Spontaan langskomen

quote:dash2in1 schreef op 29 oktober 2012 @ 12:00:

Ik heb een keer meegemaakt dat mijn zus langskwam terwijl ik "bezig" was. Ik deed alsof ik niet thuis was Is dat erg?

Wow, jeetje zeg, ik zou stikchagerijnig worden van zulke (schoon)ouders. Je hebt toch ook een eigen leven? Je hebt toch ook een prive?! Je moet je in je eigen huis toch vrij kunnen bewegen, bloot kunnen zijn, vrijen, zonder de angst te hebben dat je (schoon) moeder inene op de gang staat.



Ik vind het ronduit asociaal!

Wat een verhaal en ik moet er echt niet aan denken. Die mensen hebben blijkbaar geen hobby's. Ik vind dat je hier echt wat aan moet doen, want hoe langer je ermee wacht, hoe moeilijker het wordt. Je man zou bijv. kunnen zeggen dat jij je eigen ouders 1 x per week ziet, en jij dat vaak genoeg vind. En dat jij het niet durft te zeggen maar dat het echt te vaak voor je is. Natuurlijk is het hard, maar als jullie er niets aan doen zal het zo blijven, en je ergernis zal alleen maar groter worden.



Deze mensen hebben nog nooit van privacy gehoord en respect voor een ander. Met de sleutel binnenkomen, drinken pakken, hoepel toch even op!



Hoe gaan jullie het aanpakken?

quote:paulala schreef op 31 oktober 2012 @ 14:25:

We zijn naar hetzelfde dorp verhuisd een paar maanden terug en toen heeft het dus deze vormen aangenomen. Op de flat deden wij gewoon niet open. Nu moet ik met de gordijnen dicht zitten als ik niet open wil doen.

Deze mensen (echt wel lief hoor) leven voor hun kinderen en kleinkinderen. Maar hoe lief ze ook zijn, ze gaan echt over grenzen heen. Mijn man deelt gelukkig mijn mening en zegt dus regelmatig: kun je niet even bellen voordat je komt? Maar dan is steevast het antwoord van moeders: hoezo, je bent er toch?

Mijn man kan ook veel beter zijn ouders negeren als ze er zijn. Ik vind dat wat onbeschoft, maar dan zit ik ze dus te entertainen. Als we heel bot zijn, dan wordt de sfeer ook grimmiger maar ze komen er niet minder om! Sterker nog, mijn schoonmoeder zat te klagen dat ze bij de ex van mijn man altijd werd weggekeken maar dat zij toch ook recht had om bij haar zoon op visite te gaan? haha dus wat zoonlief ook zegt, ze willen het niet horen.

Ze hadden eerst ook de huissleutel, maar die hebben we al terug. Ze kwamen zonder aanbellen gewoon binnen, pakten zelf wat te drinken of te eten (of je zelf nu thuis bent of niet!!!!), zetten boodschappen in mijn vriezer, de ene keer was het wel voor ons, de andere keer niet. Of als ik dan boven was, en ik wist niet dat een van de twee zichzelf binnen had gelaten, dan schrok ik me dus kapot als ik uit de douche kwam (in mijn nakie!) en ik tegen mn schoonmoeder aan liep! (ze komen niet alleen als ze weten dat mn man thuis is, ze komen ook als ze weten dat hij naar zn werk is en ik thuis ben).

Nadat we de sleutel hadden teruggekregen (vond ik toch al dapper dat ik dat had gevraagd!) liet mijn schoonvader zichzelf nog steeds binnen door achterom te lopen en dan met het nodig rek- en strekwerk de achterpoort te openen (die via de binnenkant een schuif had) en door de openstaande tuindeur naar binnen te lopen (we weten nu wel waar onze zwakke plekken zitten, we zijn nu inbreker proof!). Om dan weer naar boven te stiefelen (want niemand was beneden) en daar mijn man een hartaanval te bezorgen omdat die zich net aan het omkleden was.



Ik snap nu dat mijn titel niet klopt. Maar ik was nog wat zoekende waar het nu aan lag. De reacties hier hebben mij geholpen de boel op een rijtje te krijgen. Vaak vind ik het ook wel gezellig. Het zijn gezellige en lieve mensen. Dus ik kan me ook voorstellen dat zij mixed signals krijgen van ons. De ene keer vinden we het leuk, maar na 3 keer achter elkaar niet meer. Maar dat willen zij niet begrijpen. Iedere discussie daarover neigt naar ruzie en dat willen we ook niet.



