Thuis
alle pijlers
Niet mee bemoeien?
donderdag 7 september 2017 om 13:07
Hoi Viva'ers,
Ik zit met een probleem. En ik twijfel enorm aan wat ik moet doen en of ik überhaupt iets moet doen. Het laat me in ieder geval niet los.
Ik woon al acht jaar boven een buurman met een alcoholprobleem. Omdat de huizen gehorig kunnen zijn, het is maar net wat je qua volume gewend bent of wilt zijn, krijg ik veel mee van deze man. In de eerste twee jaar had de buurman een vriendin. Hij mishandelde haar stelselmatig en we hebben haar vaak, als buren zijnde, naar een blijf van mijn lijf huis moeten brengen. Hij heeft er zelfs voor vast gezeten. Helaas was het zo dat ze vaak uit eigen beweging terugkwam en het liedje opnieuw begon. Inmiddels is ze al enige tijd weg, is getrouwd en leeft het goede leven met een man die goed voor haar en haar kinderen lijkt te zijn. (We spreken elkaar nog regelmatig)
Toen de vriendin vertrok ging het al snel bergafwaarts met de buurman. Hij dronk zichzelf naar de kloten, schreeuwde het huis bij elkaar, sloeg waarschijnlijk (?) spullen kapot, belde iedereen die hij kon bellen, was paranoïde en dit alles resulteerde in een gedwongen opname. Ik dacht altijd dat een gedwongen opname ook echt gedwongen was, maar al snel liep hij weg uit de kliniek om nooit meer terug te keren. Alles begon opnieuw. En misschien nog wel erger dan het was geweest. De politie gaf hierbij aan dat ze hem de kans hadden gegeven om zijn leven te verbeteren, maar dat hij, nu hij zelf niet wilde, er alleen voor staat en de politie ook niets meer kan doen. Geen idee of dit werkelijk het geval is, dit hoorden we van de wijkagent.
Plotsklaps keerde de rust terug in de galerij. Het was net of de buurman met vakantie was. Maar dit bleek niet het geval. Hij was rustiger geworden, omdat hij opnieuw liefde had gevonden. We juichten het allemaal toe, vooral omdat hij zienderogen was veranderd. De man die altijd voor overlast zorgde was niet meer. En daar konden we, de buren, niet anders dan respect voor opbrengen. De vriendin op zichzelf was een verlegen/schuchtere dame (met in het verleden een verslavingsprobleem), die eigenlijk geen woord zei, tegen niemand, maar hé de buurman had zijn geluk teruggevonden. Tot twee weken geleden het, zoals ik het altijd heb genoemd, 'meubel smijten' weer begon. Het is dan net alsof hij zijn huis kort en klein slaat, maar of hij dat werkelijk doet? Geen idee. Wel had ik zo'n voorgevoel dat alles uit het verleden zich opnieuw zou gaan herhalen. In mijn hoofd bleef spoken dat we haar ook elk moment naar zo'n huis zouden kunnen brengen.
Afgelopen maandag waren mijn vriend voor afspraken buiten de deur. Mijn vriend moest voor een maagonderzoek naar het ziekenhuis en ik had iets werkgerelateerd. Opeens ziet mijn vriend de buurman binnenkomen met zijn vriendin. Vriendin is bont en blauw. Gevallen, zo zei ze. Maar ik heb daar sterk mijn twijfels bij. Tuurlijk kan ze zijn gevallen, maar dan moet ze echt wel plat op de snufferd zijn gegaan. Ze is aan beide zijden bont en blauw, tanden zijn naar achterengeklapt, kaak is aan één kant gekneusd en is het heel gek dat ik dat 'gevallen' niet geloof?
Vriend zegt dat het ziekenhuis meldingsplicht heeft en dat als zij, ook al is het pas de eerste keer, instanties moeten inschakelen als ze huiselijk geweld vermoeden. Maar bij de eerste keer al? Al met al maak ik me best wel zorgen om de vrouw. Gewoon omdat ik al eens heb meegemaakt wat hij zijn ex-vriendin heeft aangedaan.
Wat raden jullie aan?
Ik zit met een probleem. En ik twijfel enorm aan wat ik moet doen en of ik überhaupt iets moet doen. Het laat me in ieder geval niet los.
