Thuis
alle pijlers
Jaren lang mishandeld
donderdag 8 augustus 2019 om 01:59
Hallo iedereen,
Om het even kort te samen vatten: Ik ben vroeger 15 jaar lang mishandeld. Momenteel ben ik 17 jaar oud en woon ik nog steeds bij mijn moeder. Mijn ouders zijn 1 of 2 jaar geleden gescheiden.
Het verhaal:
Voordat we beginnen even een stukje over mijn vader:
• Alcohol verslaafd
• wiet verslaafd
• Hij deed aan karate
• Werkloos
Ik ben het eerste kind van mijn ouders.(in totaal hebben mijn ouders 5 kinderen)
Mijn vader wilde altijd al een dochter, hij had een typisch beeld in zijn hoofd. Hij had verwacht op een goede band en alles samen doen. Maar dat was bij mij niet het geval. Ik was het tegenovergestelde. Voorbeeld: ik huilde als baby zijnde altijd in zijn armen en wilde nooit bij hem zijn.
Nog een toevoeging: Mijn vader is altijd verslaafd aan wiet en drank geweest
Ook was ik totaal buiten zijn verwachtingen kwa uiterlijk, hij had een dunne dochter verwacht en ik ben stevig.
Elke keer als hij dronken was of hij had geen wiet begon hij zich te uiten op mij. Het waren de kleine dingetje zoals:
Als ik de deur niet achter me dicht deed werd ik direct uitgescholden of als ik gewoon liep schold hij mij uit omdat ik te zwaar liep.
En toen ik ouder werd kwam ik voor mezelf op, want ik wilde niet meer gepest worden door hem. Dus schold ik hem ook terug uit. En toen kwamen er letterlijk vechtpartijen uit. Ik had altijd blauwe plekken en mentaal was ik helemaal gebroken. Mentaal gebroken omdat hij mij zoveel pijn deed met zijn woorden.
Ooit hadden we een vechtpartij en tijdens die vechtpartij had hij mijn vinger gebroken. Ik was toen een jaar of 13/14. En ik ging naar het ziekenhuis met mijn moeder en ik moest liegen hoe het gebeurd was, omdat mijn moeder bang was dat ze mij en mijn zusjes/broertje uit huis zouden plaatsen.
Ook heb ik nog meer voorbeelden zoals:
• Ooit kwam hij achter me aan gerend en ik rende als een speer naar mijn slaapkamer. Hij wilde dwars door de deur komen en sloeg grote gaten in mijn kamer deur. Ik ben die deur nog steeds dankbaar, want hij kwam er namelijk niet doorheen.
• Als hij boos was op me en hij had me te pakken trapte hij mij keihard of sloeg hij met zijn vuisten op mijn borstkast. Omdat hij op karate een hoge band had kon hij ook goed doorslaan.
Soms had ik nog het probleem dat mijn moeder en zusje ook hem hielpen. Zo was er ooit een incident dat mijn zusje en moeder hem hielpen.
Voorbeeld:
• Mijn moeder hield me vast op de grond, mijn zusje sloeg mij met laarzen waar stalen neuzen in zaten en mijn vader trapte mij keihard in mijn zij.
Ook werd ik op de basisschool en middelbare school gepest. Dat waren ook moeilijke tijden. Ik kon nergens mijzelf zijn , want dat werd niet geaccepteerd en dat was het moeilijkste nog.
Nu zijn mijn ouders 1,5 jaar gescheiden en is er meer rust thuis. Ik heb vaak aangegeven bij mijn moeder dat ik naar een maatschappelijk werker wil, maar zij is daar blijkbaar tegen. Elke keer zegt ze dat ik er over heen moet komen, maar het lukt niet.
En elke keer praten mijn moeder en zusje nog over hem waar ik bij ben en dan vraag ik netjes of ze willen stoppen met dat onderwerp, maar ze gaan maar door. En ik heb het vanavond tegen hun geschreeuwd dat ze moeten stoppen met praten over dat onderwerp als ik er bij ben. Maar ze lachte mij keihard uit.
