Thuis
alle pijlers
Vermenselijken van dieren
maandag 12 oktober 2009 om 15:34
Ik zit Oprah te kijken (bij gebrek aan beter) en het gaat over mensen die een 'bijzondere band' hebben met een dier.
Ik kan eigenlijk niet geloven wat ik zie. Mensen die een nijlpaard opvoeden als hun eigen kind, een man die een beer als zijn getuige op zijn bruiloft heeft.
Is dit nu raar of ligt dat aan mij? Ik verbaasde me al over de hele rage van hondenkleding (inclusief schoenen), maar dit gaat toch een stapje verder. Zulke dieren zijn toch nooit helemaal tam te krijgen? Lijkt me niet alleen levensgevaarlijk, maar ook nog eens een vorm van dierenmishandeling. Nijlpaarden koffie voeren en een beer een broodje kip met avocado??? Waar ben je dan mee bezig?
Ik kan eigenlijk niet geloven wat ik zie. Mensen die een nijlpaard opvoeden als hun eigen kind, een man die een beer als zijn getuige op zijn bruiloft heeft.
Is dit nu raar of ligt dat aan mij? Ik verbaasde me al over de hele rage van hondenkleding (inclusief schoenen), maar dit gaat toch een stapje verder. Zulke dieren zijn toch nooit helemaal tam te krijgen? Lijkt me niet alleen levensgevaarlijk, maar ook nog eens een vorm van dierenmishandeling. Nijlpaarden koffie voeren en een beer een broodje kip met avocado??? Waar ben je dan mee bezig?
Winter is the season in which people try to keep the house as warm as it was in the summer, when they complained about the heat.
dinsdag 13 oktober 2009 om 19:58
quote:Pasdedeux schreef op 13 oktober 2009 @ 19:44:
[...]
Weet je zeker dat je in een asiel werkt? Arme asieldieren dan, want je hebt absoluut geen verstand van honden als je dit bericht plaatst. Winhonden hebben inderdaad moeite om kou en warmte te reguleren omdat ze een andere bloedsamenstelling hebben dan andere honden. Ze zijn gefokt om te rennen. Als je dat weet zou je dit nooit gepost hebben, gewoon een domme opmerking! Ik zou zeggen, Google eens op Greyhound of Galgo en dan kun je nog wat leren ......Ik begrijp je post eerlijk gezegd niet zo. Deze windhond had een functioneel jasje aan. Dat is toch juist goed?
[...]
Weet je zeker dat je in een asiel werkt? Arme asieldieren dan, want je hebt absoluut geen verstand van honden als je dit bericht plaatst. Winhonden hebben inderdaad moeite om kou en warmte te reguleren omdat ze een andere bloedsamenstelling hebben dan andere honden. Ze zijn gefokt om te rennen. Als je dat weet zou je dit nooit gepost hebben, gewoon een domme opmerking! Ik zou zeggen, Google eens op Greyhound of Galgo en dan kun je nog wat leren ......Ik begrijp je post eerlijk gezegd niet zo. Deze windhond had een functioneel jasje aan. Dat is toch juist goed?
dinsdag 13 oktober 2009 om 20:04
quote:Rollergirl schreef op 13 oktober 2009 @ 19:33:
Iris, vind je dit ook van gedomesticeerde dieren, zoals de hond en de kat?Een gedomesticeerd dier redt het zeer waarschijnlijk niet meer in de vrije natuur, dus die moet je dan goed verzorgen. In principe volstaat daarbij eten, drinken, onderdak en medische zorg. De rest is in mijn ogen vermenselijking en/of verwennerij, al is daar niets mis mee .
Iris, vind je dit ook van gedomesticeerde dieren, zoals de hond en de kat?Een gedomesticeerd dier redt het zeer waarschijnlijk niet meer in de vrije natuur, dus die moet je dan goed verzorgen. In principe volstaat daarbij eten, drinken, onderdak en medische zorg. De rest is in mijn ogen vermenselijking en/of verwennerij, al is daar niets mis mee .
dinsdag 13 oktober 2009 om 20:45
quote:iris1969 schreef op 13 oktober 2009 @ 20:04:
[...]
Een gedomesticeerd dier redt het zeer waarschijnlijk niet meer in de vrije natuur, dus die moet je dan goed verzorgen. In principe volstaat daarbij eten, drinken, onderdak en medische zorg. De rest is in mijn ogen vermenselijking en/of verwennerij, al is daar niets mis mee .
Mijn katten komen op schoot zitten ja, en dan weiger ik ze niet. Lekker een beetje kroelen. Verder blijft het bij eten en drinken geven, poep scheppen en medische zorg indien nodig. Voor de rest doen ze hun eigen kattending, ik bied onderdak.
*begint zich af te vragen waarom ze die wanbetalers en uitzuigers in huis heeft genomen *
[...]
Een gedomesticeerd dier redt het zeer waarschijnlijk niet meer in de vrije natuur, dus die moet je dan goed verzorgen. In principe volstaat daarbij eten, drinken, onderdak en medische zorg. De rest is in mijn ogen vermenselijking en/of verwennerij, al is daar niets mis mee .
Mijn katten komen op schoot zitten ja, en dan weiger ik ze niet. Lekker een beetje kroelen. Verder blijft het bij eten en drinken geven, poep scheppen en medische zorg indien nodig. Voor de rest doen ze hun eigen kattending, ik bied onderdak.
*begint zich af te vragen waarom ze die wanbetalers en uitzuigers in huis heeft genomen *
dinsdag 13 oktober 2009 om 20:54
Mijn katten kunnen ook flink kroelen hoor en ze slapen op mijn bed, maar ik realiseer me wel dat dit geen natuurlijk kattengedrag is.
Mijn 4 katten zijn overigens "overschotjes" uit het asiel, die echt niemand wilde hebben en ze hebben me een rib uit het lijf gekost aan dierenartskosten, dus ik ben niet echt consequent in mijn gedachten .
Mijn 4 katten zijn overigens "overschotjes" uit het asiel, die echt niemand wilde hebben en ze hebben me een rib uit het lijf gekost aan dierenartskosten, dus ik ben niet echt consequent in mijn gedachten .
dinsdag 13 oktober 2009 om 21:19
quote:iris1969 schreef op 13 oktober 2009 @ 20:04:
[...]
Een gedomesticeerd dier redt het zeer waarschijnlijk niet meer in de vrije natuur, dus die moet je dan goed verzorgen. In principe volstaat daarbij eten, drinken, onderdak en medische zorg. De rest is in mijn ogen vermenselijking en/of verwennerij, al is daar niets mis mee .
Vergeet niet de mentale bezigheden, uiting kunnen geven waarvoor ze gefokt zijn (bij honden) of soorteigen gedrag kunnen uitoefenen wat belangrijk is voor het welzijn.
En eigenlijk hoort interactie (met soortgenoten in ieder geval en soms de mens) daar ook bij voor sociale dieren (in juiste proporties).
