Psyche
alle pijlers
Omgaan met dementerende opa
vrijdag 23 september 2011 om 21:20
Ik heb een vraag over hoe ik om moet gaan met mijn dementerende opa.
Sinds een jaar is het erg achteruit gegaan. Hij zit nu op een gesloten afdeling in een verzorgingstehuis. Ik moest hier in het begin heel erg aan wennen, maar merk dat ik er nu nog steeds niet goed mee weet om te gaan.
Ik ben van de week nog even op bezoek geweest, alleen werd dit maar een bezoek van nog geen 5 minuten. Hij zit daar in de huiskamer met nog andere bewoners. Ik ben naar hem toe gegaan en heb even gehurkt bij hem gezeten. Ik heb gevraagd hoe het gaat maar verder kwam ik eigenlijk niet.
Ik sloeg compleet dicht. Ik heb hem daarna een hand gegeven en ben weggegaan.. Tot verdrietigst toe, begon hij ook nog te huilen toen ik wegging. Ik voelde me zo ongemakkelijk en niet wetende hoe ik hier mee om moest gaan.
Hebben jullie misschien ervaringen, of tips voor mij? (Of wie kan mij misschien wat meer vertellen over het komende proces?) Ik zou het zo erg vinden als hij op een gegeven moment familie etc. niet meer gaat herkennen..
Sinds een jaar is het erg achteruit gegaan. Hij zit nu op een gesloten afdeling in een verzorgingstehuis. Ik moest hier in het begin heel erg aan wennen, maar merk dat ik er nu nog steeds niet goed mee weet om te gaan.
Ik ben van de week nog even op bezoek geweest, alleen werd dit maar een bezoek van nog geen 5 minuten. Hij zit daar in de huiskamer met nog andere bewoners. Ik ben naar hem toe gegaan en heb even gehurkt bij hem gezeten. Ik heb gevraagd hoe het gaat maar verder kwam ik eigenlijk niet.
Ik sloeg compleet dicht. Ik heb hem daarna een hand gegeven en ben weggegaan.. Tot verdrietigst toe, begon hij ook nog te huilen toen ik wegging. Ik voelde me zo ongemakkelijk en niet wetende hoe ik hier mee om moest gaan.
Hebben jullie misschien ervaringen, of tips voor mij? (Of wie kan mij misschien wat meer vertellen over het komende proces?) Ik zou het zo erg vinden als hij op een gegeven moment familie etc. niet meer gaat herkennen..
zaterdag 24 september 2011 om 00:11
Hier ook ervaring met een dementerende oma. De tip van het verzorgingstehuis was om een fotoboek te maken, die wij oma dan konden laten bekijken als het gesprek stokte.. Het werkte heel goed, tot ze écht te ver heen was.
Het is echt verschrikkelijk om iemand waar je altijd tegenop gekeken hebt, zo te zien aftakelen. Ik wil je effe een knuffeltje geven!
Het is echt verschrikkelijk om iemand waar je altijd tegenop gekeken hebt, zo te zien aftakelen. Ik wil je effe een knuffeltje geven!
Your life could depend on this. Don't blink. Don't even blink. Blink and you're dead. They are fast. Faster than you can believe. Don't turn your back, don't look away, and don't blink! Good luck. - The Doctor
zondag 25 september 2011 om 08:16
Hallo TO,
Wat naar dat je zn verdrietig gevoel kreeg bij je bezoekje. Ik werk zelf al jaren met ouderen met een dementerende achtergrond.
Er staan hier al goede tips! Foto's van vroeger meenemen, stukje wandelen ( als je het aandurft ) muziek luisteren. Vraag eens aan de begeleiding wat hij tegenwoordig leuk lijkt te vinden? Dit veranderd nog wel eens. Zo werk ik bij een bewoner die vroeger een hekel had aan klassieke muziek en er nu van geniet en er spraakzaam van wordt.
kan me voorstellen hoor dat je verdrietig werd dat je hem moest achterlaten. Probeer er heen te gaan zonder verwachtingen of angsten. Ik heb de indruk dat dementerende alles nemen zoals het komt ( qua emoties de remmingen vallen weg ze zijn vaak of heel boos, heel vrolijk, heel verdrietig, heel aardig, heel onaardig etc). Ik denk dat je opa het jammer vond dat je ging maar dat uit zich vaak in een groot verdriet dan terwijl hij dat niet per se zo hoeft te ervaren. ( dat is mijn ervaring, heb ook gezien dat familie gewoon werd uitgescholden en vervolgens na 5 min wordt er alleen maar liefdevol over gepraat)
Ik begrijp dat je opa erg in zichzelf is gekeerd. Dat maakt contact moeizamer. Pak af en toe lekker zijn hand vast of lees een krantje voor. Dan hoort hij toch je stem zonder dat het moeilijk is om te blijven praten.
Veel sterkte ermee, valt ook niet mee. Als mensen dementerend worden is dat ook een soort van rouwproces waar je verdrietig van kan worden.
Wat naar dat je zn verdrietig gevoel kreeg bij je bezoekje. Ik werk zelf al jaren met ouderen met een dementerende achtergrond.
Er staan hier al goede tips! Foto's van vroeger meenemen, stukje wandelen ( als je het aandurft ) muziek luisteren. Vraag eens aan de begeleiding wat hij tegenwoordig leuk lijkt te vinden? Dit veranderd nog wel eens. Zo werk ik bij een bewoner die vroeger een hekel had aan klassieke muziek en er nu van geniet en er spraakzaam van wordt.
kan me voorstellen hoor dat je verdrietig werd dat je hem moest achterlaten. Probeer er heen te gaan zonder verwachtingen of angsten. Ik heb de indruk dat dementerende alles nemen zoals het komt ( qua emoties de remmingen vallen weg ze zijn vaak of heel boos, heel vrolijk, heel verdrietig, heel aardig, heel onaardig etc). Ik denk dat je opa het jammer vond dat je ging maar dat uit zich vaak in een groot verdriet dan terwijl hij dat niet per se zo hoeft te ervaren. ( dat is mijn ervaring, heb ook gezien dat familie gewoon werd uitgescholden en vervolgens na 5 min wordt er alleen maar liefdevol over gepraat)
Ik begrijp dat je opa erg in zichzelf is gekeerd. Dat maakt contact moeizamer. Pak af en toe lekker zijn hand vast of lees een krantje voor. Dan hoort hij toch je stem zonder dat het moeilijk is om te blijven praten.
Veel sterkte ermee, valt ook niet mee. Als mensen dementerend worden is dat ook een soort van rouwproces waar je verdrietig van kan worden.
zondag 25 september 2011 om 22:44
Het is toch jouw opa? Hoe kunnen wij nou weten wat hij leuk vindt? Overigens vind ik het ergens raar dat je niet ''durft''. Hij weet nog steeds de dingen van vroeger dus waarom begin je daar geen gesprek over? Kan je wel urenlang over praten, doe ik ook altijd met mijn oma. Ga met hem wandelen, ga ergens wat drinken in de stad. Je moet dementerende mensen prikkelen. Het is gewoon een mens met gevoelens. Beetje verdieping kan geen kwaad.
Mijn oma is ook (jong) dementerend en nog steeds super tof! Ze zit ook in een verzorgingstehuis. Ik ga sowieso drie keer per week naar haar toe en ik neem haar iedere zaterdag mee naar de stad om wat te drinken, vaak neem ik vriendinnen mee en dat vindt ze super gezellig. Ook doe ik vaak geheugenspelletjes met haar (door middel van quizjes via internet) en ik beweeg met haar omdat dat nou eenmaal belangrijk is (gewoon een wandeling of oefeningen). Soms is mijn oma ook heel erg in zichzelf gekeerd of denkt dat ze dat ze terug in de tijd is, dan probeer ik haar altijd terug te halen dmv uitleg wat er nu is/wie ik ben/waar ze is enzovoort (R.O.T methode, allemaal op internet opgezocht). Zou jij ook moeten doen.
Mijn oma is ook (jong) dementerend en nog steeds super tof! Ze zit ook in een verzorgingstehuis. Ik ga sowieso drie keer per week naar haar toe en ik neem haar iedere zaterdag mee naar de stad om wat te drinken, vaak neem ik vriendinnen mee en dat vindt ze super gezellig. Ook doe ik vaak geheugenspelletjes met haar (door middel van quizjes via internet) en ik beweeg met haar omdat dat nou eenmaal belangrijk is (gewoon een wandeling of oefeningen). Soms is mijn oma ook heel erg in zichzelf gekeerd of denkt dat ze dat ze terug in de tijd is, dan probeer ik haar altijd terug te halen dmv uitleg wat er nu is/wie ik ben/waar ze is enzovoort (R.O.T methode, allemaal op internet opgezocht). Zou jij ook moeten doen.
dinsdag 27 september 2011 om 22:56
Ikbenlief, ik heb me even erg 'naar' (ik kan het goede woord even niet goed benoemen) gevoeld om jou post. Misschien heb ik het op de foute manier gelezen, en heb het me heel erg aangetrokken terwijl dat helemaal niet de bedoeling is. Het gevoel dat ik het niet goed aanpak.. Ik herken me totaal niet in het plaatje zoals ik het dan goe zou kunnen aanpakken. De band met mijn opa is ook niet zo sterk als dat andere mensen met zijn/haar opa hebben. Voor mij waren de momenten bij mijn opa en oma gezellig met zijn allen. Persoonlijke gesprekken waren er eigenlijk nooit. Misschien dat ik het daarom moeilijk vind om wat te ondernemen. Ik ben eigenlijk al meer dan blij dat ze er nog zijn..
Verder vind ik het ook heel erg mooi om te horen dat jij zoveel met je oma onderneemt. Ik heb daar erg veel respect voor.
Voor m'n gevoel is mijn opa sinds een jaar ook erg achteruit gegaan. Het word steeds minder. Al kan ik het nu ook niet opbrengen om over te gaan naar, geheugenspelletjes, en andere activiteiten..
Ik weet even niet zo goed hoe ik met mijn gevoel om moet gaan. Ik ben er erg verdrietig over, en heb het gevoel dat ik mijn opa 'kwijtraak', terwijl hij er nog gewoon is. Misschien moet ik tevreden zijn met de momenten dat ik er kan zijn, en niet moet gaan zitten piekeren over 'wat moet ik doen, en wat kan ik doen'.. als dat niet prettig voelt..
Verder vind ik het ook heel erg mooi om te horen dat jij zoveel met je oma onderneemt. Ik heb daar erg veel respect voor.
Voor m'n gevoel is mijn opa sinds een jaar ook erg achteruit gegaan. Het word steeds minder. Al kan ik het nu ook niet opbrengen om over te gaan naar, geheugenspelletjes, en andere activiteiten..
Ik weet even niet zo goed hoe ik met mijn gevoel om moet gaan. Ik ben er erg verdrietig over, en heb het gevoel dat ik mijn opa 'kwijtraak', terwijl hij er nog gewoon is. Misschien moet ik tevreden zijn met de momenten dat ik er kan zijn, en niet moet gaan zitten piekeren over 'wat moet ik doen, en wat kan ik doen'.. als dat niet prettig voelt..
dinsdag 27 september 2011 om 22:59
Voor advies en contact met 'lotgenoten' kun je ook hier je licht opsteken:
http://www.alzheimer-nederland.nl/
http://www.alzheimer-nederland.nl/
dinsdag 27 september 2011 om 23:05
woensdag 28 september 2011 om 08:40
Ikbenlief, wat een veroordelende post! deurtje vraagt om advies, niet om een oordeel over haar relatie met haar opa.
Dat jij een leuke relatie hebt met jouw oma is heel fijn voor jou, maar iemand anders kan een veel moeizamere relatie hebben met haar opa.
quote:ikbenlief schreef op 25 september 2011 @ 22:44:
Soms is mijn oma ook heel erg in zichzelf gekeerd of denkt dat ze dat ze terug in de tijd is, dan probeer ik haar altijd terug te halen dmv uitleg wat er nu is/wie ik ben/waar ze is enzovoort (R.O.T methode, allemaal op internet opgezocht). Zou jij ook moeten doen.
Waarom zou je je oma 'terughalen'? Voor wie doe je dat? Voor jezelf, om je oma in het hier en nu te houden?
Laat een dementerende in zijn/haar waarde, en als dat een andere tijd/plek is, ga daar dan in mee. Als je een dementerende telkens probeert terug te halen vestig je alleen maar de aandacht op zijn/haar verwardheid, en maak je hem/haar steeds onzekerder. Als de hele wereld om je heen mistig wordt en als gatenkaas uit elkaar valt, is het fijn als mensen bevestigen dat je mag zijn zoals je bent .....
Dat jij een leuke relatie hebt met jouw oma is heel fijn voor jou, maar iemand anders kan een veel moeizamere relatie hebben met haar opa.
quote:ikbenlief schreef op 25 september 2011 @ 22:44:
Soms is mijn oma ook heel erg in zichzelf gekeerd of denkt dat ze dat ze terug in de tijd is, dan probeer ik haar altijd terug te halen dmv uitleg wat er nu is/wie ik ben/waar ze is enzovoort (R.O.T methode, allemaal op internet opgezocht). Zou jij ook moeten doen.
