Relaties
alle pijlers
zwanger en nu....
maandag 19 maart 2012 om 16:36
Hoi allemaal,
Ik zit met een behoorlijk dilemma. Mijn vriend en ik zijn al heel lang bij elkaar (15 jaar) een echte kinderwens is er niet geweest we hadden beide zoiets van het hoeft nog niet en als die drang eenmaal komt dan zien we wel. We vonden onze vrijheid, werk, etc. belangrijker en hadden/hebben het prima samen. Nu ben ik per ongeluk zwanger geraakt. Mijn vriend wil het kindje niet maar laat de beslissing over aan mij (lekker makkelijk). Ik twijfel of ik het kindje moet laten weghalen of toch moet houden. Ene kant is de vrijheid en het financiële ruimte lekker maar aan de andere kant een kind van jezelf is toch wel erg geweldig of zit ik op een roze wolk Ik zie het zeker niet zitten om het alleen op te voeden, ik weet dat hij met niet zal laten zitten maar ik wil ook geen vader die een hekel krijgt aan zijn kind... Graag zou ik jullie mening willen horen.
Ik zit met een behoorlijk dilemma. Mijn vriend en ik zijn al heel lang bij elkaar (15 jaar) een echte kinderwens is er niet geweest we hadden beide zoiets van het hoeft nog niet en als die drang eenmaal komt dan zien we wel. We vonden onze vrijheid, werk, etc. belangrijker en hadden/hebben het prima samen. Nu ben ik per ongeluk zwanger geraakt. Mijn vriend wil het kindje niet maar laat de beslissing over aan mij (lekker makkelijk). Ik twijfel of ik het kindje moet laten weghalen of toch moet houden. Ene kant is de vrijheid en het financiële ruimte lekker maar aan de andere kant een kind van jezelf is toch wel erg geweldig of zit ik op een roze wolk Ik zie het zeker niet zitten om het alleen op te voeden, ik weet dat hij met niet zal laten zitten maar ik wil ook geen vader die een hekel krijgt aan zijn kind... Graag zou ik jullie mening willen horen.
maandag 19 maart 2012 om 17:09
quote:helene31 schreef op 19 maart 2012 @ 17:06:
[...]
35 zou ik niet meer heel jong noemen. Dat krijg je echt wel voor elkaar, zeker als man.Een vriend van ons kreeg het op zijn 33e zonder problemen. En natuurlijk gaat het misschien mákkelijker als je aantoonbaar al twee kinderen hebt met je vrouw, omdat je anders wellicht het 'weet je het zéker??'-vragenvuur krijgt. En misschien is dat laatste ook niet heel raar.
[...]
35 zou ik niet meer heel jong noemen. Dat krijg je echt wel voor elkaar, zeker als man.Een vriend van ons kreeg het op zijn 33e zonder problemen. En natuurlijk gaat het misschien mákkelijker als je aantoonbaar al twee kinderen hebt met je vrouw, omdat je anders wellicht het 'weet je het zéker??'-vragenvuur krijgt. En misschien is dat laatste ook niet heel raar.
maandag 19 maart 2012 om 17:11
Praat eens met anderen -in real life dan he- in zijn werkomgeving hoe zij dat doen. Ik proef een boel koudwatervrees en angst voor het onbekende, maar ik weet zeker dat je ook met 1 kind nog veel vrijheid kunt ervaren. Je zult je alleen in eerste instantie aan moeten passen aan de behoeften van de baby, daarna hangt het (mijn ervaring) erg van de ouders af hoe makkelijk een kind past in het gezin en de gewoonten.
Maar ook eens met anderen die zeggen dat als jouw vriend niet bereid is die concessie te doen, hij geen actieve rol in het gezin zou moeten hebben.
Maar ook eens met anderen die zeggen dat als jouw vriend niet bereid is die concessie te doen, hij geen actieve rol in het gezin zou moeten hebben.
maandag 19 maart 2012 om 17:12
Tja, we gaan het niet eens worden Tia Ik vind dat je kinderen met je hele wezen moet willen, omdat je het namelijk alles moet kunnen geven wat het nodig heeft en je daarbij je eigen behoeftes opzij moet kunnen zetten. Een kind is te kostbaar om te denken dat het allemaal wel losloopt. Wellicht ben ik daar te zwart/wit in, te stellig, maar zie teveel kinderen die de dupe zijn van ouders die eigenlijk niet voor een kind kunnen zorgen.
maandag 19 maart 2012 om 17:14
Wil je uberhaupt kinderen, ooit? Als je ze over een paar jaar toch wilt, dan zou ik deze echt niet laten weghalen. Zo is het leven soms, onverwachte dingen kunnen gebeuren. Dan deal je daarmee en meestal komt het dan ook wel goed.
