je eigen moeder al veel eerder externe hulp geregeld hebben.

Bedenk ook: vriend en z'n zus hebben 'geen probleem', zolang jij het wel oplost.
Later is nu
Peponi schreef:
24-01-2020 09:26

Ik word ook steeds bozer. Hoe halen ze het in hun harses dit gewoon bij mij naar binnen te schuiven zonder overleg.
Dat is een patroon dat erin sluipt, kennelijk loste jij het tot nu toe steeds op. Dat je nu zit te janken is goed, je emmer is gewoon overgelopen. Tijd om alles eens te herzien en te bezien wat je kunt uitbesteden.
Meestal wordt er niet geluisterd. Ik heb ook al gezegd dat de zorg omhoog moet (professioneel dan), haar indicatie moet ook echt omhoog. Ze heeft een kast van een huis, maakt er een bende van en de huishoudelijke hulp kan ook maar een beetje in die twee uurtjes dat ze komt. Als dat zou verdubbelen scheelt dat al enorm. Ze loopt dagen in dezelfde kleding en dan weer rustig met twee verschillende schoenen naar buiten voor het hondje (omdat ze dus amper ziet en echt niet ziet dat ze twee verschillende schoenen aanheeft). En douchen doet ze niet meer want eng omdat ze een keer is gevallen, dus met een washandje bij de wasbak. Dus schoonzus wast haar in het weekend onder de douche en wast dan ook haar haren.

Maar voor meer hulp moet die indicatie omhoog. Dus moet er een afspraak gemaakt worden met de casemanager maar dat wil schoonzus weer niet. En als er een afspraak is houdt ze haar broer er helemaal buiten. Die ziet en hoort het dan omdat hij door de camera kan meekijken. Schoonzus is er nog niet zo aan toe ma langzaam te laten 'gaan'. Zit nog enorm in de ontkenningsfase.

Daarbij is het 'bellen' begonnen. Gelukkig belt ze mij niet, maar ze belt vriend rustig een keer of 10 op zijn werk overdag evenals mijn schoonzusje.
Dahlia74 schreef:
24-01-2020 09:37
Dat is een patroon dat erin sluipt, kennelijk loste jij het tot nu toe steeds op. Dat je nu zit te janken is goed, je emmer is gewoon overgelopen. Tijd om alles eens te herzien en te bezien wat je kunt uitbesteden.
Het janken is ook omdat ik echt wel weet dat ik nu het juiste heb gedaan, maar er TOCH schuldgevoel in zit. Lief doet wel wat hoor. Als ik er echt een keer totaal doorheen zit dan zegt ie 'blijf lekker thuis vandaag, ik kook wel voor ma vanavond'. Maar dan moet ik er wel om vragen. Als ik daar kook gaat hij een stuk met de hond lopen die vaak alleen maar in de tuin is gelaten wegens 'regen' oid.

Leuk die overheid; laat ze zo lang mogelijk thuis wonen. En ook mantelzorgers worden zwaar ondergewaardeerd. Ja eens per jaar krijg ik een bon van de gemeente om iets leuks te doen... iets van 20 euro ofzo. dan mag ik een cupcake workshop volgen of iets anders creatiefs doen. IK BEN helemaal niet creatief.
Het is ook lastig voor de kinderen, maar jij mag best ingrijpen. Meld je zorgen bij haar huisarts, zeg dat er meer zorg moet komen. Is er al thuiszorg? Wat kan de WMO voor jullie doen? Je kunt ook een schoonmaakster zoeken buiten de WMO om.
Nou er is dus nog geen thuiszorg. Ik hoop dat vriend gaat bellen met de huisarts vandaag om dat te regelen. Ik heb mijn grens bereikt, als IK nu zelf zou bellen, ga ik toch weer mijn grens over en leren ze er nooit wat van. Want 'peponi' lost het wel weer op. Hoe graag ik ook wil dat het mensje de juiste hulp krijgt.
Ik heb het met je te doen peponi. Je doet zo ongelofelijk veel. Dit is geen houdbare situatie voor je.
Peponi schreef:
24-01-2020 09:53
Nou er is dus nog geen thuiszorg. Ik hoop dat vriend gaat bellen met de huisarts vandaag om dat te regelen. Ik heb mijn grens bereikt, als IK nu zelf zou bellen, ga ik toch weer mijn grens over en leren ze er nooit wat van. Want 'peponi' lost het wel weer op. Hoe graag ik ook wil dat het mensje de juiste hulp krijgt.
En dat oplossen moet je dus niet meer doen ook al belt vriend de thuiszorg niet.
Als je het mensje echt hulp zou willen bieden en vriend heeft volgende week nog niet gebeld zou ik zelf bellen en de situatie uitleggen.
Peponi, je hebt gelijk hoor. Hopelijk pakt thuiszorg de situatie op en gaan ze meer zorg verlenen dat alleen het zalfje smeren.
Alle reacties Link kopieren
Peponi schreef:
24-01-2020 09:44
Het janken is ook omdat ik echt wel weet dat ik nu het juiste heb gedaan, maar er TOCH schuldgevoel in zit. Lief doet wel wat hoor. Als ik er echt een keer totaal doorheen zit dan zegt ie 'blijf lekker thuis vandaag, ik kook wel voor ma vanavond'. Maar dan moet ik er wel om vragen. Als ik daar kook gaat hij een stuk met de hond lopen die vaak alleen maar in de tuin is gelaten wegens 'regen' oid.

Leuk die overheid; laat ze zo lang mogelijk thuis wonen. En ook mantelzorgers worden zwaar ondergewaardeerd. Ja eens per jaar krijg ik een bon van de gemeente om iets leuks te doen... iets van 20 euro ofzo. dan mag ik een cupcake workshop volgen of iets anders creatiefs doen. IK BEN helemaal niet creatief.

Echt schandalig. Jij moet er dus eerst doorheen zitten, voordat hij wat gaat doen. Dan ben je dus al over jouw grens heen hè :purple: :hug:
Later is nu
Dreamer schreef:
24-01-2020 10:08
Echt schandalig. Jij moet er dus eerst doorheen zitten, voordat hij wat gaat doen. Dan ben je dus al over jouw grens heen hè :purple: :hug:
Dat ben ik al weken. Ik trek het nog omdat zaterdag 'mijn' dag is en ik dan echt de hele dag wandel en mijn kop leeg kan krijgen. Maar mijn grens ben ik al lang over. Buiten die wandeldag gaat elke avond naar ma. Ik was alleen te koppig om het toe te geven. Het zit wel een beetje in mijn natuur dat hele zorgen e.d. Maar ik vergeet mezelf dan werkelijk volkomen.... tot het te laat is. En nu is het dan te laat. Ik moet leren de signalen te herkennen voor het te ver gaat .
Ook zoiets. Hij wil nu ineens mee gaan wandelen. Wat dus niks wordt want astma en ik loop zo'n 30/35 km en dan stevig door. Hij begint net en heeft mazzel als hij de 6 km haalt. Dus gaat mijn hele trainingsschema in de war. En ik wil ook gewoon eens een keer even NIKS. ook hem niet. Ik ben of op mijn werk of ik heb iemand om me heen, schoonma of hem. Soms is even alleen de wandelschoenen aan en met je kop de natuur in niks doen enorm lekker. Hij bedoelt het goed omdat hij denkt dat het 'lekker gezellig samen' is. Maar ik WIL helemaal even niet lekker gezellig samen. Zeker NU niet. Nu vind ik hem gewoon even enorm stom.
Overigens werk ik dan wel 32 uur. Woensdag heb ik vrij. Maar die dag is dus compleet voor schoonma. Kortom, ik 'werk' dus ook gewoon 40 uur. (en dus niet maar 32 uur zoals mijn vriend zegt)
Want het is niet 'lekker koffieleuten'. Het is echt poetsen, koken, de koelkast uitruimen, zorgen dat ze de hond geen bakje smeerkaas, met peper geeft ipv hondenvoer (want dat vind ie zo lekker, of vissticks voor hem gaat bakken, ook zo lekker gezond).... Probeer maar eens te zeggen dat dat extreem ongezond is voor het beestje. Hij is al veel te zwaar en mag alleen maar hondenvoer.

Iig tot ze een verhoogde indicatie kan krijgen en we haar mogen inschrijven bij een zorginstelling. Dan heb ik die 8 uur weer terug. Normaliter deed ik dan mijn eigen huis zen mijn administratie (want ZZP-er) zodat we het weekend lekker vrij hadden.
Doet jouw vriend eigenlijk wel iets? Ik word echt nijdig als ik lees hoe vriend laconiek al jouw inspanningen weg wuift.
Peponi schreef:
24-01-2020 10:48
Overigens werk ik dan wel 32 uur. Woensdag heb ik vrij. Maar die dag is dus compleet voor schoonma. Kortom, ik 'werk' dus ook gewoon 40 uur. (en dus niet maar 32 uur zoals mijn vriend zegt)
Want het is niet 'lekker koffieleuten'. Het is echt poetsen, koken, de koelkast uitruimen, zorgen dat ze de hond geen bakje smeerkaas, met peper geeft ipv hondenvoer (want dat vind ie zo lekker, of vissticks voor hem gaat bakken, ook zo lekker gezond).... Probeer maar eens te zeggen dat dat extreem ongezond is voor het beestje. Hij is al veel te zwaar en mag alleen maar hondenvoer.

