Rouwen om kat

20-05-2012 19:12 24 berichten
Alle reacties Link kopieren
Onze kat is afgelopen vrijdag ingeslapen. Hij had ongeneeslijke kanker. Hij was 13 jaar oud.



Op het moment van inslapen bleef ik vrij kalm, het voelde heel onwerkelijk. Maar achteraf... het is alleen maar huilen, huilen, huilen geweest. Ik heb het er zo moeilijk mee! Ook als ik zie hoe onze andere katten naar hem lopen te zoeken. Ik mis hem echt verschrikkelijk!

Het besef dat hij echt, echt weg is dringt langzaam door. Morgen moet ik werken, maar ik heb geen idee hoe ik me zal kunnen concentreren. Ben ook bang dat ik op het werk moet huilen. Niet erg professioneel natuurlijk...



Wat ik hiermee wil? Misschien wat troostende woorden. Of herkenning. Want soms voel ik me zo'n aansteller, het is 'maar' een dier... Maar het was mijn dier en ik mis hem!
Time spent with a cat is never wasted
Alle reacties Link kopieren
Hoe kun je dat nou zeggen, het is 'maar' een dier. Zou je je voelen over zo 'maar' iets dan?



Ik zit ook in de rouw nu. Mijn jonge hond is net verongelukt. Dus herkenning.

Helaas. Kan dit gevoel missen als kiespijn. Jij waarschijnlijk ook. Sterkte.
Alle reacties Link kopieren
Nou ja, het is voor mij niet 'maar' een dier, absoluut niet. Maar ik heb in het verleden, bij het overlijden van een dier, wel vaker dat soort commentaar gehad.

Waardoor ik het gevoel heb dat zulk verdriet om een huisdier misschien een beetje 'not done' is of zo.



Dankjewel en jij ook ontzettend veel sterkte, wat vreselijk van je hondje
Time spent with a cat is never wasted
Alle reacties Link kopieren
meis, gewoon je verdriet laten gaan! So what wat een ander er van denkt?



Ik weet zeker dat mijn collegae juist heel lief voor me zouden zijn als ik verdrietig zou zijn om mijn kat/hond/konijn of what ever... Geeft toch alleen maar aan dat je gevoel in je donder hebt?



Sterkte, meis! Ik weet hoe je je voelt... Je ontkomt er niet aan als je dieren hebt, helaas!
"Please God, if you can't make me thin, make my friends fat!"
Alle reacties Link kopieren
Sterkte. Ik krijg ook nog steeds tranen in mijn ogen als ik een foto van mijn mooie lieve poesje zie. Denk aan de mooie momenten en jr. Mag best huilen in de auto naar huis..
Alle reacties Link kopieren
Laat gewoon je tranen de vrije loop meis. Het verdriet om het verlies van een huisdier doet pijn,veel pijn.

Sterkte



Iones jij ook sterkte meis.
Herkenbaar hoor. Heb twee van mn katten in moeten slapen vanwege kanker waar niks meer aan te doen was. Wat heb ik me klote gevoeld zeg! Heeft echt een tijdje geduurd voor ik er overheen was. Sterkte ermee
Voor ieder ander was jouw kat "maar" een dier. Voor jou was het je vriend, je maatje. Geen aanstellerij, gewoon verdriet om het verlies van een persoontje waar je zo van hield. Sterkte meid
Alle reacties Link kopieren
heel veel sterkte ik ken het gevoel ook het is verschrikkelijk
Het is toch je maatje, je huisgenootje? Als je daar al niet verdrietig om mag zijn....sterkte!



Als één van mijn heren wat overkomt dan kun je mij ook opdweilen. Verschrikkelijk zeg.
Alle reacties Link kopieren
Trek het je niet aan van dat commentaar van andere mensen. Gemakkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, maar niemand kan weten wat hij voor je heeft betekend.

Zo kan ook niemand oordelen dat je verdriet onterecht is, omdat het `slechts´ om een dier gaat.
Oh nee!!! Niet die relaasiepijler!!
Natuurlijk mag je rouwen om je kat, je maatje. Als je een dier zo lang hebt gehad, dan is het een heel geliefd onderdeel van je leven.



Je hebt uit compassie het besluit tot inslapen genomen. Pijnlijk, maar wel uit liefde.



Sterkte!
Alle reacties Link kopieren
Heel erg bedankt voor jullie lieve reacties, die doen me goed.

Vooral ook het besef dat ik echt wel verdriet mag hebben, wie zijn andere mensen om me dat te 'verbieden'?



Voor iedereen die dit ook heeft meegemaakt, heel veel sterkte!
Time spent with a cat is never wasted
Alle reacties Link kopieren
Ik heb staan huilen in de supermarkt, vrijwilligersbaan en veel thuis. Als iemand maar vroeg naar hoe het afgelopen was met mijn mooie Plum (poes) of hun medeleven toonden.

Geen enkel gênant gevoel bij en die enkeling die wat minder tactisch is/was "moet je je kat maar niet naar buiten laten", heb ik mij niks van aangetrokken er zijn gelukkig veel mensen die je wel snappen en je verdriet niet vreemd vinden.



Sterkte en als je de tranen voelt komen, gewoon laten gebeuren, opkroppen is funest!
Alle reacties Link kopieren
Hoi Stofmuis en de anderen, lees ook even in mijn topic over Takkie. Best emotioneel misschien, maar ik wil je een hart onder de riem steken dat het heel NORMAAL is om zo verdrietig te zijn, ondanks de reacties uit je omgeving. Sterkte.