Heb je geen kinderwens, dan inderdaad ook gaan zorgen voor meer permanente anticonceptie. In dat geval snap ik niet dat je ongepland of ongewenst zwanger kunt raken tegenwoordig. Laat manlief een knipje zetten en ga zelf voor een spiraal.
Heb je geen kinderwens, dan inderdaad ook gaan zorgen voor meer permanente anticonceptie. In dat geval snap ik niet dat je ongepland of ongewenst zwanger kunt raken tegenwoordig. Laat manlief een knipje zetten en ga zelf voor een spiraal.
maandag 19 maart 2012 om 17:17
Caviahaar, ik denk dat jij en ik qua mening dichter bij elkaar zitten dan je nu zegt Alleen zie ik ook de nuances.
Jij zegt nu bv: je moet je behoeftes opzij zetten om je kind alles te kunnen geven. Ik zie niet in waarom ik niet goed voor Timanni zou zorgen als ik niet zelf ook behoeftes zou hebben en daar ook voor zou zorgen (sterker nog, ik denk dat ik een slechte moeder zou zijn als ik die niet in de gaten zou houden! Daar zie ik er in de generatie van mijn moeder nogal véél van). Vanzelfsprekend mogen die niet conflicteren met die van mijn kind(eren; één in wording hier). Kortom: dat LIJKT alsof we het niet eens zijn, is echter niet zo, schat ik in.
En ik zie de nuance verder in een alleenstaand ouderschap als mogelijkheid (evenals een gezin met twee moeders, twee vaders, etc).
En nee, het loopt niet zomaar vanzelf los, volkomen eens. Maar dat zie ik ook bij TO niet zomaar gebeuren. Een ambivalente of weigerachtige vader is nog niet gelijk hét recept voor Jeugdzorg, zeg maar.
Ouders die niet voor een kind kunnen zorgen, zijn lang niet allemaal tegen hun zin in ouders geworden. Helaas.
(maar ik denk dus dat we het op heel veel punten erg eens zijn, zie het maar als de beperking van dit medium)
Jij zegt nu bv: je moet je behoeftes opzij zetten om je kind alles te kunnen geven. Ik zie niet in waarom ik niet goed voor Timanni zou zorgen als ik niet zelf ook behoeftes zou hebben en daar ook voor zou zorgen (sterker nog, ik denk dat ik een slechte moeder zou zijn als ik die niet in de gaten zou houden! Daar zie ik er in de generatie van mijn moeder nogal véél van). Vanzelfsprekend mogen die niet conflicteren met die van mijn kind(eren; één in wording hier). Kortom: dat LIJKT alsof we het niet eens zijn, is echter niet zo, schat ik in.
En ik zie de nuance verder in een alleenstaand ouderschap als mogelijkheid (evenals een gezin met twee moeders, twee vaders, etc).
En nee, het loopt niet zomaar vanzelf los, volkomen eens. Maar dat zie ik ook bij TO niet zomaar gebeuren. Een ambivalente of weigerachtige vader is nog niet gelijk hét recept voor Jeugdzorg, zeg maar.
Ouders die niet voor een kind kunnen zorgen, zijn lang niet allemaal tegen hun zin in ouders geworden. Helaas.
(maar ik denk dus dat we het op heel veel punten erg eens zijn, zie het maar als de beperking van dit medium)
maandag 19 maart 2012 om 17:24
Klopt Tia, wat ik zei met om de verkeerde redenen, vind ik eigenlijk alle redenen waarbij mensen vergeten om in het belang van het kind te denken. Iedereen die zwanger wil worden of per ongeluk is, zou zichzelf de vraag moeten stellen 'wat kan ik dit kind bieden', en daar eerlijk antwoord op geven. Dat is eigenlijk wat ik bedoel.
maandag 19 maart 2012 om 17:26
quote:Caviahaar schreef op 19 maart 2012 @ 17:24:
Klopt Tia, wat ik zei met om de verkeerde redenen, vind ik eigenlijk alle redenen waarbij mensen vergeten om in het belang van het kind te denken. Iedereen die zwanger wil worden of per ongeluk is, zou zichzelf de vraag moeten stellen 'wat kan ik dit kind bieden', en daar eerlijk antwoord op geven. Dat is eigenlijk wat ik bedoel.
Precies! *slaat met denkbeeldige hamer op denkbeeldige bel*
En dat kan dus, ook al is de zwangerschap onverwacht, óók tot de conclusie leiden dat ie niet persé ongewenst is. Zeker als je in termen van mogelijkheden gaat denken in plaats van beperkingen.
Klopt Tia, wat ik zei met om de verkeerde redenen, vind ik eigenlijk alle redenen waarbij mensen vergeten om in het belang van het kind te denken. Iedereen die zwanger wil worden of per ongeluk is, zou zichzelf de vraag moeten stellen 'wat kan ik dit kind bieden', en daar eerlijk antwoord op geven. Dat is eigenlijk wat ik bedoel.
Precies! *slaat met denkbeeldige hamer op denkbeeldige bel*
En dat kan dus, ook al is de zwangerschap onverwacht, óók tot de conclusie leiden dat ie niet persé ongewenst is. Zeker als je in termen van mogelijkheden gaat denken in plaats van beperkingen.
maandag 19 maart 2012 om 17:27
Waarom vindt hij het een probleem dat hij veel werkt en pas laat thuis is, vaak in het buitenland zit? Ik ken genoeg stellen waarvan een van de partners veel werkt, soms zelfs weken achtereen in het buitenland zit, en die hebben kinderen en dat gaat prima. Dat vraagt dan wel van de partner dat die in staat is om het bij afwezigheid van de ander te bolwerken. Hoe zie jij dat voor je?
En natuurlijk kun je reizen en in een groot huis wonen als je kinderen hebt, prima zelfs. Ik merk alleen bij ons wel dat, mede omdat wij een dochter hebben die erg veel ziek is en heel slecht slaapt, dat het reizen en sociale leven op een erg laag pitje staat. Vakanties zijn de eerste jaren ook even wat minder, met de vouwwagen weg in NL of Duitsland, maar we zijn ook aan het sparen om een grote rondreis door de VS te maken als dochter nog een paar jaar ouder is (is nu 16 maanden). Daarnaast is haar slechte slapen en vele ziek zijn en alle zorgen, stress en slaapgebrek dat dat met zich meebrengt een aanslag op je relatie. Je moet er dus wel allebei achter staan om dat te redden!
Bepaal eerst wat je zelf wil. Wat vind je nu echt belangrijk in het leven? Hoe zie je je toekomst voor je? Wat zijn je opties? En met welke opties kun je leven en met welke niet, welke kun je in je toekomstbeeld voor je zien en welke niet?
En natuurlijk kun je reizen en in een groot huis wonen als je kinderen hebt, prima zelfs. Ik merk alleen bij ons wel dat, mede omdat wij een dochter hebben die erg veel ziek is en heel slecht slaapt, dat het reizen en sociale leven op een erg laag pitje staat. Vakanties zijn de eerste jaren ook even wat minder, met de vouwwagen weg in NL of Duitsland, maar we zijn ook aan het sparen om een grote rondreis door de VS te maken als dochter nog een paar jaar ouder is (is nu 16 maanden). Daarnaast is haar slechte slapen en vele ziek zijn en alle zorgen, stress en slaapgebrek dat dat met zich meebrengt een aanslag op je relatie. Je moet er dus wel allebei achter staan om dat te redden!
Bepaal eerst wat je zelf wil. Wat vind je nu echt belangrijk in het leven? Hoe zie je je toekomst voor je? Wat zijn je opties? En met welke opties kun je leven en met welke niet, welke kun je in je toekomstbeeld voor je zien en welke niet?