Ik kan niet wachten tot ik 18 ben, want dan ga ik op mezelf wonen.
Ik heb vaak naar mijn vriend foto's gestuurd, van bijvoorbeeld blauwe plekken en bloeduitstortingen. Gelukkig hebben we die foto's nog.
Nu is mijn vraag: Moet ik aangifte doen tegen mijn ouders? Ik persoonlijk vind van wel, maar het voelt zo raar. Want ik hou nog steeds van, maar ik zou het ze nooit vergeven. Het doet gewoon zoveel pijn. Ik zit met zoveel vragen. Zoals: Waarom kwam mijn moeder niet voor me op? Waarom was mijn moeder soms ook tegen me? Waarom gebeurde dit alleen bij mij en niet bij mijn andere zusjes?
Pfff, dit doet echt allemaal pijn om dit te herinneren.
Ik hoop dat jullie mij wat tips kunnen geven.
Om het even kort te samen vatten: Ik ben vroeger 15 jaar lang mishandeld. Momenteel ben ik 17 jaar oud en woon ik nog steeds bij mijn moeder. Mijn ouders zijn 1 of 2 jaar geleden gescheiden.
Het verhaal:
Voordat we beginnen even een stukje over mijn vader:
• Alcohol verslaafd
• wiet verslaafd
• Hij deed aan karate
• Werkloos
Ik ben het eerste kind van mijn ouders.(in totaal hebben mijn ouders 5 kinderen)
Mijn vader wilde altijd al een dochter, hij had een typisch beeld in zijn hoofd. Hij had verwacht op een goede band en alles samen doen. Maar dat was bij mij niet het geval. Ik was het tegenovergestelde. Voorbeeld: ik huilde als baby zijnde altijd in zijn armen en wilde nooit bij hem zijn.
Nog een toevoeging: Mijn vader is altijd verslaafd aan wiet en drank geweest
Ook was ik totaal buiten zijn verwachtingen kwa uiterlijk, hij had een dunne dochter verwacht en ik ben stevig.
Elke keer als hij dronken was of hij had geen wiet begon hij zich te uiten op mij. Het waren de kleine dingetje zoals:
Als ik de deur niet achter me dicht deed werd ik direct uitgescholden of als ik gewoon liep schold hij mij uit omdat ik te zwaar liep.
En toen ik ouder werd kwam ik voor mezelf op, want ik wilde niet meer gepest worden door hem. Dus schold ik hem ook terug uit. En toen kwamen er letterlijk vechtpartijen uit. Ik had altijd blauwe plekken en mentaal was ik helemaal gebroken. Mentaal gebroken omdat hij mij zoveel pijn deed met zijn woorden.
Ooit hadden we een vechtpartij en tijdens die vechtpartij had hij mijn vinger gebroken. Ik was toen een jaar of 13/14. En ik ging naar het ziekenhuis met mijn moeder en ik moest liegen hoe het gebeurd was, omdat mijn moeder bang was dat ze mij en mijn zusjes/broertje uit huis zouden plaatsen.
Ook heb ik nog meer voorbeelden zoals:
• Ooit kwam hij achter me aan gerend en ik rende als een speer naar mijn slaapkamer. Hij wilde dwars door de deur komen en sloeg grote gaten in mijn kamer deur. Ik ben die deur nog steeds dankbaar, want hij kwam er namelijk niet doorheen.
• Als hij boos was op me en hij had me te pakken trapte hij mij keihard of sloeg hij met zijn vuisten op mijn borstkast. Omdat hij op karate een hoge band had kon hij ook goed doorslaan.
Soms had ik nog het probleem dat mijn moeder en zusje ook hem hielpen. Zo was er ooit een incident dat mijn zusje en moeder hem hielpen.
Voorbeeld:
• Mijn moeder hield me vast op de grond, mijn zusje sloeg mij met laarzen waar stalen neuzen in zaten en mijn vader trapte mij keihard in mijn zij.