En inderdaad Iphoney, er was bij mij ook niemand die echt ernaar vroeg. Terwijl ik stilletjes zowat een paar van de moeilijkere dagen van m'n leven doormaakte. Gelukkig waren er wel een aantal mensen zoals mijn ouders en beste vriend die wísten hoe close ik met mijn katje was, zij hadden het er zelf ook verschrikkelijk moeilijk mee.
Alle reacties Link kopieren
Vandaag ging het gelukkig wel op het werk. Collega's vroegen wel hoe het ging en toen heb ik ook eerlijk gezegd dat ik me nog steeds k-u-t voelde en verdrietig was. Gelukkig begrepen ze dat! Heb toen niet hoeven huilen. Later op het toilet dan weer wel...



dfduo, ik heb inderdaad jouw topic over Takkie gelezen. Ontzettend veel sterkte ook voor jou!



Iphony, bedankt en jij ook veel sterkte!



Ik vraag me af hoe lang ik me zo zal blijven voelen. Natuurlijk is daar geen tijd op te plakken, maar hoe lang duurde het bij jullie?
Time spent with a cat is never wasted
He stofmuis,



Ik begrijp je heel goed, laat de rest maar denken, het is vreselijk je maatje te verliezen!



Ik heb, gelukkig geen ervaring met het verliezen van katten, maar heb het laatst met een vriendin meegemaakt



Ze wilde absoluut geen andere kat, maar een maand later was het gemis zo groot dat we een nieuwe zijn gaan halen voor haar. Geen vervanging, maar een opvulling van de leegte...



Ik zie vaker mensen om me heen die nog intens rouwen om hun maatje, maar na een maand lijken de tranen op te zijn; dat betekent niet dat je geen verdriet meer hebt, maar het 'ergste' is eraf dan.



Heel veel sterkte!
Alle reacties Link kopieren
@tzippa, ik weet nog niet of en wanneer ik een nieuwe kat wil. Het is me even door mijn hoofd geschoten, dat wel, omdat het misschien zou helpen met de verwerking. Je richt je aandacht dan ergens anders op. Heeft het geholpen bij je vriendin? Ik hoop van wel!

Wie weet, over een tijdje. Maar nu is het nog te vers allemaal.



Bedankt
Time spent with a cat is never wasted
Alle reacties Link kopieren
Ach jee, ik lees dit met een spinnend poesje in mn armen en ik krijg al tranen in mn ogen als ik eraan denk, wat vreselijk naar!



Gun jezelf de tijd en de ruimte om te rouwen om je maatje. Mensen zijn inderdaad vaak horken als het gaat om je huisdier maar dat is hun probleem. Sterkte!
Alle reacties Link kopieren
@Stofmuis het is nu precies 2 weken geleden dat wij in de avond het gevreesde telefoontje kregen van de dierenambulance. Die donderdag/ vrijdag ervoor miste ik mijn poes al. Ik heb vanaf vrijdag tot maandag veel stress gehad en huilen om de angst van een verkeerde afloop. Na het telefoontje tot zeker een week later heb ik elke dag wel een paar keer gehuild. Het accepteren ging beter toen ze terug was in een urn. Het schuldgevoel is pas sinds 2 tot 3 dagen weg. Ik huil niet meer dagelijks, maar zit nu wel weer tranen uit mijn ogen te poetsen :(. Ik hou de mooie herinneringen vast en de wetenschap dat ze wel 6 mooie jaren heeft gehad bij ons! De toedracht hoe ze is overleden probeer ik zoveel mogelijk te blokken!



Zo is het tot nu aan toe bij mij, maar ieder heeft een andere manier van rouwverwerking, maar de fases zijn vaak hetzelfde de tijd niet.



En wij hebben al wel een nieuw vriendje gister opgehaald voor onze lieve kater. Een 3 jarige held op sokken die nu rustig aan het wennen is. Zoals eerder is gezegd, geen vervanging, maar wel zo compleet en goede afleiding! Ik dacht eerst dat het te vroeg zou zijn, maar het voelt goed.
Alle reacties Link kopieren
Ik heb 3 weken geleden mijn hondje in laten slapen dus ik weet hoe je je voelt :cry: het is vreselijk.... De enige tip die ik kan geven is laat alles de vrije loop.... En denk niet als je je weer goed voelt na 2 weken ofzo dat je erover heen bent uit eige ervaring kan ik helaas zeggen dat het daarna dan alleen maar erger voelt.. Het blijft altijd een zwal plekje in je hart maar het gevoel wat ke nu heb slijt met de tijd..



Heel veel sterkte :rose:
Alle reacties Link kopieren
Heel erg bedankt allemaal en sterkte voor iedereen die ook een huisdier moet missen :hug:



Het gaat al een stukje beter, het werk geeft veel afleiding gelukkig. Maar op sommige momenten overvalt het me ineens, dat ik iets tegen de kat wil zeggen en dan schrik van het feit dat hij er niet meer is... Dat blijft echt moeilijk. Het huilen is ook wat minder, maar ik huil sowieso niet zo gauw.



Het komt wel goed met ons, echt wel. Ik ga het alle tijd geven die het nodig heeft.
Time spent with a cat is never wasted
Alle reacties Link kopieren
Voor mij hielp het trouwens ook om me over andere dingen 'uit de natuur' te 'bemoederen'.

Plantjes, of andere diertjes.
Alle reacties Link kopieren
dfduo schreef op 23 mei 2012 @ 10:26:

Voor mij hielp het trouwens ook om me over andere dingen 'uit de natuur' te 'bemoederen'.

Plantjes, of andere diertjes.




Toen ik voor het eerste meemaakte dat een kat overleed, heb ik het ook zo aangepakt.



Ik vond het ook prachtig en troostend om naar foto´s van kittens en andere jonge dieren te kijken, omdat ze zo onbeholpen en aandoenlijk zijn.

:-]
Oh nee!!! Niet die relaasiepijler!!

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven