Seks
alle pijlers
Undercover... met dieren.
dinsdag 19 maart 2013 om 15:55
Afgelopen weekend was er een aflevering van "undercover in nl" op de televisie die over seks met dieren ging. De belgische dame in kwestie schepte er genoegen in om zich te laten beseksen door haar veestapel en vroeg daar publiek bij dat grof mocht betalen.
Alberto bestempelde één en ander als dierenmishandeling en haalde er vanzelfsprekend de politie bij. Het wordt onderzocht en het verhaaltje zal nog wel een staartje krijgen. Seks met dieren is verboden (ook in België) sinds 2007.
Wat is jouw mening?
Alberto bestempelde één en ander als dierenmishandeling en haalde er vanzelfsprekend de politie bij. Het wordt onderzocht en het verhaaltje zal nog wel een staartje krijgen. Seks met dieren is verboden (ook in België) sinds 2007.
Wat is jouw mening?
dinsdag 19 maart 2013 om 23:02
Ik vind seks met dieren ronduit walgelijk.
Maar: ik vraag me me af of de wetgeving hiertegen het juiste is. Dit omdat ik tegen wetgeving ben die puur gebaseerd is op morele aspecten.
Want zonder de ook bij mij bekende walging was het verbod er nooit gekomen.
Wat mij betreft zou wetgeving over concrete 'schade' moeten gaan. Praktisch alle wetgeving in Nederland gaat hier al over, volgens het schadebeginsel.
Dus: alles is geoorloofd, mits een ander geen schade wordt toegebracht.
Met dit in het achterhoofd is het verbod op seks met dieren onhoudbaar, omdat we ze inderdaad wel afslachten.
Maar: ik vraag me me af of de wetgeving hiertegen het juiste is. Dit omdat ik tegen wetgeving ben die puur gebaseerd is op morele aspecten.
Want zonder de ook bij mij bekende walging was het verbod er nooit gekomen.
Wat mij betreft zou wetgeving over concrete 'schade' moeten gaan. Praktisch alle wetgeving in Nederland gaat hier al over, volgens het schadebeginsel.
Dus: alles is geoorloofd, mits een ander geen schade wordt toegebracht.
Met dit in het achterhoofd is het verbod op seks met dieren onhoudbaar, omdat we ze inderdaad wel afslachten.
dinsdag 19 maart 2013 om 23:05
quote:impala schreef op 19 maart 2013 @ 22:59:
Ik vind het allemaal niet zo erg.
Maar anderen vinden weer van wel
En jij?
Ik vind dat bizar. Tongzoenen met dieren vind ik onverstandig. Ik vertrouw een hond niet als die met zijn bek vlak bij mijn gezicht komt. Wat nu als hij bijt? En dat geldt nog meer voor een wolf. Maar een hond likt andere honden en mensen niet, als deze hond die andere honden en mensen niet vertrouwt. Dan bijt hij nog eerder.
En pindakaas smeren op een vagina om dat door een hond eraf te laten likken, vind ik bizar. En onhygiënisch. Is er dan geen kans op ontstekingen? Ik weet niet hoe (on)kwetsbaar een vagina is. En de hond zal het niet associëren met seks denk ik; een mens zal dat natuurlijk wel doen.
Ik vind het allemaal niet zo erg.
Maar anderen vinden weer van wel
En jij?
Ik vind dat bizar. Tongzoenen met dieren vind ik onverstandig. Ik vertrouw een hond niet als die met zijn bek vlak bij mijn gezicht komt. Wat nu als hij bijt? En dat geldt nog meer voor een wolf. Maar een hond likt andere honden en mensen niet, als deze hond die andere honden en mensen niet vertrouwt. Dan bijt hij nog eerder.
En pindakaas smeren op een vagina om dat door een hond eraf te laten likken, vind ik bizar. En onhygiënisch. Is er dan geen kans op ontstekingen? Ik weet niet hoe (on)kwetsbaar een vagina is. En de hond zal het niet associëren met seks denk ik; een mens zal dat natuurlijk wel doen.
World of Warcraft: Legion
dinsdag 19 maart 2013 om 23:09
Ik zag net een heel verhaal van BGB met het kopje "Problemen". Het is dus absoluut niet zonder gevaar. Ik vind dieren die kunnen bijten (maar normaal vaak niet doen) zoals honden en katten en zeer grote dieren (paarden, ezels, koeien, zelfs kalveren) erg gevaarlijk. Een groot dier kan een mens levensgevaarlijk verwonden.
World of Warcraft: Legion
dinsdag 19 maart 2013 om 23:10
quote:impala schreef op 19 maart 2013 @ 23:04:
He he eindelijk (nog) iemand die de emotie van de ratio weet te scheiden.
Ja, maar het is zeer lastig om discussies rondom dieren(rechten) rationeel te voeren.
Want het is allemaal zo krom als een hoepel.
Zo mag je je eigen kat of hond afmaken. Daar is geen wet tegen.
Een andermans kat of hond niet. De reden daarvoor is dat het gaat om eigendomsrechten.
Je mag geen seks hebben met je dier, maar 's avonds wel een varkenslapje nuttigen van een dier dat bewezen een rotleven heeft gehad.
Etc etc.
Er komt een dag dat we aan deze tijd terugdenken zoals wij vandaag de dag terugdenken aan het verbranden van vermeende heksen of ketters.
Het is allemaal zo hypocriet als ik weet niet hoe en er klopt geen moer van.
Dat verbod op dierenseks is wat mij betreft nog het minst urgente verbod dat er had moeten komen.
He he eindelijk (nog) iemand die de emotie van de ratio weet te scheiden.
Ja, maar het is zeer lastig om discussies rondom dieren(rechten) rationeel te voeren.
Want het is allemaal zo krom als een hoepel.
Zo mag je je eigen kat of hond afmaken. Daar is geen wet tegen.
Een andermans kat of hond niet. De reden daarvoor is dat het gaat om eigendomsrechten.
Je mag geen seks hebben met je dier, maar 's avonds wel een varkenslapje nuttigen van een dier dat bewezen een rotleven heeft gehad.
Etc etc.
Er komt een dag dat we aan deze tijd terugdenken zoals wij vandaag de dag terugdenken aan het verbranden van vermeende heksen of ketters.
Het is allemaal zo hypocriet als ik weet niet hoe en er klopt geen moer van.
Dat verbod op dierenseks is wat mij betreft nog het minst urgente verbod dat er had moeten komen.
dinsdag 19 maart 2013 om 23:10
dinsdag 19 maart 2013 om 23:11
Strike: precies. En dan is het helemaal bijzonder dat beesten porno wel mag, dit is zelfs makkelijker te controleren dan bestialiteit of dierenliefde of hoe je het ook noemen wilt.
Tongzoenen of pindakaas laten likken? Ik sla over maar de liefhebber moet vooral doen wat hij niet laten kan.
Of er risico's voor de haler (de mens) aan kleven, vast.. maar dat vind ik voor de discussie onboeiend.
Tongzoenen of pindakaas laten likken? Ik sla over maar de liefhebber moet vooral doen wat hij niet laten kan.
Of er risico's voor de haler (de mens) aan kleven, vast.. maar dat vind ik voor de discussie onboeiend.
dinsdag 19 maart 2013 om 23:12
Strike,
Vroeger had je enigszins vreemde wetten m.b.t. dieren. Een dier ontvoeren is diefstal. Een dier verwonden is beschadiging. Een dier doden is vernietiging of vernieling. Seks met een dier was, eh... masturbatie met een voorwerp? Nu wordt er wel onderscheid gemaakt tussen dieren en voorwerpen.
Vroeger had je enigszins vreemde wetten m.b.t. dieren. Een dier ontvoeren is diefstal. Een dier verwonden is beschadiging. Een dier doden is vernietiging of vernieling. Seks met een dier was, eh... masturbatie met een voorwerp? Nu wordt er wel onderscheid gemaakt tussen dieren en voorwerpen.
World of Warcraft: Legion
dinsdag 19 maart 2013 om 23:15
Hoofdstuk 6 De schakel
Op het oog lijken bestialiteit en dierenmishandeling voor velen futiel, het plegen van bestiale handelingen wordt vaak weggelachen als privé tijdverdrijf. Beelden van bestialiteit worden van mobiel naar mobiel even enthousiast overgezonden als een kinderachtige mop, alsof het niets is. En dan nog maar te zwijgen over de talloze pornografische afbeeldingen die via het internet verspreid worden. Geweld en seks zijn het nieuwe brood en spelen.
Dierenmishandeling en seksueel misbruik van dieren mogen niet als onbeduidend beschouwd worden, doordat mensen het zien als iets wat maar een dier als direct slachtoffer treft en een mens alleen indirect in zijn eigendomrecht of zedelijkheidsgevoelens. De Amerikaanse professoren Frank R. Ascione en Randall Lockwood hebben namelijk door middel van wetenschappelijk onderzoek een overweldigend bewijs geleverd dat op het tegendeel wijst, namelijk dat de feiten uiteindelijk ook de mens op zich tot direct slachtoffer zullen maken. Het vermoeden dat bruut gedrag en geweld naar dieren toe kan leiden tot bruutheid tegenover mensen, dat reeds velen in de loop der geschiedenis uitten, wordt nu door hard bewijs gestaafd.
6.1 Het verband tussen de delicten
Dat de ernst van dierenmishandeling in het algemeen wordt onderschat blijkt niet alleen uit het weglachen van bestialiteit als privé tijdverdrijf. Maar ook uit het feit dat dierenmishandeling gepleegd door kinderen vaak wordt afgedaan als onschuldige pesterijtjes samenhangend met het groeiproces dat een kind doormaakt en dierenmishandeling door justitie zelfs als licht delict wordt gezien in het model risicofactoren en ernst van delinquent gedrag van jeugdigen.
Dat men de ernst van dierenmishandeling en bestialiteit niet inziet ten opzichte van gewelds- en zedenmisdrijven is als volgt te verklaren:
Doordat de meeste mensen zich blind staren op uiterlijke verschillen met betrekking tot de directe slachtoffers die de delicten betreffen , ziet men niet de overeenkomst tussen de delicten. Namelijk die van de dader en diens gebrek aan empathie voor degeen die hij direct met zijn daad treft.
Dit gebrek komt het beste tot uitdrukking in de zogenoemde “beesten” die zich onder ons bevinden, want of het nou een seriemoordenaar, sadistische verkrachter of een sociopathische pedofiel betreft, ze hebben allemaal een ding gemeen en dat is een algeheel gebrek aan vermogen tot empathie. Sociopaten zien vanwege een diep, hardnekkig, fundamenteel gebrek aan empathie alleen hun eigen pijn en verlangens. Indien pijn of leed van anderen de verlangens van een sociopaat in de weg staan dan is hij hier onverschillig over. Als pijn of leed van anderen echter zijn verlangen wordt dan gaat hij in het vervullen van dat verlangen oneindig door.
Weinig mensen geloven dat deze sociopaten nog behandeld kunnen worden. Allen zijn het eens dat ze in ieder geval onschadelijk moeten worden gemaakt. Maar zou het niet veel beter zijn om het ontstaan van sociopaten te voorkomen door de ontwikkeling ervan te voorspellen en aan de hand daarvan de koers van deze ontwikkeling te wijzigen?
Frank R. Ascione heeft een hiertoe houvast gevonden in de ontwikkeling van de empathie. Hij toont deze ontwikkeling mede aan de hand van dierenmishandeling en bestialiteit aan.
6.2 De ontwikkeling van de empathie versus die van geweld
De kindertijd vormt het begin van iedere ontwikkeling, zo ook die van de empathie en daartegenover de ontwikkeling van een dader van gewelds- en zedendelicten juist vanwege een gebrek aan empathie. Daarom begin ik met het schetsen van deze ontwikkelingen in de kindertijd en behandel de factoren die daarbij van belang zijn.
6.2.1 Kinderen
De geestelijke ontwikkeling van kinderen hangt af van verschillende factoren, die hun positieve maar ook negatieve invloed kunnen hebben.
Allereerst wordt een kind geboren met bepaalde kenmerken zoals een karakter. Daarnaast kunnen er in de hersenen al afwijkingen zijn als gevolg van een aangeboren defect of vanwege complicaties rond de geboorte, zoals een zuurstofgebrek.Vervolgens is er de omgeving van het kind die zijn invloed heeft. Niet alleen het gezin waarin het kind opgroeit, maar ook de leefomstandigheden en de mensen eromheen. Eigenlijk de hele maatschappij en alles wat zich er in bevindt.