Maar we (mn man) zal het toch duidelijk moeten maken en als onze argumenten weggewuifd worden dan moeten we denk ik toch eindigen met een zin als: jammer dat het niet inziet, maar zo willen wij het en niet anders.



Het klinkt misschien hard, maar zulke schoonouders zouden mij ook zomaar m'n relatie kunnen kosten. Allemachtig, ze eigenen zich gewoon jullie huis toe. Bij mij heeft geen enkel bezoek boven iets te zoeken, zonder dat ze daarvoor uitgenodigd zijn.

Laat je man het maar heel duidelijk maken dat dit echt over al jullie grenzen heengaat. Dan maar even wat minder gezellig. Ik zou er een stevige ruzie voor over hebben.

Persoonlijk zou ik er een verhuizing voor over hebben, om mijn huis weer privé te hebben.

Ik zou juist een keer flink een nummertje maken op de bank als je zijn ouders verwacht. Wedden dat je man dan opeens wel afdoende maatregelen kan nemen tegen zijn ouders?

Ik vind het juist leuk als mensen langs komen spontaan, maar dat gebeurt niet zoveel, jammer. Soms doe ik niet de deur open als mijn moeder ervoor staat, Ze woont bij mij om de hoek en soms komt ze gewoon te veel naar mijn mening en dan voor onzin dingen aan de deur.

Dan heb ik echt geen zin in haar. Ik ben 26 jaar maar ze is goed in betutelen, Eet je wel genoeg, moet je het niet schoonmaken etc . Mij vader die belt of smst van te voren altijd



Ik ben 26 gvd geen 5

@ Chantal



Maar dan wel je als een klein kind gaan 'verstoppen' als mamma aan de deur staat!



Nee dat is lekker volwassen...

Ik heb standaard de deurbel uitstaan. Heerlijk rustig zo. Visite altijd op afspraak.

Fijn dat je man hier stellig in is en jullie de ergernis samen hebben en aan willen pakken. De deur niet opendoen zal toch wel duidelijk genoeg zijn.

Goed dat jullie het aanpakken terwijl de relatie tussen jullie en je schoonouders nog goed is. Om een relatie goed te houden, moet je niet uit beleefdheid over je heen laten walsen. Complimenten dat je de goede kanten van je schoonouders nog ziet, ik was ze al zoooo spuugzat geweest.

Ik blijf het heel erg raar vinden om de deur niet open te doen als er iemand aanbelt of de bel uit te zetten. Alsof je een klein kind bent dat niks durft te zeggen in plaats van een volwassen vrouw (of man).



En soms staan er ook gewoon mensen aan je deur die niet voor de lol bij je aanbellen en op visite komen. Zoals de politieagenten die mij 6 jaar geleden kwamen vertellen dat mijn man bij een verkeersongeval overleden was. Als ik toen niet open had gedaan dan had ik veel later geweten wat er gebeurd was. Dat had ik verschrikkelijk gevonden.

Ik vind het lastig. Op zich vind ik het niet erg als mensen onverwachts langskomen, gezellig zelfs. Maar het is geen uitzondering als ik met ongekamd haar in pyjama op de bank zit en mijn huis een zootje is. Ik durf dan geen nee te zeggen (het komt niet uit, andere keer? Bijv.) maar het voelt uiterst ongemakkelijk om iemand dan binnen te laten.



Mocht mijn huis nou altijd netjes zijn en ik er, ook als ik een hele dag thuis ben, altijd netjes uitzien, dan had ik het niet erg gevonden als mensen onverwachts langskwamen.



Op dit moment ben ik erg blij dat het vrijwel nooit gebeurd. En als het wel gebeurd en het is echt te erg om iemand binnen te laten, dan doe ik niet open. En dat vind ik heel erg, en ik zou dus dolgraag willen dat ik fatsoenlijk mijn huis bij kon houden zodat dat niet nodig zou zijn. Ik ben daar hard mee aan de slag, het lukt steeds iets beter, ik laat het minder uit de hand lopen en heb soms zelfs aan één uurtje al genoeg om mijn hele huis aan kant te hebben. Een hele vooruitgang, maar het kan en moet nog beter.

Ik vind het prima als mensen onverwachts langskomen. Zolang ze het ook prima vinden dat het niet altijd uitkomt en ze dus niet naar binnen kunnen.