Omgaan met dementerende opa

quote:deurtje2 schreef op 01 november 2012 @ 10:02:

Bedankt voor jullie snelle reactie. Ik merk dat de ene er makkelijker mee omgaat dan de andere. Het mee praten en het doen 'alsof' lukt me gewoon niet..



Ik stel het maar uit om er heen te gaan. Het is alweer maanden geleden. Het idee, hij weet het toch niet, en het knaagt vreselijk aan me dat ik het er maar bij laat zo...

Het doet me vreselijk veel pijn. Ik zou zo graag het oude weer terug willen maar besef dat dat ook niet meer kan.



Hij kan soms behoorlijk hard uit de hoek komen, en merk dat zijn kinderen er ook behoorlijk mee zitten. Het gaat zo snel achteruit. het is inderdaad alzheimer. De verhalen van zijn kinderen worden ook steeds negatiever dat ik er ook niet meer heen durf. Hij kent me niet meer.. Vertelt niets meer zelf. Alles moet gevraagd worden. En laat ik nou juist iemand zijn die daar vreselijk veel moeite mee heeft...







Meis, het IS ook moeilijk.

Niet vragen, niet pushen om te vertellen, laat hem in zijn waarde. Boosheid, frustratie komt vaak juist voort uit het onvermogen om te vertellen wat je wilt vertellen.



Lees mijn stukje eens over samen dingen doen. Dat kan de drempel verlagen.

Neem anders eens foto's van vroeger mee en kijk daar samen naar. Als je dit echt graag wilt moet je kijken wat je opa nog wél kan en wat je samen kan doen, zonder hem te moeten pushen.

Heel herkenbaar deurtje... Mijn oma is ook dementerend. Ze zit nog niet op een gesloten afdeling maar gaat heel hard achteruit. Vandaag heeft ze weer allerlei onderzoeken in het ziekenhuis omdat de geriatrische afdeling in het verzorgingstehuis vindt dat ze te snel achteruit gaat.

Ze heeft nog hele heldere momenten maar die worden steeds korter en het is steeds minder vaak.

Het dementeren ansich kan ik nog wel handelen, het bijbehorende agressieve gedrag niet. Ze kan uit het niets heel lelijk doen tegen mijn kinderen ( die nog erg klein zijn) maar kan 10 minuten later letterlijk als een klein kind met ze spelen. Mijn zoontje snapt er niks van, hij is bijna 4 en roept dan ook, oma niet zo lelijk doen.



Het moeilijkst vind ik ook het verdriet. Ze kan ineens gaan huilen om haar zusje die al 9 jaar dood is. Dan zegt ze uit het niets, wist je al dat Ria dood is? En gaat dan huilen... Vreselijk, dat breekt mijn hart.



Ik probeer iedere week langs te gaan, hoe zwaar het me ook valt. Wel zorg ik altijd dat mijn moeder of tante er ook is. Als ik niet kom vraagt ze aan mijn moeder of haar kindjes niet mee komen. Dat zijn mijn kinderen maar dat beseft ze niet.gisteren belde ze naar mijn man en vroeg hem of ze mijn moeder mocht spreken. Ze dacht dat mijn man mijn vader was. Dat deed me beseffen hoe ver ze heen is. Mijn vader leeft al een paar jaar niet meer maar daarbij waren mijn ouders ten tijden van zijn dood ook al bijna 25 jaar gescheiden....



Het is heel lastig en zwaar... Ik leef met je mee

Deurtje, als je onderwerpen moeilijk vind: voor mij (en mn oma) helpt het ook om aan te sluiten bij de seizoenen. Dus vielen er de eerste kastanjes dan neem ik er daar een paar van voor haar mee en bekijken we die. Met sint maarten (als dat bij jullie gevierd wordt) misschien een lampion met zo'n nep-kaarsje. En stukje banket met sinterklaas.

Nou ja dat soort dingen. Heel simpele, vooral niet te ingewikkeld.

Mijn oom is (zwaar) dementerend. Ik ga gewoon mee in wat hij wil en doet. Hij heeft geen idee if ik zijn dochter, nichtje of zijn cactus ben, maar op deze manier hebben we op een bepaalde manier toch lol en zijn we allebei tevreden als ik weer weg ga. Ik stel me van te voren op niks in, en zie daar wel hoe de vlag er bij hangt. Wil hij rustig scharrelen? Prima, pak ik een boekje en laat hem zijn gang gaan. Naar de eendjes, dan haal ik brood en gaan we naar de eendjes. Moet hij huilen, dan troost ik hem en probeer ik hem af te leiden met iets wat hij leuk vind.

Het is moeilijk om om te gaan met iemand die je op zo'n andere manier kent en die je zo achteruit ziet gaan.

Toch zijn er best dingen die je met iemand kunt doen, en waar een dementerende oudere plezier aan kan beleven. (afhankelijk van het stadium waar iemand in zit en wat iemand nog kan)

Misschien kan je hem eens voorlezen uit een boek dat hij mooi vind van vroeger, of samen muziek van vroeger luisteren en eventueel saman mee zingen.

Een stukje wandelen met een rolstoel als het mooi weer is, samen iets lekkers bij de koffie eten.

Heb je oude foto's van de familie, of er zijn van sommige woonplaatsen boeken over hoe het er vroeger uit zag, dat kan je samen bekijken en het er over hebben.