Waarom zou je je oma 'terughalen'? Voor wie doe je dat? Voor jezelf, om je oma in het hier en nu te houden?
Laat een dementerende in zijn/haar waarde, en als dat een andere tijd/plek is, ga daar dan in mee. Als je een dementerende telkens probeert terug te halen vestig je alleen maar de aandacht op zijn/haar verwardheid, en maak je hem/haar steeds onzekerder. Als de hele wereld om je heen mistig wordt en als gatenkaas uit elkaar valt, is het fijn als mensen bevestigen dat je mag zijn zoals je bent .....
woensdag 28 september 2011 om 21:36
Jeetje..
Joyce48, je haalt precies de woorden uit m'n mond..
Ik probeer het nu een plekje te geven, alleen doet het me veel verdriet. De dingen die zo 'gewoon' waren, zijn nu niet meer gewoon. Ik ga proberen om zoveel mogelijk te genieten en misschien ben ik daar maar een extra iemand bij nodig voor een bezoekje.. Met ouders voelt het al een stuk prettiger.
Wel heb ik op de een of andere manier een schuldgevoel.. ik kan me nog maar moeilijk aanpassen aan de situatie. Ik vind het zo knap voor de mensen die er zo goed mee om gaan..
Joyce48, je haalt precies de woorden uit m'n mond..
Ik probeer het nu een plekje te geven, alleen doet het me veel verdriet. De dingen die zo 'gewoon' waren, zijn nu niet meer gewoon. Ik ga proberen om zoveel mogelijk te genieten en misschien ben ik daar maar een extra iemand bij nodig voor een bezoekje.. Met ouders voelt het al een stuk prettiger.
Wel heb ik op de een of andere manier een schuldgevoel.. ik kan me nog maar moeilijk aanpassen aan de situatie. Ik vind het zo knap voor de mensen die er zo goed mee om gaan..
woensdag 28 september 2011 om 21:51
quote:Joyce48 schreef op 28 september 2011 @ 08:40:
Ikbenlief, wat een veroordelende post! deurtje vraagt om advies, niet om een oordeel over haar relatie met haar opa.
Dat jij een leuke relatie hebt met jouw oma is heel fijn voor jou, maar iemand anders kan een veel moeizamere relatie hebben met haar opa.
[...]
Waarom zou je je oma 'terughalen'? Voor wie doe je dat? Voor jezelf, om je oma in het hier en nu te houden?
Laat een dementerende in zijn/haar waarde, en als dat een andere tijd/plek is, ga daar dan in mee. Als je een dementerende telkens probeert terug te halen vestig je alleen maar de aandacht op zijn/haar verwardheid, en maak je hem/haar steeds onzekerder. Als de hele wereld om je heen mistig wordt en als gatenkaas uit elkaar valt, is het fijn als mensen bevestigen dat je mag zijn zoals je bent .....
Omdat ik niet kan communiceren met mijn verwarde oma die denkt dat ze ''naar huis moet'' omdat de kinderen alleen thuis zijn. Terwijl mijn moeder al midden veertig is. Of omdat ze denkt dat ze op kantoor moet zijn. En ik weet zeker dat ze dat vreselijk zou vinden, zou ze zich er bewust van zijn.
Dit bereik je ermee: de realiteitsoriënterende benadering heeft als doel licht dementerende mensen greep te laten houden op hun omgeving. Zij willen vaak nog graag geholpen worden met het vasthouden van de hedendaagse werkelijkheid.
Ikbenlief, wat een veroordelende post! deurtje vraagt om advies, niet om een oordeel over haar relatie met haar opa.
Dat jij een leuke relatie hebt met jouw oma is heel fijn voor jou, maar iemand anders kan een veel moeizamere relatie hebben met haar opa.
[...]
Waarom zou je je oma 'terughalen'? Voor wie doe je dat? Voor jezelf, om je oma in het hier en nu te houden?
Laat een dementerende in zijn/haar waarde, en als dat een andere tijd/plek is, ga daar dan in mee. Als je een dementerende telkens probeert terug te halen vestig je alleen maar de aandacht op zijn/haar verwardheid, en maak je hem/haar steeds onzekerder. Als de hele wereld om je heen mistig wordt en als gatenkaas uit elkaar valt, is het fijn als mensen bevestigen dat je mag zijn zoals je bent .....
Omdat ik niet kan communiceren met mijn verwarde oma die denkt dat ze ''naar huis moet'' omdat de kinderen alleen thuis zijn. Terwijl mijn moeder al midden veertig is. Of omdat ze denkt dat ze op kantoor moet zijn. En ik weet zeker dat ze dat vreselijk zou vinden, zou ze zich er bewust van zijn.
Dit bereik je ermee: de realiteitsoriënterende benadering heeft als doel licht dementerende mensen greep te laten houden op hun omgeving. Zij willen vaak nog graag geholpen worden met het vasthouden van de hedendaagse werkelijkheid.
woensdag 28 september 2011 om 23:52
quote:ikbenlief schreef op 28 september 2011 @ 21:51:
[...]
Omdat ik niet kan communiceren met mijn verwarde oma die denkt dat ze ''naar huis moet'' omdat de kinderen alleen thuis zijn. Terwijl mijn moeder al midden veertig is. Of omdat ze denkt dat ze op kantoor moet zijn. En ik weet zeker dat ze dat vreselijk zou vinden, zou ze zich er bewust van zijn.
Dit bereik je ermee: de realiteitsoriënterende benadering heeft als doel licht dementerende mensen greep te laten houden op hun omgeving. Zij willen vaak nog graag geholpen worden met het vasthouden van de hedendaagse werkelijkheid.Wie bepaalt dat, dat je oma graag geholpen wil worden met het vasthouden van de hedendaagse werkelijkheid? En waarom moet jouw oma communiceren op jouw niveau, omdat jij het niet op een andere manier kan? Jij bent bij je volle verstand (tenminste, dat neem ik aan ....). Je oma heeft een hersenziekte, die het voor haar onmogelijk maakt zich goed te orienteren in het hier en nu.
Als jij je oma in het hier en nu wilt houden, zegt dat meer over jouw onmogelijkheid je te verplaatsen in haar ziekte, dan over je oma .....
[...]
Omdat ik niet kan communiceren met mijn verwarde oma die denkt dat ze ''naar huis moet'' omdat de kinderen alleen thuis zijn. Terwijl mijn moeder al midden veertig is. Of omdat ze denkt dat ze op kantoor moet zijn. En ik weet zeker dat ze dat vreselijk zou vinden, zou ze zich er bewust van zijn.
