Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
maandag 19 september 2011 om 10:10
Goedemorgen, ik zet hier toch ook maar iets meer info neer over mijn situatie...zie dit al als fijne uitlaatklep voor wanneer ik het nodig heb. Elke situatie is anders, maar het voelt alsof dit erg overeenkomt en dat is fijn.
16 jaar samen, waarvan 6 jaar getrouwd, een dochter. Hij is verliefd op een jonger meisje (zou liever een ander woord gebruiken, maar ik blijf netjes haha) en ik heb alles zelf moeten ontdekken (zelfs nog een kans gegeven het eerlijk op te biechten terwijl ik hard bewijs had, maar nee hoor!....).
Ik ben het afwachten zat, ik wil me speciaal voelen en niet op de reservebank zitten toekijken....ik kom misschien heel sterk over en ik ben dat ook de meeste tijd, maar pfff sinds van het weekend weer een steen in m'n maag en maar huilen om het kleinste.
@_newwoman_: tnx voor de muziektip! Gisteravond al veel liedjes geluisterd op youtube en het was eigenlijk best lekker om m'n tranen te laten gaan!
16 jaar samen, waarvan 6 jaar getrouwd, een dochter. Hij is verliefd op een jonger meisje (zou liever een ander woord gebruiken, maar ik blijf netjes haha) en ik heb alles zelf moeten ontdekken (zelfs nog een kans gegeven het eerlijk op te biechten terwijl ik hard bewijs had, maar nee hoor!....).
Ik ben het afwachten zat, ik wil me speciaal voelen en niet op de reservebank zitten toekijken....ik kom misschien heel sterk over en ik ben dat ook de meeste tijd, maar pfff sinds van het weekend weer een steen in m'n maag en maar huilen om het kleinste.
@_newwoman_: tnx voor de muziektip! Gisteravond al veel liedjes geluisterd op youtube en het was eigenlijk best lekker om m'n tranen te laten gaan!
maandag 19 september 2011 om 12:05
ONGELOOFLIJK!
Wat doen mensen elkaar toch aan....
Er hoeft maar een scheet dwars te zitten en ze denken beter te kunnen of te krijgen. Of aan iets nieuws toe te zijn.
Na zoveel jaar samen zijn en dan zoiets flikken!!
Wat een enorme klootzak!
Kom op zeg. Je bent toch een volwassen vent?
Je bent zoveel jaar van je leven met een vrouw die je al die jaren lief heeft gedeeld. En dan ga je dit op zo'n stiekeme laffe en vreselijk trieste manier beëindigen.
Ik kan er met mijn verstand niet bij.
Maar nee hoor het is nog niet voorbij want de kans bestaat dat hij met hangende pootjes en puppy oogjes en 1000x sorry terug komt..
Omdat hij bijvoorbeeld de midlife crises weer heeft overleeft.
of omdat ze toch "te jong" blijkt te zijn voor meneer die toch de "oude bok" blijkt te zijn OF omdat zij hem maar als speeltje gebruikt en nu niet meer hoeft owjah OF omdat er een scheet dwars zit???
En zo nog meer redenen te bedenken.
Sorry voor deze woedende mededeling.
Maar dit is tegenwoordig het leven. Zo zijn mensen tegenwoordig. en ik word er kots misselijk van.
Bestaat er dan geen liefde voor altijd meer?
Ik vind het vreselijk voor je! Dit gun ik niemand.
Dit is ook voor jou een nieuwe start.. een nieuw hoofdstuk.
Waar je nog niet eens om hebt gevraagd.
Ik hoop dat je hier overheen komt en een veel leukere, lieve en trouwe man zult vinden.Want jaaa... ze bestaan nog wel. Ergens.. denk ik.. (ook al wil je daar nu helemaal niet aan denken)
Be strong... blijf vertrouwen hebben in jezelf...
Wat doen mensen elkaar toch aan....
Er hoeft maar een scheet dwars te zitten en ze denken beter te kunnen of te krijgen. Of aan iets nieuws toe te zijn.
Na zoveel jaar samen zijn en dan zoiets flikken!!
Wat een enorme klootzak!
Kom op zeg. Je bent toch een volwassen vent?
Je bent zoveel jaar van je leven met een vrouw die je al die jaren lief heeft gedeeld. En dan ga je dit op zo'n stiekeme laffe en vreselijk trieste manier beëindigen.
Ik kan er met mijn verstand niet bij.
Maar nee hoor het is nog niet voorbij want de kans bestaat dat hij met hangende pootjes en puppy oogjes en 1000x sorry terug komt..
Omdat hij bijvoorbeeld de midlife crises weer heeft overleeft.
of omdat ze toch "te jong" blijkt te zijn voor meneer die toch de "oude bok" blijkt te zijn OF omdat zij hem maar als speeltje gebruikt en nu niet meer hoeft owjah OF omdat er een scheet dwars zit???
En zo nog meer redenen te bedenken.
Sorry voor deze woedende mededeling.
Maar dit is tegenwoordig het leven. Zo zijn mensen tegenwoordig. en ik word er kots misselijk van.
Bestaat er dan geen liefde voor altijd meer?
Ik vind het vreselijk voor je! Dit gun ik niemand.
Dit is ook voor jou een nieuwe start.. een nieuw hoofdstuk.
Waar je nog niet eens om hebt gevraagd.
Ik hoop dat je hier overheen komt en een veel leukere, lieve en trouwe man zult vinden.Want jaaa... ze bestaan nog wel. Ergens.. denk ik.. (ook al wil je daar nu helemaal niet aan denken)
Be strong... blijf vertrouwen hebben in jezelf...
maandag 19 september 2011 om 12:12
Ik wil even reageren op sneeuwvlokje. Kan niet quoten op m'n telefoon.
Dat hij vindt dat je gemixte signalen afgeeft kan ik wel begrijpen. Aan de ene kant mag hij je bellen als hij eruit is, maar van jou hoeft het op de huidige manier niet. Ik snap je, andere vrouwen met mij, maar voor mannen is dat onbegrijpelijk. Ze snappen niet dat je de deur openhoudt terwijl je weet dat hij je niet meer hoeft zoals jij wilt. Ze denken daardoor dat je het wel best vindt maar gewoon moeilijk doet om niks.
Jij wil hem, maar alleen als hij voor jou wil gaan. Niet als hij maar een beetje wil. Zeg dat tegen hem. Niet dat hij kan bellen als hij weet wat hij wil, want dat weet hij al. Hoogstwaarschijnlijk lusten, geen 'lasten'. Jij wil dat niet, dus hij hoeft je niet te bellen lijkt me. Raap je zelfrespect op en vertel hem dit. En dat jij geen contact wil met iemand die maar een bepaald deel van jou wil.
Dat hij vindt dat je gemixte signalen afgeeft kan ik wel begrijpen. Aan de ene kant mag hij je bellen als hij eruit is, maar van jou hoeft het op de huidige manier niet. Ik snap je, andere vrouwen met mij, maar voor mannen is dat onbegrijpelijk. Ze snappen niet dat je de deur openhoudt terwijl je weet dat hij je niet meer hoeft zoals jij wilt. Ze denken daardoor dat je het wel best vindt maar gewoon moeilijk doet om niks.
