Thuis
alle pijlers
Verdrietig
zaterdag 12 mei 2012 om 12:22
Ik ben verdrietig, mijn hondje is overleden door een stomme fout van de dierenarts.
Nu mis ik haar ik wist niet dat je om een huisdier zo verschikkelijk verdrietig kon wezen.
Nu weet ik dat wel, ik dacht altijd als iemand daar om huilde van ach, er zijn wel ergere dingen.
en dat is natuurlijk ook wel zo, maar nu weet ik wel dat je daar echt verdriet van kunt hebben.
Mijn oudste heeft er ook verdriet van.
Het is een lege bende hier, ondanks dat de kinderen druk zijn mis ik het geren en dat aandacht vragen van het beestje.
Ik blijf maar verdrietig worden.
Ik wilde het even van mij afschrijven.
Nu mis ik haar ik wist niet dat je om een huisdier zo verschikkelijk verdrietig kon wezen.
Nu weet ik dat wel, ik dacht altijd als iemand daar om huilde van ach, er zijn wel ergere dingen.
en dat is natuurlijk ook wel zo, maar nu weet ik wel dat je daar echt verdriet van kunt hebben.
Mijn oudste heeft er ook verdriet van.
Het is een lege bende hier, ondanks dat de kinderen druk zijn mis ik het geren en dat aandacht vragen van het beestje.
Ik blijf maar verdrietig worden.
Ik wilde het even van mij afschrijven.
zaterdag 12 mei 2012 om 12:29
Er zat een luchtbel in het infuus zeiden ze.
Dat is dus in mijn hond gekomen, en ze hebben nog adrenaline gegeven en gereanimerd... maar het hielp niet.
Ik was heel erg boos, maar die arts huilde ook omdat het haar fout was met dr collega.
Dus ik vind het dan ook erg voor hun.
een routine fout zeg maar.
Ze doen het zo vaak dat ze vergeten zijn het te controleren.
Dat is dus in mijn hond gekomen, en ze hebben nog adrenaline gegeven en gereanimerd... maar het hielp niet.
Ik was heel erg boos, maar die arts huilde ook omdat het haar fout was met dr collega.
Dus ik vind het dan ook erg voor hun.
een routine fout zeg maar.
Ze doen het zo vaak dat ze vergeten zijn het te controleren.
zaterdag 12 mei 2012 om 12:29
Heel veel sterkte! Verdriet om een huisdier, ik ken het maar al te goed . Je mag verdriet hebben. Een huisdier missen is niet iets om makkelijk overheen te stappen. Zijn/haar aanwezigheid en onvoorwaardelijke liefde is niet niets. Ergere dingen, tuurlijk maar dat maakt het verlies en verdriet niet minder pijnlijk. Dat is een dooddoener, althans ik kan er niks mee.
Geef je verdriet de ruimte en tijd...
Geef je verdriet de ruimte en tijd...
zaterdag 12 mei 2012 om 12:33
Ja, daar heb je gelijk in iphony.
Ik wist niet hoe dat voelde, want ik hecht me niet aan dieren en bijna niet aan mensen.
Maar deze keer wel, en daarom heb ik er ook verdriet van omdat ik van dat beest houd.
En spijt heb dat ik haar er heen heb gebracht.
Ze wilde ook niet, en ik was al doodsbang.
Maar dacht dat het mn eigen angst was, ik ben wel bezorgd om mensen/dieren waar ik van houd dus dacht dat het aan mij lag.
Maar ik had naar dat gevoel moeten lluisteren en normaal afscheid van die hond moeten nemen maar ik dacht ach, ze komt straks terug en dan is alles goed.
Niet dus.
Dus ik ben ni9et alleen verdrietig ik voel me ook nog behoorlijk schuldig ook.
Ik wist niet hoe dat voelde, want ik hecht me niet aan dieren en bijna niet aan mensen.
Maar deze keer wel, en daarom heb ik er ook verdriet van omdat ik van dat beest houd.
En spijt heb dat ik haar er heen heb gebracht.
Ze wilde ook niet, en ik was al doodsbang.
Maar dacht dat het mn eigen angst was, ik ben wel bezorgd om mensen/dieren waar ik van houd dus dacht dat het aan mij lag.