[...]
Een gedomesticeerd dier redt het zeer waarschijnlijk niet meer in de vrije natuur, dus die moet je dan goed verzorgen. In principe volstaat daarbij eten, drinken, onderdak en medische zorg. De rest is in mijn ogen vermenselijking en/of verwennerij, al is daar niets mis mee .
Vergeet niet de mentale bezigheden, uiting kunnen geven waarvoor ze gefokt zijn (bij honden) of soorteigen gedrag kunnen uitoefenen wat belangrijk is voor het welzijn.
En eigenlijk hoort interactie (met soortgenoten in ieder geval en soms de mens) daar ook bij voor sociale dieren (in juiste proporties).
dinsdag 13 oktober 2009 om 21:52
Veel oudere vrouwen hebben de behoefte om een hond aan zijn "armpjes" op te tillen, maar door het gemis van sleutelbeen is de anatomie van een hond daar niet op berekend; dat kan ontzettend zeer doen.
Ik vind het erg moeilijk om aan te zien hoe idioot mensen met dieren doen. Een boek over honden lezen willen ze dan niet omdat ze bang zijn om hun illusies te verliezen.
Ik vind het erg moeilijk om aan te zien hoe idioot mensen met dieren doen. Een boek over honden lezen willen ze dan niet omdat ze bang zijn om hun illusies te verliezen.
dinsdag 13 oktober 2009 om 23:07
quote:Groll schreef op 13 oktober 2009 @ 21:52:
Veel oudere vrouwen hebben de behoefte om een hond aan zijn "armpjes" op te tillen, maar door het gemis van sleutelbeen is de anatomie van een hond daar niet op berekend; dat kan ontzettend zeer doen.
Ik vind het erg moeilijk om aan te zien hoe idioot mensen met dieren doen. Een boek over honden lezen willen ze dan niet omdat ze bang zijn om hun illusies te verliezen.
Dit doet mij denken aan een voorvalletje vroeger; ik liep met onze herdershond (een lieve, iets overenthousiaste, goedzak) op straat. Ik kwam 2 oudere mensen tegen met een Yorkshire Terrier en toen zij onze herdershond zagen aankomen (oké 'aanstormen'), hingen zij hun hondje direct op aan zijn riempje...stel het je voor dat wanneer jij met de hondenriem in je hand loopt en opeens die hand metershoog in de lucht steekt....hondje bungelde dus aan zijn halsband in de lucht...
Mensen met kleine hondjes kunnen zó ACHTERLIJK reageren op grote honden. Ik ben nu ook de trotse bezitter van een klein hondje (Jack Russel), maar die is zoveel feller en fanatieker dan elke grote hond die wij gehad hebben. Onze JR gaat (als hij aangelijnd is) het liefst het gevecht aan met elke hond die hij tegenkomt (loopt hij los, is het geen probleem). Onze Rottweiler is de goedheid zelf, zou nóóit vechten en wordt hij 'bedreigd' door een andere hond? Dan komt 'ie gewoon achter mij staan, terwijl juist voor die hond de mensen een blokje om gaan.
Veel oudere vrouwen hebben de behoefte om een hond aan zijn "armpjes" op te tillen, maar door het gemis van sleutelbeen is de anatomie van een hond daar niet op berekend; dat kan ontzettend zeer doen.
Ik vind het erg moeilijk om aan te zien hoe idioot mensen met dieren doen. Een boek over honden lezen willen ze dan niet omdat ze bang zijn om hun illusies te verliezen.
Dit doet mij denken aan een voorvalletje vroeger; ik liep met onze herdershond (een lieve, iets overenthousiaste, goedzak) op straat. Ik kwam 2 oudere mensen tegen met een Yorkshire Terrier en toen zij onze herdershond zagen aankomen (oké 'aanstormen'), hingen zij hun hondje direct op aan zijn riempje...stel het je voor dat wanneer jij met de hondenriem in je hand loopt en opeens die hand metershoog in de lucht steekt....hondje bungelde dus aan zijn halsband in de lucht...
Mensen met kleine hondjes kunnen zó ACHTERLIJK reageren op grote honden. Ik ben nu ook de trotse bezitter van een klein hondje (Jack Russel), maar die is zoveel feller en fanatieker dan elke grote hond die wij gehad hebben. Onze JR gaat (als hij aangelijnd is) het liefst het gevecht aan met elke hond die hij tegenkomt (loopt hij los, is het geen probleem). Onze Rottweiler is de goedheid zelf, zou nóóit vechten en wordt hij 'bedreigd' door een andere hond? Dan komt 'ie gewoon achter mij staan, terwijl juist voor die hond de mensen een blokje om gaan.
dinsdag 13 oktober 2009 om 23:12
Rottweilers zijn zo ontzettend leuk, het is echt jammer dat ze zo'n slechte naam hebben.
Jack Russells hebben inderdaad helaas niet zo goed in de gaten dat ze zo klein zijn en dus helemaal geen partij voor een grote hond. Helaas is het op het ogenblik de meest voorkomende afstandhond in het asiel vanwege bijtincidenten door verkeerde opvoeding .
Jack Russells hebben inderdaad helaas niet zo goed in de gaten dat ze zo klein zijn en dus helemaal geen partij voor een grote hond. Helaas is het op het ogenblik de meest voorkomende afstandhond in het asiel vanwege bijtincidenten door verkeerde opvoeding .
dinsdag 13 oktober 2009 om 23:16
quote:sprokkelientje schreef op 13 oktober 2009 @ 11:01:
Stond ooit toen ik nog rookte in de rookkamer op mijn werk waar ik een collega in tranen aantrof die stotterend stond te vertellen dat "haar kind" gisteren was geopereerd aan een tumor. Kende haar niet goed maar bleef toch even belangstellend staan om het verhaal aan te horen.
Na een paar minuten begon het mij te dagen dat het vermeende kind wat geopereerd zou zijn haar kat was. Begrijp mij niet verkeerd...zo iemand heeft het volste recht hier verdriet over te hebben maar een kat is geen kind, een kat is een huisdier waar je heel veel van kan houden.
Ik ken iemand die haar twee honden "haar jongens" of "haar knullen" noemt...
Stond ooit toen ik nog rookte in de rookkamer op mijn werk waar ik een collega in tranen aantrof die stotterend stond te vertellen dat "haar kind" gisteren was geopereerd aan een tumor. Kende haar niet goed maar bleef toch even belangstellend staan om het verhaal aan te horen.
Na een paar minuten begon het mij te dagen dat het vermeende kind wat geopereerd zou zijn haar kat was. Begrijp mij niet verkeerd...zo iemand heeft het volste recht hier verdriet over te hebben maar een kat is geen kind, een kat is een huisdier waar je heel veel van kan houden.
Ik ken iemand die haar twee honden "haar jongens" of "haar knullen" noemt...
dinsdag 13 oktober 2009 om 23:17
quote:jackie23 schreef op 13 oktober 2009 @ 23:07:
[...]
Dit doet mij denken aan een voorvalletje vroeger; ik liep met onze herdershond (een lieve, iets overenthousiaste, goedzak) op straat. Ik kwam 2 oudere mensen tegen met een Yorkshire Terrier en toen zij onze herdershond zagen aankomen (oké 'aanstormen'), hingen zij hun hondje direct op aan zijn riempje...stel het je voor dat wanneer jij met de hondenriem in je hand loopt en opeens die hand metershoog in de lucht steekt....hondje bungelde dus aan zijn halsband in de lucht...
Mensen met kleine hondjes kunnen zó ACHTERLIJK reageren op grote honden.
Komt hier dagelijks voor ja.
Maar wat de mensen vaak niet weten en snappen is dat de honden reageren op de angst van de mensen.
[...]
Dit doet mij denken aan een voorvalletje vroeger; ik liep met onze herdershond (een lieve, iets overenthousiaste, goedzak) op straat. Ik kwam 2 oudere mensen tegen met een Yorkshire Terrier en toen zij onze herdershond zagen aankomen (oké 'aanstormen'), hingen zij hun hondje direct op aan zijn riempje...stel het je voor dat wanneer jij met de hondenriem in je hand loopt en opeens die hand metershoog in de lucht steekt....hondje bungelde dus aan zijn halsband in de lucht...
Mensen met kleine hondjes kunnen zó ACHTERLIJK reageren op grote honden.
Komt hier dagelijks voor ja.
Maar wat de mensen vaak niet weten en snappen is dat de honden reageren op de angst van de mensen.
dinsdag 13 oktober 2009 om 23:34
wil hier toch graag even mijn hart luchten.
20 jaar geleden is onze geweldige hond aangereden, poten kapot oog eruit, en toch kroop hij naar ons toe om bij ons in de auto te kruipen. naar de dierenarts en die zei, tja ik kan haar opereren maar hoe ik haar ken, dan kan ze geen 2 maanden in een bench.
en ze was 11 jaar oud.
de dierenarts heeft mij over de streep geholpen, ze konden haar redden maar het was voor de hond het niet waard om maanden in een bench te revalideren om daarna nog met 1 oog een een poot minder te leven.
nu zijn juist vaak dierenartsen die menselijk gaan denken, en alles proberen om het dier in leven te houden.
dit vind ik geld klopperij,
ik moest met een doodzieke kat naar de dierenarts, maar ze was al zo slecht, dat ik met haar niet naar de dierenarts durfde, want ze zouden haar gelijk aan het infuus leggen en er laten blijven.
de kinderen waren boos op mij en noemden me dierenmishandelaar, maar ze moeten ook weten wanneer het niet meer kan.
de kat kon niet meer staan, maar door haar ziekte heen gekomen heeft ze het gelukkig gered.
20 jaar geleden is onze geweldige hond aangereden, poten kapot oog eruit, en toch kroop hij naar ons toe om bij ons in de auto te kruipen. naar de dierenarts en die zei, tja ik kan haar opereren maar hoe ik haar ken, dan kan ze geen 2 maanden in een bench.
en ze was 11 jaar oud.
de dierenarts heeft mij over de streep geholpen, ze konden haar redden maar het was voor de hond het niet waard om maanden in een bench te revalideren om daarna nog met 1 oog een een poot minder te leven.
nu zijn juist vaak dierenartsen die menselijk gaan denken, en alles proberen om het dier in leven te houden.
dit vind ik geld klopperij,
ik moest met een doodzieke kat naar de dierenarts, maar ze was al zo slecht, dat ik met haar niet naar de dierenarts durfde, want ze zouden haar gelijk aan het infuus leggen en er laten blijven.
de kinderen waren boos op mij en noemden me dierenmishandelaar, maar ze moeten ook weten wanneer het niet meer kan.
de kat kon niet meer staan, maar door haar ziekte heen gekomen heeft ze het gelukkig gered.
dinsdag 13 oktober 2009 om 23:37
Ik heb (misschien naief hoor) het idee dat honden onderling heel goed kunnen bepalen wie de baas is (zonder te vechten). Mijn JR is bijvoorbeeld zonder 1 kwaad woord de baas over een grote St. Bernard, geen probleem. Zal de rangorde wel zijn. Mijn JR is 10 jr., St. Bernard is 2 jr., geen enkel probleem. Veel problemen komen ook doordat honden aangelijnd zijn, ze kunnen dan geen kant op en schieten vaak in de verdediging als dat in hun aard zit.
Ik griezel echt van mensen die hun honden wegtrekken bij andere honden.
Ik griezel echt van mensen die hun honden wegtrekken bij andere honden.
dinsdag 13 oktober 2009 om 23:39
woensdag 14 oktober 2009 om 08:18
Je bedoelt als beide honden aan de lijn zitten of een hond en de ander los? Afgelopen weekend dook er een hele vette labrador reu op mijn labrador teef. Hond begon te rijden en was echt veels te groot om zo op mijn jonge hond te hangen. Die reu liep dus los (was gewoon in een woonwijk). Ik heb die d'r echt wel afgetrokken hoor.
woensdag 14 oktober 2009 om 11:30
quote:graspolletje schreef op 13 oktober 2009 @ 23:34:
nu zijn juist vaak dierenartsen die menselijk gaan denken, en alles proberen om het dier in leven te houden.
dit vind ik geld klopperijDit wil ik dan toch weer even nuanceren. Dierenartsen zijn veel vaker realist dan idealist maar de dualiteit in hun houding komt voort uit het feit dat ze voor hun inkomen nu eenmaal afhankelijk zijn van medische problemen met dieren. Ik zal de laatste zijn die beweert dat een behandeling van 1000 euro zuiver in de pocket van de dierenarts verdwijnt. Meestal zijn de aangerekende kosten evenredig met de duur en complexiteit (inclusief apparatuur) van de behandeling wat niet wegneemt dat dit voor huisdieren overdreven is want de huisdieren van nu zijn hoofdzakelijk gezelschapsdieren en niet meer de nutsdieren van weleer en bijgevolg eenvoudiger "vervangbaar" (weet even geen beter woord). Ik denk dat de tendens om steeds meer en duurder behandelingen uit te voeren vaker bij de baasjes dan bij de dierenarts ligt. De grotere mondigheid van het publiek in medische kwesties gekoppeld aan gebrek aan weerwoord van de dierenarts (who am I to disagree) zorgen voor een onderling opbod waardoor de verwachtingen steeds hoger komen te liggen. Op zich niets verkeerd mee, ware het niet dat onverwachte en (naarmate de leeftijd van het dier toeneemt) frequentere uitgaven voor medische dierenverzorging een flinke hap uit het gezinsbudget kunnen nemen, een hap die dan op andere essentiële uitgaven bespaard moet worden. Huisdierenbaasjes moeten zelf kunnen en durven beslissen wanneer genoeg genoeg is geweest, zonder zich te hoeven afvragen wat iemand anders daarvan denkt. Een realistische in plaats van vermenselijkte kijk op de inbreng van een dier binnen ons leven is daarvoor essentieel.
nu zijn juist vaak dierenartsen die menselijk gaan denken, en alles proberen om het dier in leven te houden.
dit vind ik geld klopperijDit wil ik dan toch weer even nuanceren. Dierenartsen zijn veel vaker realist dan idealist maar de dualiteit in hun houding komt voort uit het feit dat ze voor hun inkomen nu eenmaal afhankelijk zijn van medische problemen met dieren. Ik zal de laatste zijn die beweert dat een behandeling van 1000 euro zuiver in de pocket van de dierenarts verdwijnt. Meestal zijn de aangerekende kosten evenredig met de duur en complexiteit (inclusief apparatuur) van de behandeling wat niet wegneemt dat dit voor huisdieren overdreven is want de huisdieren van nu zijn hoofdzakelijk gezelschapsdieren en niet meer de nutsdieren van weleer en bijgevolg eenvoudiger "vervangbaar" (weet even geen beter woord). Ik denk dat de tendens om steeds meer en duurder behandelingen uit te voeren vaker bij de baasjes dan bij de dierenarts ligt. De grotere mondigheid van het publiek in medische kwesties gekoppeld aan gebrek aan weerwoord van de dierenarts (who am I to disagree) zorgen voor een onderling opbod waardoor de verwachtingen steeds hoger komen te liggen. Op zich niets verkeerd mee, ware het niet dat onverwachte en (naarmate de leeftijd van het dier toeneemt) frequentere uitgaven voor medische dierenverzorging een flinke hap uit het gezinsbudget kunnen nemen, een hap die dan op andere essentiële uitgaven bespaard moet worden. Huisdierenbaasjes moeten zelf kunnen en durven beslissen wanneer genoeg genoeg is geweest, zonder zich te hoeven afvragen wat iemand anders daarvan denkt. Een realistische in plaats van vermenselijkte kijk op de inbreng van een dier binnen ons leven is daarvoor essentieel.
woensdag 14 oktober 2009 om 14:09
quote:geve schreef op 13 oktober 2009 @ 11:45:
Je gaat te ver wanneer je bepaalde behoeften gaat invullen voor een (huis)dier, zoals bijvoorbeeld het "ze houden niet van verandering" hierboven. Met dergelijke uitspraken kan je alle kanten op die het leven van mens én dier niet beter maken.
.....
Dat iemand een emotionele binding aangaat met een huisdier is ergens nog normaal, maar wekenlang rouwen om een dooie kat of 1000 euro neertellen voor de medische behandeling van een oude zieke kat is dat niet. Een gewone kat krijg je meestal gratis en dat is tegelijk ook de economische waarde van zo'n dier. Als je beseft dat er voor elke dure kattenbehandeling bij de vee-arts misschien wel 10 gezonde kittens een spuitje krijgen, dan krijg je een idee hoe absurd en doorgeschoten die 1000 euro wel is. Een overtallig kitten is net zo leuk als een wat oudere kat, de enige "misdaad" die het heeft begaan is dat niemand hem/haar kent en dus niemand van hem/haar houdt en die misdaad bekoopt hij/zij met de dood. Een bizarre logica, eigenlijk zelfs totaal geen logica als je het mij vraagt.
Die uitspraken waren van mij. Het niet houden van veranderingen is geen behoefte die ik voor mijn katten heb ingevuld, maar die ik ervaren heb. We zijn 2x verhuisd en dat vonden ze verre van leuk. De 2e keer hebben ze 3 dagen weggedoken in hun 'huisje"(manlief heeft een soort houten half opern ding op wieltjes gemaakt waar een kraappaalgebeuren op zit en ik onderin de kattenbak kan zetten, makkelijk met schoonmaken). Ze moesten echt wennen. Ik moest een handje brokjes voor hun neus zetten, want anders aten ze niet (en ze krijgen vanzelf wel honger, maar aangezien 1 een hartkwaaltje heeft waarbij hij snel gewicht kan verliezen leek het mij n iet zo goed daarop te wachten).
En volgens mij is het redelijk algemeen bekend dat katten zich hechten aan een huis (en niet aan de bewoners) en dus niet van verhuizen houden (en dat bedoelde ik hier met verandering: verandering van omgeving).
Verder had ik het niet over 1000,- aan een oude kat, maar aan mijn katje van een half jaar oud. En ik weet ook wel dat ik voor weinig zo een andere kat heb, maar dat is niet deze kat en deze kat betekent emotioneel heel veel voor mij. En ik red er geen tig andere mee, want ik neem er geen 5 andere voor terug, hooguit 1, terwijl ik als nu 1 van mijn katten dood zou gaan er niet eens direct een andere voor terug zou nemen want ik heb er dan nog 2. Dus in praktijk red ik er geen enkele andere kat mee. Die redenatie gaat dus helemaal nergens over.
En die andere katten hebben niets misdaan, maar ik kan niet iedere kat redden (hoe graag ik ook zou willen). Wat ik wel kan doen is goed voor mijn katten zorgen en hen niet bij het eerste het beste mankementje maar dood laten gaan (of laten maken) omdat het anders een paar cent kost! Ik snap best dat er mensen zijn die dat er niet voor over hebben of het gewoon niet kunnen missen en dat is prima, maar veroordeel dan niet iemand die dat wel heeft.
Ik heb een katje (van bijna 2 nu) met een hartprobleempje. Daarvoor heeft ie medicijnen (die overigens maar 4 euro per maand kosten). Maar hij moest wel regelmatig een echo (nu nog maar 1x per jaar) en dat kost meer dan 100,-. Nou, dat betaal ik er gerust voor. Toen ze nog niet wisten wat hij had hebben ze diverse onderzoeken gedaan waardoor ik in 1 maand wel 400,- aan de dierenarts kwijt was. En daar heb ik geen spijt van. Ik ben erg gek met dat beestje. (en hij lijdt overigens niet, hij heeft er zelf helemaal geen last van volgens de dierenarts en nu met zijn medicijnen is zijn situatie heel erg verbetert waardoor zijn hartje eigenlijk weer normaal functioneert).
Je gaat te ver wanneer je bepaalde behoeften gaat invullen voor een (huis)dier, zoals bijvoorbeeld het "ze houden niet van verandering" hierboven. Met dergelijke uitspraken kan je alle kanten op die het leven van mens én dier niet beter maken.
.....
Dat iemand een emotionele binding aangaat met een huisdier is ergens nog normaal, maar wekenlang rouwen om een dooie kat of 1000 euro neertellen voor de medische behandeling van een oude zieke kat is dat niet. Een gewone kat krijg je meestal gratis en dat is tegelijk ook de economische waarde van zo'n dier. Als je beseft dat er voor elke dure kattenbehandeling bij de vee-arts misschien wel 10 gezonde kittens een spuitje krijgen, dan krijg je een idee hoe absurd en doorgeschoten die 1000 euro wel is. Een overtallig kitten is net zo leuk als een wat oudere kat, de enige "misdaad" die het heeft begaan is dat niemand hem/haar kent en dus niemand van hem/haar houdt en die misdaad bekoopt hij/zij met de dood. Een bizarre logica, eigenlijk zelfs totaal geen logica als je het mij vraagt.
Die uitspraken waren van mij. Het niet houden van veranderingen is geen behoefte die ik voor mijn katten heb ingevuld, maar die ik ervaren heb. We zijn 2x verhuisd en dat vonden ze verre van leuk. De 2e keer hebben ze 3 dagen weggedoken in hun 'huisje"(manlief heeft een soort houten half opern ding op wieltjes gemaakt waar een kraappaalgebeuren op zit en ik onderin de kattenbak kan zetten, makkelijk met schoonmaken). Ze moesten echt wennen. Ik moest een handje brokjes voor hun neus zetten, want anders aten ze niet (en ze krijgen vanzelf wel honger, maar aangezien 1 een hartkwaaltje heeft waarbij hij snel gewicht kan verliezen leek het mij n iet zo goed daarop te wachten).
En volgens mij is het redelijk algemeen bekend dat katten zich hechten aan een huis (en niet aan de bewoners) en dus niet van verhuizen houden (en dat bedoelde ik hier met verandering: verandering van omgeving).
Verder had ik het niet over 1000,- aan een oude kat, maar aan mijn katje van een half jaar oud. En ik weet ook wel dat ik voor weinig zo een andere kat heb, maar dat is niet deze kat en deze kat betekent emotioneel heel veel voor mij. En ik red er geen tig andere mee, want ik neem er geen 5 andere voor terug, hooguit 1, terwijl ik als nu 1 van mijn katten dood zou gaan er niet eens direct een andere voor terug zou nemen want ik heb er dan nog 2. Dus in praktijk red ik er geen enkele andere kat mee. Die redenatie gaat dus helemaal nergens over.
En die andere katten hebben niets misdaan, maar ik kan niet iedere kat redden (hoe graag ik ook zou willen). Wat ik wel kan doen is goed voor mijn katten zorgen en hen niet bij het eerste het beste mankementje maar dood laten gaan (of laten maken) omdat het anders een paar cent kost! Ik snap best dat er mensen zijn die dat er niet voor over hebben of het gewoon niet kunnen missen en dat is prima, maar veroordeel dan niet iemand die dat wel heeft.
Ik heb een katje (van bijna 2 nu) met een hartprobleempje. Daarvoor heeft ie medicijnen (die overigens maar 4 euro per maand kosten). Maar hij moest wel regelmatig een echo (nu nog maar 1x per jaar) en dat kost meer dan 100,-. Nou, dat betaal ik er gerust voor. Toen ze nog niet wisten wat hij had hebben ze diverse onderzoeken gedaan waardoor ik in 1 maand wel 400,- aan de dierenarts kwijt was. En daar heb ik geen spijt van. Ik ben erg gek met dat beestje. (en hij lijdt overigens niet, hij heeft er zelf helemaal geen last van volgens de dierenarts en nu met zijn medicijnen is zijn situatie heel erg verbetert waardoor zijn hartje eigenlijk weer normaal functioneert).
woensdag 14 oktober 2009 om 14:13
quote:graspolletje schreef op 13 oktober 2009 @ 23:34:
wil hier toch graag even mijn hart luchten.
20 jaar geleden is onze geweldige hond aangereden, poten kapot oog eruit, en toch kroop hij naar ons toe om bij ons in de auto te kruipen. naar de dierenarts en die zei, tja ik kan haar opereren maar hoe ik haar ken, dan kan ze geen 2 maanden in een bench.
en ze was 11 jaar oud.
de dierenarts heeft mij over de streep geholpen, ze konden haar redden maar het was voor de hond het niet waard om maanden in een bench te revalideren om daarna nog met 1 oog een een poot minder te leven.
nu zijn juist vaak dierenartsen die menselijk gaan denken, en alles proberen om het dier in leven te houden.
dit vind ik geld klopperij,
ik moest met een doodzieke kat naar de dierenarts, maar ze was al zo slecht, dat ik met haar niet naar de dierenarts durfde, want ze zouden haar gelijk aan het infuus leggen en er laten blijven.
de kinderen waren boos op mij en noemden me dierenmishandelaar, maar ze moeten ook weten wanneer het niet meer kan.
de kat kon niet meer staan, maar door haar ziekte heen gekomen heeft ze het gelukkig gered.Mee eens. Ik heb veel geld voor mijn dieren over, maar het moet ook in het belang van het dier zijn. Zodra het dier echt gaat lijden, kun je dat lijden beter beëindigen in het belang van het dier.
wil hier toch graag even mijn hart luchten.
20 jaar geleden is onze geweldige hond aangereden, poten kapot oog eruit, en toch kroop hij naar ons toe om bij ons in de auto te kruipen. naar de dierenarts en die zei, tja ik kan haar opereren maar hoe ik haar ken, dan kan ze geen 2 maanden in een bench.
en ze was 11 jaar oud.
de dierenarts heeft mij over de streep geholpen, ze konden haar redden maar het was voor de hond het niet waard om maanden in een bench te revalideren om daarna nog met 1 oog een een poot minder te leven.
nu zijn juist vaak dierenartsen die menselijk gaan denken, en alles proberen om het dier in leven te houden.
dit vind ik geld klopperij,
ik moest met een doodzieke kat naar de dierenarts, maar ze was al zo slecht, dat ik met haar niet naar de dierenarts durfde, want ze zouden haar gelijk aan het infuus leggen en er laten blijven.
de kinderen waren boos op mij en noemden me dierenmishandelaar, maar ze moeten ook weten wanneer het niet meer kan.
de kat kon niet meer staan, maar door haar ziekte heen gekomen heeft ze het gelukkig gered.Mee eens. Ik heb veel geld voor mijn dieren over, maar het moet ook in het belang van het dier zijn. Zodra het dier echt gaat lijden, kun je dat lijden beter beëindigen in het belang van het dier.
woensdag 14 oktober 2009 om 14:21
quote:sprokkelientje schreef op 13 oktober 2009 @ 11:01:
Stond ooit toen ik nog rookte in de rookkamer op mijn werk waar ik een collega in tranen aantrof die stotterend stond te vertellen dat "haar kind" gisteren was geopereerd aan een tumor. Kende haar niet goed maar bleef toch even belangstellend staan om het verhaal aan te horen.
Na een paar minuten begon het mij te dagen dat het vermeende kind wat geopereerd zou zijn haar kat was. Begrijp mij niet verkeerd...zo iemand heeft het volste recht hier verdriet over te hebben maar een kat is geen kind, een kat is een huisdier waar je heel veel van kan houden.
(designers) kleding voor huisdieren vind ik ook een brug te ver...een dier is een dier en geen mens. Laat staan het getruttekut met chihuahua's in Louis Vuittontassen waar miss Hilton een debiele trend mee heeft gezet.
En een hond of kat in bed, op het aanrecht, of likkend in je gezicht...bah, bah, bah.
Verder is er niets mis met een huisdier.
haha, manlief en ik noemden onze katten ook wel eens 'onze kindjes' . Maar meer voor de gein. Want ik vind het eigenlijk geen vergelijking.
En in bed en op het aanrecht: tjs, is niet zo zeer een kwestie van vermenselijken denk ik dan van wat je vies vindt. Ik weet dat katten in beginsel schone dieren zijn die zich goed wassen. Maar ze lopen met die pootjes ook in de kattenbak en die pootjes hoef ik dan niet op het aanrecht waar ik mijn eten bereid. En ik weet niet of ze die tussendoor ook even grondig afgelikt/gewassen hebben. En al die haren in bed vind ik ook gewoon helemaal niets.
Ik weet echter dat de katten bij mijn collega gewoon over tafel liepen tijdens het eten en meeaten uit de pan!
Stond ooit toen ik nog rookte in de rookkamer op mijn werk waar ik een collega in tranen aantrof die stotterend stond te vertellen dat "haar kind" gisteren was geopereerd aan een tumor. Kende haar niet goed maar bleef toch even belangstellend staan om het verhaal aan te horen.
Na een paar minuten begon het mij te dagen dat het vermeende kind wat geopereerd zou zijn haar kat was. Begrijp mij niet verkeerd...zo iemand heeft het volste recht hier verdriet over te hebben maar een kat is geen kind, een kat is een huisdier waar je heel veel van kan houden.
(designers) kleding voor huisdieren vind ik ook een brug te ver...een dier is een dier en geen mens. Laat staan het getruttekut met chihuahua's in Louis Vuittontassen waar miss Hilton een debiele trend mee heeft gezet.
En een hond of kat in bed, op het aanrecht, of likkend in je gezicht...bah, bah, bah.
Verder is er niets mis met een huisdier.
haha, manlief en ik noemden onze katten ook wel eens 'onze kindjes' . Maar meer voor de gein. Want ik vind het eigenlijk geen vergelijking.
En in bed en op het aanrecht: tjs, is niet zo zeer een kwestie van vermenselijken denk ik dan van wat je vies vindt. Ik weet dat katten in beginsel schone dieren zijn die zich goed wassen. Maar ze lopen met die pootjes ook in de kattenbak en die pootjes hoef ik dan niet op het aanrecht waar ik mijn eten bereid. En ik weet niet of ze die tussendoor ook even grondig afgelikt/gewassen hebben. En al die haren in bed vind ik ook gewoon helemaal niets.
Ik weet echter dat de katten bij mijn collega gewoon over tafel liepen tijdens het eten en meeaten uit de pan!
woensdag 14 oktober 2009 om 15:21
quote:DTJ schreef op 14 oktober 2009 @ 14:09:
Het niet houden van veranderingen is geen behoefte die ik voor mijn katten heb ingevuld, maar die ik ervaren heb. We zijn 2x verhuisd en dat vonden ze verre van leuk. De 2e keer hebben ze 3 dagen weggedoken in hun 'huisje"(manlief heeft een soort houten half open ding op wieltjes gemaakt waar een kraappaalgebeuren op zit en ik onderin de kattenbak kan zetten, makkelijk met schoonmaken). Ze moesten echt wennen.
Ja natuurlijk moeten ze wennen! Zet om het even welk dier in een vreemde omgeving en hun natuurlijke reactie is defensief: ze hebben geen oriëntatiepunten, weten niet welke gevaren er zijn, worden geconfronteerd met vreemde geuren, geen afgebakend eigen gebied. Wat jij beschrijft is verhuizen van A naar B naar C en in beide gevallen moesten ze zich dus aanpassen. Wat ik doe met mijn kat is van A naar B naar A naar B enzovoort. Inderdaad, de eerste keer B was de reactie identiek, maar de daarop volgende keren nooit meer. Dus je vult wel degelijk in: naar de dierenopvang gaat 1 keer moeilijk en daarna niet meer.
quote:Verder had ik het niet over 1000,- aan een oude kat, maar aan mijn katje van een half jaar oud. En ik weet ook wel dat ik voor weinig zo een andere kat heb, maar dat is niet deze kat en deze kat betekent emotioneel heel veel voor mij. En ik red er geen tig andere mee, want ik neem er geen 5 andere voor terug, hooguit 1, terwijl ik als nu 1 van mijn katten dood zou gaan er niet eens direct een andere voor terug zou nemen want ik heb er dan nog 2. Dus in praktijk red ik er geen enkele andere kat mee.Jawel: die vervangkat komt er toch wel, vroeg of laat. Overigens hoef ik jouw voorbeeld niet letterlijk over te nemen om er mijn argument op te baseren. Of die kat nu heel jong is of heel oud maakt eigenlijk niet uit, het feit dat je bereid bent om er 1000 euro aan uit te geven wel. Ik heb het financieel ook wel redelijk voor mekaar dus ik preek niet vanuit mijn eigen situatie, maar heb jij een idee wat voor een perverse verspilzucht die 1000 euro betekent? En dat is dan blijkbaar slechts een begin... Een nieuwe gezonde kat nemen kost je enkele tientjes aan inentingen. Aan een kat van een paar maanden oud ben je trouwens nog niet zo gehecht als aan een kat die je al jaren hebt, dus jouw sentiment-verhaal gaat maar gedeeltelijk op. Dus: gezonde kat = zelfde sentiment + minder onzekerheid + minder onzinnige uitgaven. De rest is goedbedoelde maar niettemin flauwekul.
Het niet houden van veranderingen is geen behoefte die ik voor mijn katten heb ingevuld, maar die ik ervaren heb. We zijn 2x verhuisd en dat vonden ze verre van leuk. De 2e keer hebben ze 3 dagen weggedoken in hun 'huisje"(manlief heeft een soort houten half open ding op wieltjes gemaakt waar een kraappaalgebeuren op zit en ik onderin de kattenbak kan zetten, makkelijk met schoonmaken). Ze moesten echt wennen.
Ja natuurlijk moeten ze wennen! Zet om het even welk dier in een vreemde omgeving en hun natuurlijke reactie is defensief: ze hebben geen oriëntatiepunten, weten niet welke gevaren er zijn, worden geconfronteerd met vreemde geuren, geen afgebakend eigen gebied. Wat jij beschrijft is verhuizen van A naar B naar C en in beide gevallen moesten ze zich dus aanpassen. Wat ik doe met mijn kat is van A naar B naar A naar B enzovoort. Inderdaad, de eerste keer B was de reactie identiek, maar de daarop volgende keren nooit meer. Dus je vult wel degelijk in: naar de dierenopvang gaat 1 keer moeilijk en daarna niet meer.
quote:Verder had ik het niet over 1000,- aan een oude kat, maar aan mijn katje van een half jaar oud. En ik weet ook wel dat ik voor weinig zo een andere kat heb, maar dat is niet deze kat en deze kat betekent emotioneel heel veel voor mij. En ik red er geen tig andere mee, want ik neem er geen 5 andere voor terug, hooguit 1, terwijl ik als nu 1 van mijn katten dood zou gaan er niet eens direct een andere voor terug zou nemen want ik heb er dan nog 2. Dus in praktijk red ik er geen enkele andere kat mee.Jawel: die vervangkat komt er toch wel, vroeg of laat. Overigens hoef ik jouw voorbeeld niet letterlijk over te nemen om er mijn argument op te baseren. Of die kat nu heel jong is of heel oud maakt eigenlijk niet uit, het feit dat je bereid bent om er 1000 euro aan uit te geven wel. Ik heb het financieel ook wel redelijk voor mekaar dus ik preek niet vanuit mijn eigen situatie, maar heb jij een idee wat voor een perverse verspilzucht die 1000 euro betekent? En dat is dan blijkbaar slechts een begin... Een nieuwe gezonde kat nemen kost je enkele tientjes aan inentingen. Aan een kat van een paar maanden oud ben je trouwens nog niet zo gehecht als aan een kat die je al jaren hebt, dus jouw sentiment-verhaal gaat maar gedeeltelijk op. Dus: gezonde kat = zelfde sentiment + minder onzekerheid + minder onzinnige uitgaven. De rest is goedbedoelde maar niettemin flauwekul.
woensdag 14 oktober 2009 om 16:12
quote:geve schreef op 14 oktober 2009 @ 15:21:
[...]
Ja natuurlijk moeten ze wennen! Zet om het even welk dier in een vreemde omgeving en hun natuurlijke reactie is defensief: ze hebben geen oriëntatiepunten, weten niet welke gevaren er zijn, worden geconfronteerd met vreemde geuren, geen afgebakend eigen gebied. Wat jij beschrijft is verhuizen van A naar B naar C en in beide gevallen moesten ze zich dus aanpassen. Wat ik doe met mijn kat is van A naar B naar A naar B enzovoort. Inderdaad, de eerste keer B was de reactie identiek, maar de daarop volgende keren nooit meer. Dus je vult wel degelijk in: naar de dierenopvang gaat 1 keer moeilijk en daarna niet meer.
[...]
Jawel: die vervangkat komt er toch wel, vroeg of laat. Overigens hoef ik jouw voorbeeld niet letterlijk over te nemen om er mijn argument op te baseren. Of die kat nu heel jong is of heel oud maakt eigenlijk niet uit, het feit dat je bereid bent om er 1000 euro aan uit te geven wel. Ik heb het financieel ook wel redelijk voor mekaar dus ik preek niet vanuit mijn eigen situatie, maar heb jij een idee wat voor een perverse verspilzucht die 1000 euro betekent? En dat is dan blijkbaar slechts een begin... Een nieuwe gezonde kat nemen kost je enkele tientjes aan inentingen. Aan een kat van een paar maanden oud ben je trouwens nog niet zo gehecht als aan een kat die je al jaren hebt, dus jouw sentiment-verhaal gaat maar gedeeltelijk op. Dus: gezonde kat = zelfde sentiment + minder onzekerheid + minder onzinnige uitgaven. De rest is goedbedoelde maar niettemin flauwekul.
Pervers?
Leg uit...
Katten heb je niet om als producten te bekijken en te beredeneren vanuit een zo voor jou gunstig mogelijk financieel plaatje.
[...]
Ja natuurlijk moeten ze wennen! Zet om het even welk dier in een vreemde omgeving en hun natuurlijke reactie is defensief: ze hebben geen oriëntatiepunten, weten niet welke gevaren er zijn, worden geconfronteerd met vreemde geuren, geen afgebakend eigen gebied. Wat jij beschrijft is verhuizen van A naar B naar C en in beide gevallen moesten ze zich dus aanpassen. Wat ik doe met mijn kat is van A naar B naar A naar B enzovoort. Inderdaad, de eerste keer B was de reactie identiek, maar de daarop volgende keren nooit meer. Dus je vult wel degelijk in: naar de dierenopvang gaat 1 keer moeilijk en daarna niet meer.
[...]
Jawel: die vervangkat komt er toch wel, vroeg of laat. Overigens hoef ik jouw voorbeeld niet letterlijk over te nemen om er mijn argument op te baseren. Of die kat nu heel jong is of heel oud maakt eigenlijk niet uit, het feit dat je bereid bent om er 1000 euro aan uit te geven wel. Ik heb het financieel ook wel redelijk voor mekaar dus ik preek niet vanuit mijn eigen situatie, maar heb jij een idee wat voor een perverse verspilzucht die 1000 euro betekent? En dat is dan blijkbaar slechts een begin... Een nieuwe gezonde kat nemen kost je enkele tientjes aan inentingen. Aan een kat van een paar maanden oud ben je trouwens nog niet zo gehecht als aan een kat die je al jaren hebt, dus jouw sentiment-verhaal gaat maar gedeeltelijk op. Dus: gezonde kat = zelfde sentiment + minder onzekerheid + minder onzinnige uitgaven. De rest is goedbedoelde maar niettemin flauwekul.
Pervers?
Leg uit...
Katten heb je niet om als producten te bekijken en te beredeneren vanuit een zo voor jou gunstig mogelijk financieel plaatje.
woensdag 14 oktober 2009 om 16:19
vrijdag 16 oktober 2009 om 09:26
Nou Geve,
Dat ik die kat vroeg of laat toch wel vervang is dus niet waar. Ik hab er nu 3, maar de bedoeling was eigenlijk 2. Die derde is er door omstandigheden bijgekomen. Mocht er nu 1 overlijden, dan komt daar geen andere voor in de plaats.
En mijn katten zijn nog niet zo heel erg oud. Er vanuitgaande dat ze een respectabele leeftijd behalen, vind ik het wat voorbarig om te zeggen dat er wel weer nieuwe komen. Wellicht wil ik dat tegen die tijd geen katten meer wil.
En idd vind ik dat jij wel heel erg kijkt naar vervangingswaarde. Waarom is het 'perverse verspilzucht' om 1000,- aan een kat te besteden? Kijk eens wat er voor raskatten en honden voor aankoopprijzen betaald worden. Die zijn die bedragen blijkbaar wel waard, maar een boerderijkat niet?
En omdat mijn katje nog jong was, zou ik er nog niet zo aan gehecht zijn dan wanneer ik hem al jaren heb. Wie bij jij in hemelsnaam om dat te beoordelen????
Als ik een kat 10 jaar heb en hij gaat dood, dan heb ik juist eerder zoiets dat hij een goed leven gehad heeft en dat hiet goed is zo. Bij zo'n jong beestje (waar ik evengoed heel erg aan gehecht ben) voelt dat veel onrechtvaardiger!
Je zegt toch ook niet dat het minder erg is om een baby van een half jaar te verliezen dan je kind van 15, omdat je die baby nog maar net hebt en er daardoor nog niet zo aan gehecht bent? Of dat we een ernstig ziek iemand maar beter gelijk een spuitje kunnen geven, want hij gaat toch wel dood en dan kun je die kosten beter uitsparen?
Sorry hoor, ik weet dat het niet terecht is om een dier met een mens te vergelijken. Maar een dier is ook een levend wezen en daar mag je wel met iets meer respect mee omgaan dan om maar te zeggen dat het de kosten van een behandeling niet waard is omdat je zo gratis of voor een paar tientjes weer een andere hebt....
Dat ik die kat vroeg of laat toch wel vervang is dus niet waar. Ik hab er nu 3, maar de bedoeling was eigenlijk 2. Die derde is er door omstandigheden bijgekomen. Mocht er nu 1 overlijden, dan komt daar geen andere voor in de plaats.
En mijn katten zijn nog niet zo heel erg oud. Er vanuitgaande dat ze een respectabele leeftijd behalen, vind ik het wat voorbarig om te zeggen dat er wel weer nieuwe komen. Wellicht wil ik dat tegen die tijd geen katten meer wil.
En idd vind ik dat jij wel heel erg kijkt naar vervangingswaarde. Waarom is het 'perverse verspilzucht' om 1000,- aan een kat te besteden? Kijk eens wat er voor raskatten en honden voor aankoopprijzen betaald worden. Die zijn die bedragen blijkbaar wel waard, maar een boerderijkat niet?
En omdat mijn katje nog jong was, zou ik er nog niet zo aan gehecht zijn dan wanneer ik hem al jaren heb. Wie bij jij in hemelsnaam om dat te beoordelen????
Als ik een kat 10 jaar heb en hij gaat dood, dan heb ik juist eerder zoiets dat hij een goed leven gehad heeft en dat hiet goed is zo. Bij zo'n jong beestje (waar ik evengoed heel erg aan gehecht ben) voelt dat veel onrechtvaardiger!
Je zegt toch ook niet dat het minder erg is om een baby van een half jaar te verliezen dan je kind van 15, omdat je die baby nog maar net hebt en er daardoor nog niet zo aan gehecht bent? Of dat we een ernstig ziek iemand maar beter gelijk een spuitje kunnen geven, want hij gaat toch wel dood en dan kun je die kosten beter uitsparen?
Sorry hoor, ik weet dat het niet terecht is om een dier met een mens te vergelijken. Maar een dier is ook een levend wezen en daar mag je wel met iets meer respect mee omgaan dan om maar te zeggen dat het de kosten van een behandeling niet waard is omdat je zo gratis of voor een paar tientjes weer een andere hebt....
vrijdag 16 oktober 2009 om 09:33
quote:geve schreef op 14 oktober 2009 @ 15:21:
[...]
Ja natuurlijk moeten ze wennen! Zet om het even welk dier in een vreemde omgeving en hun natuurlijke reactie is defensief: ze hebben geen oriëntatiepunten, weten niet welke gevaren er zijn, worden geconfronteerd met vreemde geuren, geen afgebakend eigen gebied. Wat jij beschrijft is verhuizen van A naar B naar C en in beide gevallen moesten ze zich dus aanpassen. Wat ik doe met mijn kat is van A naar B naar A naar B enzovoort. Inderdaad, de eerste keer B was de reactie identiek, maar de daarop volgende keren nooit meer. Dus je vult wel degelijk in: naar de dierenopvang gaat 1 keer moeilijk en daarna niet meer.
Wij gaan 1x per jaar 1 week op vakantie. Na 1 jaar is er voor de kat geen herkenning hoor. Voor hen is het dan weer helemaal nieuw. En ook dát heb ik ervaren, want in het eerste jaar zijn ze 2x teruggeweest naar de boerderij waar we ze ook vandaan hadden (dus dat zou eigenlijk al niet vreemd moeten zijn aangezien ze daar geboren zijn!) en hebben ze telkens weer een paar dagen (wat dus een heel groot deel van de vakantie is) nodig gehad om te wennen.
[...]
... Dus: gezonde kat = zelfde sentiment + minder onzekerheid + minder onzinnige uitgaven. De rest is goedbedoelde maar niettemin flauwekul.Wie ben jij in hemelsnaam om mijn sentiment bij mijn kat te bepalen? Voor mij is elke kat een uniek dier met zijn eigen karaktertrekken (ja, ook een kat heeft een karakter!). Dus te stellen dat ze 1 op 1 vervangbaar zijn, dat vind ik pas echt flauwekul.
[...]
Ja natuurlijk moeten ze wennen! Zet om het even welk dier in een vreemde omgeving en hun natuurlijke reactie is defensief: ze hebben geen oriëntatiepunten, weten niet welke gevaren er zijn, worden geconfronteerd met vreemde geuren, geen afgebakend eigen gebied. Wat jij beschrijft is verhuizen van A naar B naar C en in beide gevallen moesten ze zich dus aanpassen. Wat ik doe met mijn kat is van A naar B naar A naar B enzovoort. Inderdaad, de eerste keer B was de reactie identiek, maar de daarop volgende keren nooit meer. Dus je vult wel degelijk in: naar de dierenopvang gaat 1 keer moeilijk en daarna niet meer.
Wij gaan 1x per jaar 1 week op vakantie. Na 1 jaar is er voor de kat geen herkenning hoor. Voor hen is het dan weer helemaal nieuw. En ook dát heb ik ervaren, want in het eerste jaar zijn ze 2x teruggeweest naar de boerderij waar we ze ook vandaan hadden (dus dat zou eigenlijk al niet vreemd moeten zijn aangezien ze daar geboren zijn!) en hebben ze telkens weer een paar dagen (wat dus een heel groot deel van de vakantie is) nodig gehad om te wennen.
[...]
... Dus: gezonde kat = zelfde sentiment + minder onzekerheid + minder onzinnige uitgaven. De rest is goedbedoelde maar niettemin flauwekul.Wie ben jij in hemelsnaam om mijn sentiment bij mijn kat te bepalen? Voor mij is elke kat een uniek dier met zijn eigen karaktertrekken (ja, ook een kat heeft een karakter!). Dus te stellen dat ze 1 op 1 vervangbaar zijn, dat vind ik pas echt flauwekul.