Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
woensdag 21 september 2011 om 18:00
quote:_newwoman_ schreef op 20 september 2011 @ 23:03:
Vroeg he... die busjes..
Vorig jaar werd zoonlief iedere ochtend gehaald met een gewone auto, een vette BMW, scheelde iedere rit een half uur, dus een uur per dag..
Zat hij als een directeur in die slee...
Maar ja, het moet zo goedkoop mogelijk he, dus ik moet er weer een half uur eerder uit want hij gaat nu dus weer met zo'n rotte rammelbus met z'n achten...
Jammer hoor..
Komen jullie morgen gewoon weer schrijven?
Ja toch?
Trusten iedereen.
Ik moet hier even op reageren, hoe offtopic dat ook is.
Sorry alvast, dit een persoonlijk issue dat ik met zulke opmerkingen heb. Een leerling die ik lesgeef heeft zo bijvoorbeeld geen recht meer op vervoer omdat een andere leerling (door iedereen het busje uit te meppen) nu alleenvervoer krijgt. De rest redt zich maar want die zijn er minder 'erg' aan toe. En die ouders kloppen zich op de schouders, hoeven ze niet meer te wachten op een 'pauperbusje' voor hun 'prins'. Mensen die het beste van het beste willen terwijl met net ff wat minder meer mensen geholpen zijn.
Denk daar alsjeblieft even over na (niet als persoonlijke aanval bedoeld).
Vroeg he... die busjes..
Vorig jaar werd zoonlief iedere ochtend gehaald met een gewone auto, een vette BMW, scheelde iedere rit een half uur, dus een uur per dag..
Zat hij als een directeur in die slee...
Maar ja, het moet zo goedkoop mogelijk he, dus ik moet er weer een half uur eerder uit want hij gaat nu dus weer met zo'n rotte rammelbus met z'n achten...
Jammer hoor..
Komen jullie morgen gewoon weer schrijven?
Ja toch?
Trusten iedereen.
Ik moet hier even op reageren, hoe offtopic dat ook is.
Sorry alvast, dit een persoonlijk issue dat ik met zulke opmerkingen heb. Een leerling die ik lesgeef heeft zo bijvoorbeeld geen recht meer op vervoer omdat een andere leerling (door iedereen het busje uit te meppen) nu alleenvervoer krijgt. De rest redt zich maar want die zijn er minder 'erg' aan toe. En die ouders kloppen zich op de schouders, hoeven ze niet meer te wachten op een 'pauperbusje' voor hun 'prins'. Mensen die het beste van het beste willen terwijl met net ff wat minder meer mensen geholpen zijn.
Denk daar alsjeblieft even over na (niet als persoonlijke aanval bedoeld).
woensdag 21 september 2011 om 18:05
@newwoman
Ja klopt. Staan zeker regeltjes in, maar ik vind er wel heeeel veeeel waarheid terug te lezen hoor. Zo werkt het nou eenmaal, zeker aan het begin.
Daarnaast in het laatste hoofdstuk staat ook hoe je een relatie moet beeindigen. In een iets andere setting, want er staat als hij na een jaar nog niet met je wil trouwen bla bla maar de werkwijze helpt wel. Heb ik nu ook gedaan. Als jij er meer uit wil halen en hij niet kan je een eerste gesprek aangaan. Dan kan je kijken of er verandering in komt. Zo niet een tweede gesprek waarin je zegt dat het duidelijk is dat beide partijen iets anders willen en het dus niet erg zinvol is om verder te gaan. En dat dan beheerst en kalm. Er staat dan in dat een man daarna pas na gaat denken, omdat hij je gaat missen. (mannen merken pas als ze iemand willen als ze er niet meer is). Dan zal hij alles uit de kast halen om terug te komen. Doet hij dit niet, was je over een paar jaar op hetzelfde punt uitgekomen en heb je nog meer tijd met hem verspild.
Dit even de korte versie he.
Ja klopt. Staan zeker regeltjes in, maar ik vind er wel heeeel veeeel waarheid terug te lezen hoor. Zo werkt het nou eenmaal, zeker aan het begin.
Daarnaast in het laatste hoofdstuk staat ook hoe je een relatie moet beeindigen. In een iets andere setting, want er staat als hij na een jaar nog niet met je wil trouwen bla bla maar de werkwijze helpt wel. Heb ik nu ook gedaan. Als jij er meer uit wil halen en hij niet kan je een eerste gesprek aangaan. Dan kan je kijken of er verandering in komt. Zo niet een tweede gesprek waarin je zegt dat het duidelijk is dat beide partijen iets anders willen en het dus niet erg zinvol is om verder te gaan. En dat dan beheerst en kalm. Er staat dan in dat een man daarna pas na gaat denken, omdat hij je gaat missen. (mannen merken pas als ze iemand willen als ze er niet meer is). Dan zal hij alles uit de kast halen om terug te komen. Doet hij dit niet, was je over een paar jaar op hetzelfde punt uitgekomen en heb je nog meer tijd met hem verspild.
Dit even de korte versie he.
woensdag 21 september 2011 om 19:35
Hier even een stille meelezer:
@allemaal: wat een ellende komt hier voorbij. Ik wens jullie allemaal heel veel kracht.
@All: sterkte morgen
@Hova: ik las ook mee op je andere topic. Wat vreselijk vervelend dat het nu weer zo slecht gaat. Getver. Ook voor jou een hele dikke
@allemaal: wat een ellende komt hier voorbij. Ik wens jullie allemaal heel veel kracht.
@All: sterkte morgen
@Hova: ik las ook mee op je andere topic. Wat vreselijk vervelend dat het nu weer zo slecht gaat. Getver. Ook voor jou een hele dikke
Opinions are like assholes. Everybody has one.
woensdag 21 september 2011 om 19:55
Thanx allemaal voor jullie lieve reacties.
Allalone, heel veel sterkte met je operatie!!
Soyli, ik dacht ook dat wij er samen uit zouden kunnen komen. Helaas lijkt het tegendeel waar te worden. Wij kunnen ook nog goed elkaar praten ja, dat gelukkig wel. En inderdaad werd de afgelopen periode gekenmerkt door eerst heel veel boosheid, daarna verwarring, wantrouwen en onzekerheid. Vooral die onzekerheid, zo killing... Niet weten of het gaat lukken samen of niet. En dat wantrouwen, ik ben echt altijd heel zelfverzekerd geweest binnen onze relatie, heb me nooit afgevraagd of hij zelfs wel naar andere vrouwen keek, maar nu... Ik heb echt een hekel aan mezelf zoals ik de laatste periode was, zo wil ik niet zijn...
NewWoman, je hebt gelijk, dat had ik zelf ook al bedacht, dat ik die afspraak overmorgen met de peut gewoon laat staan. Als man inderdaad niet mee wil (en dat is zo goed als 100% zeker), dan ga ik alleen. Ik kan wel wat hulp gebruiken, zit er zo totaal door heen, kan alleen maar janken. En ik kan er niet aan onderdoor gaan, want mijn kids hebben me straks hard nodig. Dat kan gewoon niet. Het gevoel van wanhoop is wel groot, angst, pijn, zoveel verdriet. Ook wel angst om alleen verder te gaan na zoveel jaar, hebben jullie dat ook? Ben tenslotte al net de 40 gepasseerd, maar heb geen zin de rest van mijn leven alleen te zijn. Pfff.... van later zorg denk ik....
Dikke knuffel voor jullie allemaal!
Allalone, heel veel sterkte met je operatie!!