Al deze factoren gezamenlijk hebben invloed op de ontwikkeling van empathie door het kind voor al hetgeen zich om hem heen bevindt. Dit heeft weer uitwerking op het gedrag dat een kind vertoont.
In het ergste geval ontwikkelt een kind een antisociale gedragsstoornis. Deze stoornis houdt in dat het kind weinig respect heeft voor hetgeen zich om hem heen bevindt, omdat hij het vermogen mist zich in de ander te verplaatsen. Dit komt niet alleen tot uitdrukking in de agressiviteit waarmee de omgeving wordt belaagd – wreedheid voor mens en dier, brandstichting, vernieling – maar ook in de oppervlakkige omgang met leeftijdsgenoten waarin onverschillig wordt gestaan tegenover het leed van anderen en manipulerend wordt gehandeld.
Het moet duidelijk zijn dat de ontwikkeling hiervan in de kiem gesmoord moet worden, voordat hij als antisociale persoonlijkheidsstoornis bij volwassenen “tot volle bloei” komt. Dit kan gedaan worden door een ontwikkeling van empathie.
Ik zal de ontwikkeling van empathie en de factoren die hierbij van belang zijn nog even toelichten aan de hand van een paar bevindingen die Frank R. Ascione deed op grond van dierenmishandeling, bestialiteit en het verband dat hij legde met gewelds- en zedendelicten.
Bestialiteit kan op zeer jonge leeftijd aan de oppervlakte komen. Enerzijds doordat een kind zelf mishandeld en misbruikt is en zijn eigen belevingen naspeelt met het dier: posttraumatisch spel. Anderzijds kan het zijn dat een kind door een ander kind of een volwassene gedwongen wordt tot bestialiteit. Omdat er geen mededogen met het kind zelf is getoond door de zelf gestoord zijnde volwassene, zal het kind dit ook niet met het dier hebben. Een goed rolmodel ontbrak en het kind werd juist geleerd om seksuele handelingen te ondergaan of te verrichten. Dit geldt vergelijkbaar voor dierenmishandeling. Dierenmishandeling kan ook gebruikt worden om kinderen emotioneel te mishandelen.
Geweld jegens dieren wordt vaak veroorzaakt doordat ouders en andere mensen in de naaste omgeving van het kind vooroordelen hebben en die aan het kind overdragen. Fobieën die hier soms het gevolg van zijn kunnen al tot dierenmishandeling leiden. Maar soms haten ouders een bepaalde soort zo erg dat ze hun kinderen zelfs moedwillig aanzetten tot het doden van dieren. Zo heb ik zelf ondervonden dat duivenmelkers vanwege het feit dat loslopende katten hun economisch waardevolle duiven vangen, hun eigen kind aanzetten tot het doden van alle loslopende katten in de buurt. Met als gevolg dat mijn eigen kat, die ik altijd panisch binnenhield, nog als enige in de buurt overbleef.
6.2.2 Volwassenen
De motieven voor mishandeling van dieren door volwassenen zijn vaak vergelijkbaar met die voor mishandeling van mensen en zijn uiteenlopend van aard.
Een poging om controle en discipline bij te brengen, heeft uit onwetendheid vaak geleid tot mishandeling. Hierbij is het niet altijd zo dat de mishandeling bewust kwaadwillend wordt gepleegd. Een vergelding voor leed dat de mens zelf is aangedaan door zijn tegenstander valt hierbij ook in het schemergebied.
Wat wel bewust kwaadwillend wordt gedaan is het mishandelen van het één om een ander te treffen, namelijk degene die hetgeen mishandeld wordt als dierbaar beschouwt. Dit kwaadwillend gedrag kan puur uit vergelding zijn, maar ook als middel ter emotionele mishandeling dienen. Van veel vrouwen die slachtoffer zijn van huiselijk geweld is bekend dat het dreigen met mishandeling van hun dierbaren als pressiemiddel werd gebruikt om te zorgen dat ze niet tegen hun mishandelingen in durfden te gaan.
Met het mishandelen uit haat wegens diepgeworteld vooroordeel jegens een bepaald(e) soort of ras, uit puur vermaak of zelfs uit sadisme is de kwaadwillendheid op zijn hoogtepunt.
Ook al lijken de motieven verschillend, ze komen allemaal voort uit één ding, een gebrek aan empathie, inlevingsvermogen voor hetgeen met de mishandeling getroffen wordt. Dit gebrek kan gradueel zijn, omdat het bij velen veelal veroorzaakt wordt door een gebrek aan kennis. Niet iedereen beschikt immers over dezelfde kennis. Zo weten sommige mensen die alles over het gedrag van katten weten dat wanneer een kat in iemands achillespees bijt dit bedoeld is als uitnodiging om te spelen en niet kwaad bedoeld is. Anderen die niets weten over het gedrag van katten zien de beet als een aanval, worden bang en ontwikkelen hierdoor soms een diepe haat voor katten. Het gebrek aan kennis en inzicht omtrent gedrag veroorzaakt een vermindering in empathie, maar schept wel een mogelijkheid tot verbetering via voorlichting.
Dit geldt echter niet in de gevallen waarin empathie echt voor goed verdwenen is, zoals bij sociopaten ofwel psychopaten. Ik heb tijdens de cursus forensische psychiatrie uit een les van dr. Bulten namelijk vernomen dat het vermogen tot empathie in de zogenoemde amirtolaag van de hersenen huist en dat deze door een voortdurende blootstelling aan of uitoefening van geweld onherstelbaar krimpt. Dit heeft dan als consequentie dat sommige individuen onbehandelbaar zijn.
Hoewel een groot deel der sociopaten al een een antisociale gedragsstoornis kende tijdens hun jeugd, werkte voor degenen waarbij dat niet met zekerheid te zeggen valt, hun beroep de wreedheid in de hand. In de zaak Fred West was dit het geval. De slachter ontpopte zich zo tot een ware serieverkrachter en -moordenaar.