Dit bereik je ermee: de realiteitsoriënterende benadering heeft als doel licht dementerende mensen greep te laten houden op hun omgeving. Zij willen vaak nog graag geholpen worden met het vasthouden van de hedendaagse werkelijkheid.Wie bepaalt dat, dat je oma graag geholpen wil worden met het vasthouden van de hedendaagse werkelijkheid? En waarom moet jouw oma communiceren op jouw niveau, omdat jij het niet op een andere manier kan? Jij bent bij je volle verstand (tenminste, dat neem ik aan ....). Je oma heeft een hersenziekte, die het voor haar onmogelijk maakt zich goed te orienteren in het hier en nu.
Als jij je oma in het hier en nu wilt houden, zegt dat meer over jouw onmogelijkheid je te verplaatsen in haar ziekte, dan over je oma .....
donderdag 29 september 2011 om 12:50
Hier (helaas) ook ervaring met een dementerende grootouder. Moeilijk is het he, om iemand je lief hebt zo te zien. Mijn oma is 98 en is sinds een jaar zo achteruit gegaan dat ze in een verpleeghuis zit. Iets wat altijd haar grootste angst was. Ze zit met een soort band in een rolstoel vast en komt nooit meer het verpleeghuis uit. Ze zal daar dus sterven en inmiddels zijn we op zo’n punt dat we hopen dat dat liever vandaag dan morgen, zo mensonterend is de situatie. Ze wordt om 7 uur uit haar bed gelicht, slaapt op een kamer met anderen, heeft geen enkele privacy meer. Hoewel ze altijd een avondmens was, wordt ze om 21u in bed gestopt en wordt het licht uitgedaan. Er is domweg niet genoeg personeel om de bewoners langer op te houden. Overdag zit ze apathisch voor zich uit te kijken in een ‘huiskamer’, waar het stinkt naar urine en andere bewoners continu grommende geluiden maken. Als ik haar ga opzoeken heeft ze geen idee meer wie ik ben, maar waarom ik altijd moet huilen als ik weer in de auto zit na een bezoek is dat er wel nog een soort beleefdheid in haar zit. Ik kom haar halen boven in de huiskamer om even beneden in de tuin te gaan zitten en zie aan haar dat ze werkelijk geen idee heeft wie ik ben –en dat doet vreselijk veel pijn want we waren altijd erg hecht- maar toch zegt ze beleefd ‘oh hallo, wat gezellig’ etc. Hoe beangstigend moet het zijn als er mensen komen die je schijnt te kennen en je meenemen en je hebt geen idee wie het zijn?
Voor mij zijn de bezoekjes aan haar zwaar, maar het gaat niet om mij. Het gaat er om dat haar dag even gebroken is, ze even uit die huiskamer weg is. Ze vindt het ook wel echt gezellig. Ik vertel over het weer, het seizoen, de dagelijkse beslommeringen in ons gezin. Omdat ze soms wat helderder is en nog wat dingen van vroeger weet, gaan we daar over praten. En soms zitten we gewoon naast elkaar een beetje te kijken naar vogels in de tuin of de andere bewoners.
Deurtje, ik weet dat het zwaar is. Probeer niet teveel te verwachten, gewoon bij hem zijn is voor hem denk ik al erg fijn. Je raakt je opa inderdaad kwijt, en dat gebeurt niet in 1 keer maar dat is een proces. Net zoals jij dus nu ook al door een rouwproces gaat. Maar een deel van je opa is er nog, en probeer dat te koesteren. Veel sterkte!
Voor mij zijn de bezoekjes aan haar zwaar, maar het gaat niet om mij. Het gaat er om dat haar dag even gebroken is, ze even uit die huiskamer weg is. Ze vindt het ook wel echt gezellig. Ik vertel over het weer, het seizoen, de dagelijkse beslommeringen in ons gezin. Omdat ze soms wat helderder is en nog wat dingen van vroeger weet, gaan we daar over praten. En soms zitten we gewoon naast elkaar een beetje te kijken naar vogels in de tuin of de andere bewoners.
Deurtje, ik weet dat het zwaar is. Probeer niet teveel te verwachten, gewoon bij hem zijn is voor hem denk ik al erg fijn. Je raakt je opa inderdaad kwijt, en dat gebeurt niet in 1 keer maar dat is een proces. Net zoals jij dus nu ook al door een rouwproces gaat. Maar een deel van je opa is er nog, en probeer dat te koesteren. Veel sterkte!
donderdag 29 september 2011 om 15:30
Bedenk goed wat er zwaar is. Waarom heb je verdriet? Plaats de juiste emoties bij het probleem. Ga het grote geheel eens zien. Verdriet omdat je opa zo aftakelt is 1 ding....de omgeving waarin hij zit is punt 2.
Mensen worden ouder, raken ziek. Dat is erg pijnlijk om te zien maar wel realiteit. De manier waarop is iets anders. Ik vind verpleeghuisunits te triest om aan te zien. Hoe gezellig je het ook probeert aan te kleden....de sfeer is niet te harden. Veel mensen met hetzelfde ziektebeeld die stil zitten aan tafel, telkens hetzelfde deuntje op de cd. Smorgens 10 uur op de koffie is er niet meer bij omdat het dan hectisch is op een afdeling. Verzorging die gestresst heen en weer rent. De eigen kamer stinkt vaak naar urine of is nog niet klaar voor gebruik na het ochtendritueel. Om klokslag 12 uur moet er gegeten worden, om 1 uur rusten (van stil zitten word je juist moe tenslotte dus word je maar op bed gelegd)
Ik vind dit heel schrijnend om te zien en zeker als je eigen familie dit overkomt die toch al ziek is.
Op een kleinschalige woonvorm zie je meer leven. Iedereen doet iets. Je ziet dementerenden afwassen, een spelletje doen, wat lezen, fruit schoon maken, helpen met koken, stoffen ed. Soms zitten een paar mensen tv te kijken en de visite zit met elkaar te kletsen waar anderen dementerenden weer op inhaken. De sfeer is heel anders, familie helpt mee met verzorgen als ze dat willen, familie kookt als ze willen, familie zet zelf koffie, deelt koek uit, neemt fruit mee......familie is niet 5 min op visite maar leeft en draait mee op de woongroep.
Ineens zie je hoe je dus ook als dementerende kan wonen en dat iemand die dement is dus niet wegkwijnt maar door deze manier van wonen juist die twinkeling in zijn ogen terugkomt. Een dementerende is extreem gevoelig voor sferen en zal zich veel prettiger voelen in een ontspannen fijne sfeer zonder gehaast en gestress.