Soyli, ik dacht ook dat wij er samen uit zouden kunnen komen. Helaas lijkt het tegendeel waar te worden. Wij kunnen ook nog goed elkaar praten ja, dat gelukkig wel. En inderdaad werd de afgelopen periode gekenmerkt door eerst heel veel boosheid, daarna verwarring, wantrouwen en onzekerheid. Vooral die onzekerheid, zo killing... Niet weten of het gaat lukken samen of niet. En dat wantrouwen, ik ben echt altijd heel zelfverzekerd geweest binnen onze relatie, heb me nooit afgevraagd of hij zelfs wel naar andere vrouwen keek, maar nu... Ik heb echt een hekel aan mezelf zoals ik de laatste periode was, zo wil ik niet zijn...
NewWoman, je hebt gelijk, dat had ik zelf ook al bedacht, dat ik die afspraak overmorgen met de peut gewoon laat staan. Als man inderdaad niet mee wil (en dat is zo goed als 100% zeker), dan ga ik alleen. Ik kan wel wat hulp gebruiken, zit er zo totaal door heen, kan alleen maar janken. En ik kan er niet aan onderdoor gaan, want mijn kids hebben me straks hard nodig. Dat kan gewoon niet. Het gevoel van wanhoop is wel groot, angst, pijn, zoveel verdriet. Ook wel angst om alleen verder te gaan na zoveel jaar, hebben jullie dat ook? Ben tenslotte al net de 40 gepasseerd, maar heb geen zin de rest van mijn leven alleen te zijn. Pfff.... van later zorg denk ik....
Dikke knuffel voor jullie allemaal!
woensdag 21 september 2011 om 20:09
@Missfieldman, ik snap ook wel dat als er meer leerlingen zijn dat ze dan liever 1 busje inzetten dan 2 luxe taxi's..
Maar ja, het was wel heel lekker dat ik een half uur langer kon slapen vorig jaar..
Versliep me vanmorgen alweer! Maar dat kwam door mijn dochter, die gloeiend van de koorts bij mij in bed kroop en die zich zoooo ziek voelde...
Vandaag dan ook de wc meerdere keren schoon moeten maken omdat het er van alle kanten uitkwam zeg maar... arm kind..
Mijn zoon maakt het niet uit hoor in wat voor vervoermiddel hij zit, en mij uiteindelijk ook niet... als ik maar vertrouwen heb in de chauffeur..
Einde off topic..
@ Hova, geen zin de rest van je leven alleen te zijn.. Nou dat kon je nog wel eens meevallen.
Tenminste mij bevalt het eigenlijk best goed, beter dan ik had verwacht, terwijl ik altijd dacht dat ik niet echt gescchikt was om alleen te zijn..
Zo alleen ben ik helemaal niet.
Ik heb al kinderen dus dat deel is al voorzien zeg maar.. en gezellig maak ik het nu ook wel...
En af en toe seks.. ach daar heb ik een 'vaste vrijwilliger' voor.
Dus eigenlijk ben ik best geschikt als single..
Zeker nu mijn kinderen nog klein zijn, daarna zie ik wel verder..
Sterkte meid, wat een genadeklap
Maar ja, het was wel heel lekker dat ik een half uur langer kon slapen vorig jaar..
Versliep me vanmorgen alweer! Maar dat kwam door mijn dochter, die gloeiend van de koorts bij mij in bed kroop en die zich zoooo ziek voelde...
Vandaag dan ook de wc meerdere keren schoon moeten maken omdat het er van alle kanten uitkwam zeg maar... arm kind..
Mijn zoon maakt het niet uit hoor in wat voor vervoermiddel hij zit, en mij uiteindelijk ook niet... als ik maar vertrouwen heb in de chauffeur..
Einde off topic..
@ Hova, geen zin de rest van je leven alleen te zijn.. Nou dat kon je nog wel eens meevallen.
Tenminste mij bevalt het eigenlijk best goed, beter dan ik had verwacht, terwijl ik altijd dacht dat ik niet echt gescchikt was om alleen te zijn..
Zo alleen ben ik helemaal niet.
Ik heb al kinderen dus dat deel is al voorzien zeg maar.. en gezellig maak ik het nu ook wel...
En af en toe seks.. ach daar heb ik een 'vaste vrijwilliger' voor.
Dus eigenlijk ben ik best geschikt als single..
Zeker nu mijn kinderen nog klein zijn, daarna zie ik wel verder..
Sterkte meid, wat een genadeklap
woensdag 21 september 2011 om 20:55
@ all: Sterkte morgen, ook ik leef mee! En niet alleen met jouw.
@sartan: ben blij dat je weer terug bent, nogmaals sorry dat ik jou op je zenuwen werkte, was niet de bedoeling.
Heb mijn zegje gezegd, wellicht niet al te tactisch.
Ben nu een beetje een "meelezer" geworden.
@ allemaal die in deze rotsituatie zitten, allemaal sterkte!
Groet Nepasx.
@sartan: ben blij dat je weer terug bent, nogmaals sorry dat ik jou op je zenuwen werkte, was niet de bedoeling.
Heb mijn zegje gezegd, wellicht niet al te tactisch.
Ben nu een beetje een "meelezer" geworden.
@ allemaal die in deze rotsituatie zitten, allemaal sterkte!
Groet Nepasx.
woensdag 21 september 2011 om 20:57
quote:_newwoman_ schreef op 21 september 2011 @ 20:09:
@Missfieldman, ik snap ook wel dat als er meer leerlingen zijn dat ze dan liever 1 busje inzetten dan 2 luxe taxi's..
Maar ja, het was wel heel lekker dat ik een half uur langer kon slapen vorig jaar..
Versliep me vanmorgen alweer! Maar dat kwam door mijn dochter, die gloeiend van de koorts bij mij in bed kroop en die zich zoooo ziek voelde...
Vandaag dan ook de wc meerdere keren schoon moeten maken omdat het er van alle kanten uitkwam zeg maar... arm kind..
Mijn zoon maakt het niet uit hoor in wat voor vervoermiddel hij zit, en mij uiteindelijk ook niet... als ik maar vertrouwen heb in de chauffeur..
Einde off topic..
@ Hova, geen zin de rest van je leven alleen te zijn.. Nou dat kon je nog wel eens meevallen.
Tenminste mij bevalt het eigenlijk best goed, beter dan ik had verwacht, terwijl ik altijd dacht dat ik niet echt gescchikt was om alleen te zijn..
Zo alleen ben ik helemaal niet.
Ik heb al kinderen dus dat deel is al voorzien zeg maar.. en gezellig maak ik het nu ook wel...
En af en toe seks.. ach daar heb ik een 'vaste vrijwilliger' voor.
Dus eigenlijk ben ik best geschikt als single..
Zeker nu mijn kinderen nog klein zijn, daarna zie ik wel verder..
Sterkte meid, wat een genadeklapDat kan ik zeker begrijpen
@Missfieldman, ik snap ook wel dat als er meer leerlingen zijn dat ze dan liever 1 busje inzetten dan 2 luxe taxi's..
Maar ja, het was wel heel lekker dat ik een half uur langer kon slapen vorig jaar..
Versliep me vanmorgen alweer! Maar dat kwam door mijn dochter, die gloeiend van de koorts bij mij in bed kroop en die zich zoooo ziek voelde...
Vandaag dan ook de wc meerdere keren schoon moeten maken omdat het er van alle kanten uitkwam zeg maar... arm kind..
Mijn zoon maakt het niet uit hoor in wat voor vervoermiddel hij zit, en mij uiteindelijk ook niet... als ik maar vertrouwen heb in de chauffeur..
Einde off topic..
@ Hova, geen zin de rest van je leven alleen te zijn.. Nou dat kon je nog wel eens meevallen.
Tenminste mij bevalt het eigenlijk best goed, beter dan ik had verwacht, terwijl ik altijd dacht dat ik niet echt gescchikt was om alleen te zijn..
Zo alleen ben ik helemaal niet.