Maar ik had naar dat gevoel moeten lluisteren en normaal afscheid van die hond moeten nemen maar ik dacht ach, ze komt straks terug en dan is alles goed.
Niet dus.
Dus ik ben ni9et alleen verdrietig ik voel me ook nog behoorlijk schuldig ook.
zaterdag 12 mei 2012 om 12:43
Oh wat herken ik mijzlf in je verhaal. Mijn situatie is anders,, poes is afgelopen zondag doodgereden, ze is nu weer bij ons in een mooie urn.
De herkenning zit in de schuldgevoelens. Wat als ik....
Alleen hoe lang je daar ook meebezig bent, het antwoord komt niet. Nog erger ons lieve huisdier ook niet.
Het zijn logische stappen in de rouwverwerking. Zit er ook nog midden in, maar weet nu dus heel praktisch gezien dat het erbij hoort. Emotioneel is dat nog erg lastig. Ik kan zeggen dat je niks met opzet hebt gedaan en daarmee jezelf geen verwijten kan maken, alleen dit zijn 'wijze woorden' die pas goed voelen als jijzelf het kunt accepteren met de tijd.
Ik hoor ze aan van anderen, maar het knaagt nog gigantisch.
De herkenning zit in de schuldgevoelens. Wat als ik....
Alleen hoe lang je daar ook meebezig bent, het antwoord komt niet. Nog erger ons lieve huisdier ook niet.
Het zijn logische stappen in de rouwverwerking. Zit er ook nog midden in, maar weet nu dus heel praktisch gezien dat het erbij hoort. Emotioneel is dat nog erg lastig. Ik kan zeggen dat je niks met opzet hebt gedaan en daarmee jezelf geen verwijten kan maken, alleen dit zijn 'wijze woorden' die pas goed voelen als jijzelf het kunt accepteren met de tijd.
Ik hoor ze aan van anderen, maar het knaagt nog gigantisch.
zaterdag 12 mei 2012 om 12:46
Er is een plaats in de hemel die Regenboog brug heet.
Als een dier waar je veel van houdt doodgaat,
dan gaat dat dier naar de Regenboog brug.
Daar zijn uitgestrekte weiden en heuvels voor onze lieve vrienden,
zodat ze met elkaar kunnen rennen en spelen.
Er is genoeg eten, water en zonneschijn
en onze vrienden voelen zich daar warm en prettig.
Alle oude en zieke dieren worden daar weer jong en beter.
Alle dieren die gewond of verminkt waren, worden weer sterk en gezond,
precies zoals wij ze herinneren in onze dromen.
De dieren zijn gelukkig en tevreden, er is echter een klein ding:
Ze vinden het jammer dat ze hun baasje of bazinnetje
achter hebben moeten laten.
Ze rennen en spelen met elkaar,
maar dan komt de dag dat er eentje plotseling stopt met spelen
en in de verte tuurt.
Zijn ogen beginnen te stralen, hij begint te trillen van opwinding.
Plotseling verlaat hij de groep,
rent over het groene gras, sneller en sneller.
Hij heeft je gezien en als jij en je lieveling elkaar eindelijk treffen,
houden jullie elkaar stevig vast, bij deze vreugdevolle hereniging.
Om nooit meer uit elkaar te gaan.
De vrolijke kussen overstelpen je gezicht,
je handen aaien zijn liefdevolle kop
en je kijkt weer in die trouwe ogen, die je zolang niet hebt gezien,
maar die altijd in je hart zijn gebleven.
En dan gaan jullie samen over de Regenboog brug...
Heel veel sterkte lieverd....
Als een dier waar je veel van houdt doodgaat,
dan gaat dat dier naar de Regenboog brug.
Daar zijn uitgestrekte weiden en heuvels voor onze lieve vrienden,
zodat ze met elkaar kunnen rennen en spelen.
Er is genoeg eten, water en zonneschijn
en onze vrienden voelen zich daar warm en prettig.
Alle oude en zieke dieren worden daar weer jong en beter.
Alle dieren die gewond of verminkt waren, worden weer sterk en gezond,
precies zoals wij ze herinneren in onze dromen.