Dementie is moeilijk en pijnlijk voor naasten maar de ziekte is er nu eenmaal. Wat voor mij persoonlijk nog pijnlijker en verdrietiger is is de omgeving waar veel dementerende nog inzitten....te veel bewoners, te weinig personeel en daardoor te weinig tijd voor alles incl de aandacht die deze kwetsbare groep juist zo hard nodig heeft.
Reageer jij zelf ook op de sfeer waarin je opa zit? Het schrijndende deel van mijn stukje op de verpleegunit? De atmosfeer en de lucht? Het gebrek van aandacht van het personeel voor jou die het moeilijk heeft om je opa zo te zien? Dit kan allemaal meespelen waardoor jij je zo voelt. Neem de volgende keer je opa mee naar buiten of zoek een plek op de afdeling waarin jij je prettig voelt. Lees hem wat voor terwijl jullie koffie drinken. Een gedicht of kort verhaaltje. Zo hoef je geen gesprek te voeren maar hoort hij wel je stem.
Mensen worden ouder, raken ziek. Dat is erg pijnlijk om te zien maar wel realiteit. De manier waarop is iets anders. Ik vind verpleeghuisunits te triest om aan te zien. Hoe gezellig je het ook probeert aan te kleden....de sfeer is niet te harden. Veel mensen met hetzelfde ziektebeeld die stil zitten aan tafel, telkens hetzelfde deuntje op de cd. Smorgens 10 uur op de koffie is er niet meer bij omdat het dan hectisch is op een afdeling. Verzorging die gestresst heen en weer rent. De eigen kamer stinkt vaak naar urine of is nog niet klaar voor gebruik na het ochtendritueel. Om klokslag 12 uur moet er gegeten worden, om 1 uur rusten (van stil zitten word je juist moe tenslotte dus word je maar op bed gelegd)
Ik vind dit heel schrijnend om te zien en zeker als je eigen familie dit overkomt die toch al ziek is.
Op een kleinschalige woonvorm zie je meer leven. Iedereen doet iets. Je ziet dementerenden afwassen, een spelletje doen, wat lezen, fruit schoon maken, helpen met koken, stoffen ed. Soms zitten een paar mensen tv te kijken en de visite zit met elkaar te kletsen waar anderen dementerenden weer op inhaken. De sfeer is heel anders, familie helpt mee met verzorgen als ze dat willen, familie kookt als ze willen, familie zet zelf koffie, deelt koek uit, neemt fruit mee......familie is niet 5 min op visite maar leeft en draait mee op de woongroep.
Ineens zie je hoe je dus ook als dementerende kan wonen en dat iemand die dement is dus niet wegkwijnt maar door deze manier van wonen juist die twinkeling in zijn ogen terugkomt. Een dementerende is extreem gevoelig voor sferen en zal zich veel prettiger voelen in een ontspannen fijne sfeer zonder gehaast en gestress.
Dementie is moeilijk en pijnlijk voor naasten maar de ziekte is er nu eenmaal. Wat voor mij persoonlijk nog pijnlijker en verdrietiger is is de omgeving waar veel dementerende nog inzitten....te veel bewoners, te weinig personeel en daardoor te weinig tijd voor alles incl de aandacht die deze kwetsbare groep juist zo hard nodig heeft.
Reageer jij zelf ook op de sfeer waarin je opa zit? Het schrijndende deel van mijn stukje op de verpleegunit? De atmosfeer en de lucht? Het gebrek van aandacht van het personeel voor jou die het moeilijk heeft om je opa zo te zien? Dit kan allemaal meespelen waardoor jij je zo voelt. Neem de volgende keer je opa mee naar buiten of zoek een plek op de afdeling waarin jij je prettig voelt. Lees hem wat voor terwijl jullie koffie drinken. Een gedicht of kort verhaaltje. Zo hoef je geen gesprek te voeren maar hoort hij wel je stem.
donderdag 29 september 2011 om 20:52
Blyce, en somana, jullie beschrijven precies de situatie en waarom ik me misschien zo voel.
Het is inderdaad een locatie waar ik me al niet op me gemak voel. De eerste keer dat ik op bezoek kwam was met ouder en vriend. Opa gaf al aan het nog maar niks te vinden. Begon te huilen en wij wisten ook niet goed hoe te reageren.
Naarmate de tijd (nu misschien een maand geleden) besef ik pas hoe snel het allemaal gaat. 2 maand geleden was hij nog thuis en viel het misschien allemaal niet zo op. Hij beseft eigenlijk niet waar hij is en wat hij daar moet.
In de ruimte zit iedereen vaak om 2 tafels. De een zit maar te mopperen terwijl de ander luidruchtig zit te slapen. Ook word er ontzettend veel geknuffeld met knuffels. Ik zou het vréselijk vinden om daar de hele dag te zitten, al is het voor de meeste mensen daar fijn om dit allemaal te kunnen.
Ik vind het nu nog moeilijk om hem mee te nemen, naar een andere kamer. Ik heb ook voor mezelf beslist dat ik er liever niet meer alleen heen wil. Ik ga nu liever met familie, dat we hem dan ergens mee heen nemen. Het is niet dat ik niet alleen met hem wil zijn, maar ik kan het gewoon nog niet. Misschien is dit een deel van het proces.. het besef dat het niet anders gaat worden, alleen maar erger. Wel weet hij nog wel dat ik langs ben geweest, en hoe ik heette. Dit gaf me ook weer een heel goed gevoel.. ook al ben ik maar snel even langsgegaan..
Het is inderdaad een locatie waar ik me al niet op me gemak voel. De eerste keer dat ik op bezoek kwam was met ouder en vriend. Opa gaf al aan het nog maar niks te vinden. Begon te huilen en wij wisten ook niet goed hoe te reageren.
Naarmate de tijd (nu misschien een maand geleden) besef ik pas hoe snel het allemaal gaat. 2 maand geleden was hij nog thuis en viel het misschien allemaal niet zo op. Hij beseft eigenlijk niet waar hij is en wat hij daar moet.
In de ruimte zit iedereen vaak om 2 tafels. De een zit maar te mopperen terwijl de ander luidruchtig zit te slapen. Ook word er ontzettend veel geknuffeld met knuffels. Ik zou het vréselijk vinden om daar de hele dag te zitten, al is het voor de meeste mensen daar fijn om dit allemaal te kunnen.
Ik vind het nu nog moeilijk om hem mee te nemen, naar een andere kamer. Ik heb ook voor mezelf beslist dat ik er liever niet meer alleen heen wil. Ik ga nu liever met familie, dat we hem dan ergens mee heen nemen. Het is niet dat ik niet alleen met hem wil zijn, maar ik kan het gewoon nog niet. Misschien is dit een deel van het proces.. het besef dat het niet anders gaat worden, alleen maar erger. Wel weet hij nog wel dat ik langs ben geweest, en hoe ik heette. Dit gaf me ook weer een heel goed gevoel.. ook al ben ik maar snel even langsgegaan..
donderdag 29 september 2011 om 20:57
quote:Joyce48 schreef op 28 september 2011 @ 23:52:
[...]