Ik heb al kinderen dus dat deel is al voorzien zeg maar.. en gezellig maak ik het nu ook wel...
En af en toe seks.. ach daar heb ik een 'vaste vrijwilliger' voor.
Dus eigenlijk ben ik best geschikt als single..
Zeker nu mijn kinderen nog klein zijn, daarna zie ik wel verder..
Sterkte meid, wat een genadeklapDat kan ik zeker begrijpen
woensdag 21 september 2011 om 21:01
quote:hova schreef op 21 september 2011 @ 19:55:
Thanx allemaal voor jullie lieve reacties.
Allalone, heel veel sterkte met je operatie!!
Soyli, ik dacht ook dat wij er samen uit zouden kunnen komen. Helaas lijkt het tegendeel waar te worden. Wij kunnen ook nog goed elkaar praten ja, dat gelukkig wel. En inderdaad werd de afgelopen periode gekenmerkt door eerst heel veel boosheid, daarna verwarring, wantrouwen en onzekerheid. Vooral die onzekerheid, zo killing... Niet weten of het gaat lukken samen of niet. En dat wantrouwen, ik ben echt altijd heel zelfverzekerd geweest binnen onze relatie, heb me nooit afgevraagd of hij zelfs wel naar andere vrouwen keek, maar nu... Ik heb echt een hekel aan mezelf zoals ik de laatste periode was, zo wil ik niet zijn...
NewWoman, je hebt gelijk, dat had ik zelf ook al bedacht, dat ik die afspraak overmorgen met de peut gewoon laat staan. Als man inderdaad niet mee wil (en dat is zo goed als 100% zeker), dan ga ik alleen. Ik kan wel wat hulp gebruiken, zit er zo totaal door heen, kan alleen maar janken. En ik kan er niet aan onderdoor gaan, want mijn kids hebben me straks hard nodig. Dat kan gewoon niet. Het gevoel van wanhoop is wel groot, angst, pijn, zoveel verdriet. Ook wel angst om alleen verder te gaan na zoveel jaar, hebben jullie dat ook? Ben tenslotte al net de 40 gepasseerd, maar heb geen zin de rest van mijn leven alleen te zijn. Pfff.... van later zorg denk ik....
Dikke knuffel voor jullie allemaal!
Hova wat ontzettend rot voor je na al die energie die je erin hebt gestoken.
Ik heb mijn twijfels of al dat praten en therapie uitkomst brengt. Ik ben ook vreemd gegaan in ons huwelijk, we hebben erover gepraat, gejankt, geruzied en toen was het klaar, als mijn man iedere stap die ik daarna nam in twijfel trok, dan was ik daar wel gek van geworden.
Stel dat je het verleden achter je liet en gewoon voor nu leeft, zou de relatie dan een toekomst hebben?
Thanx allemaal voor jullie lieve reacties.
Allalone, heel veel sterkte met je operatie!!
Soyli, ik dacht ook dat wij er samen uit zouden kunnen komen. Helaas lijkt het tegendeel waar te worden. Wij kunnen ook nog goed elkaar praten ja, dat gelukkig wel. En inderdaad werd de afgelopen periode gekenmerkt door eerst heel veel boosheid, daarna verwarring, wantrouwen en onzekerheid. Vooral die onzekerheid, zo killing... Niet weten of het gaat lukken samen of niet. En dat wantrouwen, ik ben echt altijd heel zelfverzekerd geweest binnen onze relatie, heb me nooit afgevraagd of hij zelfs wel naar andere vrouwen keek, maar nu... Ik heb echt een hekel aan mezelf zoals ik de laatste periode was, zo wil ik niet zijn...
NewWoman, je hebt gelijk, dat had ik zelf ook al bedacht, dat ik die afspraak overmorgen met de peut gewoon laat staan. Als man inderdaad niet mee wil (en dat is zo goed als 100% zeker), dan ga ik alleen. Ik kan wel wat hulp gebruiken, zit er zo totaal door heen, kan alleen maar janken. En ik kan er niet aan onderdoor gaan, want mijn kids hebben me straks hard nodig. Dat kan gewoon niet. Het gevoel van wanhoop is wel groot, angst, pijn, zoveel verdriet. Ook wel angst om alleen verder te gaan na zoveel jaar, hebben jullie dat ook? Ben tenslotte al net de 40 gepasseerd, maar heb geen zin de rest van mijn leven alleen te zijn. Pfff.... van later zorg denk ik....
Dikke knuffel voor jullie allemaal!
Hova wat ontzettend rot voor je na al die energie die je erin hebt gestoken.
Ik heb mijn twijfels of al dat praten en therapie uitkomst brengt. Ik ben ook vreemd gegaan in ons huwelijk, we hebben erover gepraat, gejankt, geruzied en toen was het klaar, als mijn man iedere stap die ik daarna nam in twijfel trok, dan was ik daar wel gek van geworden.
Stel dat je het verleden achter je liet en gewoon voor nu leeft, zou de relatie dan een toekomst hebben?
woensdag 21 september 2011 om 21:43
Nesbo, dat weet ik niet. Als het alleen het vreemdgaan betrof wel, daar ben ik eigenlijk allang klaar mee. Het is de verliefdheid op iemand die in beeld blijft die voor problemen zorgt. Is ook niet zomaar op te lossen.
Bovendien, als man niet meer wil, houdt het gewoon op. Ik ga niet aan een dood paard trekken, daar pas ik voor...
Bovendien, als man niet meer wil, houdt het gewoon op. Ik ga niet aan een dood paard trekken, daar pas ik voor...
woensdag 21 september 2011 om 22:09
quote:hova schreef op 21 september 2011 @ 21:43:
Nesbo, dat weet ik niet. Als het alleen het vreemdgaan betrof wel, daar ben ik eigenlijk allang klaar mee. Het is de verliefdheid op iemand die in beeld blijft die voor problemen zorgt. Is ook niet zomaar op te lossen.
Bovendien, als man niet meer wil, houdt het gewoon op. Ik ga niet aan een dood paard trekken, daar pas ik voor...Dat is het probleem, die dame blijft continue in beeld. Hova, het is zijn verlies, denk en zorg goed voor jezelf. Veel sterkte.
Nesbo, dat weet ik niet. Als het alleen het vreemdgaan betrof wel, daar ben ik eigenlijk allang klaar mee. Het is de verliefdheid op iemand die in beeld blijft die voor problemen zorgt. Is ook niet zomaar op te lossen.
Bovendien, als man niet meer wil, houdt het gewoon op. Ik ga niet aan een dood paard trekken, daar pas ik voor...Dat is het probleem, die dame blijft continue in beeld. Hova, het is zijn verlies, denk en zorg goed voor jezelf. Veel sterkte.
donderdag 22 september 2011 om 01:49
Nog 1 keertje voordat ik ga slapen, mochten jullie niet kunnen huilen, kijk dan even hier naar.
http://www.youtube.com/watch?v=F3xr4bJtxhg
gaat mij door merg en been!
goede nacht, ik kan niet slapen.....
http://www.youtube.com/watch?v=F3xr4bJtxhg
gaat mij door merg en been!
goede nacht, ik kan niet slapen.....
donderdag 22 september 2011 om 07:46
quote:hova schreef op 21 september 2011 @ 22:16:
@NewWoman, ik hoop dat het meevalt ik denk ook wel dat ik best goed alleen kan zijn, weet alleen niet of ik het wil..
Thanx Nesbo...
Nee, Hova, dit wil je niet... en dat is zo shit... want het gebeurt toch!
Hoe vaak heb ik dat niet gezegd, "Ik wil dit niet!" Toen ik moest accepteren dat mijn kind gehandicapt was, en later weer, toen ik een gescheiden vrouw werd, en toen mijn kinderen ineens een gebroken gezin kregen...
"Ik wil dit niet!" Huilend, met hoofdpijn en snot... "ik wil dit niet!"
En bij mijn kind is dat zinnetje nu nooit meer aan de orde..
Voor de rest.. Nee, het was niet mijn keuze, maar ik kan er prima mee leven nu, het kost tijd...
Ik volg je helemaal hoor
@All, sterkte vandaag, ik denk aan je
@NewWoman, ik hoop dat het meevalt ik denk ook wel dat ik best goed alleen kan zijn, weet alleen niet of ik het wil..
Thanx Nesbo...
Nee, Hova, dit wil je niet... en dat is zo shit... want het gebeurt toch!
Hoe vaak heb ik dat niet gezegd, "Ik wil dit niet!" Toen ik moest accepteren dat mijn kind gehandicapt was, en later weer, toen ik een gescheiden vrouw werd, en toen mijn kinderen ineens een gebroken gezin kregen...
"Ik wil dit niet!" Huilend, met hoofdpijn en snot... "ik wil dit niet!"
En bij mijn kind is dat zinnetje nu nooit meer aan de orde..
Voor de rest.. Nee, het was niet mijn keuze, maar ik kan er prima mee leven nu, het kost tijd...
Ik volg je helemaal hoor
@All, sterkte vandaag, ik denk aan je
donderdag 22 september 2011 om 10:09
Heel veel liefde vanaf hier voor iedereen die dat in het bijzonder nodig heeft.
@hova Ik had zó gehoopt dat het weer goed kwam en jij ook. Maar je hebt er alles aan gedaan en het zit er van zijn kant niet in... Alleen was je toch al, moet je bedenken, maar dan op een andere manier. Het is nu zaak ervoor te zorgen dat je weer 'heel' wordt!
@all Woon je niet in de buurt van iemand van het forum misschien, vroeg ik me ineens af?! Ik woon bijvoorbeeld in het zuidwesten.
Ik hoop dat de operatie dragelijk is en ik denk aan je.
@hova Ik had zó gehoopt dat het weer goed kwam en jij ook. Maar je hebt er alles aan gedaan en het zit er van zijn kant niet in... Alleen was je toch al, moet je bedenken, maar dan op een andere manier. Het is nu zaak ervoor te zorgen dat je weer 'heel' wordt!
@all Woon je niet in de buurt van iemand van het forum misschien, vroeg ik me ineens af?! Ik woon bijvoorbeeld in het zuidwesten.
Ik hoop dat de operatie dragelijk is en ik denk aan je.
donderdag 22 september 2011 om 15:50
Voor alle vrouwen hier een dikke Ik heb tot nu toe stil meegelezen en dan gaat er heel wat door mij heen. Alles heel herkenbaar. Bij mij loopt ´t momenteel wel iets anders dan bij de andere posters. Mijn man en ik zijn nog steeds bij elkaar nadat ik nu ruim een jaar geleden achter zijn bedrog kwam. Hij is momenteel degene die nu veel energie steekt in onze relatie, bij mij steekt heel vaak de twijfel de kop op omdat ik ´t heel moeilijk los kan laten. Het is een dubbel gevoel, er zit volgens mij ook jalouzie bij. Wij zijn nu b.v. het huis aan ´t renoveren en zetten letterlijk alles op z´n kop, een beetje als symbool voor de renovatie van onze relatie, maar dan kan ik ´t niet laten om te denken " Bij haar klusde je niet, maar trok een fles champagne open of ging lekker uit eten, ging je niet naar ouderavonden o.i.d. maar was je lekker steeds met z´n tweetjes" Ik weet wel, dit met mij is real life en ik moet er eigenlijk dankbaar voor zijn dat wij onszelf nog een 2e kans geven, maar het blijft een zere plek.
@hova: ik hoop dat jullie eruit komen. Kan het misschien zijn dat je man zich rotschaamt om naar de therapeut te gaan? Wij waren al in therapie toen ik achter het vreemdgaan van mijn man kwam. Mijn man had toen ook het idee dat hij misschien op de beklaagdenbank werd gezet, maar de therapeut heeft dat gevoel bij hem weg kunnen nemen door duidelijk te maken dat hij niet de rechter is, maar dat hij probeert om onze gevoelens voor de ander duidelijk te maken.
@allalone: veel sterkte, hoop dat alles goed gaat met je op.
@hova: ik hoop dat jullie eruit komen. Kan het misschien zijn dat je man zich rotschaamt om naar de therapeut te gaan? Wij waren al in therapie toen ik achter het vreemdgaan van mijn man kwam. Mijn man had toen ook het idee dat hij misschien op de beklaagdenbank werd gezet, maar de therapeut heeft dat gevoel bij hem weg kunnen nemen door duidelijk te maken dat hij niet de rechter is, maar dat hij probeert om onze gevoelens voor de ander duidelijk te maken.
@allalone: veel sterkte, hoop dat alles goed gaat met je op.
vrijdag 23 september 2011 om 13:27
Dames, een hoop herkenbaarheid ook hier.
Mijn man heeft deze week aangegeven niet meer voor ons te kunnen vechten. Wij hebben al heel lang relatieproblemen. Mijn gevoel voor hem was na de zwangerschap grotendeels 'begraven'/verdwenen. Ik was alleen nog maar mama en heb hem verwaarloosd. Sinds ongeveer een half jaar ben ik echt gaan inzien wat ik aan het verliezen ben en stelde mij weer open. Hij is in het verleden al eens vreemdgegaan met een collega en heeft in juni, juli dit jaar weer spanning gezocht bij een andere vrouw. Hier ben ik achtergekomen en sindsdien was onze crisis nog groter. Ik heb mijn spullen gepakt en ben samen met ons zoontje vertrokken naar mijn ouders.
Na een aantal gesprekken met hem, besloten we het toch weer voorzichtig aan te proberen. Maar hij kwam niet echt. Op momenten dat het wel kon, zocht hij ons niet op. Ging liever op stap met vrienden of bleef thuis. En er kwamen weer zulke ruzies omdat ik vreselijk gefrustreerd en machteloos was. We besloten afstand te nemen om zo rust te creeren. Daarna zouden we een gesprek hebben om te kijken wat we allebei wilden. Maar hij kan het niet meer.
Ik wil er nog wel voor vechten want ik voel nog zoveel voor hem. Maar hij kan het niet meer. De bodem is onder mijn bestaan weggevallen. Het is alsof ik in een nachtmerrie zit waaruit ik maar niet wakker wordt.
Ik kan het niet bevatten. Hij geeft zoveel op, zoveel. Er is nog aantrekkingskracht, liefde. Hij geeft dat zelf ook aan, en zegt daarbij ook dat hij zijn beste maatje verliest. Als dat er allemaal nog is, waarom vecht hij dan niet door? Ik heb het idee dat er iemand anders in het spel is, wellicht diezelfde vrouw als waar hij spanning bij zocht. Hij zegt dat er niemand is, dat hij geen contact meer met haar heeft. Maar hij geeft ons zoontje de laatste paar maanden maar zo weinig van zijn tijd en aandacht.
Ik begrijp er echt niets van.
Wanneer hou ik op met hopen? Wanneer gaat het landen en kan ik gaan accepteren? Wanneer komt het besef? Ik loop hier als een zombie rond, kan alleen maar huilen.
Ik weet niet wanneer ik weer kan meeschrijven hier, mijn kindje heeft mijn aandacht nu zo hard nodig en ik geef het hem niet genoeg....
Allemaal heel veel sterkte meiden, we zitten in hetzelfde schuitje....
Mijn man heeft deze week aangegeven niet meer voor ons te kunnen vechten. Wij hebben al heel lang relatieproblemen. Mijn gevoel voor hem was na de zwangerschap grotendeels 'begraven'/verdwenen. Ik was alleen nog maar mama en heb hem verwaarloosd. Sinds ongeveer een half jaar ben ik echt gaan inzien wat ik aan het verliezen ben en stelde mij weer open. Hij is in het verleden al eens vreemdgegaan met een collega en heeft in juni, juli dit jaar weer spanning gezocht bij een andere vrouw. Hier ben ik achtergekomen en sindsdien was onze crisis nog groter. Ik heb mijn spullen gepakt en ben samen met ons zoontje vertrokken naar mijn ouders.
Na een aantal gesprekken met hem, besloten we het toch weer voorzichtig aan te proberen. Maar hij kwam niet echt. Op momenten dat het wel kon, zocht hij ons niet op. Ging liever op stap met vrienden of bleef thuis. En er kwamen weer zulke ruzies omdat ik vreselijk gefrustreerd en machteloos was. We besloten afstand te nemen om zo rust te creeren. Daarna zouden we een gesprek hebben om te kijken wat we allebei wilden. Maar hij kan het niet meer.
Ik wil er nog wel voor vechten want ik voel nog zoveel voor hem. Maar hij kan het niet meer. De bodem is onder mijn bestaan weggevallen. Het is alsof ik in een nachtmerrie zit waaruit ik maar niet wakker wordt.
Ik kan het niet bevatten. Hij geeft zoveel op, zoveel. Er is nog aantrekkingskracht, liefde. Hij geeft dat zelf ook aan, en zegt daarbij ook dat hij zijn beste maatje verliest. Als dat er allemaal nog is, waarom vecht hij dan niet door? Ik heb het idee dat er iemand anders in het spel is, wellicht diezelfde vrouw als waar hij spanning bij zocht. Hij zegt dat er niemand is, dat hij geen contact meer met haar heeft. Maar hij geeft ons zoontje de laatste paar maanden maar zo weinig van zijn tijd en aandacht.
Ik begrijp er echt niets van.
Wanneer hou ik op met hopen? Wanneer gaat het landen en kan ik gaan accepteren? Wanneer komt het besef? Ik loop hier als een zombie rond, kan alleen maar huilen.
Ik weet niet wanneer ik weer kan meeschrijven hier, mijn kindje heeft mijn aandacht nu zo hard nodig en ik geef het hem niet genoeg....
Allemaal heel veel sterkte meiden, we zitten in hetzelfde schuitje....
vrijdag 23 september 2011 om 13:47
Breezer, jazeker weet ik je te vinden! Thanx voor je lieve mail!
Chrissie, ik weet niet of dat het is. Ik denk eerder dat hij voor zichzelf gewoon niet weet of hij uberhaupt nog wel verder met me wil en dat dat is waarom hij niet wil. De peut zegt ook dat als hij daar niet uit is, therapie geen zin heeft. Ze wil hem wel via mij vragen alleen naar haar toe te komen, omdat hij zoveel op zijn bord heeft momenteel aan problemen dat het niet anders kan dan dat hij het erg zwaar heeft...
Tascha, dikke knuffel!!
Onbegrijpelijk he; dat er nog zoveel is (aantrekkingskracht, liefde, maatje, kind) en dan toch niet verder willen!! Bij ons zegt man ook dat dat er allemaal nog is en ik snap dat ook echt niet, zeker als je kinderen hebt zou dit genoeg moeten zijn om door op te kunnen gaan, vind ik! Misschien is het het even geproefd hebben aan het weer verliefd zijn wat maakt dat de vaste relatie niet meer genoeg is
Wat voelt het afschuwelijk he, om zo verraden en verlaten te zijn door diegene die je het dierbaarst is, het dichtstbij staat! Ik kan het ook nog steeds niet bevatten, wat er allemaal gebeurt.
Eigenlijk verwacht ik, net als bij jou is gebeurd, de boodschap dat hij echt niet meer verder wil. Tot nu toe zegt mijn man nog steeds dat hij eigenlijk ook niet wil scheiden, maar het gewoon niet meer weet allemaal. Tja, wat moet je daarmee. Nu weer een vaag idee van latten voorlopig, maar dat zie ik echt niet zitten.
Ben wel alleen naar de peut geweest, om tenminste wat steun daar te vinden en te proberen iets meer orde in mijn gedachten te scheppen en de situatie voor mezelf iets leefbaarder te maken en een begin te maken met verwerken van alles. En ook mezelf sterker te maken voor als 'het definitief' wordt, of dat nou van mijn of zijn kant komt, ik denk niet dat het nog lang gaat duren. Mijn hoop wordt steeds kleiner...
En inderdaad, net zoals jij Tascha; maar blijven hopen he
Niet alleen voor mijzelf, maar ook voor mijn kinderen, die ik zo graag een toekomst met beide ouders toewens...
Chrissie, ik weet niet of dat het is. Ik denk eerder dat hij voor zichzelf gewoon niet weet of hij uberhaupt nog wel verder met me wil en dat dat is waarom hij niet wil. De peut zegt ook dat als hij daar niet uit is, therapie geen zin heeft. Ze wil hem wel via mij vragen alleen naar haar toe te komen, omdat hij zoveel op zijn bord heeft momenteel aan problemen dat het niet anders kan dan dat hij het erg zwaar heeft...
Tascha, dikke knuffel!!
Onbegrijpelijk he; dat er nog zoveel is (aantrekkingskracht, liefde, maatje, kind) en dan toch niet verder willen!! Bij ons zegt man ook dat dat er allemaal nog is en ik snap dat ook echt niet, zeker als je kinderen hebt zou dit genoeg moeten zijn om door op te kunnen gaan, vind ik! Misschien is het het even geproefd hebben aan het weer verliefd zijn wat maakt dat de vaste relatie niet meer genoeg is
Wat voelt het afschuwelijk he, om zo verraden en verlaten te zijn door diegene die je het dierbaarst is, het dichtstbij staat! Ik kan het ook nog steeds niet bevatten, wat er allemaal gebeurt.
Eigenlijk verwacht ik, net als bij jou is gebeurd, de boodschap dat hij echt niet meer verder wil. Tot nu toe zegt mijn man nog steeds dat hij eigenlijk ook niet wil scheiden, maar het gewoon niet meer weet allemaal. Tja, wat moet je daarmee. Nu weer een vaag idee van latten voorlopig, maar dat zie ik echt niet zitten.
Ben wel alleen naar de peut geweest, om tenminste wat steun daar te vinden en te proberen iets meer orde in mijn gedachten te scheppen en de situatie voor mezelf iets leefbaarder te maken en een begin te maken met verwerken van alles. En ook mezelf sterker te maken voor als 'het definitief' wordt, of dat nou van mijn of zijn kant komt, ik denk niet dat het nog lang gaat duren. Mijn hoop wordt steeds kleiner...
En inderdaad, net zoals jij Tascha; maar blijven hopen he
Niet alleen voor mijzelf, maar ook voor mijn kinderen, die ik zo graag een toekomst met beide ouders toewens...
vrijdag 23 september 2011 om 13:59
quote:hova schreef op 21 september 2011 @ 14:44:
Mag ik hier meeschrijven?
Allalone, jouw verhaal is helaas ook mijn verhaal. Gisterenavond erover gehad om toch maar uit elkaar te gaan, na 22 jaar bij elkaar waarvan 15 getrouwd en drie kids. Sinds december doen we ons best de misstap van mijn man met zijn collega te overkomen en onze relatie weer hecht te maken. Aanstaande vrijdag zouden we voor het eerst naar relatietherapie (waar we al maanden voor in de wacht staan), maar man wil ineens niet meer. De afgelopen maanden heeft hij aangegeven dat hij vond dat onze relatie wel vooruit ging, maar heel langzaam. Nu zegt hij dat hij niet durfde te zeggen dat hij het eigenlijk helemaal niet vooruit vond gaan. Hij wilde (en wil) me geen pijn doen, zegt hij.
Hij wil eigenlijk ook niet scheiden, weet niet wat hij wil. Ik weet dat ik niet meer wil wachten, met het risico over maanden alsnog gedumpt te worden.
Ik heb ook veel meegeschreven in je andere topic, je bent nu
al 10 maanden aan het knokken voor je relatie en als ik het goed
verwoord ben jij de enige die aan het knokken is, hij gedraagd
zich passief.
Wordt het niet eens tijd voor radicale aktie, uit elkaar en dan
kan hij als vrijgezel en in alle rust nadenken over de rest van
zijn leven en jij ook.
Je kent mijn verhaal, ex ging vreemd, relatietherapie enz.
Het bleef twijfelen, tot de dag dat ik radicaal opstapte, ze kon
niet eens meer bellen want ik had een ander nummer.
Toen kwam de spijt, het terug willen enz.
Mag ik hier meeschrijven?
Allalone, jouw verhaal is helaas ook mijn verhaal. Gisterenavond erover gehad om toch maar uit elkaar te gaan, na 22 jaar bij elkaar waarvan 15 getrouwd en drie kids. Sinds december doen we ons best de misstap van mijn man met zijn collega te overkomen en onze relatie weer hecht te maken. Aanstaande vrijdag zouden we voor het eerst naar relatietherapie (waar we al maanden voor in de wacht staan), maar man wil ineens niet meer. De afgelopen maanden heeft hij aangegeven dat hij vond dat onze relatie wel vooruit ging, maar heel langzaam. Nu zegt hij dat hij niet durfde te zeggen dat hij het eigenlijk helemaal niet vooruit vond gaan. Hij wilde (en wil) me geen pijn doen, zegt hij.
Hij wil eigenlijk ook niet scheiden, weet niet wat hij wil. Ik weet dat ik niet meer wil wachten, met het risico over maanden alsnog gedumpt te worden.
Ik heb ook veel meegeschreven in je andere topic, je bent nu
al 10 maanden aan het knokken voor je relatie en als ik het goed
verwoord ben jij de enige die aan het knokken is, hij gedraagd
zich passief.
Wordt het niet eens tijd voor radicale aktie, uit elkaar en dan
kan hij als vrijgezel en in alle rust nadenken over de rest van
zijn leven en jij ook.
Je kent mijn verhaal, ex ging vreemd, relatietherapie enz.
Het bleef twijfelen, tot de dag dat ik radicaal opstapte, ze kon
niet eens meer bellen want ik had een ander nummer.
Toen kwam de spijt, het terug willen enz.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
vrijdag 23 september 2011 om 14:07
He hbg, ja ik ken jouw verhaal, ook al zo'n triest verhaal....
Tja, ik denk wel dat het daar op uitdraait. En waarschijnlijk ben ik degene die de knoop gaat doorhakken, alhoewel ik eigenlijk vind dat hij diegene zou moeten zijn....
@Gianna, zou jij mij misschien willen mailen op Hovaatje@gmail.com? Ik heb een klein vraagje aan je...
Tja, ik denk wel dat het daar op uitdraait. En waarschijnlijk ben ik degene die de knoop gaat doorhakken, alhoewel ik eigenlijk vind dat hij diegene zou moeten zijn....
@Gianna, zou jij mij misschien willen mailen op Hovaatje@gmail.com? Ik heb een klein vraagje aan je...
vrijdag 23 september 2011 om 15:33
quote:hova schreef op 23 september 2011 @ 13:47:
Tascha, dikke knuffel!!
Onbegrijpelijk he; dat er nog zoveel is (aantrekkingskracht, liefde, maatje, kind) en dan toch niet verder willen!! Bij ons zegt man ook dat dat er allemaal nog is en ik snap dat ook echt niet, zeker als je kinderen hebt zou dit genoeg moeten zijn om door op te kunnen gaan, vind ik! Misschien is het het even geproefd hebben aan het weer verliefd zijn wat maakt dat de vaste relatie niet meer genoeg is
Wat voelt het afschuwelijk he, om zo verraden en verlaten te zijn door diegene die je het dierbaarst is, het dichtstbij staat! Ik kan het ook nog steeds niet bevatten, wat er allemaal gebeurt.
Eigenlijk verwacht ik, net als bij jou is gebeurd, de boodschap dat hij echt niet meer verder wil. Tot nu toe zegt mijn man nog steeds dat hij eigenlijk ook niet wil scheiden, maar het gewoon niet meer weet allemaal. Tja, wat moet je daarmee. Nu weer een vaag idee van latten voorlopig, maar dat zie ik echt niet zitten.
Ben wel alleen naar de peut geweest, om tenminste wat steun daar te vinden en te proberen iets meer orde in mijn gedachten te scheppen en de situatie voor mezelf iets leefbaarder te maken en een begin te maken met verwerken van alles. En ook mezelf sterker te maken voor als 'het definitief' wordt, of dat nou van mijn of zijn kant komt, ik denk niet dat het nog lang gaat duren. Mijn hoop wordt steeds kleiner...
En inderdaad, net zoals jij Tascha; maar blijven hopen he
Niet alleen voor mijzelf, maar ook voor mijn kinderen, die ik zo graag een toekomst met beide ouders toewens...
Jij ook een dikke knuffel meid. Ik heb je topic destijds ook gevolgd en jij knokt ook al zo lang zo hard. Mijn man heeft in 2006 het bed gedeeld met een collega maar was niet verliefd. Maar ook hij bleef met haar samenwerken. Dus ik weet haast exact hoe het voelt. Ik dacht destijds dat we het hadden overwonnen, het voelde weer zo goed. Dus trouwden we en was ik snel in verwachting. Achteraf denk ik: hadden we maar niet zo snel doorgegaan. We hadden eerst eens moeten kijken hoe het zou gaan als de sleur weer toe zou slaan, de heftigheid gezakt was. Nu is ons kind de dupe...dat besef doet zo'n ongelooflijke pijn. Maar kun je nagaan, al vanaf 2006 zitten wij eigenlijk in de problemen. Na de zwangerschap knokte ik niet meer, ik was alleen maar gefocust op ons kind. Zo dom van mezelf. En nu, nu ben ik hem kwijt...
Ja ik vind nog steeds dat er zoveel is om voor te vechten, om voor door te gaan. Maar hij geeft op.
Op de plek waar mijn hart zit, voelt het aan alsof er een gapende wond zit. Het doet gewoon lichamelijk pijn...Ik mis hem zo verschrikkelijk.
Goed van je dat je wel naar de therapeut bent gegaan. Dat heb ik de afgelopen tijd ook gedaan. Eerst kreeg ik hem zover dat hij mee ging, de rest van de afspraken stonden al gepland in zijn agenda, en toen ging hij plots niet meer mee. Hij wilde niet en wilde verder ook geen uitleg geven waarom niet. Nu weet ik het. Dat was precies in de tijd dat hij spanning bij de laatste vrouw vond....
Tascha, dikke knuffel!!
Onbegrijpelijk he; dat er nog zoveel is (aantrekkingskracht, liefde, maatje, kind) en dan toch niet verder willen!! Bij ons zegt man ook dat dat er allemaal nog is en ik snap dat ook echt niet, zeker als je kinderen hebt zou dit genoeg moeten zijn om door op te kunnen gaan, vind ik! Misschien is het het even geproefd hebben aan het weer verliefd zijn wat maakt dat de vaste relatie niet meer genoeg is
Wat voelt het afschuwelijk he, om zo verraden en verlaten te zijn door diegene die je het dierbaarst is, het dichtstbij staat! Ik kan het ook nog steeds niet bevatten, wat er allemaal gebeurt.
Eigenlijk verwacht ik, net als bij jou is gebeurd, de boodschap dat hij echt niet meer verder wil. Tot nu toe zegt mijn man nog steeds dat hij eigenlijk ook niet wil scheiden, maar het gewoon niet meer weet allemaal. Tja, wat moet je daarmee. Nu weer een vaag idee van latten voorlopig, maar dat zie ik echt niet zitten.
Ben wel alleen naar de peut geweest, om tenminste wat steun daar te vinden en te proberen iets meer orde in mijn gedachten te scheppen en de situatie voor mezelf iets leefbaarder te maken en een begin te maken met verwerken van alles. En ook mezelf sterker te maken voor als 'het definitief' wordt, of dat nou van mijn of zijn kant komt, ik denk niet dat het nog lang gaat duren. Mijn hoop wordt steeds kleiner...
En inderdaad, net zoals jij Tascha; maar blijven hopen he
Niet alleen voor mijzelf, maar ook voor mijn kinderen, die ik zo graag een toekomst met beide ouders toewens...
Jij ook een dikke knuffel meid. Ik heb je topic destijds ook gevolgd en jij knokt ook al zo lang zo hard. Mijn man heeft in 2006 het bed gedeeld met een collega maar was niet verliefd. Maar ook hij bleef met haar samenwerken. Dus ik weet haast exact hoe het voelt. Ik dacht destijds dat we het hadden overwonnen, het voelde weer zo goed. Dus trouwden we en was ik snel in verwachting. Achteraf denk ik: hadden we maar niet zo snel doorgegaan. We hadden eerst eens moeten kijken hoe het zou gaan als de sleur weer toe zou slaan, de heftigheid gezakt was. Nu is ons kind de dupe...dat besef doet zo'n ongelooflijke pijn. Maar kun je nagaan, al vanaf 2006 zitten wij eigenlijk in de problemen. Na de zwangerschap knokte ik niet meer, ik was alleen maar gefocust op ons kind. Zo dom van mezelf. En nu, nu ben ik hem kwijt...
Ja ik vind nog steeds dat er zoveel is om voor te vechten, om voor door te gaan. Maar hij geeft op.
Op de plek waar mijn hart zit, voelt het aan alsof er een gapende wond zit. Het doet gewoon lichamelijk pijn...Ik mis hem zo verschrikkelijk.
Goed van je dat je wel naar de therapeut bent gegaan. Dat heb ik de afgelopen tijd ook gedaan. Eerst kreeg ik hem zover dat hij mee ging, de rest van de afspraken stonden al gepland in zijn agenda, en toen ging hij plots niet meer mee. Hij wilde niet en wilde verder ook geen uitleg geven waarom niet. Nu weet ik het. Dat was precies in de tijd dat hij spanning bij de laatste vrouw vond....
vrijdag 23 september 2011 om 15:50
Jeetje, dat is helemaal lang, Tascha!! Sinds 2006, ik kan me voorstellen dat het nu zo'n ongelofelijke pijn doet dat je nu je een kindje hebt samen, het op moet geven!
Wat ontzettend moeilijk dat hij ineens niet meer meewilde naar de peut, net toen jullie gestart waren. Mijn man had dus toegezegd mee te gaan tweeenhalve maand geleden (wachtlijst), vond het plan ok, maar twee dagen van te voren zegt hij af. Het voelt alsof hij me weer in de steek laat eigenlijk...
(en dan denk ik ook stiekem: heeft hij toch weer wat met haar? Kun je nagaan hoe dat vertrouwen beschadigd is...)
Dat gevoel heb ik ook, constant eigenlijk, zo'n leeg, pijnlijk gevoel diep in mijn borst. En tegelijk zo'n zwaar, intens verdrietig gevoel, eigenlijk continu. Maar ik merk wel dat ik zelf steeds meer neig naar opgeven, dat ik denk; als je wilt gaan, ga dan maar. Het wordt zo lang gerekt, doet al zo lang pijn. Ik verlang zo naar een rustige, vrolijke dag, een dag waarop ik oprecht weer kan genieten en lachen met de kinderen, gewoon vrolijk zijn.
Btw, als je zin hebt om 'prive' gedachten te kunnen uitwisselen en onze ellende bij elkaar kwijt te kunnen, kun je me altijd mailen (zie emailadres berichtje hierboven). We zitten zo in dezelfde situatie...
Wat ontzettend moeilijk dat hij ineens niet meer meewilde naar de peut, net toen jullie gestart waren. Mijn man had dus toegezegd mee te gaan tweeenhalve maand geleden (wachtlijst), vond het plan ok, maar twee dagen van te voren zegt hij af. Het voelt alsof hij me weer in de steek laat eigenlijk...
(en dan denk ik ook stiekem: heeft hij toch weer wat met haar? Kun je nagaan hoe dat vertrouwen beschadigd is...)
Dat gevoel heb ik ook, constant eigenlijk, zo'n leeg, pijnlijk gevoel diep in mijn borst. En tegelijk zo'n zwaar, intens verdrietig gevoel, eigenlijk continu. Maar ik merk wel dat ik zelf steeds meer neig naar opgeven, dat ik denk; als je wilt gaan, ga dan maar. Het wordt zo lang gerekt, doet al zo lang pijn. Ik verlang zo naar een rustige, vrolijke dag, een dag waarop ik oprecht weer kan genieten en lachen met de kinderen, gewoon vrolijk zijn.
Btw, als je zin hebt om 'prive' gedachten te kunnen uitwisselen en onze ellende bij elkaar kwijt te kunnen, kun je me altijd mailen (zie emailadres berichtje hierboven). We zitten zo in dezelfde situatie...
vrijdag 23 september 2011 om 16:28
Chrissy, Tasha en Hova, voor jullie een dikke knuffel..
Ik kan me voorstellen Hova dat je aan het eind van je latijn bent.
Dit duurt nu al zo lang en nog steeds gaat hij er niet voor.
Wat HBG zegt. "Misschien is het nu dan tijd voor radicale beslissingen van jouw kant."
Het is toch verdorie wel een keertje klaar zeg, jij bent geen jojo.
Dit langgerekte drama gaat zijn tol eisen, 10 maanden lang pijn verdriet en vooral die martelende onzekerheid.
Jij hebt meer dan je best gedaan en als hij het had gewild, ECHT had gewild.. Nou hij heeft kansen genoeg gehad lijkt mij.
Kies voor jezelf en voor je kinderen.
Ga je eigen weg bewandelen zonder degene die jou keer op keer het koude troebele water in loopt te duwen..
Je zwemt en zwemt en je verzuipt bijna... en nog steekt hij die hand niet uit.. ja eerst wel, maar hij trekt hem weer terug...
Niets is vernietigender dan dat...
Sterkte meiden, voor allemaal!
@All, hoe is het? Goed gegaan gisteren?
Hopelijk knap je vlot weer wat op, lichamelijk gezien tenminste...
de rest gaat nog wat meer tijd vragen...
Dikke knuffel voor jou
Ik kan me voorstellen Hova dat je aan het eind van je latijn bent.
Dit duurt nu al zo lang en nog steeds gaat hij er niet voor.
Wat HBG zegt. "Misschien is het nu dan tijd voor radicale beslissingen van jouw kant."
Het is toch verdorie wel een keertje klaar zeg, jij bent geen jojo.
Dit langgerekte drama gaat zijn tol eisen, 10 maanden lang pijn verdriet en vooral die martelende onzekerheid.
Jij hebt meer dan je best gedaan en als hij het had gewild, ECHT had gewild.. Nou hij heeft kansen genoeg gehad lijkt mij.
Kies voor jezelf en voor je kinderen.
Ga je eigen weg bewandelen zonder degene die jou keer op keer het koude troebele water in loopt te duwen..
Je zwemt en zwemt en je verzuipt bijna... en nog steekt hij die hand niet uit.. ja eerst wel, maar hij trekt hem weer terug...
Niets is vernietigender dan dat...
Sterkte meiden, voor allemaal!
@All, hoe is het? Goed gegaan gisteren?
Hopelijk knap je vlot weer wat op, lichamelijk gezien tenminste...
de rest gaat nog wat meer tijd vragen...
Dikke knuffel voor jou
vrijdag 23 september 2011 om 16:45
quote:hova schreef op 23 september 2011 @ 15:50:
Jeetje, dat is helemaal lang, Tascha!! Sinds 2006, ik kan me voorstellen dat het nu zo'n ongelofelijke pijn doet dat je nu je een kindje hebt samen, het op moet geven!
Wat ontzettend moeilijk dat hij ineens niet meer meewilde naar de peut, net toen jullie gestart waren. Mijn man had dus toegezegd mee te gaan tweeenhalve maand geleden (wachtlijst), vond het plan ok, maar twee dagen van te voren zegt hij af. Het voelt alsof hij me weer in de steek laat eigenlijk...
(en dan denk ik ook stiekem: heeft hij toch weer wat met haar? Kun je nagaan hoe dat vertrouwen beschadigd is...)
Dat gevoel heb ik ook, constant eigenlijk, zo'n leeg, pijnlijk gevoel diep in mijn borst. En tegelijk zo'n zwaar, intens verdrietig gevoel, eigenlijk continu. Maar ik merk wel dat ik zelf steeds meer neig naar opgeven, dat ik denk; als je wilt gaan, ga dan maar. Het wordt zo lang gerekt, doet al zo lang pijn. Ik verlang zo naar een rustige, vrolijke dag, een dag waarop ik oprecht weer kan genieten en lachen met de kinderen, gewoon vrolijk zijn.
Btw, als je zin hebt om 'prive' gedachten te kunnen uitwisselen en onze ellende bij elkaar kwijt te kunnen, kun je me altijd mailen (zie emailadres berichtje hierboven). We zitten zo in dezelfde situatie...
Ja ik herken dat zo goed, dat wantrouwen dat dan meteen de kop opsteekt. Mijn moeder zegt nu ook dat het waarschijnlijk beter is zo. Dat mijn vertrouwen in hem nu voorgoed beschadigd is, ik hem nooit meer zal kunnen vertrouwen, ook al zou ik het blijven proberen. Maar ik wil er gewoon nog niet aan. De gedachte dat ik hem nooit meer zal kunnen vasthouden, tegen hem aan kan liggen, zijn stem kan horen die speciaal voor mij belt, zijn auto aan zie komen rijden. Al die kleine dingetjes, ik kom ze overal tegen. Als ik aan het rijden ben, moet ik goed blijven oplettten want ik zit continu te kijken of hij misschien ergens rijdt. Op zolder staat nog onze draagbare radio, die hadden we gekocht speciaal voor onze eerste vakantie. Mijn zoontje wees me daarstraks op die radio 'mama, muziek aan?'. Overal zijn de herinneringen en ze komen met kracht naar boven.
Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit nog weer gelukkig ga worden....
En waarom wil ik het niet inzien? Hij laat keer op keer zien dat hij het niet meer kan. Kwam niet naar mij of onze zoon op de avonden en de dagen het kon. Zei dat hij moest tennissen en al te laat was als ik hem vroeg om even een kus te komen halen (of dat ik die kwam brengen) en een paar uur later was hij nog gewoon in het huis van zijn ouders (daar zit hij nu even). Hij had een week vakantie, en nog zagen we hem amper. Hij straalde niet op de momenten dat hij ons kwam halen om als gezin wat leuks te gaan doen. Zijn ogen lachten niet en hij zag er niet uit alsof hij blij was met onze doorstart. Hij was de voorgaande maanden haast iedere avond weg, wilde niet met ons op vakantie, wilde niets doen in het weekend met mij of zijn gezin. Hoe vaak moet ik op mijn bek gaan? How low can i go.....
Ik ga je zeker mailen!
Jeetje, dat is helemaal lang, Tascha!! Sinds 2006, ik kan me voorstellen dat het nu zo'n ongelofelijke pijn doet dat je nu je een kindje hebt samen, het op moet geven!
Wat ontzettend moeilijk dat hij ineens niet meer meewilde naar de peut, net toen jullie gestart waren. Mijn man had dus toegezegd mee te gaan tweeenhalve maand geleden (wachtlijst), vond het plan ok, maar twee dagen van te voren zegt hij af. Het voelt alsof hij me weer in de steek laat eigenlijk...
(en dan denk ik ook stiekem: heeft hij toch weer wat met haar? Kun je nagaan hoe dat vertrouwen beschadigd is...)
Dat gevoel heb ik ook, constant eigenlijk, zo'n leeg, pijnlijk gevoel diep in mijn borst. En tegelijk zo'n zwaar, intens verdrietig gevoel, eigenlijk continu. Maar ik merk wel dat ik zelf steeds meer neig naar opgeven, dat ik denk; als je wilt gaan, ga dan maar. Het wordt zo lang gerekt, doet al zo lang pijn. Ik verlang zo naar een rustige, vrolijke dag, een dag waarop ik oprecht weer kan genieten en lachen met de kinderen, gewoon vrolijk zijn.
Btw, als je zin hebt om 'prive' gedachten te kunnen uitwisselen en onze ellende bij elkaar kwijt te kunnen, kun je me altijd mailen (zie emailadres berichtje hierboven). We zitten zo in dezelfde situatie...
Ja ik herken dat zo goed, dat wantrouwen dat dan meteen de kop opsteekt. Mijn moeder zegt nu ook dat het waarschijnlijk beter is zo. Dat mijn vertrouwen in hem nu voorgoed beschadigd is, ik hem nooit meer zal kunnen vertrouwen, ook al zou ik het blijven proberen. Maar ik wil er gewoon nog niet aan. De gedachte dat ik hem nooit meer zal kunnen vasthouden, tegen hem aan kan liggen, zijn stem kan horen die speciaal voor mij belt, zijn auto aan zie komen rijden. Al die kleine dingetjes, ik kom ze overal tegen. Als ik aan het rijden ben, moet ik goed blijven oplettten want ik zit continu te kijken of hij misschien ergens rijdt. Op zolder staat nog onze draagbare radio, die hadden we gekocht speciaal voor onze eerste vakantie. Mijn zoontje wees me daarstraks op die radio 'mama, muziek aan?'. Overal zijn de herinneringen en ze komen met kracht naar boven.
Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit nog weer gelukkig ga worden....
En waarom wil ik het niet inzien? Hij laat keer op keer zien dat hij het niet meer kan. Kwam niet naar mij of onze zoon op de avonden en de dagen het kon. Zei dat hij moest tennissen en al te laat was als ik hem vroeg om even een kus te komen halen (of dat ik die kwam brengen) en een paar uur later was hij nog gewoon in het huis van zijn ouders (daar zit hij nu even). Hij had een week vakantie, en nog zagen we hem amper. Hij straalde niet op de momenten dat hij ons kwam halen om als gezin wat leuks te gaan doen. Zijn ogen lachten niet en hij zag er niet uit alsof hij blij was met onze doorstart. Hij was de voorgaande maanden haast iedere avond weg, wilde niet met ons op vakantie, wilde niets doen in het weekend met mij of zijn gezin. Hoe vaak moet ik op mijn bek gaan? How low can i go.....
Ik ga je zeker mailen!