De dieren zijn gelukkig en tevreden, er is echter een klein ding:
Ze vinden het jammer dat ze hun baasje of bazinnetje
achter hebben moeten laten.
Ze rennen en spelen met elkaar,
maar dan komt de dag dat er eentje plotseling stopt met spelen
en in de verte tuurt.
Zijn ogen beginnen te stralen, hij begint te trillen van opwinding.
Plotseling verlaat hij de groep,
rent over het groene gras, sneller en sneller.
Hij heeft je gezien en als jij en je lieveling elkaar eindelijk treffen,
houden jullie elkaar stevig vast, bij deze vreugdevolle hereniging.
Om nooit meer uit elkaar te gaan.
De vrolijke kussen overstelpen je gezicht,
je handen aaien zijn liefdevolle kop
en je kijkt weer in die trouwe ogen, die je zolang niet hebt gezien,
maar die altijd in je hart zijn gebleven.
En dan gaan jullie samen over de Regenboog brug...
Heel veel sterkte lieverd....
zaterdag 12 mei 2012 om 12:54
quote:iphony schreef op 12 mei 2012 @ 12:43:
Oh wat herken ik mijzlf in je verhaal. Mijn situatie is anders,, poes is afgelopen zondag doodgereden, ze is nu weer bij ons in een mooie urn.
De herkenning zit in de schuldgevoelens. Wat als ik....
Alleen hoe lang je daar ook meebezig bent, het antwoord komt niet. Nog erger ons lieve huisdier ook niet.
Het zijn logische stappen in de rouwverwerking. Zit er ook nog midden in, maar weet nu dus heel praktisch gezien dat het erbij hoort. Emotioneel is dat nog erg lastig. Ik kan zeggen dat je niks met opzet hebt gedaan en daarmee jezelf geen verwijten kan maken, alleen dit zijn 'wijze woorden' die pas goed voelen als jijzelf het kunt accepteren met de tijd.
Ik hoor ze aan van anderen, maar het knaagt nog gigantisch.
Mijn beste vriendin haar kat is zondag ook doodgereden...
Dus ik dacht, goh... ben jij dat? hahaha!
Ik kan dr niet bellen want we hebben het zelfde telefoon probleem, hij rinkelt niet....
Watbvervelend dat je kat is aangereden, lijkt me ook erg.
Ik krijg ook een urn, van onze hond zeg maar.
Denk dat dat weer een klap in mijn gezicht word maar goed, dat heb je toch wel uiteindelijk.
Oh wat herken ik mijzlf in je verhaal. Mijn situatie is anders,, poes is afgelopen zondag doodgereden, ze is nu weer bij ons in een mooie urn.
De herkenning zit in de schuldgevoelens. Wat als ik....
Alleen hoe lang je daar ook meebezig bent, het antwoord komt niet. Nog erger ons lieve huisdier ook niet.
Het zijn logische stappen in de rouwverwerking. Zit er ook nog midden in, maar weet nu dus heel praktisch gezien dat het erbij hoort. Emotioneel is dat nog erg lastig. Ik kan zeggen dat je niks met opzet hebt gedaan en daarmee jezelf geen verwijten kan maken, alleen dit zijn 'wijze woorden' die pas goed voelen als jijzelf het kunt accepteren met de tijd.
Ik hoor ze aan van anderen, maar het knaagt nog gigantisch.
Mijn beste vriendin haar kat is zondag ook doodgereden...
Dus ik dacht, goh... ben jij dat? hahaha!
Ik kan dr niet bellen want we hebben het zelfde telefoon probleem, hij rinkelt niet....
Watbvervelend dat je kat is aangereden, lijkt me ook erg.
Ik krijg ook een urn, van onze hond zeg maar.
Denk dat dat weer een klap in mijn gezicht word maar goed, dat heb je toch wel uiteindelijk.
zaterdag 12 mei 2012 om 12:58
quote:Mopsie41 schreef op 12 mei 2012 @ 12:46:
Er is een plaats in de hemel die Regenboog brug heet.
Als een dier waar je veel van houdt doodgaat,
dan gaat dat dier naar de Regenboog brug.
Daar zijn uitgestrekte weiden en heuvels voor onze lieve vrienden,
zodat ze met elkaar kunnen rennen en spelen.
Er is genoeg eten, water en zonneschijn
en onze vrienden voelen zich daar warm en prettig.
Alle oude en zieke dieren worden daar weer jong en beter.
Alle dieren die gewond of verminkt waren, worden weer sterk en gezond,
precies zoals wij ze herinneren in onze dromen.
De dieren zijn gelukkig en tevreden, er is echter een klein ding:
Ze vinden het jammer dat ze hun baasje of bazinnetje
achter hebben moeten laten.
Ze rennen en spelen met elkaar,
maar dan komt de dag dat er eentje plotseling stopt met spelen
en in de verte tuurt.
Zijn ogen beginnen te stralen, hij begint te trillen van opwinding.
Plotseling verlaat hij de groep,
rent over het groene gras, sneller en sneller.
Hij heeft je gezien en als jij en je lieveling elkaar eindelijk treffen,
houden jullie elkaar stevig vast, bij deze vreugdevolle hereniging.
Om nooit meer uit elkaar te gaan.
De vrolijke kussen overstelpen je gezicht,
je handen aaien zijn liefdevolle kop
en je kijkt weer in die trouwe ogen, die je zolang niet hebt gezien,
maar die altijd in je hart zijn gebleven.
En dan gaan jullie samen over de Regenboog brug...
Heel veel sterkte lieverd....
Dank je wel lieve mopsie!
Ik moet nu ook weer ff janken, ik droomde vannacht ook over haar, en ondanks ik heel goed besef dat ze niet terug komt, blijf ik rekening met haar houden.
Het lijkt net of ze hier nog is, en ze rond rent dan denk ik dat ik haar hoor want we zaten buiten en binnen hoorde ik geluid, dan denk ik direct aan die hond en besef ik weer dat ze er niet is.
En steeds als ik rekening met haar houd, de deuren dicht enzo... dan doet dat weer pijn.
Ik heb alles de woning uit gegooit.
Mijn dochter vraagt wat is er mama, mama is nog steeds een beetje verdrietig om diesel.
Ze zegt, ik ben ook nog verdrietig.
Sneu ook... arm kind.
Ik belast haar zo min mogenlijk maar zij is nietachterlijk, als iemand me goed kent is zij het wel, mijn eigen meisje van 7 jaar bijna
Er is een plaats in de hemel die Regenboog brug heet.
Als een dier waar je veel van houdt doodgaat,
dan gaat dat dier naar de Regenboog brug.
Daar zijn uitgestrekte weiden en heuvels voor onze lieve vrienden,
zodat ze met elkaar kunnen rennen en spelen.
Er is genoeg eten, water en zonneschijn
en onze vrienden voelen zich daar warm en prettig.
Alle oude en zieke dieren worden daar weer jong en beter.
Alle dieren die gewond of verminkt waren, worden weer sterk en gezond,
precies zoals wij ze herinneren in onze dromen.
De dieren zijn gelukkig en tevreden, er is echter een klein ding:
Ze vinden het jammer dat ze hun baasje of bazinnetje
achter hebben moeten laten.
Ze rennen en spelen met elkaar,
maar dan komt de dag dat er eentje plotseling stopt met spelen
en in de verte tuurt.
Zijn ogen beginnen te stralen, hij begint te trillen van opwinding.
Plotseling verlaat hij de groep,
rent over het groene gras, sneller en sneller.
Hij heeft je gezien en als jij en je lieveling elkaar eindelijk treffen,
houden jullie elkaar stevig vast, bij deze vreugdevolle hereniging.
Om nooit meer uit elkaar te gaan.
De vrolijke kussen overstelpen je gezicht,
je handen aaien zijn liefdevolle kop
en je kijkt weer in die trouwe ogen, die je zolang niet hebt gezien,
maar die altijd in je hart zijn gebleven.
En dan gaan jullie samen over de Regenboog brug...
Heel veel sterkte lieverd....
Dank je wel lieve mopsie!
Ik moet nu ook weer ff janken, ik droomde vannacht ook over haar, en ondanks ik heel goed besef dat ze niet terug komt, blijf ik rekening met haar houden.