Dat bestialiteit en dierenmishandeling een indicator vormen van dieperliggende psychische problemen en daarmee een verband vormen met geweld- en zedendelicten, kan worden bewezen aan de hand van de zaak Rudolf K. Hij genoot seksueel van het extreem lijden van mensen en dieren. En werd door het Pieter Baan centrum daarom als ‘poliform pervers’ bestempeld. Hij veroorzaakte dit lijden door extreem sadistische seksueel getinte mishandelingen en zag hierbij zijn weerloze slachtoffers puur als lustobjecten, vanwege een totaal gebrek aan empathie. Hij deed dit alles volgens eigen zeggen om de leegte in zijn voelen te vullen. De deskundigen waren van oordeel dat K. verminderd toerekeningsvatbaar is en achtten de kans op recidive van seksueel agressieve misdrijven zeer groot. Het opmerkelijke hierbij is wel dat ze enerzijds stelden dat er behandeling nodig was om recidive te voorkomen en daarom een oplegging van TBS met dwangverpleging adviseerden en dat ze anderzijds constateerden dat er voor de problematiek die K. betreft geen behandelmethode beschikbaar is, maar hooguit symptoombestrijding met behulp van libidoremmende medicatie. Daarnaast had K. al meer dan zestien jaar onder een TBS-regime geleefd en de meeste van zijn misdrijven gepleegd tijdens het proefverlof in het kader van de TBS. De behandeling heeft totaal geen effect gehad en K. verklaart zelfs zelf ter zitting dat hij van mening is er alleen slechter op te zijn geworden. Tot het innemen van medicatie bleek hij ook niet bereid. Er bleef zo geen andere mogelijkheid dan het opleggen van een levenslange gevangenisstraf.
Een ander voorbeeld van een sociopaat die van dierenmishandeling overgaat op verkrachting en moorden van mensen is Fred West, dat ik in de inleiding al even kort vermeldde. Deze sociopaat ontwikkelde gedurende zijn werk in een slachthuis een morbide obsessie met lichamen, bloed en ontleding. Voordien had hij geen enkele interesse in deze dingen gehad. Hij begon met het lastigvallen van kinderen en seksuele aanranding, later begon hij te moorden. Zijn eerste moordslachtoffer was zijn geliefde en haar ongeboren kind, wiens lichaam hij systematisch van ledematen ontdeed en samen met de foetus begroef. Hierna volgde nog een grote reeks slachtoffers waaronder zelfs zijn eigen kind, welke hij verkrachtte, vermoordde, wiens lichamen hij soms zelfs nog eens misbruikte alvorens hij ze verder slachtte. Zijn seksuele perversie was langzamerhand dwangmatiger geworden gedurende zijn huwelijk met Rosemary West die meehielp met het plegen van de misdrijven.
Nog een praktijkvoorbeeld om het verband tussen bestialiteit en gewelds- en zedendelicten te staven is de zaak John Raymond Travers uit Sidney, Australië. Hij genoot van het doden van dieren en stal dieren om aan zijn behoefte te voldoen. Hij had gewerkt bij een plaatselijk slachthuis en had zo zijn ervaring opgedaan. Hij genoot naast het doden van dieren ook van seks met dieren. Veel mensen die hiervan getuige waren geweest verklaarden dat de man lammetjes, kippen, varkens, geiten en schappen verkrachtte. Sommigen waren getuige geweest van een verkrachting van een schaap waarbij Travers net voordat hij zelf een orgasme kreeg het hoofd van het schaap naar achteren trok en de nek doorsneed. Later ging hij in groepsverband over op het aanvallen en verkrachten van vrouwen en homoseksuele mannen. Ook hen sneed hij de nek door tijdens de verkrachting net zoals hij eerder bij het schaap had gedaan.
Uit deze voorbeelden blijkt niet alleen de ernst van bestialiteit en dierenmishandeling voor het dier maar ook voor de mens zelf, omdat er een grote kans is dat een antisociale dader niet alleen dierlijke maar ook menselijke slachtoffers direct gaat treffen. De slachtoffers hebben allemaal gemeen dat ze van levend wezen tot puur een ding, een lustobject worden gedegradeerd door de dader.
6.3 Samenvatting
De ernst van bestialiteit en dierenmishandeling bestaat onder andere uit een verband met gewelds- en zedendelicten, doordat het plegen van deze delicten valt te verklaren uit een fundamenteel gebrek aan de empathie van de dader voor al hetgeen hij met het begaan van zijn misdaad raakt.
Het vermogen tot empathie kan in zekere mate ontwikkeld worden en het vermogen tot en de ontwikkeling van empathie hangt af van biologische, maar ook niet biologische factoren zoals de omgeving waarin een persoon zich bevindt.
Wanneer empathie werkelijk ontbreekt of is verdwenen, is verbetering of herstel in principe uitgesloten. Er is dan haast geen andere optie dan het onschadelijk maken van degenen die echt niet meer behandeld kunnen worden door middel van levenslange gevangenisstraf, omdat ze een levensgrote bedreiging vormen voor alle levende wezens binnen een samenleving.
http://www.lawandroar.nl/ ... /De_zondebok_hersteld.doc
Op het oog lijken bestialiteit en dierenmishandeling voor velen futiel, het plegen van bestiale handelingen wordt vaak weggelachen als privé tijdverdrijf. Beelden van bestialiteit worden van mobiel naar mobiel even enthousiast overgezonden als een kinderachtige mop, alsof het niets is. En dan nog maar te zwijgen over de talloze pornografische afbeeldingen die via het internet verspreid worden. Geweld en seks zijn het nieuwe brood en spelen.
Dierenmishandeling en seksueel misbruik van dieren mogen niet als onbeduidend beschouwd worden, doordat mensen het zien als iets wat maar een dier als direct slachtoffer treft en een mens alleen indirect in zijn eigendomrecht of zedelijkheidsgevoelens. De Amerikaanse professoren Frank R. Ascione en Randall Lockwood hebben namelijk door middel van wetenschappelijk onderzoek een overweldigend bewijs geleverd dat op het tegendeel wijst, namelijk dat de feiten uiteindelijk ook de mens op zich tot direct slachtoffer zullen maken. Het vermoeden dat bruut gedrag en geweld naar dieren toe kan leiden tot bruutheid tegenover mensen, dat reeds velen in de loop der geschiedenis uitten, wordt nu door hard bewijs gestaafd.