Afhankelijk van het stadium waarin iemand zit weet hij vaak nog wel dingen van vroeger.

Zo kan je het hebben over hoe het leven vroeger was.

Mensen met dementie kunnen, net als niet dementerenden, ook emotioneel worden, een knuffel, een arm om ze heen doen al heel veel.

Vaak hebben we het gevoel iets te moeten "oplossen" als iemand verdrietig is, maar dat hoeft niet. Laat merken dat je van iemand houdt, dat is vaak genoeg.

Het is een moeilijke situatie, maar als je er mee om leert gaan, een manier vindt om met hem om te gaan kan je nog veel dierbare momenten met hem hebben.

Sterkte

Ik houd de activiteiten trouwens altijd simpel. Muziek luisteren, een wandeling, eendjes voeren... Ik ga niet tegen hem in als hij iets zegt wat niet klopt, maar ik praat mee. Het heftigst vond ik toen hij mij niet meer herkende. Nu gaat hij binnenkort overlijden en is hij net een kind van 1. Zo behandel in hem ook maar gewoon. Geborgenheid, veiligheid... Hetzelfde wat je bij een eenjarige zou doen. (dus ook gevaarlijke dingen uit zijn mond halen en voeren met eten)

Helemaal eens met Marels. Sommige mensen zien het corrigeren en terughalen in de tijd als 'eerlijk', en meegaan in de beleving als liegen of voor de gek houden. Dat is is ergens een begrijpelijk gevoel, maar realiseer je dat de belevingswereld van een dementerende niet meer is zoals die van ons. Probeer daar in mee te gaan. Zoals Marels al zegt is de ROB erg confronterend, en falen mensen steeds. Dat is erg verdrietig.



Onrust, agressie, verdriet komt vaak voort uit angst, dementerenden zijn de controle kwijt over hun leven en zij kunnen dat niet plaatsen. Dat zorgt voor angsten en probleemgedrag. Daarom is het zo belangrijk om te snappen wat er gebeurt zodat je gedragkunt verklaren.



Ik moet nu weg maar wil er desgewenst best verder op ingaan en tips geven.

Mijn oma is dementerend/alzheimer/parkinson, kortom iets in die trend.

Ze zit sinds ruim 3 jaar op een gesloten inrichting (sorry ander woord kan ik er niet van maken).

Ik probeer 1 keer per week bij haar langs te gaan. De ene keer is het een kwartiertje dat ik er ben, en de andere keer is het een uurtje.

Meestal even lekker koffie drinken met wat lekkers erbij (soms neem ik juist een koek mee die ze zelf vroeger op de markt kocht), meestal klets ik, of als ik samen met iemand ben zitten we mijn oma de gek aan te steken (waar ze om kan lachen en wat is mooier dan om haar te zien lachen!), of we wandelen even buiten of als we met zijn 2tjes bij haar zijn nemen we haar mee in de auto om een stukje te rijden, of ik neem een foto-album mee met oude foto's.



Heel soms kom ik ook doordeweeks s'avonds als er iets georganiseerd wordt bijv een zangkoor die oude zeemansliedjes zingt of een sinterklaasavond. Ik weet niet of dat ook bij jouw opa georganiseerd wordt, maar ik kan je vertellen dat is echt het leukste. Al die ouderen bij mekaar en geweldig meezingen met oude liedjes of bij sinterklaas op schoot net als vroeger. Hilarisch.



Ik vind het soms ook moeilijk om weg te gaan, vooral als mijn oma mee wil en dan gaat zeggen "donder toch op". Maar ik probeer het voor mezelf dan juist makkelijker te maken door er grappig mee om te gaan, is voor mijn oma leuker en voor mij leuker .

Onlangs is haar dochter (mijn moeder overleden), hierdoor maakt mijn oma steeds meer duidelijk dat het voor haar niet hoeft en dat ze naar hun (haar man en mijn moeder) toe wil. Dat doet pijn, maar ja ik begrijp haar daarin ook heel goed. Ze zit 24/7 opgesloten en kan niets terwijl ze wel wil......

quote:deurtje2 schreef op 01 november 2012 @ 10:23:

En ik kan zo graag van alles willen.. Maar soms denk ik wel.. Hij zou het vreselijk vinden als hij wist hoe hij nu was. Laat hem toch uit dat lijden verlost zijn.. En dat wil ik juist niet.

Hij weet toch niet beter.. Maar het doet iedereen zon pijn.



Deurtje, je hebt gelijk. Dementie is een rotziekte die niemand wil en die je niemand gunt. Familieleden moeten steeds opnieuw afscheid nemen en dat is heel zwaar.

De verwarring, het niet meer begrijpen kan erg beangstigend zijn. Sommigen worden daar agressief van. Dat heeft weinig met de persoon te maken die men vroeger was, maar meer met de hersendelen die aangetast worden.

Ik wens je heel veel sterkte in deze moeilijke tijd.



Als je meer wilt begrijpen over dementie google dan eens op alzheimer experience. Het is een indrukwekkende film die je vanuit verschillende oogpunten kunt bekijken. Ook is er een heldere uitleg over de verschillende fases van dementie.

Wel een kleine waarschuwing, ik werk met demente ouderen en ik had heel vaak een brok in mijn keel tijdens het kijken.