Het lijkt net of ze hier nog is, en ze rond rent dan denk ik dat ik haar hoor want we zaten buiten en binnen hoorde ik geluid, dan denk ik direct aan die hond en besef ik weer dat ze er niet is.
En steeds als ik rekening met haar houd, de deuren dicht enzo... dan doet dat weer pijn.
Ik heb alles de woning uit gegooit.
Mijn dochter vraagt wat is er mama, mama is nog steeds een beetje verdrietig om diesel.
Ze zegt, ik ben ook nog verdrietig.
Sneu ook... arm kind.
Ik belast haar zo min mogenlijk maar zij is nietachterlijk, als iemand me goed kent is zij het wel, mijn eigen meisje van 7 jaar bijna
zaterdag 12 mei 2012 om 13:02
quote:dolores007 schreef op 12 mei 2012 @ 12:29:
Er zat een luchtbel in het infuus zeiden ze.
Dat is dus in mijn hond gekomen, en ze hebben nog adrenaline gegeven en gereanimerd... maar het hielp niet.
Ik was heel erg boos, maar die arts huilde ook omdat het haar fout was met dr collega.
Dus ik vind het dan ook erg voor hun.
een routine fout zeg maar.
Ze doen het zo vaak dat ze vergeten zijn het te controleren.
Dan was het vast een klein hondje en een hele grote luchtbel...
Een beetje lucht kan namelijk niet eens zo heel veel kwaad. Wordt namelijk gewoon opgenomen door je bloed.
verder een dikke knuf
Er zat een luchtbel in het infuus zeiden ze.
Dat is dus in mijn hond gekomen, en ze hebben nog adrenaline gegeven en gereanimerd... maar het hielp niet.
Ik was heel erg boos, maar die arts huilde ook omdat het haar fout was met dr collega.
Dus ik vind het dan ook erg voor hun.
een routine fout zeg maar.
Ze doen het zo vaak dat ze vergeten zijn het te controleren.
Dan was het vast een klein hondje en een hele grote luchtbel...
Een beetje lucht kan namelijk niet eens zo heel veel kwaad. Wordt namelijk gewoon opgenomen door je bloed.
verder een dikke knuf
zaterdag 12 mei 2012 om 13:14
Dolores, de urn maakt het heel definitief. Mijn vriend kreeg gister de klap, ik heb er meer rust door gekregen (acceptatie). Ik zou als de urn komt een mooi plekje uitzoeken en een mooie foto van jullie hondje erbij zetten, maar doe wat jijzelf denkt en voelt natuurlijk. Dank je wel, hoe wij ook een huisdier verliezen, je mag huilen en verdrietig zijn! Ik heb ook veel gehad aan fora, websites waar ik mijn verdriet heb kunnen delen. Als je de poes van mijn ava herkent, dan ken je mij .
zaterdag 12 mei 2012 om 13:21
Het is gewoon heel verdrietig, voor de meeste mensen is een huisdier echt een onderdeel van het leven/gezin.
In het verleden heb ik 3 katten wegens ouderdom/ziekte moeten laten inslapen. Altijd een vreselijke beslissing. Ik heb na het inslapen de katten mee naar huis genomen en zelf naar het crematorium gebracht. Heel veel mensen vinden dat bizar, maar het heeft mij geholpen het een plekje te geven.
Geef je verdriet gewoon de ruimte hoor, ookal doen sommige mensen in de buitenwereld nogal makkelijk over het verlies van een huisdier. Je bouwt ook een band op met een dier, dat vergeten mensen wel eens.
In het verleden heb ik 3 katten wegens ouderdom/ziekte moeten laten inslapen. Altijd een vreselijke beslissing. Ik heb na het inslapen de katten mee naar huis genomen en zelf naar het crematorium gebracht. Heel veel mensen vinden dat bizar, maar het heeft mij geholpen het een plekje te geven.
Geef je verdriet gewoon de ruimte hoor, ookal doen sommige mensen in de buitenwereld nogal makkelijk over het verlies van een huisdier. Je bouwt ook een band op met een dier, dat vergeten mensen wel eens.