Ook werd ik op de basisschool en middelbare school gepest. Dat waren ook moeilijke tijden. Ik kon nergens mijzelf zijn , want dat werd niet geaccepteerd en dat was het moeilijkste nog.
Nu zijn mijn ouders 1,5 jaar gescheiden en is er meer rust thuis. Ik heb vaak aangegeven bij mijn moeder dat ik naar een maatschappelijk werker wil, maar zij is daar blijkbaar tegen. Elke keer zegt ze dat ik er over heen moet komen, maar het lukt niet.
En elke keer praten mijn moeder en zusje nog over hem waar ik bij ben en dan vraag ik netjes of ze willen stoppen met dat onderwerp, maar ze gaan maar door. En ik heb het vanavond tegen hun geschreeuwd dat ze moeten stoppen met praten over dat onderwerp als ik er bij ben. Maar ze lachte mij keihard uit.
Ik kan niet wachten tot ik 18 ben, want dan ga ik op mezelf wonen.
Ik heb vaak naar mijn vriend foto's gestuurd, van bijvoorbeeld blauwe plekken en bloeduitstortingen. Gelukkig hebben we die foto's nog.
Nu is mijn vraag: Moet ik aangifte doen tegen mijn ouders? Ik persoonlijk vind van wel, maar het voelt zo raar. Want ik hou nog steeds van, maar ik zou het ze nooit vergeven. Het doet gewoon zoveel pijn. Ik zit met zoveel vragen. Zoals: Waarom kwam mijn moeder niet voor me op? Waarom was mijn moeder soms ook tegen me? Waarom gebeurde dit alleen bij mij en niet bij mijn andere zusjes?
Pfff, dit doet echt allemaal pijn om dit te herinneren.
Ik hoop dat jullie mij wat tips kunnen geven.
donderdag 8 augustus 2019 om 02:20
Meisje meisje toch. Wat een ongelofelijk heftig verhaal zeg. Eerst even een 
Ik weet niet of je al weleens met iemand hierover hebt gepraat, maar mijn advies zou zijn, ga hiermee naar de huisarts. Vertel daar je verhaal. Dan weet iemand ervan af en dan kunnen jullie samen kijken hoe je hiermee het beste kunt omgaan.
Je schrijft dat je zodra je 18 bent op kamers gaat, kun je niet nu al gaan? Dit is toch geen doen zo voor jou! Niet alleen je vader is verschrikkelijk, maar je zus en moeder behandelen je ook compleet respectloos. Heb je nog andere familie (een tante oid) waar je misschien goed contact mee hebt, of anders misschien een docent of een ouder van een vriendin? Iemand die aan jou kant staat die jou kan helpen met praktische dingen van het regelen van een kamer? (Zo niet, dan kan het forum je hier altijd voorzien van tips.)
Of je aangifte moet doen... tja dat is iets wat je zelf moet besluiten. Wat er is gebeurd is zeker aangiftewaardig, maar ben je hier ook al klaar voor?
Sterkte kimkardash. Ik hoop dat je snel deze toxische omgeving achter je kunt laten
Ik weet niet of je al weleens met iemand hierover hebt gepraat, maar mijn advies zou zijn, ga hiermee naar de huisarts. Vertel daar je verhaal. Dan weet iemand ervan af en dan kunnen jullie samen kijken hoe je hiermee het beste kunt omgaan.
Je schrijft dat je zodra je 18 bent op kamers gaat, kun je niet nu al gaan? Dit is toch geen doen zo voor jou! Niet alleen je vader is verschrikkelijk, maar je zus en moeder behandelen je ook compleet respectloos. Heb je nog andere familie (een tante oid) waar je misschien goed contact mee hebt, of anders misschien een docent of een ouder van een vriendin? Iemand die aan jou kant staat die jou kan helpen met praktische dingen van het regelen van een kamer? (Zo niet, dan kan het forum je hier altijd voorzien van tips.)