6.1 Het verband tussen de delicten
Dat de ernst van dierenmishandeling in het algemeen wordt onderschat blijkt niet alleen uit het weglachen van bestialiteit als privé tijdverdrijf. Maar ook uit het feit dat dierenmishandeling gepleegd door kinderen vaak wordt afgedaan als onschuldige pesterijtjes samenhangend met het groeiproces dat een kind doormaakt en dierenmishandeling door justitie zelfs als licht delict wordt gezien in het model risicofactoren en ernst van delinquent gedrag van jeugdigen.
Dat men de ernst van dierenmishandeling en bestialiteit niet inziet ten opzichte van gewelds- en zedenmisdrijven is als volgt te verklaren:
Doordat de meeste mensen zich blind staren op uiterlijke verschillen met betrekking tot de directe slachtoffers die de delicten betreffen , ziet men niet de overeenkomst tussen de delicten. Namelijk die van de dader en diens gebrek aan empathie voor degeen die hij direct met zijn daad treft.
Dit gebrek komt het beste tot uitdrukking in de zogenoemde “beesten” die zich onder ons bevinden, want of het nou een seriemoordenaar, sadistische verkrachter of een sociopathische pedofiel betreft, ze hebben allemaal een ding gemeen en dat is een algeheel gebrek aan vermogen tot empathie. Sociopaten zien vanwege een diep, hardnekkig, fundamenteel gebrek aan empathie alleen hun eigen pijn en verlangens. Indien pijn of leed van anderen de verlangens van een sociopaat in de weg staan dan is hij hier onverschillig over. Als pijn of leed van anderen echter zijn verlangen wordt dan gaat hij in het vervullen van dat verlangen oneindig door.
Weinig mensen geloven dat deze sociopaten nog behandeld kunnen worden. Allen zijn het eens dat ze in ieder geval onschadelijk moeten worden gemaakt. Maar zou het niet veel beter zijn om het ontstaan van sociopaten te voorkomen door de ontwikkeling ervan te voorspellen en aan de hand daarvan de koers van deze ontwikkeling te wijzigen?
Frank R. Ascione heeft een hiertoe houvast gevonden in de ontwikkeling van de empathie. Hij toont deze ontwikkeling mede aan de hand van dierenmishandeling en bestialiteit aan.
6.2 De ontwikkeling van de empathie versus die van geweld
De kindertijd vormt het begin van iedere ontwikkeling, zo ook die van de empathie en daartegenover de ontwikkeling van een dader van gewelds- en zedendelicten juist vanwege een gebrek aan empathie. Daarom begin ik met het schetsen van deze ontwikkelingen in de kindertijd en behandel de factoren die daarbij van belang zijn.
6.2.1 Kinderen
De geestelijke ontwikkeling van kinderen hangt af van verschillende factoren, die hun positieve maar ook negatieve invloed kunnen hebben.
Allereerst wordt een kind geboren met bepaalde kenmerken zoals een karakter. Daarnaast kunnen er in de hersenen al afwijkingen zijn als gevolg van een aangeboren defect of vanwege complicaties rond de geboorte, zoals een zuurstofgebrek.Vervolgens is er de omgeving van het kind die zijn invloed heeft. Niet alleen het gezin waarin het kind opgroeit, maar ook de leefomstandigheden en de mensen eromheen. Eigenlijk de hele maatschappij en alles wat zich er in bevindt.
Al deze factoren gezamenlijk hebben invloed op de ontwikkeling van empathie door het kind voor al hetgeen zich om hem heen bevindt. Dit heeft weer uitwerking op het gedrag dat een kind vertoont.
In het ergste geval ontwikkelt een kind een antisociale gedragsstoornis. Deze stoornis houdt in dat het kind weinig respect heeft voor hetgeen zich om hem heen bevindt, omdat hij het vermogen mist zich in de ander te verplaatsen. Dit komt niet alleen tot uitdrukking in de agressiviteit waarmee de omgeving wordt belaagd – wreedheid voor mens en dier, brandstichting, vernieling – maar ook in de oppervlakkige omgang met leeftijdsgenoten waarin onverschillig wordt gestaan tegenover het leed van anderen en manipulerend wordt gehandeld.
Het moet duidelijk zijn dat de ontwikkeling hiervan in de kiem gesmoord moet worden, voordat hij als antisociale persoonlijkheidsstoornis bij volwassenen “tot volle bloei” komt. Dit kan gedaan worden door een ontwikkeling van empathie.
Ik zal de ontwikkeling van empathie en de factoren die hierbij van belang zijn nog even toelichten aan de hand van een paar bevindingen die Frank R. Ascione deed op grond van dierenmishandeling, bestialiteit en het verband dat hij legde met gewelds- en zedendelicten.
Bestialiteit kan op zeer jonge leeftijd aan de oppervlakte komen. Enerzijds doordat een kind zelf mishandeld en misbruikt is en zijn eigen belevingen naspeelt met het dier: posttraumatisch spel. Anderzijds kan het zijn dat een kind door een ander kind of een volwassene gedwongen wordt tot bestialiteit. Omdat er geen mededogen met het kind zelf is getoond door de zelf gestoord zijnde volwassene, zal het kind dit ook niet met het dier hebben. Een goed rolmodel ontbrak en het kind werd juist geleerd om seksuele handelingen te ondergaan of te verrichten. Dit geldt vergelijkbaar voor dierenmishandeling. Dierenmishandeling kan ook gebruikt worden om kinderen emotioneel te mishandelen.
Geweld jegens dieren wordt vaak veroorzaakt doordat ouders en andere mensen in de naaste omgeving van het kind vooroordelen hebben en die aan het kind overdragen. Fobieën die hier soms het gevolg van zijn kunnen al tot dierenmishandeling leiden. Maar soms haten ouders een bepaalde soort zo erg dat ze hun kinderen zelfs moedwillig aanzetten tot het doden van dieren. Zo heb ik zelf ondervonden dat duivenmelkers vanwege het feit dat loslopende katten hun economisch waardevolle duiven vangen, hun eigen kind aanzetten tot het doden van alle loslopende katten in de buurt. Met als gevolg dat mijn eigen kat, die ik altijd panisch binnenhield, nog als enige in de buurt overbleef.
6.2.2 Volwassenen
De motieven voor mishandeling van dieren door volwassenen zijn vaak vergelijkbaar met die voor mishandeling van mensen en zijn uiteenlopend van aard.
Een poging om controle en discipline bij te brengen, heeft uit onwetendheid vaak geleid tot mishandeling. Hierbij is het niet altijd zo dat de mishandeling bewust kwaadwillend wordt gepleegd. Een vergelding voor leed dat de mens zelf is aangedaan door zijn tegenstander valt hierbij ook in het schemergebied.
Wat wel bewust kwaadwillend wordt gedaan is het mishandelen van het één om een ander te treffen, namelijk degene die hetgeen mishandeld wordt als dierbaar beschouwt. Dit kwaadwillend gedrag kan puur uit vergelding zijn, maar ook als middel ter emotionele mishandeling dienen. Van veel vrouwen die slachtoffer zijn van huiselijk geweld is bekend dat het dreigen met mishandeling van hun dierbaren als pressiemiddel werd gebruikt om te zorgen dat ze niet tegen hun mishandelingen in durfden te gaan.
Met het mishandelen uit haat wegens diepgeworteld vooroordeel jegens een bepaald(e) soort of ras, uit puur vermaak of zelfs uit sadisme is de kwaadwillendheid op zijn hoogtepunt.
Ook al lijken de motieven verschillend, ze komen allemaal voort uit één ding, een gebrek aan empathie, inlevingsvermogen voor hetgeen met de mishandeling getroffen wordt. Dit gebrek kan gradueel zijn, omdat het bij velen veelal veroorzaakt wordt door een gebrek aan kennis. Niet iedereen beschikt immers over dezelfde kennis. Zo weten sommige mensen die alles over het gedrag van katten weten dat wanneer een kat in iemands achillespees bijt dit bedoeld is als uitnodiging om te spelen en niet kwaad bedoeld is. Anderen die niets weten over het gedrag van katten zien de beet als een aanval, worden bang en ontwikkelen hierdoor soms een diepe haat voor katten. Het gebrek aan kennis en inzicht omtrent gedrag veroorzaakt een vermindering in empathie, maar schept wel een mogelijkheid tot verbetering via voorlichting.
Dit geldt echter niet in de gevallen waarin empathie echt voor goed verdwenen is, zoals bij sociopaten ofwel psychopaten. Ik heb tijdens de cursus forensische psychiatrie uit een les van dr. Bulten namelijk vernomen dat het vermogen tot empathie in de zogenoemde amirtolaag van de hersenen huist en dat deze door een voortdurende blootstelling aan of uitoefening van geweld onherstelbaar krimpt. Dit heeft dan als consequentie dat sommige individuen onbehandelbaar zijn.
Hoewel een groot deel der sociopaten al een een antisociale gedragsstoornis kende tijdens hun jeugd, werkte voor degenen waarbij dat niet met zekerheid te zeggen valt, hun beroep de wreedheid in de hand. In de zaak Fred West was dit het geval. De slachter ontpopte zich zo tot een ware serieverkrachter en -moordenaar.
Dat bestialiteit en dierenmishandeling een indicator vormen van dieperliggende psychische problemen en daarmee een verband vormen met geweld- en zedendelicten, kan worden bewezen aan de hand van de zaak Rudolf K. Hij genoot seksueel van het extreem lijden van mensen en dieren. En werd door het Pieter Baan centrum daarom als ‘poliform pervers’ bestempeld. Hij veroorzaakte dit lijden door extreem sadistische seksueel getinte mishandelingen en zag hierbij zijn weerloze slachtoffers puur als lustobjecten, vanwege een totaal gebrek aan empathie. Hij deed dit alles volgens eigen zeggen om de leegte in zijn voelen te vullen. De deskundigen waren van oordeel dat K. verminderd toerekeningsvatbaar is en achtten de kans op recidive van seksueel agressieve misdrijven zeer groot. Het opmerkelijke hierbij is wel dat ze enerzijds stelden dat er behandeling nodig was om recidive te voorkomen en daarom een oplegging van TBS met dwangverpleging adviseerden en dat ze anderzijds constateerden dat er voor de problematiek die K. betreft geen behandelmethode beschikbaar is, maar hooguit symptoombestrijding met behulp van libidoremmende medicatie. Daarnaast had K. al meer dan zestien jaar onder een TBS-regime geleefd en de meeste van zijn misdrijven gepleegd tijdens het proefverlof in het kader van de TBS. De behandeling heeft totaal geen effect gehad en K. verklaart zelfs zelf ter zitting dat hij van mening is er alleen slechter op te zijn geworden. Tot het innemen van medicatie bleek hij ook niet bereid. Er bleef zo geen andere mogelijkheid dan het opleggen van een levenslange gevangenisstraf.
Een ander voorbeeld van een sociopaat die van dierenmishandeling overgaat op verkrachting en moorden van mensen is Fred West, dat ik in de inleiding al even kort vermeldde. Deze sociopaat ontwikkelde gedurende zijn werk in een slachthuis een morbide obsessie met lichamen, bloed en ontleding. Voordien had hij geen enkele interesse in deze dingen gehad. Hij begon met het lastigvallen van kinderen en seksuele aanranding, later begon hij te moorden. Zijn eerste moordslachtoffer was zijn geliefde en haar ongeboren kind, wiens lichaam hij systematisch van ledematen ontdeed en samen met de foetus begroef. Hierna volgde nog een grote reeks slachtoffers waaronder zelfs zijn eigen kind, welke hij verkrachtte, vermoordde, wiens lichamen hij soms zelfs nog eens misbruikte alvorens hij ze verder slachtte. Zijn seksuele perversie was langzamerhand dwangmatiger geworden gedurende zijn huwelijk met Rosemary West die meehielp met het plegen van de misdrijven.
Nog een praktijkvoorbeeld om het verband tussen bestialiteit en gewelds- en zedendelicten te staven is de zaak John Raymond Travers uit Sidney, Australië. Hij genoot van het doden van dieren en stal dieren om aan zijn behoefte te voldoen. Hij had gewerkt bij een plaatselijk slachthuis en had zo zijn ervaring opgedaan. Hij genoot naast het doden van dieren ook van seks met dieren. Veel mensen die hiervan getuige waren geweest verklaarden dat de man lammetjes, kippen, varkens, geiten en schappen verkrachtte. Sommigen waren getuige geweest van een verkrachting van een schaap waarbij Travers net voordat hij zelf een orgasme kreeg het hoofd van het schaap naar achteren trok en de nek doorsneed. Later ging hij in groepsverband over op het aanvallen en verkrachten van vrouwen en homoseksuele mannen. Ook hen sneed hij de nek door tijdens de verkrachting net zoals hij eerder bij het schaap had gedaan.
Uit deze voorbeelden blijkt niet alleen de ernst van bestialiteit en dierenmishandeling voor het dier maar ook voor de mens zelf, omdat er een grote kans is dat een antisociale dader niet alleen dierlijke maar ook menselijke slachtoffers direct gaat treffen. De slachtoffers hebben allemaal gemeen dat ze van levend wezen tot puur een ding, een lustobject worden gedegradeerd door de dader.
6.3 Samenvatting
De ernst van bestialiteit en dierenmishandeling bestaat onder andere uit een verband met gewelds- en zedendelicten, doordat het plegen van deze delicten valt te verklaren uit een fundamenteel gebrek aan de empathie van de dader voor al hetgeen hij met het begaan van zijn misdaad raakt.
Het vermogen tot empathie kan in zekere mate ontwikkeld worden en het vermogen tot en de ontwikkeling van empathie hangt af van biologische, maar ook niet biologische factoren zoals de omgeving waarin een persoon zich bevindt.
Wanneer empathie werkelijk ontbreekt of is verdwenen, is verbetering of herstel in principe uitgesloten. Er is dan haast geen andere optie dan het onschadelijk maken van degenen die echt niet meer behandeld kunnen worden door middel van levenslange gevangenisstraf, omdat ze een levensgrote bedreiging vormen voor alle levende wezens binnen een samenleving.
http://www.lawandroar.nl/ ... /De_zondebok_hersteld.doc
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
dinsdag 19 maart 2013 om 23:16
quote:hans66 schreef op 19 maart 2013 @ 23:12:
Strike,
Vroeger had je enigszins vreemde wetten m.b.t. dieren. Een dier ontvoeren is diefstal. Een dier verwonden is beschadiging. Een dier doden is vernietiging of vernieling. Seks met een dier was, eh... masturbatie met een voorwerp? Nu wordt er wel onderscheid gemaakt tussen dieren en voorwerpen.
Nee, die vreemde wetten waarbij dieren voorwerpen zijn gelden nog steeds. Behalve de toevoeging mishandeling.
Verder staat het op veel gebieden nog steeds gelijk als een voorwerp.
Strike,
Vroeger had je enigszins vreemde wetten m.b.t. dieren. Een dier ontvoeren is diefstal. Een dier verwonden is beschadiging. Een dier doden is vernietiging of vernieling. Seks met een dier was, eh... masturbatie met een voorwerp? Nu wordt er wel onderscheid gemaakt tussen dieren en voorwerpen.
Nee, die vreemde wetten waarbij dieren voorwerpen zijn gelden nog steeds. Behalve de toevoeging mishandeling.
Verder staat het op veel gebieden nog steeds gelijk als een voorwerp.
dinsdag 19 maart 2013 om 23:16
quote:hans66 schreef op 19 maart 2013 @ 23:09:
Ik zag net een heel verhaal van BGB met het kopje "Problemen". Het is dus absoluut niet zonder gevaar. Ik vind dieren die kunnen bijten (maar normaal vaak niet doen) zoals honden en katten en zeer grote dieren (paarden, ezels, koeien, zelfs kalveren) erg gevaarlijk. Een groot dier kan een mens levensgevaarlijk verwonden.en vice versa,
Ik zag net een heel verhaal van BGB met het kopje "Problemen". Het is dus absoluut niet zonder gevaar. Ik vind dieren die kunnen bijten (maar normaal vaak niet doen) zoals honden en katten en zeer grote dieren (paarden, ezels, koeien, zelfs kalveren) erg gevaarlijk. Een groot dier kan een mens levensgevaarlijk verwonden.en vice versa,
dinsdag 19 maart 2013 om 23:20
quote:sabbaticalmeds schreef op 19 maart 2013 @ 23:17:
goh bgb wat een interessant materiaal, het is een goede onderbouwing dat dit soort zieke praktijken voor geen meter goed te praten valt.Wedden dat iedereen het te lang vindt om te lezen?
goh bgb wat een interessant materiaal, het is een goede onderbouwing dat dit soort zieke praktijken voor geen meter goed te praten valt.Wedden dat iedereen het te lang vindt om te lezen?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
dinsdag 19 maart 2013 om 23:21
quote:hans66 schreef op 19 maart 2013 @ 23:14:
Ik vind tongzoenen met een dier gevaarlijk. De mate van gevaar zal wel afhangen van welk soort dier, welk ras, en wat voor relatie (verstandhouding) je met het dier hebt. Maar ik ril bij die gedachte.Ik ril al bij de gedachte dat er iemand er werkelijk een gedachte aan spendeert.
Ik vind tongzoenen met een dier gevaarlijk. De mate van gevaar zal wel afhangen van welk soort dier, welk ras, en wat voor relatie (verstandhouding) je met het dier hebt. Maar ik ril bij die gedachte.Ik ril al bij de gedachte dat er iemand er werkelijk een gedachte aan spendeert.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
dinsdag 19 maart 2013 om 23:24
quote:blijfgewoonbianca schreef op 19 maart 2013 @ 23:15:
Hoofdstuk 6 De schakel
Op het oog lijken bestialiteit en dierenmishandeling voor velen futiel, het plegen van bestiale handelingen wordt vaak weggelachen als privé tijdverdrijf. Beelden van bestialiteit worden van mobiel naar mobiel even enthousiast overgezonden als een kinderachtige mop, alsof het niets is. En dan nog maar te zwijgen over de talloze pornografische afbeeldingen die via het internet verspreid worden. Geweld en seks zijn het nieuwe brood en spelen.(...)