Iig tot ze een verhoogde indicatie kan krijgen en we haar mogen inschrijven bij een zorginstelling. Dan heb ik die 8 uur weer terug. Normaliter deed ik dan mijn eigen huis zen mijn administratie (want ZZP-er) zodat we het weekend lekker vrij hadden.
Veel zaken dus die ook uitbesteed kunnen worden. Koken kan vervangen worden door tafeltje dekje. Of een van de vele mogelijkheden voor kant en klare maaltijden. Schoonmaak kan een schoonmaakster voor komen, naast de schoonmaakster vanuit de WMO. Die kunnen ook de koelkast uitruimen. De hond is lastiger, een uitlaatservice kan wel enige uitkomst bieden. Voor jou blijft er dan meer tijd over om echt aandacht aam schoonmoeder te geven.
whitewolves schreef:
24-01-2020 11:00
Doet jouw vriend eigenlijk wel iets? Ik word echt nijdig als ik lees hoe vriend laconiek al jouw inspanningen weg wuift.
Wel iets, maar heel veel is het niet. Daar ben ik eerlijk in. Als hij er is dan doet hij de afwas. Niet ik. Maar ik denk dat het daar wel bij ophoudt. Oh en hij doet ma's financiën.
Alle reacties Link kopieren
Peponi schreef:
24-01-2020 11:13
Wel iets, maar heel veel is het niet. Daar ben ik eerlijk in. Als hij er is dan doet hij de afwas. Niet ik. Maar ik denk dat het daar wel bij ophoudt. Oh en hij doet ma's financiën.
Maar waarom doet hij dan niks?
Is het een luie nietsnut? Hij heeft toch gewoon handjes en kan zelf ook koken en schoonmaken?
Nou, schoonmaken heb ik hem nog nooit zien doen. Thuis wel eens stofzuigen. En hij heeft een baan waarbij hij bijna wekelijks in het buitenland zit. Alleen ik heb het gewoon te ver laten komen. Die moet ik echt bij mezelf zoeken. Als je je eigen grenzen niet aangeeft gaan mensen er gewoon overheen. Helemaal als ze nogal 'makkelijk' zijn. Wat ze moeten doen is een familiegesprek bij de geriater aanvragen en zelfs dat is dus al een brug te ver blijkbaar. Maar daar ga ik nu niet meer mee akkoord.
Peponi, ga eens lekker een week op (wandel)vakantie. Het zal jou goed doen. Even tot jezelf komen, de zorg bij je man en schoonzus laten. Telefoon uit. Je klinkt zo overbelast, zie het als een reset. Daarna natuurlijk niet in de oude patronen vervallen.
Dahlia, ik ga vanaf 6 juni 2,5 maanden aan een stuk door wandelen voor het goede doel. Noem het een sabbatical. 1500 km in 75 dagen. Kijk er nu al naar uit. Zelfs naar de pijn maar ook het 'jezelf' tegen komen. Dus daar train ik voor. Ik zit dan niet te wachten op vriend die ineens mee wil gaan lopen en me uit mijn trainingsschema haalt. Ik zit deze week nu net op mijn eerste 'met bepakking' lopen dag. En je hebt een bepaald tempo ook waar hij me uithoudt. Overigens, dat support hij dan weer wel aan alle kanten die actie. Hij gaat me gruwelijk missen 2,5 maanden want we gaan elkaar echt niet zien. Ook niet de dagen die de route door Nederland loopt. Maar dat is de deal.
Alle reacties Link kopieren
Zodan, wat een mooi voornemen!
Dan mogen je vriend en z'n zus wel regelen dat er voor die tijd hulp bij hun moeder is.

En zoals ik al zei: jouw vriend is de broer van TO in dit verhaal. Hij doet de 'mannendingen', die vaak snel klaar zijn en al helemaal niet wekelijks hoeven. En dan ook nog vinden dat jij het wel kunt doen, wat je werkt immers 'maar' 32 uur. Die vrije uren heb je indertijd vast anders gepland dan dat je ze nu invult. Pff..
Later is nu
Wat gaaf dat je dat gaat doen. Wordt heel pittig, fysiek maar vooral ook mentaal. Mooi vooruitzicht en ook een mooie periode om je geheel te onttrekken van zorg. Voel je niet verantwoordelijk om de zorg voor je schoonmoeder te regelen als je weg bent.

Samen wandelen kan wel goed zijn voor de relatie, tijdens het wandelen hebben mijn man en ik de beste gesprekken. Samen een uur wandelen kan toch wel, als daar tegenover staat dat jullie goede gesprekken kunnen voeren? Als je samen verder wil , is samen verbinding zoeken heel belangrijk. Dat je daar nu wellicht niet voor open staat begrijp ik, maar iets om eens overna te denken?
Dahlia je hebt gelijk hoor. Maar laat hem dan eerst maar eens in de avond een uurtje meewandelen wat ik best in een wat lager tempo kan doen ipv denken dat hij 30/35 km haalt. Hij heeft echt zeker 20 jaar niks gedaan aan sport (en dus bijbehorend overgewicht). Dan is dit echt ver over je max heen gaan.
Ik begreep niet dat hij dan gelijk 30 km wil lopen, want dat werkt natuurlijk niet.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven