Psyche
alle pijlers
Omgaan met dementerende opa
vrijdag 23 september 2011 om 21:20
Ik heb een vraag over hoe ik om moet gaan met mijn dementerende opa.
Sinds een jaar is het erg achteruit gegaan. Hij zit nu op een gesloten afdeling in een verzorgingstehuis. Ik moest hier in het begin heel erg aan wennen, maar merk dat ik er nu nog steeds niet goed mee weet om te gaan.
Ik ben van de week nog even op bezoek geweest, alleen werd dit maar een bezoek van nog geen 5 minuten. Hij zit daar in de huiskamer met nog andere bewoners. Ik ben naar hem toe gegaan en heb even gehurkt bij hem gezeten. Ik heb gevraagd hoe het gaat maar verder kwam ik eigenlijk niet.
Ik sloeg compleet dicht. Ik heb hem daarna een hand gegeven en ben weggegaan.. Tot verdrietigst toe, begon hij ook nog te huilen toen ik wegging. Ik voelde me zo ongemakkelijk en niet wetende hoe ik hier mee om moest gaan.
Hebben jullie misschien ervaringen, of tips voor mij? (Of wie kan mij misschien wat meer vertellen over het komende proces?) Ik zou het zo erg vinden als hij op een gegeven moment familie etc. niet meer gaat herkennen..
Sinds een jaar is het erg achteruit gegaan. Hij zit nu op een gesloten afdeling in een verzorgingstehuis. Ik moest hier in het begin heel erg aan wennen, maar merk dat ik er nu nog steeds niet goed mee weet om te gaan.
Ik ben van de week nog even op bezoek geweest, alleen werd dit maar een bezoek van nog geen 5 minuten. Hij zit daar in de huiskamer met nog andere bewoners. Ik ben naar hem toe gegaan en heb even gehurkt bij hem gezeten. Ik heb gevraagd hoe het gaat maar verder kwam ik eigenlijk niet.
Ik sloeg compleet dicht. Ik heb hem daarna een hand gegeven en ben weggegaan.. Tot verdrietigst toe, begon hij ook nog te huilen toen ik wegging. Ik voelde me zo ongemakkelijk en niet wetende hoe ik hier mee om moest gaan.
Hebben jullie misschien ervaringen, of tips voor mij? (Of wie kan mij misschien wat meer vertellen over het komende proces?) Ik zou het zo erg vinden als hij op een gegeven moment familie etc. niet meer gaat herkennen..
vrijdag 23 september 2011 om 21:30
Wij zijn twee jaar voor het overlijden van mijn mans oma veel bij haar geweest, ook zo dement als een deur.
Je wist van te voren ook niet hoe je haar aan zou treffen, de ene keer was ze redelijk helder, de andere keer stonden we naar 2 minuten al buiten.
Dus met die instelling gingen we er steeds naar toe, het kan een goede dag zijn, of een hele slechte. En dan moet je maar uitgaan van de gedachte dat hij weet dat jij geweest bent, en dat als hij helder was geweest, dat enorm gewaardeerd had.
Sterkte, is niet makkelijk als je ziet dat iemand van wie je houdt zo aftakelt.
PS; Er zijn trouwens ook wel wat boeken over hoe dementie precies verloopt, en wat er in je hersenen gebeurt. Misschien is dat wel fijn om te lezen, om een beetje te begrijpen wat er gebeurt.
Je wist van te voren ook niet hoe je haar aan zou treffen, de ene keer was ze redelijk helder, de andere keer stonden we naar 2 minuten al buiten.
Dus met die instelling gingen we er steeds naar toe, het kan een goede dag zijn, of een hele slechte. En dan moet je maar uitgaan van de gedachte dat hij weet dat jij geweest bent, en dat als hij helder was geweest, dat enorm gewaardeerd had.
Sterkte, is niet makkelijk als je ziet dat iemand van wie je houdt zo aftakelt.
PS; Er zijn trouwens ook wel wat boeken over hoe dementie precies verloopt, en wat er in je hersenen gebeurt. Misschien is dat wel fijn om te lezen, om een beetje te begrijpen wat er gebeurt.
vrijdag 23 september 2011 om 21:30
Ik herken het.
Mijn oma was ook dementerend. Maar ik had het tegenovergestelde. Besloot ik 'eventjes' op bezoek te gaan, bleef ik zo 3 uren achter elkaar, omdat ik het zo moeilijk vond om weg te gaan. Ze begreep niet waarom ze daar moest blijven, ze bleef aldoor herhalen dat ze met me mee wilde, werd op een gegeven moment boos. Ze riep om haar moeder.
Ik voelde me zo ontzettend machteloos.
Normaal zorgt je oma altijd voor jou, en ineens word het omgedraaid.
Ik kan je geen tips geven, wist zelf ook niet hoe te handelen, je wordt geleefd...
Wel is het verstandig om altijd met iemand anders heen te gaan. Dat biedt steun. Of anders vraag iemand van de verpleging of ze je kunnen ondersteunen, dat je aangeeft dat je het moeilijk vind...
Ontzettend veel sterkte, ik weet wat je doormaakt
Mijn oma was ook dementerend. Maar ik had het tegenovergestelde. Besloot ik 'eventjes' op bezoek te gaan, bleef ik zo 3 uren achter elkaar, omdat ik het zo moeilijk vond om weg te gaan. Ze begreep niet waarom ze daar moest blijven, ze bleef aldoor herhalen dat ze met me mee wilde, werd op een gegeven moment boos. Ze riep om haar moeder.
Ik voelde me zo ontzettend machteloos.
Normaal zorgt je oma altijd voor jou, en ineens word het omgedraaid.
Ik kan je geen tips geven, wist zelf ook niet hoe te handelen, je wordt geleefd...
Wel is het verstandig om altijd met iemand anders heen te gaan. Dat biedt steun. Of anders vraag iemand van de verpleging of ze je kunnen ondersteunen, dat je aangeeft dat je het moeilijk vind...
Ontzettend veel sterkte, ik weet wat je doormaakt
vrijdag 23 september 2011 om 21:30
Ga iets met je opa doen als praten niet goed meer lukt. Stukje wandelen, samen de krant lezen, etc. Je opa vindt het blijkbaar wel fijn als je bij hem bent, maar het lukt hem niet goed meer met je te praten en hij kan die stilte zelf niet opvullen. Bedenk zelf iets wat je met hem kunt doen, zodat je je ook niet ongemakkelijk hoeft te voelen.
vrijdag 23 september 2011 om 21:33
Ach wat sneu, wat zal je je rot voelen nu.
Ik kan je alleen de tip geven om meer vanuit jezelf te praten.
Stel niet teveel vragen, hij is dementerende en zal niet veel vertellen.
Het is makkelijker om bijvoorbeeld te vragen hoe het met hem gaat, als er geen of weinig antwoord komt kan je gewoon zeggen hoe het met jou gaat, wat je bezig houd. En dan al pratende tussendoor zo nu en dan een vraag stellen. Antwoord hij niet of is hij afwezig dan praat je weer over jezelf, of over je broertje/zusje.
Klinkt vrij egoistisch en normaal heb je niet van die eenrichtingsgesprekken, maar de man is dementerend en is waarschijnlijk al ontzettend blij dat hij iemand heeft die naar hem omkijkt.
Veel sterkte met de omgang met je opa, het is moeilijk om toe te kijken hoe iemans zo aftakelt.
Ik kan je alleen de tip geven om meer vanuit jezelf te praten.
Stel niet teveel vragen, hij is dementerende en zal niet veel vertellen.
Het is makkelijker om bijvoorbeeld te vragen hoe het met hem gaat, als er geen of weinig antwoord komt kan je gewoon zeggen hoe het met jou gaat, wat je bezig houd. En dan al pratende tussendoor zo nu en dan een vraag stellen. Antwoord hij niet of is hij afwezig dan praat je weer over jezelf, of over je broertje/zusje.
Klinkt vrij egoistisch en normaal heb je niet van die eenrichtingsgesprekken, maar de man is dementerend en is waarschijnlijk al ontzettend blij dat hij iemand heeft die naar hem omkijkt.
Veel sterkte met de omgang met je opa, het is moeilijk om toe te kijken hoe iemans zo aftakelt.
vrijdag 23 september 2011 om 21:34
Dankjewel voor jullie snelle reacties. Het deed me inderdaad erg pijn om het zo te zien. Ik heb mijn oma nog gevraagd om mee te gaan (zij zit in een ander gedeelte), alleen zij wilde liever niet te vaak langs gaan. Dat word dan misschien te verwarrend.
Ik weet in ieder geval nu dat ik de volgende keer niet meer alleen snel even langs ga. Het huilen toen ik wegging deed me zo'n pijn. Maar ik vraag me af of het echt huilen is? Wanneer we hem eens meenemen naar oma kan hij ook ineens spontaan gaan 'huilen'. De andere zeggen dat dat daarna wel weer over gaat.
Vind het erg moeilijk om hem zo te zien. Ik kan ook niet niet gaan.. en het maar laten zoals het is. Maar wil ook niet elke keer met een rotgevoel naar huis gaan.
De klik is er daar gewoon niet.. ik voel me vreselijk ongemakkelijk en het voelt als het opgeven of misschien wel vergeten van je eigen opa. De band is nooit echt heel hecht geweest, maar het doet op de een of andere manier zo'n pijn om hem zo te zien.
Ik weet in ieder geval nu dat ik de volgende keer niet meer alleen snel even langs ga. Het huilen toen ik wegging deed me zo'n pijn. Maar ik vraag me af of het echt huilen is? Wanneer we hem eens meenemen naar oma kan hij ook ineens spontaan gaan 'huilen'. De andere zeggen dat dat daarna wel weer over gaat.
Vind het erg moeilijk om hem zo te zien. Ik kan ook niet niet gaan.. en het maar laten zoals het is. Maar wil ook niet elke keer met een rotgevoel naar huis gaan.
De klik is er daar gewoon niet.. ik voel me vreselijk ongemakkelijk en het voelt als het opgeven of misschien wel vergeten van je eigen opa. De band is nooit echt heel hecht geweest, maar het doet op de een of andere manier zo'n pijn om hem zo te zien.
vrijdag 23 september 2011 om 21:35
Ik heb geen ervaring met dementerenden in de familie.
Wel heb ik stage gelopen met dementerenden op een instelling, en heb van dichtbij gezien wat het met geliefden doet. Heel erg moeilijk lijkt me dit.
Zoals hiervoor is aangegeven kan het helpen om samen wat leuke dingen te gaan doen. Dit zal voor jouw opa ook fijn zijn, zo zit hij niet de hele dag binnen. Daarnaast ben je niet verplicht om veel te zeggen, je kunt praten over wat je op dat moment ziet, praten over waar je bent, wat luchtigere onderwerpen zegmaar.
Dit neemt niet weg dat het niet moeilijk meer is natuurlijk.
Succes!
Wel heb ik stage gelopen met dementerenden op een instelling, en heb van dichtbij gezien wat het met geliefden doet. Heel erg moeilijk lijkt me dit.
Zoals hiervoor is aangegeven kan het helpen om samen wat leuke dingen te gaan doen. Dit zal voor jouw opa ook fijn zijn, zo zit hij niet de hele dag binnen. Daarnaast ben je niet verplicht om veel te zeggen, je kunt praten over wat je op dat moment ziet, praten over waar je bent, wat luchtigere onderwerpen zegmaar.
Dit neemt niet weg dat het niet moeilijk meer is natuurlijk.
Succes!
vrijdag 23 september 2011 om 21:36
Mijn oma was ook zwaar dementerend. Mijn ervaring is dat alleen je aanwezigheid vaak genoeg is. Zo snel ik weg was, was ze het ook weer vergeten, maar op het moment dat ik er was, was ze niet alleen en ik had altijd het gevoel dat haar dat goed deed.
In het begin praatten we nog wel en had ze soms heldere momenten, maar later kon ze niet meer praten. Ik vertelde dan zelf wat, maar soms ook niet en dan zat ik alleen maar bij haar en hield haar hand vast.
Heel veel sterkte, het is niet makkelijk
In het begin praatten we nog wel en had ze soms heldere momenten, maar later kon ze niet meer praten. Ik vertelde dan zelf wat, maar soms ook niet en dan zat ik alleen maar bij haar en hield haar hand vast.
Heel veel sterkte, het is niet makkelijk
The time is now
vrijdag 23 september 2011 om 21:36
Mijn oma was ook dement. Ik ging vaak bij haar langs en probeerde dingen met haar te doen die zij leuk vond.
Een ijsje of gebak eten in het restaurant van de instelling.
Een tijdschrift met haar lezen. Praten over vroeger.
Boek met plaatjes met haar doorbladeren over een onderwerp waar zij van hield.
Haar een sigaret laten roken.
Op het moment dat je er bent genieten ze.
Later herkende ze me niet meer, maar zei ze wel vaak dat ze me zo lief en aardig vond.
Sterkte! Hoop dat je je opa blijft opzoeken.
Een ijsje of gebak eten in het restaurant van de instelling.
Een tijdschrift met haar lezen. Praten over vroeger.
Boek met plaatjes met haar doorbladeren over een onderwerp waar zij van hield.
Haar een sigaret laten roken.
Op het moment dat je er bent genieten ze.
Later herkende ze me niet meer, maar zei ze wel vaak dat ze me zo lief en aardig vond.
Sterkte! Hoop dat je je opa blijft opzoeken.
vrijdag 23 september 2011 om 21:39
mijn oma dementeert langzaam aan steeds meer en zit ook op een gesloten afdeling, ze herkent me wel nog ( alle familieleden wel eigenlijk ) en ze vindt het ook leuk dat je er bent.
voor jezelf ga je idd niet mee, ook in het stadium waar zij nu in verkeert maar ze genieten er wel van je te zien ( ook al weten ze dat een uur later niet meer ), dat is al heel wat toch ?
voor jezelf ga je idd niet mee, ook in het stadium waar zij nu in verkeert maar ze genieten er wel van je te zien ( ook al weten ze dat een uur later niet meer ), dat is al heel wat toch ?
vrijdag 23 september 2011 om 21:39
Ik kan hem daar wel ergens mee naar toe nemen.. maar voor m'n gevoel doet de rest van de familie al best veel. Hij was vorige week weggelopen van de afdeling. Ze hebben hem ergens anders weer opgehaald. Het hele verhaal deed me al rillen. Dit kan toch niet?
Ik kan me zo goed voorstellen hoe verschrikkelijk het moet zijn om opgesloten te zitten. Hij heeft soms hele heldere moment, en gooit er een grap uit, terwijl hij de andere keer zo voor zich uit kan staren..
Ik kan me zo goed voorstellen hoe verschrikkelijk het moet zijn om opgesloten te zitten. Hij heeft soms hele heldere moment, en gooit er een grap uit, terwijl hij de andere keer zo voor zich uit kan staren..
vrijdag 23 september 2011 om 21:40
quote:Banba schreef op 23 september 2011 @ 21:40:
Oh en wat ik nooit heb gedaan is haar corrigeren. In het begin vertelde ze vaak over haar man (Jan). Dan zei ze 'Jan was net nog hier, heeft ie niets gezegd?' Maar mijn opa is overleden toen ik 6 weken oud was .
Ik praatte dan gewoon met haar mee en zei iets van 'Nee, die heb ik dan net gemist'.
Mijn tante ging altijd tegen haar in, dan zei ze; Nee ma, dat kan niet, pa is dood. Daar werd ze dan heel opstandig en verdrietig van
Oh en wat ik nooit heb gedaan is haar corrigeren. In het begin vertelde ze vaak over haar man (Jan). Dan zei ze 'Jan was net nog hier, heeft ie niets gezegd?' Maar mijn opa is overleden toen ik 6 weken oud was .
Ik praatte dan gewoon met haar mee en zei iets van 'Nee, die heb ik dan net gemist'.
Mijn tante ging altijd tegen haar in, dan zei ze; Nee ma, dat kan niet, pa is dood. Daar werd ze dan heel opstandig en verdrietig van
The time is now
vrijdag 23 september 2011 om 21:42
Ik vraag me soms af of hij nog weet wie ik ben.. ik ging er alleen heen. Eigen kinderen zijn toch makkelijker dan kleinkinderen. Ik vroeg hoe het ging, hij zei 'goed, gaat allemaal door he'..
Verder vertelde ik inderdaad maar wat ik gedaan had die dag.. om toch even de stilte te breken.. dat ik even snel langs kwam omdat ik eerder vrij was. 'Dat vind ik leuk' zei hij.
Daarna kreeg ik het moeilijk en begonnen mensen naast hem zich er mee te bemoeien, en wilde ik het liefst weg..
Misschien moet ik toch maar erg blij zijn met de kleinste minuutjes..
Verder vertelde ik inderdaad maar wat ik gedaan had die dag.. om toch even de stilte te breken.. dat ik even snel langs kwam omdat ik eerder vrij was. 'Dat vind ik leuk' zei hij.
Daarna kreeg ik het moeilijk en begonnen mensen naast hem zich er mee te bemoeien, en wilde ik het liefst weg..
Misschien moet ik toch maar erg blij zijn met de kleinste minuutjes..
vrijdag 23 september 2011 om 21:44
Ik heb het gevoel dat hij het grootste gedeelte van de dag in de huiskamer zit. Familie laat merken dat hij het daar wel erg leuk vind. Hij weet tenslotte ook niet beter. (Eerst moest hij er niks van hebben).
Misschien moet ik ook niet teveel willen. Er even kort langsgaan is ook prima. Alleen vind ik het zo moeilijk om iemand zo achter te laten..
Wanneer ik zou blijven, zou het alleen maar erger worden denk ik..
Misschien moet ik ook niet teveel willen. Er even kort langsgaan is ook prima. Alleen vind ik het zo moeilijk om iemand zo achter te laten..
Wanneer ik zou blijven, zou het alleen maar erger worden denk ik..
vrijdag 23 september 2011 om 22:24
deurtje, het is ook moeilijk om een weg te vinden om er mee om te gaan.
Misschien kun je aan oude foto's van vroeger komen,
zijn kind(eren) toen ze klein waren,
z'n oude huis, straat, kenmerkende gebouwen in de stad/dorp waar hij woonde.
Hiervan een fotomapje maken en samen doorbladeren,
misschien komen er herinneringen los.
Over sommige steden zijn kant en klare oude fotoboeken.
Samen luisteren naar muziek van vroeger en
misschien wel meezingen.
DVD met oude TV beelden van vroeger.
Er zijn
en dan een hand vasthouden
is misschien ook al wel fijn voor hem.
Misschien kun je aan oude foto's van vroeger komen,
zijn kind(eren) toen ze klein waren,
z'n oude huis, straat, kenmerkende gebouwen in de stad/dorp waar hij woonde.
Hiervan een fotomapje maken en samen doorbladeren,
misschien komen er herinneringen los.
Over sommige steden zijn kant en klare oude fotoboeken.
Samen luisteren naar muziek van vroeger en
misschien wel meezingen.
DVD met oude TV beelden van vroeger.
Er zijn
en dan een hand vasthouden
is misschien ook al wel fijn voor hem.
vrijdag 23 september 2011 om 22:24
quote:Hangmat schreef op 23 september 2011 @ 21:41:
Misschien vind hij het fijn om oude muziek te luisteren met je? of om foto's van heel vroeger te kijken?Dit dus. Hoeft ook geen uren te duren, maar juist oude herinneringen blijven het langst hangen en kunnen heel veel vreugde brengen. Het is niet voor niks dat activiteitenbegeleiders vaak oude kinderliedjes zingen met demente ouderen. Al is het maar een half uurtje, je opa kan er heel blij van worden.
En dat huilen als je vertrekt herken ik maar al te goed. Mijn opa (waar ik wel heel veel contact mee had) veranderde van de ene op de andere dag fysiek in een kasplantje door een beroerte. Helaas voor hem had de beroerte zijn denkvermogen niet aangetast... wat heeft die man gehuild . Ik nam hem wel eens mee naar de kantine in het verpleegtehuis waar hij zat, en dan voerde ik hem een biertje en ik nam er zelf ook een, net als vroeger (opa en ik dronken altijd samen een biertje als ik langskwam). Daar werd ie helemaal blij van... en veel kwaad kon het ook niet meer toch. En door dat ene biertje vergat ie te huilen bij het afscheid, hij zwaaide me dan heel vrolijk na met de ene hand die het nog een beetje deed... de schat.
Affijn, voor ik hier ter plekke in tranen uitbarst: dingen van vroeger dus.
Misschien vind hij het fijn om oude muziek te luisteren met je? of om foto's van heel vroeger te kijken?Dit dus. Hoeft ook geen uren te duren, maar juist oude herinneringen blijven het langst hangen en kunnen heel veel vreugde brengen. Het is niet voor niks dat activiteitenbegeleiders vaak oude kinderliedjes zingen met demente ouderen. Al is het maar een half uurtje, je opa kan er heel blij van worden.
En dat huilen als je vertrekt herken ik maar al te goed. Mijn opa (waar ik wel heel veel contact mee had) veranderde van de ene op de andere dag fysiek in een kasplantje door een beroerte. Helaas voor hem had de beroerte zijn denkvermogen niet aangetast... wat heeft die man gehuild . Ik nam hem wel eens mee naar de kantine in het verpleegtehuis waar hij zat, en dan voerde ik hem een biertje en ik nam er zelf ook een, net als vroeger (opa en ik dronken altijd samen een biertje als ik langskwam). Daar werd ie helemaal blij van... en veel kwaad kon het ook niet meer toch. En door dat ene biertje vergat ie te huilen bij het afscheid, hij zwaaide me dan heel vrolijk na met de ene hand die het nog een beetje deed... de schat.
Affijn, voor ik hier ter plekke in tranen uitbarst: dingen van vroeger dus.
vrijdag 23 september 2011 om 22:31
Deurtje, allereerst sterkte! Om je opa zo te zien, dat doet pijn. Een volwassen man waar je respect voor had nu te zien terwijl hij niet goed meer uit zijn woorden kan komen of vreemd reageert, dat is erg moeilijk.
Blijf hem vooral bezoeken. En vraag dan niet als je komt of hij nog weet wie je bent. Het is geen wedstrijd, maak het hem gemakkelijk door je meteen even voor te stellen: 'Hallo opa, ik ben uw kleindochter Deurtje, de dochter van Marie'.
Ga met hem wandelen; als hij op een gesloten afdeling is komt hij niet veel meer buiten. Dus neem hem aan je arm (of vraag een rolstoel te leen als hij niet goed meer loopt) en ga lekker een straatje met hem om. Is er ergens een terrasje in de buurt waar je een kopje koffie met hem kunt drinken? Praat dan tijdens die wandeling gewoon over koetjes en kalfjes. Wijs hem op een de blaadjes van de bomen, een leuk hondje, een mooie auto .....
Muziek is iets waar veel dementerenden heel goed op reageren. Weet je welke muziek je opa vroeger mooi vond? Laat hem die muziek eens horen. Muziek blijft heel lang in de herinnering. Het is verbazingwekkend hoe diep demente mensen vaak nog letterlijk de woorden van kinderliedjes uit hun jeugd kunnen meezingen.
Als praten niet meer zo goed gaat: zwijgen mag ook, en word dan wat lichamelijker. Neem zijn handen in jouw handen, leg een arm over zijn schouder, streel over zijn arm of over zijn hoofd. Demente mensen verliezen wel hun herinnering en hun orientatie, maar niet hun gevoelens. Door hem liefdevol te strelen of zijn handen vast te houden voelt hij jouw liefde en voelt hij zich warm en geborgen.
Blijf hem vooral bezoeken. En vraag dan niet als je komt of hij nog weet wie je bent. Het is geen wedstrijd, maak het hem gemakkelijk door je meteen even voor te stellen: 'Hallo opa, ik ben uw kleindochter Deurtje, de dochter van Marie'.
Ga met hem wandelen; als hij op een gesloten afdeling is komt hij niet veel meer buiten. Dus neem hem aan je arm (of vraag een rolstoel te leen als hij niet goed meer loopt) en ga lekker een straatje met hem om. Is er ergens een terrasje in de buurt waar je een kopje koffie met hem kunt drinken? Praat dan tijdens die wandeling gewoon over koetjes en kalfjes. Wijs hem op een de blaadjes van de bomen, een leuk hondje, een mooie auto .....
Muziek is iets waar veel dementerenden heel goed op reageren. Weet je welke muziek je opa vroeger mooi vond? Laat hem die muziek eens horen. Muziek blijft heel lang in de herinnering. Het is verbazingwekkend hoe diep demente mensen vaak nog letterlijk de woorden van kinderliedjes uit hun jeugd kunnen meezingen.
Als praten niet meer zo goed gaat: zwijgen mag ook, en word dan wat lichamelijker. Neem zijn handen in jouw handen, leg een arm over zijn schouder, streel over zijn arm of over zijn hoofd. Demente mensen verliezen wel hun herinnering en hun orientatie, maar niet hun gevoelens. Door hem liefdevol te strelen of zijn handen vast te houden voelt hij jouw liefde en voelt hij zich warm en geborgen.
vrijdag 23 september 2011 om 22:46
Moeilijk is dat hè? Ik weet nog heel goed dat ik met mijn oma ergens koffie ging drinken en haar even kwijt was omdat ze de wc (denk ik?) zocht, maar niet wist waar ze die moest zoeken. Vooral de medelijdende blikken van de terrasgangers om me heen raakten me toen heel erg.
Wat wel echt fijn voor haar was, en misschien ook een idee voor jou en opa: roadtrip. Gewoon met de auto een beetje toeren, helemaal als dat kan in het gebied waar hij opgegroeid is. Mijn oma vond het prachtig, een beetje uit het raam kijken, toch samen wat doen (en je hoeft niet echt te praten) en veel koekjes eten onderweg.
hmm.. toch ook weer tranen in m'n ogen nu
Wat wel echt fijn voor haar was, en misschien ook een idee voor jou en opa: roadtrip. Gewoon met de auto een beetje toeren, helemaal als dat kan in het gebied waar hij opgegroeid is. Mijn oma vond het prachtig, een beetje uit het raam kijken, toch samen wat doen (en je hoeft niet echt te praten) en veel koekjes eten onderweg.
hmm.. toch ook weer tranen in m'n ogen nu
vrijdag 23 september 2011 om 23:21
Voor m'n gevoel komen er zo veel dingen voorbij.. die hem misschien zoveel pijn kunnen doen juist? Ik ben bang dat als ik een stukje ga toeren.. dat hij niet meer terug wil naar waar hij nu woont. Dat hij in paniek raakt, of juist heel verdrietig. Met die emoties kan ik slecht omgaan. Ik weet niet wat te doen.. Sowieso breekt mijn hart als ik hem zo zie. Ik weet dan ook niet wat te zeggen, klap helemaal dicht..
Heel close ben ik nooit met hem geweest.. het waren gewoon gezellige zondagen waarbij ik als kind altijd mee ging. Hoe ouder ik werd hoe minder.. maar nu merk ik dat ik het niet kan maken om niet te gaan.
Mijn familie is wat dat betreft verder heel opeisend. Ik vind datik zelf mag uitmaken wanneer ik wil komen, en mijn ouders etc. ook. Wel geeft m'n vader aan dat hij het niet gek vind, dat hij is weggelopen.. Hij kan inmiddels geen kant op..
Vind het ook al heel wat om hem mee te nemen, ergens naar toe. Ik ben dan wel zijn kleinkind, maar ken mensen die zijn veel hechter met hun opa en oma..
Heel close ben ik nooit met hem geweest.. het waren gewoon gezellige zondagen waarbij ik als kind altijd mee ging. Hoe ouder ik werd hoe minder.. maar nu merk ik dat ik het niet kan maken om niet te gaan.
Mijn familie is wat dat betreft verder heel opeisend. Ik vind datik zelf mag uitmaken wanneer ik wil komen, en mijn ouders etc. ook. Wel geeft m'n vader aan dat hij het niet gek vind, dat hij is weggelopen.. Hij kan inmiddels geen kant op..
Vind het ook al heel wat om hem mee te nemen, ergens naar toe. Ik ben dan wel zijn kleinkind, maar ken mensen die zijn veel hechter met hun opa en oma..