Mijn hond is ziek...

Arm dier... We zijn gisteren naar de DA gegaan maar die weet eigenlijk ook (nog) niet wat er aan de hand is).



Sinds zaterdagavond heeft ze bijna zwarte ontlasting, sinds maandagochtend komt dat er niet meer in drollen uit, maar in een gestage stroom. Niet heel dun, dat dan weer niet. Sinds diezelfde ochtend plast ze ook met bloed. En er zit bloed in een van haar oogkassen, als je naar haar ogen kijkt zie je een bruin en een bruin met rood omfloerst oog, best eng. Tandvlees is heel bleek, her en der lijken er wat rode puntjes op te zitten maar ze laat niet toe dat je er naar kijkt....Ze eet nauwelijks, ligt de hele dag op haar kussen, en ze gaat wel mee wandelen maar niet van harte. Als ze eenmaal buiten is, lijkt ze wel wat energie te krijgen en dan loopt ze wel een rondje mee, maar het moet niet te lang duren.



Gistermiddag zijn we bij de DA geweest, en die weet het eigenlijk niet. Het schijnt nogal bijzonder te zijn dat ze en bloed bij de urine, en bij de ontlasting heeft. Meestal is het een van beiden.

Een mogelijkheid die ze noemde was rattengif... nu wonen wij aan de bosrand, is onze hond er een van het soort "eet bij voorkeur poep van katten of andere honden", dus die kan best iets gegeten hebben wat giftig is. Rattengif of een giftige paddestoel ofzo. Normaal gezien pakt ze eigenlijk nooit planten/paddestoelen of zoiets. Poep, etensresten, dat soort dingen wel. Dus ik zou eigenlijk niet weten wat ze dan te pakken gehad heeft.



DA noemde ook nog een aantal ontstekingen, maar ze kon eigenlijk niets rijmen met alle verschijnselen bij elkaar. Voor de zekerheid heeft ze wel een vitamine K injectie gegeven, en tabletten meegegeven, mocht het rattengif zijn geweest. En antibiotica mocht het bloed bij de urine van een blaasontsteking zijn. Maar allemaal meer onder het mom, baat het niet...

Er is bloed afgenomen, als het goed is komt vandaag de uitslag ervan.



Vindt het zo sneu, te meer omdat dit al het zoveelste is in haar relatief kort leventje. Toen ze 1 was is er heupdysplasie geconstateerd, heeft aan beide kanten een bekkenkanteling gehad. Twee jaar later een operatie omdat ze iets in haar darmen had zitten wat was blijven steken, was echt kantje boord toen. Vorig jaar nog met spoed gesteriliseerd vanwege baarmoederontsteking... en nu dit weer. Ze is net 7, en dat is zelfs voor een Rottweiler(kruising) nog niet oud, maar ik heb heel erg het gevoel dat haar lijf gewoon een beetje op is door alles...



Wat ik met dit topic wil? Een beetje van me afschrijven vooral denk ik, het is toch al 7 jaar mijn kameraadje, heb veel tranen in haar vacht achtergelaten toen ik mijn relatie verbrak vijf jaar geleden, en ze is bijna altijd in de buurt. Een heerlijke knuffelkont, en zo lief met ons kleine meisje. Had gehoopt dat ze het lang genoeg zou redden zodat onze dochter zich haar later zou kunnen herinneren, maar zit het er nog in?

En is het bij iemand bekend, deze symptomen? Wat was het toen?

Ja, uitslag... witte bloedlichaampjes veel te veel, wat wijst op een ontsteking. Rode te weinig, maar niet heel veel te weinig. Een andere test wees uit dat haar lijf nu zelf bezig is nieuwe rode bl aan te maken, wat een goed teken is. Gif is onwaarschijnlijk. DA had liever gezien dat de urine en ontlasting al minder bloed hadden bevat, maar dat is dus niet. Hond is niet heel sloom maar ook niet heel levendig. Beide DA weten niet wat de oorzaak is.

Ze noemde nog barbesia, maar vond dat zelf niet waarschijnlijk. Wilde er wel een injectie tegen geven....?! Dat wordt door tekenovergebracht, maar dat kan het haast niet zijn. Morgen nog een keer langs om te checken hoe het er voor staat. Nu is het stabiel.

Thanks!

Ze is er niet meer... het ging vandaag slechter en slechter, ze wilde niets meer, niet wandelen, niet eten, niet drinken. Wat ze binnen kreeg, braakte ze weer uit. Steeds contact met de dierenarts gehad. Hoogstwaarschijnlijk heeft ze een tumor in de lever gehad, waardoor haar bloed niet meer stolde. Haar buik zat vol... was niets meer aan te doen geweest.

Dank jullie wel allemaal! Fijn dat er zo meegeleefd wordt, dat doet goed! Het is heel raar, het is net alsof ik haar steeds in mijn ooghoeken zie, ik doe nog een stapje opzij als ik iets laat vallen, zodat ze het kan oprapen. En ik vraag me af waarom de broodkorsten van mijn dochter onder de kinderstoel blijven liggen. En dan doet het iedere keer toch weer een klein beetje zeer dat we die lieve lobbes moesten laten gaan.