Of je aangifte moet doen... tja dat is iets wat je zelf moet besluiten. Wat er is gebeurd is zeker aangiftewaardig, maar ben je hier ook al klaar voor?
Sterkte kimkardash. Ik hoop dat je snel deze toxische omgeving achter je kunt laten
donderdag 8 augustus 2019 om 03:46
Wat een naar verhaal, dikke knuffel to.
Ziet je vader je broers/zussen nog?
Wat is je doel van de aangifte?
Wil je vader nog iets/ contact van je?
Ik herken wel wat in jouw verhaal van mijn jeugd. Belangrijkste is nu dat je op jezelf gaat en je eigen leven gaat krijgen. Dat heeft mij destijds erg goed gedaan. Geen rekening houden met je ouders. Ik heb jaren later zelfs tijdje contact verbroken. Nu gaat het contact wel ok. Ik zie nu ook hun onmacht en heb het ze kunnen vergeven.
Persoonlijk zou ik geen aangifte doen. Behalve als je ziet dat hij nog contact heeft met je broers/zussen en bij hen hetzelfde doet. Dan zou ik aangifte doen in de hoop dat hij er hulp voor krijgt.
Voor nu kan je beter je energie stoppen in positieve dingen.
Ziet je vader je broers/zussen nog?
Wat is je doel van de aangifte?
Wil je vader nog iets/ contact van je?
Ik herken wel wat in jouw verhaal van mijn jeugd. Belangrijkste is nu dat je op jezelf gaat en je eigen leven gaat krijgen. Dat heeft mij destijds erg goed gedaan. Geen rekening houden met je ouders. Ik heb jaren later zelfs tijdje contact verbroken. Nu gaat het contact wel ok. Ik zie nu ook hun onmacht en heb het ze kunnen vergeven.
Persoonlijk zou ik geen aangifte doen. Behalve als je ziet dat hij nog contact heeft met je broers/zussen en bij hen hetzelfde doet. Dan zou ik aangifte doen in de hoop dat hij er hulp voor krijgt.
Voor nu kan je beter je energie stoppen in positieve dingen.
donderdag 8 augustus 2019 om 04:32
Wat is dat nou voor advies?MamaVeerle schreef: ↑08-08-2019 02:23Eerst een veilig huis zoeken en dan pas nadenken over aangiften. Ga naar de plaatselijke kerk! Zij kunnen verder helpen.
Dat is niet de kortste weg naar adequate hulp.
donderdag 8 augustus 2019 om 06:03
Ga je naar school of studeer je? Vaak is daar ook wel iets waar je hulp kunt krijgen ofzo. Een studentpsycholoog bijvoorbeeld of iets van maatschappelijk werk. Of een decaan of vertrouwenspersoon die je de weg kan wijzen naar hulp.
Ik lees dat je eigenlijk aangifte wil doen. Dan zou ik dat ook doen hoor. Misschien kan die vriend je helpen.
Ik lees dat je eigenlijk aangifte wil doen. Dan zou ik dat ook doen hoor. Misschien kan die vriend je helpen.
donderdag 8 augustus 2019 om 06:35
Je hebt geen toestemming van je moeder nodig om met een hulpverlener of psycholoog te gaan praten. Als ik jou was, zou ik een afspraak maken met de huisarts en daar je verhaal vertellen en een doorverwijzing vragen.
Wat betreft aangifte, denk ik dat je voor nu moet besluiten wat je prioriteiten zijn. Aangifte doen, vreet energie. Het heeft een grote impact op jezelf en je omgeving en het gaat misschien wel járen duren. Is dit het goede moment voor jou? Misschien kan je wat dat betreft eerst hulp vragen bij Veilig Thuis. Daar kunnen ze vast meedenken en je uitleggen hoe zo'n aangifte in zijn werk gaat.
Wat betreft aangifte, denk ik dat je voor nu moet besluiten wat je prioriteiten zijn. Aangifte doen, vreet energie. Het heeft een grote impact op jezelf en je omgeving en het gaat misschien wel járen duren. Is dit het goede moment voor jou? Misschien kan je wat dat betreft eerst hulp vragen bij Veilig Thuis. Daar kunnen ze vast meedenken en je uitleggen hoe zo'n aangifte in zijn werk gaat.
donderdag 8 augustus 2019 om 06:54
Ja. 100%.