Ik woon al acht jaar boven een buurman met een alcoholprobleem. Omdat de huizen gehorig kunnen zijn, het is maar net wat je qua volume gewend bent of wilt zijn, krijg ik veel mee van deze man. In de eerste twee jaar had de buurman een vriendin. Hij mishandelde haar stelselmatig en we hebben haar vaak, als buren zijnde, naar een blijf van mijn lijf huis moeten brengen. Hij heeft er zelfs voor vast gezeten. Helaas was het zo dat ze vaak uit eigen beweging terugkwam en het liedje opnieuw begon. Inmiddels is ze al enige tijd weg, is getrouwd en leeft het goede leven met een man die goed voor haar en haar kinderen lijkt te zijn. (We spreken elkaar nog regelmatig)
Toen de vriendin vertrok ging het al snel bergafwaarts met de buurman. Hij dronk zichzelf naar de kloten, schreeuwde het huis bij elkaar, sloeg waarschijnlijk (?) spullen kapot, belde iedereen die hij kon bellen, was paranoïde en dit alles resulteerde in een gedwongen opname. Ik dacht altijd dat een gedwongen opname ook echt gedwongen was, maar al snel liep hij weg uit de kliniek om nooit meer terug te keren. Alles begon opnieuw. En misschien nog wel erger dan het was geweest. De politie gaf hierbij aan dat ze hem de kans hadden gegeven om zijn leven te verbeteren, maar dat hij, nu hij zelf niet wilde, er alleen voor staat en de politie ook niets meer kan doen. Geen idee of dit werkelijk het geval is, dit hoorden we van de wijkagent.
Plotsklaps keerde de rust terug in de galerij. Het was net of de buurman met vakantie was. Maar dit bleek niet het geval. Hij was rustiger geworden, omdat hij opnieuw liefde had gevonden. We juichten het allemaal toe, vooral omdat hij zienderogen was veranderd. De man die altijd voor overlast zorgde was niet meer. En daar konden we, de buren, niet anders dan respect voor opbrengen. De vriendin op zichzelf was een verlegen/schuchtere dame (met in het verleden een verslavingsprobleem), die eigenlijk geen woord zei, tegen niemand, maar hé de buurman had zijn geluk teruggevonden. Tot twee weken geleden het, zoals ik het altijd heb genoemd, 'meubel smijten' weer begon. Het is dan net alsof hij zijn huis kort en klein slaat, maar of hij dat werkelijk doet? Geen idee. Wel had ik zo'n voorgevoel dat alles uit het verleden zich opnieuw zou gaan herhalen. In mijn hoofd bleef spoken dat we haar ook elk moment naar zo'n huis zouden kunnen brengen.
Afgelopen maandag waren mijn vriend voor afspraken buiten de deur. Mijn vriend moest voor een maagonderzoek naar het ziekenhuis en ik had iets werkgerelateerd. Opeens ziet mijn vriend de buurman binnenkomen met zijn vriendin. Vriendin is bont en blauw. Gevallen, zo zei ze. Maar ik heb daar sterk mijn twijfels bij. Tuurlijk kan ze zijn gevallen, maar dan moet ze echt wel plat op de snufferd zijn gegaan. Ze is aan beide zijden bont en blauw, tanden zijn naar achterengeklapt, kaak is aan één kant gekneusd en is het heel gek dat ik dat 'gevallen' niet geloof?
Vriend zegt dat het ziekenhuis meldingsplicht heeft en dat als zij, ook al is het pas de eerste keer, instanties moeten inschakelen als ze huiselijk geweld vermoeden. Maar bij de eerste keer al? Al met al maak ik me best wel zorgen om de vrouw. Gewoon omdat ik al eens heb meegemaakt wat hij zijn ex-vriendin heeft aangedaan.
Wat raden jullie aan?
zondag 10 september 2017 om 05:09
Dan kun jij de nieuwe wijkagent toch gewoon inpraten over hetgeen jij weet? Bovendien rapporteert de politie wel over dergelijke zaken. Zelfs als jij alleen meldt dat je vermoedens hebt van of je zorgen maakt over.... betreft bewoner huisnummer ....... kijkt de nieuwe wijkagent in hun systeem wat er al bekend is over deze 'klant'.Raphunus schreef: ↑07-09-2017 13:37
De wijkagent die ons al jaren helpt zit in de ziektewet en door de aard van zijn ziekte en de snelheid waarmee hij zich ziek heeft gemeld, is de nieuwe wijkagent niet op de hoogte van wat hier zoal speelt.
Ik had nooit aan Veilig Thuis gedacht, maar ik heb ze gelijk gebeld.
Goed dat je veilig thuis hebt gebeld.
zondag 10 september 2017 om 14:47
Ik had de afspraak met de wijkagent dat ik zou bellen als er geluidsoverlast was. Buurman draait graag op 'stand disco' muziek. Ik belde en iemand uit een ander district belde me terug. Dat het nog wel erg vroeg was om geluidsoverlast te melden en dat ze mijn melding niet in behandeling konden nemen. Ik gaf aan dat het toch echt de afspraak was met de wijkagent en toen pas ging hij in het systeem. Door dit alles ben ik het vertrouwen in de agenten verloren. Ik mis echt onze eigen wijkagent. Dit is net alsof ik continu tegen een muur praat. Veilig Thuis was daarentegen heel welwillend. Dat gaf vertrouwen.