Wie bepaalt dat, dat je oma graag geholpen wil worden met het vasthouden van de hedendaagse werkelijkheid? En waarom moet jouw oma communiceren op jouw niveau, omdat jij het niet op een andere manier kan? Jij bent bij je volle verstand (tenminste, dat neem ik aan ....). Je oma heeft een hersenziekte, die het voor haar onmogelijk maakt zich goed te orienteren in het hier en nu.
Als jij je oma in het hier en nu wilt houden, zegt dat meer over jouw onmogelijkheid je te verplaatsen in haar ziekte, dan over je oma .....
Nee, want mijn oma wéét dat ze dementerend is en ze geeft zelf ook aan dat ze onrustig is/in de war is en ze zegt ook altijd: het is mijn korte termijn geheugen hé? Ze zit dus in de beginnende fase, dan kan je R.O.T (die ook bekend is bij professionals en wordt uitgevoerd door mensen die in de zorg werken) heel goed toepassen. Snap je dat niet? Beter verdiepen dus:
http://www.btsg.nl/infobulletin/rot.html
[...]
Wie bepaalt dat, dat je oma graag geholpen wil worden met het vasthouden van de hedendaagse werkelijkheid? En waarom moet jouw oma communiceren op jouw niveau, omdat jij het niet op een andere manier kan? Jij bent bij je volle verstand (tenminste, dat neem ik aan ....). Je oma heeft een hersenziekte, die het voor haar onmogelijk maakt zich goed te orienteren in het hier en nu.
Als jij je oma in het hier en nu wilt houden, zegt dat meer over jouw onmogelijkheid je te verplaatsen in haar ziekte, dan over je oma .....
Nee, want mijn oma wéét dat ze dementerend is en ze geeft zelf ook aan dat ze onrustig is/in de war is en ze zegt ook altijd: het is mijn korte termijn geheugen hé? Ze zit dus in de beginnende fase, dan kan je R.O.T (die ook bekend is bij professionals en wordt uitgevoerd door mensen die in de zorg werken) heel goed toepassen. Snap je dat niet? Beter verdiepen dus:
http://www.btsg.nl/infobulletin/rot.html
donderdag 1 november 2012 om 09:04
Ik durf er niet meer heen. Bang voor de confrontatie. Bang dat ik opmerkingen krijg waar ik geen woord op heb. Er komt steeds,eer een stukje agressie bij. Het niets willen, het willen weglopen.
Heeft iemand misschien tips.. Of weet iemand iets wat mij hierbij ook hulp kan bieden.
Het voelt als afscheid nemen van iemand. Iemand die er eigenlijk niet meer is..
Heeft iemand misschien tips.. Of weet iemand iets wat mij hierbij ook hulp kan bieden.
Het voelt als afscheid nemen van iemand. Iemand die er eigenlijk niet meer is..
donderdag 1 november 2012 om 09:33
Dementie is mijn vakgebied en er is heel veel over te lezen.
Een goed boek is bijvoorbeeld 'had ik het maar geweten' van Ruud Dirkse en Caro Petit. Heel verhelderd en veel tips om om te gaan met een dementerende naaste. Dit is een boek dat iedere familie waarin iemand is met dementie zou moeten lezen. Ook een mooi boek is 'de heldere eenvoud van dementie' van Huub Buijsen. Mooi geschreven en uitgelegd.
Het huilen is een echte emotie, maar mensen met een vorm van dementie zijn wel vaak emitioneel ontremt, huilen daarom soms vaak, of worden ineens heel boos. Dit hoort bij het ziektebeeld.
Begrijp dat je opa in een andere belevingswereld zit, hij zal niet meer goed snappen wat er allemaal gebeurt. Je kunt niet meer met hem praten als vroeger. Vroeger is wel vaak een mooi onderwerp om over te praten.
Veel dementerenden herkennen op een zeker moment hun (klein)kinderen niet meer. Tip die ik je wil meegeven: vermijd de 'overhorende' gesprekkken. Niet vragen: hallo opa, weet je nog wie ik ben, weet je hoeveel kleinkinderen je hebt? Hoe oud zijn je kinderen? Etc. Dat is overvragen van de dementerende, en heel confronterend omdat ze zelf merken dat ze het niet (goed) meer weten.
Probeer mee te gaan met de beleving, als hij denkt dat hij 's ochtends op het land gewerkt heeft (net als vroeger), zeg dan: zo, goed bezig al vanmorgen in de kou! Probeer iemand in een gevorderd stadium van dementie niet terug in de tijd te halen, wat hun beleving is voor hen de wekelijkheid en dat is prima. Voorkom discussies over wat echt is en niet.
Belangrijk is ook om te weten wélk type dementie hij heeft. De meest bekende vorm is Alzheimer, maar er zijn ook andere vormen en mengbeelden. Hier zitten belangrijke verschillen tussen die je kunt begrijpen wanneer je een ziektebeeld snapt.
Ik kan er uren over praten maar het beste is om te gaan lezen zodat je snapt wat er gebeurt in dat hoofd en met het gedrag.
Een goed boek is bijvoorbeeld 'had ik het maar geweten' van Ruud Dirkse en Caro Petit. Heel verhelderd en veel tips om om te gaan met een dementerende naaste. Dit is een boek dat iedere familie waarin iemand is met dementie zou moeten lezen. Ook een mooi boek is 'de heldere eenvoud van dementie' van Huub Buijsen. Mooi geschreven en uitgelegd.
Het huilen is een echte emotie, maar mensen met een vorm van dementie zijn wel vaak emitioneel ontremt, huilen daarom soms vaak, of worden ineens heel boos. Dit hoort bij het ziektebeeld.
Begrijp dat je opa in een andere belevingswereld zit, hij zal niet meer goed snappen wat er allemaal gebeurt. Je kunt niet meer met hem praten als vroeger. Vroeger is wel vaak een mooi onderwerp om over te praten.
Veel dementerenden herkennen op een zeker moment hun (klein)kinderen niet meer. Tip die ik je wil meegeven: vermijd de 'overhorende' gesprekkken. Niet vragen: hallo opa, weet je nog wie ik ben, weet je hoeveel kleinkinderen je hebt? Hoe oud zijn je kinderen? Etc. Dat is overvragen van de dementerende, en heel confronterend omdat ze zelf merken dat ze het niet (goed) meer weten.
Probeer mee te gaan met de beleving, als hij denkt dat hij 's ochtends op het land gewerkt heeft (net als vroeger), zeg dan: zo, goed bezig al vanmorgen in de kou! Probeer iemand in een gevorderd stadium van dementie niet terug in de tijd te halen, wat hun beleving is voor hen de wekelijkheid en dat is prima. Voorkom discussies over wat echt is en niet.
Belangrijk is ook om te weten wélk type dementie hij heeft. De meest bekende vorm is Alzheimer, maar er zijn ook andere vormen en mengbeelden. Hier zitten belangrijke verschillen tussen die je kunt begrijpen wanneer je een ziektebeeld snapt.
Ik kan er uren over praten maar het beste is om te gaan lezen zodat je snapt wat er gebeurt in dat hoofd en met het gedrag.
donderdag 1 november 2012 om 09:44
Mijn oma heeft behoorlijke dementie, en ik ga eigenlijk alleen tegen haar in als ze negatief is. Helaas is ze dat vaak, en ik probeer dat te negeren en er een bende positiviteit tegenaan te gooien.
Eerst nam ik haar wel mee naar buiten, ergens koffiedrinken ofzo, of nam ik wat lekkers mee. Nu lukt dat helaas niet meer want dat snapt ze niet meer.
Ik ga er behoorlijk in mee en we hebben gewoon binnen het half uur 5x hetzelfde gesprek. Maar dat maakt niet uit want ik ben er voor haar, niet voor mezelf, en zij ervaart het anders.
Wat ik het lastigste vind ik haar ontzettende negativiteit. Ik ga eens even de boeken googelen die wellebellie noemde!
Eerst nam ik haar wel mee naar buiten, ergens koffiedrinken ofzo, of nam ik wat lekkers mee. Nu lukt dat helaas niet meer want dat snapt ze niet meer.
Ik ga er behoorlijk in mee en we hebben gewoon binnen het half uur 5x hetzelfde gesprek. Maar dat maakt niet uit want ik ben er voor haar, niet voor mezelf, en zij ervaart het anders.
Wat ik het lastigste vind ik haar ontzettende negativiteit. Ik ga eens even de boeken googelen die wellebellie noemde!
Zeg maar Spijker.
donderdag 1 november 2012 om 09:46
quote:ikbenlief schreef op zondag 25 september 2011 22:44 Het is toch jouw opa? Hoe kunnen wij nou weten wat hij leuk vindt? Overigens vind ik het ergens raar dat je niet ''durft''. Hij weet nog steeds de dingen van vroeger dus waarom begin je daar geen gesprek over? Kan je wel urenlang over praten, doe ik ook altijd met mijn oma. Ga met hem wandelen, ga ergens wat drinken in de stad. Je moet dementerende mensen prikkelen. Het is gewoon een mens met gevoelens. Beetje verdieping kan geen kwaad.
Mijn oma is ook (jong) dementerend en nog steeds super tof! Ze zit ook in een verzorgingstehuis. Ik ga sowieso drie keer per week naar haar toe en ik neem haar iedere zaterdag mee naar de stad om wat te drinken, vaak neem ik vriendinnen mee en dat vindt ze super gezellig. Ook doe ik vaak geheugenspelletjes met haar (door middel van quizjes via internet) en ik beweeg met haar omdat dat nou eenmaal belangrijk is (gewoon een wandeling of oefeningen). Soms is mijn oma ook heel erg in zichzelf gekeerd of denkt dat ze dat ze terug in de tijd is, dan probeer ik haar altijd terug te halen dmv uitleg wat er nu is/wie ik ben/waar ze is enzovoort (R.O.T methode, allemaal op internet opgezocht). Zou jij ook moeten doen.
Wat een harde reactie zeg. Goed dat jij er zo goed mee omkunt gaan maar dat geldt niet voor iedereen en dan is het alleen maar heel goed dat hier advies komt inwinnen.
Overigens ben ik het niet met je laatste alinea eens, de ROT ( eigenlijk ROB, want je geeft geen therapie maar je benadert volgens deze techniek) is niet meer toepasbaar bij mensen met een (ver)gevorderde dementie. En iemand die op een gesloten PG afdeling zit, is al ver in het dementieproces.
De ROB is een prima techniek wanneer iemand een aan het begin/ midden van het dementieproces zit, en langzaam schakel je over naar meegaan in de beleving.
Mijn oma is ook (jong) dementerend en nog steeds super tof! Ze zit ook in een verzorgingstehuis. Ik ga sowieso drie keer per week naar haar toe en ik neem haar iedere zaterdag mee naar de stad om wat te drinken, vaak neem ik vriendinnen mee en dat vindt ze super gezellig. Ook doe ik vaak geheugenspelletjes met haar (door middel van quizjes via internet) en ik beweeg met haar omdat dat nou eenmaal belangrijk is (gewoon een wandeling of oefeningen). Soms is mijn oma ook heel erg in zichzelf gekeerd of denkt dat ze dat ze terug in de tijd is, dan probeer ik haar altijd terug te halen dmv uitleg wat er nu is/wie ik ben/waar ze is enzovoort (R.O.T methode, allemaal op internet opgezocht). Zou jij ook moeten doen.
Wat een harde reactie zeg. Goed dat jij er zo goed mee omkunt gaan maar dat geldt niet voor iedereen en dan is het alleen maar heel goed dat hier advies komt inwinnen.
Overigens ben ik het niet met je laatste alinea eens, de ROT ( eigenlijk ROB, want je geeft geen therapie maar je benadert volgens deze techniek) is niet meer toepasbaar bij mensen met een (ver)gevorderde dementie. En iemand die op een gesloten PG afdeling zit, is al ver in het dementieproces.
De ROB is een prima techniek wanneer iemand een aan het begin/ midden van het dementieproces zit, en langzaam schakel je over naar meegaan in de beleving.
donderdag 1 november 2012 om 09:57
Ik heb niet terug gelezen, dus ik weet niet of alles wat ik zeg al eens gezegd is.
Ik werk al drie jaar overwegend op een afdeling voor dementerenden, en ik kan je wel een aantal tips geven over hoe met hem om te gaan.
Het belangrijkste is zonder meer dat je er bént.
Je zegt dat je het moeilijk vindt dat opa in die huiskamer zit.
Kun je daar niet samen weg? Samen naar zijn kamer, samen een wandeling maken? Dan voel je je minder bekeken ook, denk ik zo, want in zo'n huiskamer is neem ik aan ook altijd personeel aanwezig? Als je samen op zijn kamer zit bijvoorbeeld, kun jij ook wat meer jezelf zijn.
Verder; dementerenden kunnen zelf wel niet meer zo adequaat een gesprek voeren, maar ze horen jou wel heel graag vertellen. Vertel over je dag, over je familie, over hoe het bij jou thuis is, wat je gisteren gegeten hebt, wat je plannen zijn... Maakt niet uit, als je maar vertelt. Dan zul je zien dat je opa toch wel opleeft en dat hij het leuk vindt om naar je te luisteren.
Als je dat moeilijk vindt; ga samen iets doen. Al is het maar samen televisie kijken. Ik weet niet hoe ver je opa al is in zijn dementieproces, maar zou je nog simpele spelletjes met hem kunnen doen? Dat is ook iets heel leuks.
Je kunt zo toch nog contact met iemand krijgen door de activiteit die je samen doet.
Ga samen wandelen, en je zult zien dat je opa opfleurt van de buitenlucht.
Hebben ze geen cafetaria in het verpleeghuis waar je samen iets kunt gaan drinken? Misschien kun je met hem meedoen met de activiteit die ze in het verpleeghuis aanbieden?
Weet je wat je opa vroeger graag deed? Dan kun je daar misschien op inspelen. Samen iets in de tuin doen (ik weet niet of ze die hebben in het verpleeghuis, bij ons kan dat wel), samen de krant lezen of een puzzel maken of muziek luisteren, maar net wat zijn interesses zijn.
Kun je hier iets mee?
Als je verder vragen hebt over wat je kunt doen of je wilt iets weten over dementie op zich, je mag me altijd mailen.
Ik ben ergotherapeut en ben redelijk specifiek met dementie bezig, binnen mijn vak.
Mijn mailadres is marelsmarels@gmail.com
Ik werk al drie jaar overwegend op een afdeling voor dementerenden, en ik kan je wel een aantal tips geven over hoe met hem om te gaan.
Het belangrijkste is zonder meer dat je er bént.
Je zegt dat je het moeilijk vindt dat opa in die huiskamer zit.
Kun je daar niet samen weg? Samen naar zijn kamer, samen een wandeling maken? Dan voel je je minder bekeken ook, denk ik zo, want in zo'n huiskamer is neem ik aan ook altijd personeel aanwezig? Als je samen op zijn kamer zit bijvoorbeeld, kun jij ook wat meer jezelf zijn.
Verder; dementerenden kunnen zelf wel niet meer zo adequaat een gesprek voeren, maar ze horen jou wel heel graag vertellen. Vertel over je dag, over je familie, over hoe het bij jou thuis is, wat je gisteren gegeten hebt, wat je plannen zijn... Maakt niet uit, als je maar vertelt. Dan zul je zien dat je opa toch wel opleeft en dat hij het leuk vindt om naar je te luisteren.
Als je dat moeilijk vindt; ga samen iets doen. Al is het maar samen televisie kijken. Ik weet niet hoe ver je opa al is in zijn dementieproces, maar zou je nog simpele spelletjes met hem kunnen doen? Dat is ook iets heel leuks.
Je kunt zo toch nog contact met iemand krijgen door de activiteit die je samen doet.
Ga samen wandelen, en je zult zien dat je opa opfleurt van de buitenlucht.
Hebben ze geen cafetaria in het verpleeghuis waar je samen iets kunt gaan drinken? Misschien kun je met hem meedoen met de activiteit die ze in het verpleeghuis aanbieden?
Weet je wat je opa vroeger graag deed? Dan kun je daar misschien op inspelen. Samen iets in de tuin doen (ik weet niet of ze die hebben in het verpleeghuis, bij ons kan dat wel), samen de krant lezen of een puzzel maken of muziek luisteren, maar net wat zijn interesses zijn.
Kun je hier iets mee?
Als je verder vragen hebt over wat je kunt doen of je wilt iets weten over dementie op zich, je mag me altijd mailen.
Ik ben ergotherapeut en ben redelijk specifiek met dementie bezig, binnen mijn vak.
Mijn mailadres is marelsmarels@gmail.com
668, the neighbour of the Beast
donderdag 1 november 2012 om 10:02
Bedankt voor jullie snelle reactie. Ik merk dat de ene er makkelijker mee omgaat dan de andere. Het mee praten en het doen 'alsof' lukt me gewoon niet..
Ik stel het maar uit om er heen te gaan. Het is alweer maanden geleden. Het idee, hij weet het toch niet, en het knaagt vreselijk aan me dat ik het er maar bij laat zo...
Het doet me vreselijk veel pijn. Ik zou zo graag het oude weer terug willen maar besef dat dat ook niet meer kan.
Hij kan soms behoorlijk hard uit de hoek komen, en merk dat zijn kinderen er ook behoorlijk mee zitten. Het gaat zo snel achteruit. het is inderdaad alzheimer. De verhalen van zijn kinderen worden ook steeds negatiever dat ik er ook niet meer heen durf. Hij kent me niet meer.. Vertelt niets meer zelf. Alles moet gevraagd worden. En laat ik nou juist iemand zijn die daar vreselijk veel moeite mee heeft...
Ik stel het maar uit om er heen te gaan. Het is alweer maanden geleden. Het idee, hij weet het toch niet, en het knaagt vreselijk aan me dat ik het er maar bij laat zo...
Het doet me vreselijk veel pijn. Ik zou zo graag het oude weer terug willen maar besef dat dat ook niet meer kan.
Hij kan soms behoorlijk hard uit de hoek komen, en merk dat zijn kinderen er ook behoorlijk mee zitten. Het gaat zo snel achteruit. het is inderdaad alzheimer. De verhalen van zijn kinderen worden ook steeds negatiever dat ik er ook niet meer heen durf. Hij kent me niet meer.. Vertelt niets meer zelf. Alles moet gevraagd worden. En laat ik nou juist iemand zijn die daar vreselijk veel moeite mee heeft...
donderdag 1 november 2012 om 10:05
Oh, Wellebellie was me voor.
Ik lees nu inderdaad iets over ROB / ROT, maar ik ben daar zelf GEEN voorstander van.
Het laatste wat je wilt doen is mensen met dementie steeds confronteren met hun falende geheugen.
Dus quizjes, vragen stellen, ik vind dat een heel slecht plan. Je laat mensen keer op keer falen en dat is niet echt positief voor het goeie gevoel van iemand...
Ik lees nu inderdaad iets over ROB / ROT, maar ik ben daar zelf GEEN voorstander van.
Het laatste wat je wilt doen is mensen met dementie steeds confronteren met hun falende geheugen.
Dus quizjes, vragen stellen, ik vind dat een heel slecht plan. Je laat mensen keer op keer falen en dat is niet echt positief voor het goeie gevoel van iemand...
668, the neighbour of the Beast