[/URL]
Een stuk dat niets bewijst. Inderdaad, er is een verband tussen dierenmishandeling en mishandeling van mensen. Maar de discussie is nu juist of seks met dieren altijd mishandeling is.
Zolang dit onduidelijk is de moraal van het artikel zo goed als waardeloos.
Er wordt een verband gelegd dat er niet hoeft te zijn.
Daarnaast lijkt het artikel een beetje op alle artikelen die gaan over games, horrorfilms, extreme metal en hoe kinderen daardoor beïnvloedt worden: het kan allemaal best zo zijn dat er eventueel een causaal verband is, maar het wat mij betreft nog onvoldoende voor een algeheel verbod.
Tot slot heeft het artikel een ouderwetse moralistische toon, waarbij het verval van de ene moraal wordt gekoppeld aan de verval van de andere moraal.
Dit soort artikelen zijn met exact dezelfde toonzetting geschreven over vreemdgaan, hoerenlopen en homoseksualiteit. Keiharde argumentatie ontbreekt, maar de massa vindt het allemaal fantastisch klinken.
Och wee het Sodom en Gomorra.
Hoofdstuk 6 De schakel
Op het oog lijken bestialiteit en dierenmishandeling voor velen futiel, het plegen van bestiale handelingen wordt vaak weggelachen als privé tijdverdrijf. Beelden van bestialiteit worden van mobiel naar mobiel even enthousiast overgezonden als een kinderachtige mop, alsof het niets is. En dan nog maar te zwijgen over de talloze pornografische afbeeldingen die via het internet verspreid worden. Geweld en seks zijn het nieuwe brood en spelen.(...)
[/URL]
Een stuk dat niets bewijst. Inderdaad, er is een verband tussen dierenmishandeling en mishandeling van mensen. Maar de discussie is nu juist of seks met dieren altijd mishandeling is.
Zolang dit onduidelijk is de moraal van het artikel zo goed als waardeloos.
Er wordt een verband gelegd dat er niet hoeft te zijn.
Daarnaast lijkt het artikel een beetje op alle artikelen die gaan over games, horrorfilms, extreme metal en hoe kinderen daardoor beïnvloedt worden: het kan allemaal best zo zijn dat er eventueel een causaal verband is, maar het wat mij betreft nog onvoldoende voor een algeheel verbod.
Tot slot heeft het artikel een ouderwetse moralistische toon, waarbij het verval van de ene moraal wordt gekoppeld aan de verval van de andere moraal.
Dit soort artikelen zijn met exact dezelfde toonzetting geschreven over vreemdgaan, hoerenlopen en homoseksualiteit. Keiharde argumentatie ontbreekt, maar de massa vindt het allemaal fantastisch klinken.
Och wee het Sodom en Gomorra.
dinsdag 19 maart 2013 om 23:26
quote:strike schreef op 19 maart 2013 @ 23:24:
[...]
Een stuk dat niets bewijst. Inderdaad, er is een verband tussen dierenmishandeling en mishandeling van mensen. Maar de discussie is nu juist of seks met dieren altijd mishandeling is.
Zolang dit onduidelijk is de moraal van het artikel zo goed als waardeloos.
Er wordt een verband gelegd dat niet hoeft te zijn.
Daarnaast lijkt het artikel een beetje op alle artikelen die gaan over games, horrorfilms, extreme metal en hoe kinderen daardoor beïnvloedt worden: het kan allemaal best zo zijn dat er eventueel een causaal verband is, maar het wat mij betreft nog onvoldoende voor een algeheel verbod.
Tot slot heeft het artikel een ouderwetse moralistische toon, waarbij het verval van de ene moraal wordt gekoppeld aan de verval van de andere moraal.
Dit soort artikelen zijn met exact dezelfde toonzetting geschreven over vreemdgaan, hoerenlopen en homoseksualiteit. Keiharde argumentatie ontbreekt, maar de massa vindt het allemaal fantastisch klinken.
Och wee het Sodom en Gomorra.waarom vind jij het eigenlijk normaal? Omdat het "lekker gek" nieuwerwets is? Moet maar kunnen omdat het kan? 50 tinten kip?
[...]
Een stuk dat niets bewijst. Inderdaad, er is een verband tussen dierenmishandeling en mishandeling van mensen. Maar de discussie is nu juist of seks met dieren altijd mishandeling is.
Zolang dit onduidelijk is de moraal van het artikel zo goed als waardeloos.
Er wordt een verband gelegd dat niet hoeft te zijn.
Daarnaast lijkt het artikel een beetje op alle artikelen die gaan over games, horrorfilms, extreme metal en hoe kinderen daardoor beïnvloedt worden: het kan allemaal best zo zijn dat er eventueel een causaal verband is, maar het wat mij betreft nog onvoldoende voor een algeheel verbod.
Tot slot heeft het artikel een ouderwetse moralistische toon, waarbij het verval van de ene moraal wordt gekoppeld aan de verval van de andere moraal.
Dit soort artikelen zijn met exact dezelfde toonzetting geschreven over vreemdgaan, hoerenlopen en homoseksualiteit. Keiharde argumentatie ontbreekt, maar de massa vindt het allemaal fantastisch klinken.
Och wee het Sodom en Gomorra.waarom vind jij het eigenlijk normaal? Omdat het "lekker gek" nieuwerwets is? Moet maar kunnen omdat het kan? 50 tinten kip?
dinsdag 19 maart 2013 om 23:27
quote:sabbaticalmeds schreef op 19 maart 2013 @ 23:25:
Jammer dat de "ach mensen doen maar lekker wat ze willen doen" en "ach ik zie het probleem niet zo" en "ach vlees eten is ook erg" nu zwijgen
Ik zwijg niet hoor. Het gequote stuk slaat gewoon als een tang op een varken.
Zowel wetenschappelijk als qua argumentatieleer stelt het onvoldoende voor om mij van gedachten te doen veranderen.
Jammer dat de "ach mensen doen maar lekker wat ze willen doen" en "ach ik zie het probleem niet zo" en "ach vlees eten is ook erg" nu zwijgen
Ik zwijg niet hoor. Het gequote stuk slaat gewoon als een tang op een varken.
Zowel wetenschappelijk als qua argumentatieleer stelt het onvoldoende voor om mij van gedachten te doen veranderen.