Jij wil hem, maar alleen als hij voor jou wil gaan. Niet als hij maar een beetje wil. Zeg dat tegen hem. Niet dat hij kan bellen als hij weet wat hij wil, want dat weet hij al. Hoogstwaarschijnlijk lusten, geen 'lasten'. Jij wil dat niet, dus hij hoeft je niet te bellen lijkt me. Raap je zelfrespect op en vertel hem dit. En dat jij geen contact wil met iemand die maar een bepaald deel van jou wil.
maandag 19 september 2011 om 12:37
Ik weet niet of de anderen dit ook ervaren, maar ik heb zo het gevoel dat ik alles doe (info zoeken, praten met mensen, huisarts, psycho, boeken lezen) en hij niks....en maar een beetje meehobbelt met mij, zodat ik rustig en 'tevreden' blijf.
Ook ben ik er zoveel meebezig dat ik er elke week weer anders tegenaan kijk. Dan heb ik weer een superboek gevonden, waarin precies staat wat te overdenken en jezelf de juiste vragen te stellen. Dit geef ik dan zelfs aan hem om hem daarin te helpen (dit vind ik nog het ergste van mijzelf; ik probeer hem er weer bovenop te helpen om maar iets terug te vinden van de man die ik dacht te kennen...). Maar na deze weken zie ik in dat hij daar niks mee doet, dus vandaar mijn stap om zelf de keuze te gaan maken. Dit loopt op niks uit..nu. Hoop diep van binnen dat hij ooit z'n kop stoot (en hard ook) en inziet wat hij mij heeft aangedaan en wat hij zo makkelijk aan de kant heeft gezet!
Maarja mijn probleem is ook dat ik het vooraf allemaal zo goed op een rijtje heb en weet wat ik zeggen wil, maar zodra hij tegenover me staat weet ik niks meer duidelijk over te brengen....En daarnaast ben ik ook bang nu deze keuze te maken en volgende week er weer anders te denken over de situatie. moeilijk
Ook ben ik er zoveel meebezig dat ik er elke week weer anders tegenaan kijk. Dan heb ik weer een superboek gevonden, waarin precies staat wat te overdenken en jezelf de juiste vragen te stellen. Dit geef ik dan zelfs aan hem om hem daarin te helpen (dit vind ik nog het ergste van mijzelf; ik probeer hem er weer bovenop te helpen om maar iets terug te vinden van de man die ik dacht te kennen...). Maar na deze weken zie ik in dat hij daar niks mee doet, dus vandaar mijn stap om zelf de keuze te gaan maken. Dit loopt op niks uit..nu. Hoop diep van binnen dat hij ooit z'n kop stoot (en hard ook) en inziet wat hij mij heeft aangedaan en wat hij zo makkelijk aan de kant heeft gezet!
Maarja mijn probleem is ook dat ik het vooraf allemaal zo goed op een rijtje heb en weet wat ik zeggen wil, maar zodra hij tegenover me staat weet ik niks meer duidelijk over te brengen....En daarnaast ben ik ook bang nu deze keuze te maken en volgende week er weer anders te denken over de situatie. moeilijk
maandag 19 september 2011 om 12:53
@missfieldman
Ja ik had hem dus gemaild, dat het beter was om niet meer af te spreken en dat ik verder ga met mijn leven en hij mag laten weten wanneer hij het weet en dat ik dan wel kijk hoe ik erin sta.Dat is niet echt een deur openhouden. Meer van, ik ga nu verder en weet niet hoe ik erover denk op het moment dat jij het weet. Daarna hadden we gebeld.
Dat vond hij belachelijk want de enige opties waren of afspreken of niet. En als we dan stoppen dat het altijd kan zijn dat iemand later nog contact zoekt met een ander. Dus ik zei, oke schrap die zin. Laat het niet weten en dan zeg ik alleen nog maar: ik wil niet meer afspreken. punt.
Toen zei hij oke dat respecteer ik en het is spijtig dat het zo gelopen is.
Ik heb hem gezegd idd dat ik een relatie wil, want dit werkt niet voor mij. Hij zegt dat hij dat niet kan. Dus ik vertelde dat het dan op houdt. En dat ik dus ook geen contact wil. Dus wat dat betreft ben ik wel trots op mezelf.
En het meest verrotte vind ik daarvan is dat ik dacht dat hij wel een relatie wilde en hij had verteld dat ik zoveel voor hem betekende en dat hij zoveel om me gaf enz. En nu denk ik.. dat is gewoon een leugen. Als dat echt zo was, wilde je wel.
@sisselalova
Heeeel herkenbaar. Zit op dit forum, praat er veel over, psycholoog ook en boeken. Hij doet niks. Hij haalt zijn schouders op, jammer, maarja thats life. Ik kan daar niet bij, bij die houding.
Mn ''ex' heeft ook een aantal punten waar hij aan moet werken vind ik. Ook voor een volgend meisje. Hij liet namelijk bijna nooit wat horen uit zichzelf en nam weinig initiatief enz. Dan denk ik, kom op man! Het is toch logisch dat een vrouw wat liefs wil horen en wil zien dat een man aan haar denkt door een smsje. Hij ziet het nut daar niet van in bijvoorbeeld. En hoe hij zijn vrienden behandeld. Hetzelfde verhaal. Nooit wat laten horen, zij moeten hem altijd bellen. En eigenlijk moet je dan denken, met zo'n persoon wil en kan ik niet leven. Ook al vind ik hem nog zo leuk. Het werkt gewoonweg niet. En hij wil er geen moeite voor doen. Zoals mijn ex zich gedraagt heeft hij als hij 30 is niemand meer over.
Ja ik had hem dus gemaild, dat het beter was om niet meer af te spreken en dat ik verder ga met mijn leven en hij mag laten weten wanneer hij het weet en dat ik dan wel kijk hoe ik erin sta.Dat is niet echt een deur openhouden. Meer van, ik ga nu verder en weet niet hoe ik erover denk op het moment dat jij het weet. Daarna hadden we gebeld.
Dat vond hij belachelijk want de enige opties waren of afspreken of niet. En als we dan stoppen dat het altijd kan zijn dat iemand later nog contact zoekt met een ander. Dus ik zei, oke schrap die zin. Laat het niet weten en dan zeg ik alleen nog maar: ik wil niet meer afspreken. punt.
Toen zei hij oke dat respecteer ik en het is spijtig dat het zo gelopen is.
Ik heb hem gezegd idd dat ik een relatie wil, want dit werkt niet voor mij. Hij zegt dat hij dat niet kan. Dus ik vertelde dat het dan op houdt. En dat ik dus ook geen contact wil. Dus wat dat betreft ben ik wel trots op mezelf.
En het meest verrotte vind ik daarvan is dat ik dacht dat hij wel een relatie wilde en hij had verteld dat ik zoveel voor hem betekende en dat hij zoveel om me gaf enz. En nu denk ik.. dat is gewoon een leugen. Als dat echt zo was, wilde je wel.
@sisselalova
Heeeel herkenbaar. Zit op dit forum, praat er veel over, psycholoog ook en boeken. Hij doet niks. Hij haalt zijn schouders op, jammer, maarja thats life. Ik kan daar niet bij, bij die houding.
Mn ''ex' heeft ook een aantal punten waar hij aan moet werken vind ik. Ook voor een volgend meisje. Hij liet namelijk bijna nooit wat horen uit zichzelf en nam weinig initiatief enz. Dan denk ik, kom op man! Het is toch logisch dat een vrouw wat liefs wil horen en wil zien dat een man aan haar denkt door een smsje. Hij ziet het nut daar niet van in bijvoorbeeld. En hoe hij zijn vrienden behandeld. Hetzelfde verhaal. Nooit wat laten horen, zij moeten hem altijd bellen. En eigenlijk moet je dan denken, met zo'n persoon wil en kan ik niet leven. Ook al vind ik hem nog zo leuk. Het werkt gewoonweg niet. En hij wil er geen moeite voor doen. Zoals mijn ex zich gedraagt heeft hij als hij 30 is niemand meer over.
maandag 19 september 2011 om 13:45
@sartan
Mijn breuk dateert van 2,5 jaar geleden, ongeveer ten tijde van Newwoman, Gianna..
Ook voor mij kwam de breuk totaal onverwacht, we hadden een prachtig huis, we waren (op zijn aandringen!) aan een kindje begonnen en toen ik 4 maand zwanger was merkte ik dat hij minder en minder naar huis kwam, dat ik niet de steun had tijdens mijn zwangerschap die ik had gedacht te krijgen.
Ik kwam er twee weken voor mijn bevalling achter dat er iemand anders in het spel was. Zoals jullie het gevoel kennen: de grond zakte onder mijn voeten weg. Daar zat ik met mijn dikke buik met het bewijs van zijn ontrouw en zijn liefdesverklaring aan een andere vrouw zwart op wit op het scherm.
ik heb hem ermee geconfronteerd maar hij was verliefd, er was niet mee te praten. Hij heeft ons huis te koop gezet en is vertrokken.
Na al die gelukkige jaren, ik kon het niet vatten... enkele maanden daarvoor had hij me nog gevraagd een kindje te hebben en nu dat...
het eerste jaar heeft hij weinig tot niet naar zijn kindje omgekeken en ik heb nog heel lang gevochten als een leeuw om hem tot rede te brengen. Tegen een verliefdheid kan je niet vechten heb ik wel geleerd.
Het huis is verkocht en ik ben met mijn zoontje een nieuw leven begonnen. Het laat me nog steeds niet helemaal koud, en toen hij me vorig jaar vertelde dat zijn nieuwe vriendin zwanger was ben ik even ingestort. Ons kind was nog maar 2 jaar oud, waarvan hij 1 jaar niks van hem wilde weten en nu heeft hij al een ander kindje bij haar die alle aandacht krijgt die mijn kind ook verdiend had.
Zoals je ziet kan ik er nog steeds boeken vol over schrijven, maar het doet me intussen wel al veel minder.
Ook jullie gaan hieruit komen!
Mijn breuk dateert van 2,5 jaar geleden, ongeveer ten tijde van Newwoman, Gianna..
Ook voor mij kwam de breuk totaal onverwacht, we hadden een prachtig huis, we waren (op zijn aandringen!) aan een kindje begonnen en toen ik 4 maand zwanger was merkte ik dat hij minder en minder naar huis kwam, dat ik niet de steun had tijdens mijn zwangerschap die ik had gedacht te krijgen.
Ik kwam er twee weken voor mijn bevalling achter dat er iemand anders in het spel was. Zoals jullie het gevoel kennen: de grond zakte onder mijn voeten weg. Daar zat ik met mijn dikke buik met het bewijs van zijn ontrouw en zijn liefdesverklaring aan een andere vrouw zwart op wit op het scherm.
ik heb hem ermee geconfronteerd maar hij was verliefd, er was niet mee te praten. Hij heeft ons huis te koop gezet en is vertrokken.
Na al die gelukkige jaren, ik kon het niet vatten... enkele maanden daarvoor had hij me nog gevraagd een kindje te hebben en nu dat...
het eerste jaar heeft hij weinig tot niet naar zijn kindje omgekeken en ik heb nog heel lang gevochten als een leeuw om hem tot rede te brengen. Tegen een verliefdheid kan je niet vechten heb ik wel geleerd.
Het huis is verkocht en ik ben met mijn zoontje een nieuw leven begonnen. Het laat me nog steeds niet helemaal koud, en toen hij me vorig jaar vertelde dat zijn nieuwe vriendin zwanger was ben ik even ingestort. Ons kind was nog maar 2 jaar oud, waarvan hij 1 jaar niks van hem wilde weten en nu heeft hij al een ander kindje bij haar die alle aandacht krijgt die mijn kind ook verdiend had.
Zoals je ziet kan ik er nog steeds boeken vol over schrijven, maar het doet me intussen wel al veel minder.
Ook jullie gaan hieruit komen!
maandag 19 september 2011 om 13:55
Dat komt Josjaa, eerst ben je alleen maar verdrietig, teleurgesteld, zelfs wanhopig. Je houdt vast aan elke strohalm en vecht voor je leven zoals je het kende.
dan komt woede, soms zelfs heel even haat wanneer je ziet dat de man die je altijd gekend hebt niet meer is wie je dacht dat hij was. Je herkent die vreemde niet meer die je enkel maar pijn wil doen, net die persoon die je je leven toevertrouwde en die je jaren lang steunde laat je vallen en kwetst je keer op keer...
Dan komt berusting. Je legt je erbij neer en je probeert je leven weer op te rapen en verder te gaan.
Tenslotte komt er onverschilligheid. Daar ben ik zelfs nog niet aanbeland, dus denk dat dat enorm veel tijd vergt, maar dat komt wel, dat moet wel!
In mijn geval was het ongeveer zo... Dit betekent natuurlijk niet dat het voor iedereen zo is, maar zo heb ik het ervaren.
dan komt woede, soms zelfs heel even haat wanneer je ziet dat de man die je altijd gekend hebt niet meer is wie je dacht dat hij was. Je herkent die vreemde niet meer die je enkel maar pijn wil doen, net die persoon die je je leven toevertrouwde en die je jaren lang steunde laat je vallen en kwetst je keer op keer...
Dan komt berusting. Je legt je erbij neer en je probeert je leven weer op te rapen en verder te gaan.
Tenslotte komt er onverschilligheid. Daar ben ik zelfs nog niet aanbeland, dus denk dat dat enorm veel tijd vergt, maar dat komt wel, dat moet wel!
In mijn geval was het ongeveer zo... Dit betekent natuurlijk niet dat het voor iedereen zo is, maar zo heb ik het ervaren.
maandag 19 september 2011 om 14:14
maandag 19 september 2011 om 14:33
quote:sneeuwvlokje86 schreef op 19 september 2011 @ 12:53:
@missfieldman
Ja ik had hem dus gemaild, dat het beter was om niet meer af te spreken en dat ik verder ga met mijn leven en hij mag laten weten wanneer hij het weet en dat ik dan wel kijk hoe ik erin sta.Dat is niet echt een deur openhouden. Meer van, ik ga nu verder en weet niet hoe ik erover denk op het moment dat jij het weet. Daarna hadden we gebeld.
Dat vond hij belachelijk want de enige opties waren of afspreken of niet. En als we dan stoppen dat het altijd kan zijn dat iemand later nog contact zoekt met een ander. Dus ik zei, oke schrap die zin. Laat het niet weten en dan zeg ik alleen nog maar: ik wil niet meer afspreken. punt.
Toen zei hij oke dat respecteer ik en het is spijtig dat het zo gelopen is.
Ik heb hem gezegd idd dat ik een relatie wil, want dit werkt niet voor mij. Hij zegt dat hij dat niet kan. Dus ik vertelde dat het dan op houdt. En dat ik dus ook geen contact wil. Dus wat dat betreft ben ik wel trots op mezelf.
En het meest verrotte vind ik daarvan is dat ik dacht dat hij wel een relatie wilde en hij had verteld dat ik zoveel voor hem betekende en dat hij zoveel om me gaf enz. En nu denk ik.. dat is gewoon een leugen. Als dat echt zo was, wilde je wel.
@sisselalova
Heeeel herkenbaar. Zit op dit forum, praat er veel over, psycholoog ook en boeken. Hij doet niks. Hij haalt zijn schouders op, jammer, maarja thats life. Ik kan daar niet bij, bij die houding.
Mn ''ex' heeft ook een aantal punten waar hij aan moet werken vind ik. Ook voor een volgend meisje. Hij liet namelijk bijna nooit wat horen uit zichzelf en nam weinig initiatief enz. Dan denk ik, kom op man! Het is toch logisch dat een vrouw wat liefs wil horen en wil zien dat een man aan haar denkt door een smsje. Hij ziet het nut daar niet van in bijvoorbeeld. En hoe hij zijn vrienden behandeld. Hetzelfde verhaal. Nooit wat laten horen, zij moeten hem altijd bellen. En eigenlijk moet je dan denken, met zo'n persoon wil en kan ik niet leven. Ook al vind ik hem nog zo leuk. Het werkt gewoonweg niet. En hij wil er geen moeite voor doen. Zoals mijn ex zich gedraagt heeft hij als hij 30 is niemand meer over.
Misschien hard en lekker makkelijk om te zeggen, maar het dikgedrukte vind ik een open deur. Als hij nu of straks alsnog zegt 'ik wil het wel' dan laat je hem zo binnen, zo komt het over, ook al staat het er niet. Hij mag laten weten als hij er weer zin in heeft, je nodigt hem daar zelfs voor uit. Dat vind ik een open deur. Ik denk dat het effectiever is alle contact af te kappen en zelfs te zeggen 'succes ermee'.
Of ie je nu of straks alsnog wil, dan doet hij echt die moeite wel om weer in contact te komen, die deur hoef jij niet open te laten staan.
@missfieldman
Ja ik had hem dus gemaild, dat het beter was om niet meer af te spreken en dat ik verder ga met mijn leven en hij mag laten weten wanneer hij het weet en dat ik dan wel kijk hoe ik erin sta.Dat is niet echt een deur openhouden. Meer van, ik ga nu verder en weet niet hoe ik erover denk op het moment dat jij het weet. Daarna hadden we gebeld.
Dat vond hij belachelijk want de enige opties waren of afspreken of niet. En als we dan stoppen dat het altijd kan zijn dat iemand later nog contact zoekt met een ander. Dus ik zei, oke schrap die zin. Laat het niet weten en dan zeg ik alleen nog maar: ik wil niet meer afspreken. punt.
Toen zei hij oke dat respecteer ik en het is spijtig dat het zo gelopen is.
Ik heb hem gezegd idd dat ik een relatie wil, want dit werkt niet voor mij. Hij zegt dat hij dat niet kan. Dus ik vertelde dat het dan op houdt. En dat ik dus ook geen contact wil. Dus wat dat betreft ben ik wel trots op mezelf.
En het meest verrotte vind ik daarvan is dat ik dacht dat hij wel een relatie wilde en hij had verteld dat ik zoveel voor hem betekende en dat hij zoveel om me gaf enz. En nu denk ik.. dat is gewoon een leugen. Als dat echt zo was, wilde je wel.
@sisselalova
Heeeel herkenbaar. Zit op dit forum, praat er veel over, psycholoog ook en boeken. Hij doet niks. Hij haalt zijn schouders op, jammer, maarja thats life. Ik kan daar niet bij, bij die houding.
Mn ''ex' heeft ook een aantal punten waar hij aan moet werken vind ik. Ook voor een volgend meisje. Hij liet namelijk bijna nooit wat horen uit zichzelf en nam weinig initiatief enz. Dan denk ik, kom op man! Het is toch logisch dat een vrouw wat liefs wil horen en wil zien dat een man aan haar denkt door een smsje. Hij ziet het nut daar niet van in bijvoorbeeld. En hoe hij zijn vrienden behandeld. Hetzelfde verhaal. Nooit wat laten horen, zij moeten hem altijd bellen. En eigenlijk moet je dan denken, met zo'n persoon wil en kan ik niet leven. Ook al vind ik hem nog zo leuk. Het werkt gewoonweg niet. En hij wil er geen moeite voor doen. Zoals mijn ex zich gedraagt heeft hij als hij 30 is niemand meer over.
Misschien hard en lekker makkelijk om te zeggen, maar het dikgedrukte vind ik een open deur. Als hij nu of straks alsnog zegt 'ik wil het wel' dan laat je hem zo binnen, zo komt het over, ook al staat het er niet. Hij mag laten weten als hij er weer zin in heeft, je nodigt hem daar zelfs voor uit. Dat vind ik een open deur. Ik denk dat het effectiever is alle contact af te kappen en zelfs te zeggen 'succes ermee'.
Of ie je nu of straks alsnog wil, dan doet hij echt die moeite wel om weer in contact te komen, die deur hoef jij niet open te laten staan.
maandag 19 september 2011 om 14:42
Hmm miss heb je daar wel een punt missfieldman.
Tijdens het gesprek hadden we al gezegd dat die zin geschrapt kon worden en dat het dus alleen maar: niet meer afspreken en geen contact meer is.
Ik kan het nu niet meer veranderen helaas. Heb het gezegd en tijdens het gesprek kwam het erop neer dat dat niet meer aan de orde is.
We hebben ook geen contact meer. En zal ik zeker niet op ingaan. En heb ook heel duidelijk gezegd dat ik geen contact en niet meer afspreken wil Dus alles is afgekapt nu en dat weet hij ook.
Tijdens het gesprek hadden we al gezegd dat die zin geschrapt kon worden en dat het dus alleen maar: niet meer afspreken en geen contact meer is.
Ik kan het nu niet meer veranderen helaas. Heb het gezegd en tijdens het gesprek kwam het erop neer dat dat niet meer aan de orde is.
We hebben ook geen contact meer. En zal ik zeker niet op ingaan. En heb ook heel duidelijk gezegd dat ik geen contact en niet meer afspreken wil Dus alles is afgekapt nu en dat weet hij ook.
maandag 19 september 2011 om 16:02
Dat is heel knap van je sneeuwvlokje. Dat vond ik sowieso al, alleen is het gewoon moeilijk iemand echt volledig uit je leven te bannen, terwijl dat dan juist wel nodig is. Mensen zoals jouw ex vinden het stiekem fijn te weten dat ze ergens terecht kunnen, dus willen ze het liefst -wanneer het hen uitkomt- je blijven zien zonder er een labeltje aan te willen hangen. Of ze zich hier bewust van zijn of niet, waar men kan profiteren doet men dat.
maandag 19 september 2011 om 16:33
@Rousette, jij ook hier, haha , zo langzamerhand komen de oudgedienden hier ook binnendruppelen, 't is toch erg dat dit maar blijft gebeuren he.
Toen zaten wij er middenin en zie hier, een heel aantal nieuwe vrouwen met degelijke verhalen..
Die onverschilligheid is hier ook nog niet helemaal gelukt hoor.
Maar dat is de pest als je samen kinderen hebt he, je komt er nooit meer helemaal vanaf.
Plus natuurlijk het feit dat de meesten hier lange relaties achter de rug hebben, meer dan tien jaar en zelfs meer dan twintig jaar.
Daarom denk en hoop ik voor jou Sneeuwvlokje dat jij nu zelf die deur dicht moet gooien en moet proberen niet te lang te blijven hangen in het "wat alsss.." met die ex waar je over schrijft.
Vanaf Januari is gelukkig nog niet zolang.
Deur dicht en doorgaan met je leven, dat zal in jouw geval vast niet zo ingewikkeld en langdurig gaan worden als bij de overige dames hier.
Desalniettemin is het natuurlijk ook voor jou heel zuur, dat snap ik best.
Lievdesverdriet sucks, big time!
Allalone!! Joehoe, waar ben je? Hoe is het met je?
Vandaag weer naar school geweest toch?
Sartan, ik moet wel lachen om jouw schrijfstijl, de pijn met humor te lijf, je doet het goed meid. Ik zie vanaf hier die op en neer gaande lijn, soms lachen en soms heel hard huilen, het hoort er allemaal bij, je bent goed bezig
Voor iedereen die het gebruiken kan een dikke en een
Toen zaten wij er middenin en zie hier, een heel aantal nieuwe vrouwen met degelijke verhalen..
Die onverschilligheid is hier ook nog niet helemaal gelukt hoor.
Maar dat is de pest als je samen kinderen hebt he, je komt er nooit meer helemaal vanaf.
Plus natuurlijk het feit dat de meesten hier lange relaties achter de rug hebben, meer dan tien jaar en zelfs meer dan twintig jaar.
Daarom denk en hoop ik voor jou Sneeuwvlokje dat jij nu zelf die deur dicht moet gooien en moet proberen niet te lang te blijven hangen in het "wat alsss.." met die ex waar je over schrijft.
Vanaf Januari is gelukkig nog niet zolang.
Deur dicht en doorgaan met je leven, dat zal in jouw geval vast niet zo ingewikkeld en langdurig gaan worden als bij de overige dames hier.
Desalniettemin is het natuurlijk ook voor jou heel zuur, dat snap ik best.
Lievdesverdriet sucks, big time!
Allalone!! Joehoe, waar ben je? Hoe is het met je?
Vandaag weer naar school geweest toch?
Sartan, ik moet wel lachen om jouw schrijfstijl, de pijn met humor te lijf, je doet het goed meid. Ik zie vanaf hier die op en neer gaande lijn, soms lachen en soms heel hard huilen, het hoort er allemaal bij, je bent goed bezig
Voor iedereen die het gebruiken kan een dikke en een
maandag 19 september 2011 om 16:52
Hey New! inderdaad, veel oude bekenden hier!
Ben blij dat het ook bij jou goed gaat. Heb de indruk dat de relatie tussen jou en je ex beter is dan die van mij.
Moet natuurlijk ook wel met de kinderen. Het lukt mij niet echt goed heel vriendelijk te zijn. Ik zeg en doe het hoogst nodige, maar hij heeft nog geen voet bij mij thuis binnen kunnen zetten.
Het klopt zo wat je zegt, hadden we niet steeds met hen geconfronteerd moeten worden wegens de kinderen waren we misschien al een hele tijd onverschillig voor hen.
Ook van mij een knuffel voor iedereen hier die het nodig heeft!
Ben blij dat het ook bij jou goed gaat. Heb de indruk dat de relatie tussen jou en je ex beter is dan die van mij.
Moet natuurlijk ook wel met de kinderen. Het lukt mij niet echt goed heel vriendelijk te zijn. Ik zeg en doe het hoogst nodige, maar hij heeft nog geen voet bij mij thuis binnen kunnen zetten.
Het klopt zo wat je zegt, hadden we niet steeds met hen geconfronteerd moeten worden wegens de kinderen waren we misschien al een hele tijd onverschillig voor hen.
Ook van mij een knuffel voor iedereen hier die het nodig heeft!
maandag 19 september 2011 om 16:56
Dag dames,
Jeetje, wat een verhalen toch allemaal.....iemand schreef ergens: er zijn nog wel fatsoenlijk eerlijke mannen, is dat zo? Begin me er bijna zorgen over te maken na al deze verhalen te hennen gelezen....
Hier gaat het slecht...erg slecht, ben vandaag ind naar school geweest, maar krijg er bijzonder weinig van mee en ook daar maak ik me zorgen over, moet wél bij blijven en dat gaat op deze manier niet lukken.
Slapen lukt nog steeds niet (vannacht precies 2 uur), eten is een drama en ik voel me zó verschrikkelijk k*t..... Het lijkt wel of het steeds erger wordt en dat wil ik helemaal niet!!
Kreeg vandaag ook nog te horen dat ik donderdag geopereerd wordt, is maar een dagopname maar wel weer algehele
narcose..
Kortom: kan wel even een schop onder mijn kont gebruiken...
Voor alle dames: dikke knuffel!
Jeetje, wat een verhalen toch allemaal.....iemand schreef ergens: er zijn nog wel fatsoenlijk eerlijke mannen, is dat zo? Begin me er bijna zorgen over te maken na al deze verhalen te hennen gelezen....
Hier gaat het slecht...erg slecht, ben vandaag ind naar school geweest, maar krijg er bijzonder weinig van mee en ook daar maak ik me zorgen over, moet wél bij blijven en dat gaat op deze manier niet lukken.
Slapen lukt nog steeds niet (vannacht precies 2 uur), eten is een drama en ik voel me zó verschrikkelijk k*t..... Het lijkt wel of het steeds erger wordt en dat wil ik helemaal niet!!
Kreeg vandaag ook nog te horen dat ik donderdag geopereerd wordt, is maar een dagopname maar wel weer algehele
narcose..
Kortom: kan wel even een schop onder mijn kont gebruiken...
Voor alle dames: dikke knuffel!
maandag 19 september 2011 om 17:14
quote:allalone schreef op 19 september 2011 @ 16:56:
Dag dames,
Jeetje, wat een verhalen toch allemaal.....iemand schreef ergens: er zijn nog wel fatsoenlijk eerlijke mannen, is dat zo? Begin me er bijna zorgen over te maken na al deze verhalen te hennen gelezen....
!
Allalone, dat dacht ik na mijn scheiding ook: dat er geen fatsoenlijke mannen bestonden of althans, als ze bestonden, dat ze dan getrouwd waren en bleven.
Wat had ik me vergist! Ik heb nu een schat van een man en ik vertrouw hem voor 100%.
Lees anders mijn en andere verhalen maar eens in het topic 'Het komt goed".
Sterkte!
Dag dames,
Jeetje, wat een verhalen toch allemaal.....iemand schreef ergens: er zijn nog wel fatsoenlijk eerlijke mannen, is dat zo? Begin me er bijna zorgen over te maken na al deze verhalen te hennen gelezen....
!
Allalone, dat dacht ik na mijn scheiding ook: dat er geen fatsoenlijke mannen bestonden of althans, als ze bestonden, dat ze dan getrouwd waren en bleven.
Wat had ik me vergist! Ik heb nu een schat van een man en ik vertrouw hem voor 100%.
Lees anders mijn en andere verhalen maar eens in het topic 'Het komt goed".
Sterkte!
maandag 19 september 2011 om 17:17
Ow nee hoor All ik ga je écht niet schoppen dat heeft die nare meneer van je al genoeg gedaan.
Van mij krijg je een en en een
En als je het lekker vindt ook nog virtuele
5 weken geleden sliep ik ook nog zo slecht maar nu gaat het een ietsepietsie beter, misschien is dat een klein lichtpuntje? Sterkte lieverd. Er wordt volop met je/ ons meegeleefd!
Van mij krijg je een en en een
En als je het lekker vindt ook nog virtuele
5 weken geleden sliep ik ook nog zo slecht maar nu gaat het een ietsepietsie beter, misschien is dat een klein lichtpuntje? Sterkte lieverd. Er wordt volop met je/ ons meegeleefd!
maandag 19 september 2011 om 19:07
@All, nou dat kan er ook nog wel bij zeg.. donderdag een operatie.
Nou dan weet je alvast dat je donderdag in ieder geval een beetje slapen zal . Hopelijk heb je niet teveel last van de narcose daarna.
Gaat er iemand met je mee? Want in zo'n situatie met de toestand waarin je nu zit zullen er vast wel wat tranen gaan vloeien die dag, denk je ook niet?
Kan je anders volgende week niet even de ziektewet in, ook vanwege die ingreep? Misschien moet je even jezelf een weekje onder je dekbed toestaan, je even verstoppen, en dan met jezelf afspreken dat je de week erop er weer voor gaat, zoiets?
Een schop onder je kont? Echt niet! Die ga je niet krijgen hoor. Maar wel een virtuele arm om je heen en heel veel knuffels.
@Rousette: ja ik kan best goed met ex door 1 deur hoor, hij drinkt hier ook wel eens een kop koffie, ook omdat de kinderen dat fijn vinden. Hem kan ik wel hebben, maar haar dus niet... Heel kinderachtig misschien. Maar ja, ze woont in 'mijn' huis, zit aan 'mijn' bureau, werkt in 'mijn' bedrijf en niet te vergeten dat alles met 'mijn' man en om het weekend ook nog eens met mijn kinderen...
Dat is bepaald niet makkelijk, nog steeds niet.
Ik weet best dat zij niet de enige boosdoener is, ex is even schuldig, maar met haar heb ik niks te schaften, haar verfoeien is makkelijker, haar zie ik verder toch haast nooit..
Maar ik kan het niet veranderen, probeer zoveel mogelijk mijn schouders op te halen. Ik ontwijk wel dingen die me triggeren, ik rijdt bijvoorbeeld nooit meer door die straat, rij liever om. En ook kom ik dus niet meer in dat huis. Ex haalt en brengt ze altijd hier.
Dat trek ik echt niet hoor.
En ik geloof ook wel dat er nog goede mannen zijn, ik ken er ook wel een aantal hoor een paar collega's , die hartstikke gelukkig zijn, na dertig jaar nog. En die dat ook zeggen.
Maar ik heb voorlopig de mannen echt afgezworen, daar ben ik nog lang niet aan toe. En dan heb ik het even niet over die goede 'kennis' met wie ik af en toe eh.. jeweetwel doe ...
Geen relatiemateriaal zeg maar, maar wel een lieverd die me verwend die koffie voor me maakt en in wiens armen ik af en toe een heerlijk avondje doorbreng, want ja, ik ben ook niet van steen..
Maar ja, dat is voor de vrouwen hier nog lang niet aan de orde.
Hier geldt nog steeds.. adem in / adem uit.. stapje voor stapje en met vallen en opstaan kom je iedere keer toch weer wat verder, ook al voelt dat niet altijd zo..
Voor iedereen weer een
Nou dan weet je alvast dat je donderdag in ieder geval een beetje slapen zal . Hopelijk heb je niet teveel last van de narcose daarna.
Gaat er iemand met je mee? Want in zo'n situatie met de toestand waarin je nu zit zullen er vast wel wat tranen gaan vloeien die dag, denk je ook niet?
Kan je anders volgende week niet even de ziektewet in, ook vanwege die ingreep? Misschien moet je even jezelf een weekje onder je dekbed toestaan, je even verstoppen, en dan met jezelf afspreken dat je de week erop er weer voor gaat, zoiets?
Een schop onder je kont? Echt niet! Die ga je niet krijgen hoor. Maar wel een virtuele arm om je heen en heel veel knuffels.
@Rousette: ja ik kan best goed met ex door 1 deur hoor, hij drinkt hier ook wel eens een kop koffie, ook omdat de kinderen dat fijn vinden. Hem kan ik wel hebben, maar haar dus niet... Heel kinderachtig misschien. Maar ja, ze woont in 'mijn' huis, zit aan 'mijn' bureau, werkt in 'mijn' bedrijf en niet te vergeten dat alles met 'mijn' man en om het weekend ook nog eens met mijn kinderen...
Dat is bepaald niet makkelijk, nog steeds niet.
Ik weet best dat zij niet de enige boosdoener is, ex is even schuldig, maar met haar heb ik niks te schaften, haar verfoeien is makkelijker, haar zie ik verder toch haast nooit..
Maar ik kan het niet veranderen, probeer zoveel mogelijk mijn schouders op te halen. Ik ontwijk wel dingen die me triggeren, ik rijdt bijvoorbeeld nooit meer door die straat, rij liever om. En ook kom ik dus niet meer in dat huis. Ex haalt en brengt ze altijd hier.
Dat trek ik echt niet hoor.
En ik geloof ook wel dat er nog goede mannen zijn, ik ken er ook wel een aantal hoor een paar collega's , die hartstikke gelukkig zijn, na dertig jaar nog. En die dat ook zeggen.
Maar ik heb voorlopig de mannen echt afgezworen, daar ben ik nog lang niet aan toe. En dan heb ik het even niet over die goede 'kennis' met wie ik af en toe eh.. jeweetwel doe ...
Geen relatiemateriaal zeg maar, maar wel een lieverd die me verwend die koffie voor me maakt en in wiens armen ik af en toe een heerlijk avondje doorbreng, want ja, ik ben ook niet van steen..
Maar ja, dat is voor de vrouwen hier nog lang niet aan de orde.
Hier geldt nog steeds.. adem in / adem uit.. stapje voor stapje en met vallen en opstaan kom je iedere keer toch weer wat verder, ook al voelt dat niet altijd zo..
Voor iedereen weer een
maandag 19 september 2011 om 23:03
Mmm, hier een overlijdensgeval in de familie van ex, dus dat vergt weer de nodige zenmeditatie van mijn kant.... Kut! One step forward, two steps back! Ik vin dhet best goed dat ex een portie verdriet krijgt; kwestie van karma. Ik gun ex familielid geen spoediger dood dan nodig was, noch heb ik een moord gepleegd. En mogelijk verdriet van ex maakt mijn leven niet leuker; het is geen weegschaaltje immers. Toch gun ik ex voorlopig een behoorlijke portie verdriet, na alle roze wolken.
Aangezien ex en nieuwe echtgenote allebei in hetzelfde bedrijf zijn blijven werken als ik, kreeg ik een zielig mailtje van de directie, dat het familie lid van ex en Y was overleden en dat condoleances enz enz gestuurd konden worden naar hun adres. Enig idee hoe dat voelt? Ik ken dat familielid 25 jaar langer dan nieuwe echtgenote en zij waren er behoorlijk mee gebrouilleerd na hun buitenechtelijke escapades..
De enigen met wie ik oprecht medeleven heb zijn mijn kinderen; zij moeten al die ellende door deze week. En ikzelf heb weer veel moeite de juiste gedachten en woorden op het goede moment te uiten; er komt dan ineens weer veel lelijks bij me naar boven, terwijl ik daar geen zin meer in heb.
Weer een leerschool, kortom. Ik had me er al op ingesteld dat dit te gebeuren stond, zo'n overlijden. Toch blijft het confronterend. Ik wil geen foute aandacht meer aan foute mensen geven....
Aangezien ex en nieuwe echtgenote allebei in hetzelfde bedrijf zijn blijven werken als ik, kreeg ik een zielig mailtje van de directie, dat het familie lid van ex en Y was overleden en dat condoleances enz enz gestuurd konden worden naar hun adres. Enig idee hoe dat voelt? Ik ken dat familielid 25 jaar langer dan nieuwe echtgenote en zij waren er behoorlijk mee gebrouilleerd na hun buitenechtelijke escapades..
De enigen met wie ik oprecht medeleven heb zijn mijn kinderen; zij moeten al die ellende door deze week. En ikzelf heb weer veel moeite de juiste gedachten en woorden op het goede moment te uiten; er komt dan ineens weer veel lelijks bij me naar boven, terwijl ik daar geen zin meer in heb.
Weer een leerschool, kortom. Ik had me er al op ingesteld dat dit te gebeuren stond, zo'n overlijden. Toch blijft het confronterend. Ik wil geen foute aandacht meer aan foute mensen geven....
dinsdag 20 september 2011 om 08:20
Ach gianna, wat snap ik goed wat je zegt!
Die persoon heeft een veel groter deel uitgemaakt van jouw leven dan dat van haar, en toch wordt zij bestempeld als familielid van... Alweer worden jouw gevoelens compleet vergeten.
New, dat het gemakkelijker gaat om haar te negeren herken ik. Met die exen moeten we nog confrontaties aangaan vanwege de kinderen, en ookal krijg ik dat niet zo 'harmonisch' gedaan als jij, ik doe het toch, voor mijn zoontje. Maar om nu echt met hem een babbeltje te slaan nee... dat krijg ik niet gedaan, hij is niet te veel van mijn woordenschat waard. Tot mijn schaamte moet ik zelfs zeggen dat ik het bestaan van zijn tweede kind ook compleet negeer. Ik doe alsof dat kind niet bestaat. Toen ik het kaartje kreeg waarin de 'trotse en gelukkige ouders' de geboorte meldden van zijn dochter heb ik dat helemaal onderaan de papierstapel gestopt. Misschien gewoon jaloezie van mijn kant, dat kan, maar zij kreeg die roze wolk en een papa die steun gaf tijdens en na de zwangerschap terwijl ze nog helemaal niets bewezen heeft, ze waren pas samen! Mij heeft hij laten vallen terwijl ik hem al jaren steunde in alles, zijn bedrijf hielp oprichten en zoveel meer.
@all, Hopelijk verloopt de ingreep vlot en heb je iemand om je te helpen achteraf? Misschien kan je beter zorgen dat je niet alleen bent nadien?
Verzorg je goed hoor, momenteel leef je op adrenaline, puur op stress, maar achteraf zal je die rust moeten inhalen, op een bepaald moment heeft je lichaam die rust gewoon nodig!
Missfieldman, sneeuwvlokje en alle anderen : go for it!
Jullie klinken verstandige vrouwen en vooral sterk genoeg om ook hier even goed (en wie weet zelfs beter) uit te komen. Dat is nu nog verre toekomstmuziek voor jullie, maar het komt, echt waar!
Die persoon heeft een veel groter deel uitgemaakt van jouw leven dan dat van haar, en toch wordt zij bestempeld als familielid van... Alweer worden jouw gevoelens compleet vergeten.
New, dat het gemakkelijker gaat om haar te negeren herken ik. Met die exen moeten we nog confrontaties aangaan vanwege de kinderen, en ookal krijg ik dat niet zo 'harmonisch' gedaan als jij, ik doe het toch, voor mijn zoontje. Maar om nu echt met hem een babbeltje te slaan nee... dat krijg ik niet gedaan, hij is niet te veel van mijn woordenschat waard. Tot mijn schaamte moet ik zelfs zeggen dat ik het bestaan van zijn tweede kind ook compleet negeer. Ik doe alsof dat kind niet bestaat. Toen ik het kaartje kreeg waarin de 'trotse en gelukkige ouders' de geboorte meldden van zijn dochter heb ik dat helemaal onderaan de papierstapel gestopt. Misschien gewoon jaloezie van mijn kant, dat kan, maar zij kreeg die roze wolk en een papa die steun gaf tijdens en na de zwangerschap terwijl ze nog helemaal niets bewezen heeft, ze waren pas samen! Mij heeft hij laten vallen terwijl ik hem al jaren steunde in alles, zijn bedrijf hielp oprichten en zoveel meer.
@all, Hopelijk verloopt de ingreep vlot en heb je iemand om je te helpen achteraf? Misschien kan je beter zorgen dat je niet alleen bent nadien?
Verzorg je goed hoor, momenteel leef je op adrenaline, puur op stress, maar achteraf zal je die rust moeten inhalen, op een bepaald moment heeft je lichaam die rust gewoon nodig!
Missfieldman, sneeuwvlokje en alle anderen : go for it!
Jullie klinken verstandige vrouwen en vooral sterk genoeg om ook hier even goed (en wie weet zelfs beter) uit te komen. Dat is nu nog verre toekomstmuziek voor jullie, maar het komt, echt waar!
dinsdag 20 september 2011 om 08:35
@newwoman.
Deur is dicht en weet gelukkig voor mezelf dat mijn beeld van hem beter en leuker was dan hij echt is. En mn vriendinnen zeggen dat maar ook zijn beste vriend. Die is het met mij eens en wordt zelf ook zijn gedrag zat. Deze man is gewoon te egoïstisch. Hij kan niet eens bedenken dat het leuk is voor een vrouw om iets te horen van de man waar zij een relatie mee heeft/mee moet aangaan!
Hij kan geen rekening houden met anderen en diep in mn hart en vooral met mn verstand weet ik dat hij geen relatie aan kan gaan. Niet met mij, maar hij is nou eenmaal zo hoe hij is en daarom denk ik ook echt dat hij alleen blijft, later. En dat vind ik heel sneu voor hem. Ik probeerde hem het een en ander te laten inzien maar hij ziet het niet en wil het niet zien. Hij denkt niet aan een ander. Net zoals dingetjes als zijn afspraken niet nakomen, te laat komen zonder te melden enz enz.
Ik vind het goed om te beseffen dat ik weet dat mijn beeld van hem zo anders is dan hij echt is. Het verzacht de pijn wat meer.
Deur is dicht en weet gelukkig voor mezelf dat mijn beeld van hem beter en leuker was dan hij echt is. En mn vriendinnen zeggen dat maar ook zijn beste vriend. Die is het met mij eens en wordt zelf ook zijn gedrag zat. Deze man is gewoon te egoïstisch. Hij kan niet eens bedenken dat het leuk is voor een vrouw om iets te horen van de man waar zij een relatie mee heeft/mee moet aangaan!
Hij kan geen rekening houden met anderen en diep in mn hart en vooral met mn verstand weet ik dat hij geen relatie aan kan gaan. Niet met mij, maar hij is nou eenmaal zo hoe hij is en daarom denk ik ook echt dat hij alleen blijft, later. En dat vind ik heel sneu voor hem. Ik probeerde hem het een en ander te laten inzien maar hij ziet het niet en wil het niet zien. Hij denkt niet aan een ander. Net zoals dingetjes als zijn afspraken niet nakomen, te laat komen zonder te melden enz enz.
Ik vind het goed om te beseffen dat ik weet dat mijn beeld van hem zo anders is dan hij echt is. Het verzacht de pijn wat meer.
dinsdag 20 september 2011 om 08:56
Gianna, ik versta je ook hoor...
Ga je naar de condoleance/begrafenis/crematie?
En zo ja, hoe doe je dat dan met het handjes schudden?
Het zet mij ook aan het denken over hoe ik dat zou doen, in het geval dat bijvoorbeeld ex-schoonma zou overlijden, jeetje, daar moet ik eens goed over nadenken.
Het is wel familie van je kinderen he..
Ik heb de tijd nog om daar een plan van aanpak voor te bedenken.
Met ex-schoonma heb ik nog steeds goed contact, ik zou er dus wel heen gaan, maar als daar dan dat rijtje staat, dan staat zij daar natuurlijk ook tussen.. pfff ik hoop dat dat nog heel lang gaat duren, zit er niet op te wachten om haar te moeten condoleren met het verlies van ex zijn moeder, waar IK al als 16 jarige over de vloer kwam (al jaren voordat ze mijn schoonmoeder werd)...
Ex-schoonma was ook op de begrafenis van mijn vader vorig jaar, en dat was prima, het is een schat en we hebben het nooit over haar zoon. Ex was er niet, die was ook niet uitgenodigd trouwens, had er niet aan moeten denken ook, wat een ongemakkelijke situatie zou dat zijn geweest..
En dat is dus ook de nasleep he, van zo'n scheiding.
Wat als de kinderen ooit gaan trouwen bijvoorbeeld..
Of wat als ik of ex ernstig ziek zou worden?
Allemaal dingen waar je niet om de nieuwe vlam heen kunt...
Ik schuif het nog maar even voor me uit, nu het nog kan..
Ik versliep me vanmorgen een kwartier.. pfff supersnel zoonlief uit bed gesleurd, boterham, pakje, snel brood smeren en in de taxi gezet, hij werkte gelukkig goed mee en zat met een verbaasde blik in het busje haha, heb de haast nog in mijn lijf....
Allemaal een goede dag gewenst meiden
Ga je naar de condoleance/begrafenis/crematie?
En zo ja, hoe doe je dat dan met het handjes schudden?
Het zet mij ook aan het denken over hoe ik dat zou doen, in het geval dat bijvoorbeeld ex-schoonma zou overlijden, jeetje, daar moet ik eens goed over nadenken.
Het is wel familie van je kinderen he..
Ik heb de tijd nog om daar een plan van aanpak voor te bedenken.
Met ex-schoonma heb ik nog steeds goed contact, ik zou er dus wel heen gaan, maar als daar dan dat rijtje staat, dan staat zij daar natuurlijk ook tussen.. pfff ik hoop dat dat nog heel lang gaat duren, zit er niet op te wachten om haar te moeten condoleren met het verlies van ex zijn moeder, waar IK al als 16 jarige over de vloer kwam (al jaren voordat ze mijn schoonmoeder werd)...
Ex-schoonma was ook op de begrafenis van mijn vader vorig jaar, en dat was prima, het is een schat en we hebben het nooit over haar zoon. Ex was er niet, die was ook niet uitgenodigd trouwens, had er niet aan moeten denken ook, wat een ongemakkelijke situatie zou dat zijn geweest..
En dat is dus ook de nasleep he, van zo'n scheiding.
Wat als de kinderen ooit gaan trouwen bijvoorbeeld..
Of wat als ik of ex ernstig ziek zou worden?
Allemaal dingen waar je niet om de nieuwe vlam heen kunt...
Ik schuif het nog maar even voor me uit, nu het nog kan..
Ik versliep me vanmorgen een kwartier.. pfff supersnel zoonlief uit bed gesleurd, boterham, pakje, snel brood smeren en in de taxi gezet, hij werkte gelukkig goed mee en zat met een verbaasde blik in het busje haha, heb de haast nog in mijn lijf....
Allemaal een goede dag gewenst meiden