maandag 19 maart 2012 om 17:41
maandag 19 maart 2012 om 19:07
Beste Saar, de hele wereld bestaat uit ongelukjes en cadeautjes. Het zou hartstikke rustig zijn op de aardbol als iedereen al die ongelukjes en cadeautjes had laten weghalen. Ik ben overigens wel voor vrije keuze, maar een abortus is niet nix, zeker als je later misschien nog kinderen wilt. Volgens mij is je relatie stabiel al lijkt je vriend nogal geschrokken. Praat er nog eens met hem over om te bezien hoe hij erover denkt als je het kindje houdt. Is hij dan bereidt om een steentje bij te dragen? Check ook in je omgeving of vrienden en familie je willen steunen. Veel sterkte met je beslissing. Grtz, Amber
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
maandag 19 maart 2012 om 19:45
Saaaar, dit is mijn ervaring als overtuigd kindvrije vrouw van bijna 40. Ik was ook zwanger, ongepland en eigenlijk ook ongewild en vond het in de eerste instantie helemaal niet leuk. Man wel, maar een dag later zag hij het toch weer niet zitten en zag alleen maar leeuwen en beren.
Toch is het kindje er gekomen en ja, heel cliché, maar het is echt het allermooiste wat me is overkomen. Het is veel leuker als ik ooit heb kunnen denken en ik ben er blij mee.
Ga voor jezelf na of je fysiek, mentaal en financieel in staat bent om een kind op te voeden. Maar vooral, ga na of je dat ook ALLEEN kunt. De kans is groot dat je er vroeg of laat alleen voor komt te staan. (ook zonder een kind trouwens).
Het is jouw leven en als je niet achter abortus staat zou ik het niet doen. Ik heb het overwogen en kon het niet. Als ik nu naar mijn kind kijk, springen de tranen me in de ogen als ik aan abortus denk en ben ik zo blij dat ik dat niet gedaan heb.
Ook wij hadden een heerlijk leven met veel reizen en uitgaan en dat hebben we nog steeds! Toen ons kind 6weken oud was zijn we al een week naar Italië geweest met de auto. Daarna nog diverse weekendjes weg met en zonder kind. Het scheelt dat onze ouders het heerlijk vinden om hem te logeren te hebben en echt gek met hem zijn. Over grotere reizen denken we nu ook na, wel met kind.
Overigens hadden en hebben wij wel moeilijke momenten en ik weet ook niet of we altijd bij elkaar zullen blijven, hoewel ik dat wel graag wil, want ik ben van mening dat een kind het beste opgroeit met vader en moeder in een huis. Maar het kan anders lopen en juist die situatie moet je voor jezelf in kaart zien te brengen.
Het scheelt dat ik mentaal en fysiek een sterke persoon ben en veel vertrouwen heb in mezelf. Het krijgen van een kind heeft dat alleen maar versterkt.
Klinkt allemaal erg pro-kind en anti abortus, maar dat is mijn verhaal.
Je leven is niet voorbij met kind!
Toch is het kindje er gekomen en ja, heel cliché, maar het is echt het allermooiste wat me is overkomen. Het is veel leuker als ik ooit heb kunnen denken en ik ben er blij mee.
Ga voor jezelf na of je fysiek, mentaal en financieel in staat bent om een kind op te voeden. Maar vooral, ga na of je dat ook ALLEEN kunt. De kans is groot dat je er vroeg of laat alleen voor komt te staan. (ook zonder een kind trouwens).
Het is jouw leven en als je niet achter abortus staat zou ik het niet doen. Ik heb het overwogen en kon het niet. Als ik nu naar mijn kind kijk, springen de tranen me in de ogen als ik aan abortus denk en ben ik zo blij dat ik dat niet gedaan heb.
Ook wij hadden een heerlijk leven met veel reizen en uitgaan en dat hebben we nog steeds! Toen ons kind 6weken oud was zijn we al een week naar Italië geweest met de auto. Daarna nog diverse weekendjes weg met en zonder kind. Het scheelt dat onze ouders het heerlijk vinden om hem te logeren te hebben en echt gek met hem zijn. Over grotere reizen denken we nu ook na, wel met kind.
Overigens hadden en hebben wij wel moeilijke momenten en ik weet ook niet of we altijd bij elkaar zullen blijven, hoewel ik dat wel graag wil, want ik ben van mening dat een kind het beste opgroeit met vader en moeder in een huis. Maar het kan anders lopen en juist die situatie moet je voor jezelf in kaart zien te brengen.
Het scheelt dat ik mentaal en fysiek een sterke persoon ben en veel vertrouwen heb in mezelf. Het krijgen van een kind heeft dat alleen maar versterkt.
Klinkt allemaal erg pro-kind en anti abortus, maar dat is mijn verhaal.
Je leven is niet voorbij met kind!