Ik zou willen dat ik het gedaan had. Ik ben nu in de 40 en snap nog steeds niet wat mijn moeder bezielde om mijn vader zo z'n gang te laten gaan. Ik heb het leren accepteren en kan er goed mee omgaan zoals dat heet. Echter was mijn (veel oudere) broer net zo erg als mijn vader. Ik heb dus met geen van mijn familieleden contact meer. Als je aangifte gaat doen, moet je er rekening mee houden dat ook je andere gezinsleden zich tegen je zouden kunnen keren. Niet omdat ze je geen gelijk geven, maar omdat ze dan een andere weg besluiten in te slaan. Ik zeg niet dat dat gebeurt maar het kán.
Je bent 17 schrijf je, maar je hoeft geen 18 te zijn om stappen te ondernemen. Volgens mij kan dat nu al. Ik ga er vanuit dat je nog op school zit? Het is nu vakantie natuurlijk maar je kan zelf naar de huisarts, je kan zelf contact opnemen met instanties zonder dat je ouders dit te horen krijgen. Je kan zelfs al naar de politie. Ik heb het idee dat je moeder je wijs maakt dat je nog minderjarig bent en dus niets kan ondernemen nog. Dat is dus pertinent niet waar. Mijn moeder zei het ook, 'overdrijf niet zo, vergeet maar wat er gebeurt is'. Los van het feit dat ik dat niet kon, wilde ik het ook niet. Want situaties als deze zijn niet normaal en heel heftig om mee te dealen.
Ik wil je héél veel sterkte wensen, en maak er wat van. Het is mij gelukt dus dan moet het jou ook lukken
Ik zou willen dat ik het gedaan had. Ik ben nu in de 40 en snap nog steeds niet wat mijn moeder bezielde om mijn vader zo z'n gang te laten gaan. Ik heb het leren accepteren en kan er goed mee omgaan zoals dat heet. Echter was mijn (veel oudere) broer net zo erg als mijn vader. Ik heb dus met geen van mijn familieleden contact meer. Als je aangifte gaat doen, moet je er rekening mee houden dat ook je andere gezinsleden zich tegen je zouden kunnen keren. Niet omdat ze je geen gelijk geven, maar omdat ze dan een andere weg besluiten in te slaan. Ik zeg niet dat dat gebeurt maar het kán.
Je bent 17 schrijf je, maar je hoeft geen 18 te zijn om stappen te ondernemen. Volgens mij kan dat nu al. Ik ga er vanuit dat je nog op school zit? Het is nu vakantie natuurlijk maar je kan zelf naar de huisarts, je kan zelf contact opnemen met instanties zonder dat je ouders dit te horen krijgen. Je kan zelfs al naar de politie. Ik heb het idee dat je moeder je wijs maakt dat je nog minderjarig bent en dus niets kan ondernemen nog. Dat is dus pertinent niet waar. Mijn moeder zei het ook, 'overdrijf niet zo, vergeet maar wat er gebeurt is'. Los van het feit dat ik dat niet kon, wilde ik het ook niet. Want situaties als deze zijn niet normaal en heel heftig om mee te dealen.
Ik wil je héél veel sterkte wensen, en maak er wat van. Het is mij gelukt dus dan moet het jou ook lukken
donderdag 8 augustus 2019 om 07:45
wat een onzinMamaVeerle schreef: ↑08-08-2019 02:23Eerst een veilig huis zoeken en dan pas nadenken over aangiften. Ga naar de plaatselijke kerk! Zij kunnen verder helpen.
TO, ga naar je huisarts en/of bel met Veilig thuis
donderdag 8 augustus 2019 om 07:45
donderdag 8 augustus 2019 om 08:54
Ik zou naar de huisarts gaan of bellen met veilig thuis. Dit kan als je dat wil ook anoniem.
Wel lijkt me heel duidelijk dat je hulp nodig hebt. Hoe lang duurt het nog voordat je 18 bent? Kun je niet tijdelijk bij je vriend of een vriendin terecht?
O En aangifte doen, in theorie zou ik ja zeggen, maar zou eerst zorgen dat je een ander plekje hebt om te verblijven.
Sterkte
Wel lijkt me heel duidelijk dat je hulp nodig hebt. Hoe lang duurt het nog voordat je 18 bent? Kun je niet tijdelijk bij je vriend of een vriendin terecht?
O En aangifte doen, in theorie zou ik ja zeggen, maar zou eerst zorgen dat je een ander plekje hebt om te verblijven.
Sterkte
donderdag 8 augustus 2019 om 08:57
Aangifte doen lijkt mij zeer moeilijk voor je zelf als je nog thuis woont.
Maar kan wel.
Doe een melding bij veilig thuis.
Ga naar het maatschappelijk werk / sociaal wijkteam.
Zij. Kunnen er voor zorgen dat je in een kamertrainingproject of iets dergelijks kan gaan wonen. Is er geen andere familie waarbij je in huis zou kunnen.
Of kan je tijdelijk bij je vriend wonen?
Ik wilde al typen huisarts heeft weinig zin want die zullen doorverwijzen naar veilig thuis / maatschappelijk werk om je woonsituatie op te lossen.
Maar de huisarts kan je natuurlijk wel doorverwijzen voor psychische hulp om dit te verwerken.
Maar kan wel.
Doe een melding bij veilig thuis.
Ga naar het maatschappelijk werk / sociaal wijkteam.
Zij. Kunnen er voor zorgen dat je in een kamertrainingproject of iets dergelijks kan gaan wonen. Is er geen andere familie waarbij je in huis zou kunnen.
Of kan je tijdelijk bij je vriend wonen?
Ik wilde al typen huisarts heeft weinig zin want die zullen doorverwijzen naar veilig thuis / maatschappelijk werk om je woonsituatie op te lossen.
Maar de huisarts kan je natuurlijk wel doorverwijzen voor psychische hulp om dit te verwerken.
donderdag 8 augustus 2019 om 17:43
Wat een vreselijk naar bericht. Jij moet echt hulp zoeken en hebt daarvoor nooit toestemming nodig van anderen! Hulp is gratis en ze houden hun mond tegenover je moeder.
-Ga naar de huisarts. Die weet de weg naar goede hulp.
-Iedere gemeente heeft een sociaal wijkteam waarmee je met dit soort dingen terecht kunt. Ze helpen je met huisvesting, een inkomen en hulp.
-er zijn speciale opvanghuizen voor jongeren met problemen. Daar leer je ook zelfstandig worden.
- Haal belangrijke spullen weg uit je kamer of huis en breng ze naar een veilige plek (je vriend of een andere betrouwbare persoon). Denk aan kleding en spullen maar ook je bankpas en id kaart.
Je moeder steunt dit natuurlijk niet omdat ze bang is zelf in de problemen te komen. En dat men gaat kijken naar jongere kinderen. Maar dat is niet jouw probleem!!
-Ga naar de huisarts. Die weet de weg naar goede hulp.
-Iedere gemeente heeft een sociaal wijkteam waarmee je met dit soort dingen terecht kunt. Ze helpen je met huisvesting, een inkomen en hulp.
-er zijn speciale opvanghuizen voor jongeren met problemen. Daar leer je ook zelfstandig worden.
- Haal belangrijke spullen weg uit je kamer of huis en breng ze naar een veilige plek (je vriend of een andere betrouwbare persoon). Denk aan kleding en spullen maar ook je bankpas en id kaart.
Je moeder steunt dit natuurlijk niet omdat ze bang is zelf in de problemen te komen. En dat men gaat kijken naar jongere kinderen. Maar dat is niet jouw probleem!!
donderdag 8 augustus 2019 om 22:14