Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
woensdag 5 oktober 2011 om 21:53
quote:Versejus schreef op 05 oktober 2011 @ 18:21:
Lieve Tascha,
Ik voel heel erg met je mee. We zitten zo goed als in hetzelfde schuitje (ik heb een zoontje van 10 maanden) en jouw pijn, jouw verdriet, jouw stille geschreeuw oh wat is het herkenbaar.
Ik zit er nu middenin, net als jij.
Wat een hel, ik snap jou zó goed.
Ik wil je, en natuurlijk de andere schrijfsters in dit topic, een hele dikke knuffel geven. Want jezus wat is dit zwaar, bijna ondraaglijk. We mogen er niet aan onderdoor gaan, hoewel ik ook op het randje balanceer.
Meissie, en ook alle anderen die hier doorheen gaan, een hele dikke knuffel.
We moeten elkaar maar steunen!! Ik hou vol, jij(jullie) ook? Voor onze kindjes!! Voor onszelf...
Lieve Tascha,
Ik voel heel erg met je mee. We zitten zo goed als in hetzelfde schuitje (ik heb een zoontje van 10 maanden) en jouw pijn, jouw verdriet, jouw stille geschreeuw oh wat is het herkenbaar.
Ik zit er nu middenin, net als jij.
Wat een hel, ik snap jou zó goed.
Ik wil je, en natuurlijk de andere schrijfsters in dit topic, een hele dikke knuffel geven. Want jezus wat is dit zwaar, bijna ondraaglijk. We mogen er niet aan onderdoor gaan, hoewel ik ook op het randje balanceer.
Meissie, en ook alle anderen die hier doorheen gaan, een hele dikke knuffel.
We moeten elkaar maar steunen!! Ik hou vol, jij(jullie) ook? Voor onze kindjes!! Voor onszelf...
woensdag 5 oktober 2011 om 22:21
@Tascha, goed dat je even mensen hebt opgezocht en dat je ouders zijn geweest.
En ook heel fijn om te horen dat je ook je geluksmomentjes met je kindje hebt, zo'n kleintje kan je er ook weer doorslepen he..
Voor de rest wens ik je sterkte meis, ik denk aan je..
En ook voor de andere vrouwen hier een dikke knuffel.
@Hova, je kende "Is ook schitterend" niet?
Nou hier nog eentje voor jou dan, de teksten zijn echt prachtig, ik heb er veel aan gehad.
-M'n leven van mij-
(heb met het lied mee zitten typen want geen complete tekst te vinden.. haha)
http://www.youtube.com/watch?v=THMic1CzWcE
Elke dag een nieuwe kans
als je ze maar ziet
Maar ik sta even aan de kant
ik wil even niets
Alleen maar kijken hoe de wereld draait
En Lennon zei het al:
het leven is wat er gebeurt
terwijl je andere plannen maakt.
De toekomst wordt al ingekleurd
terwijl die nog niet eens bestaat
Ik ga alleen maar kijken
hoe de wereld draait..
Laat het voor altijd zo zijn
Hee hier en nu
ben ik eindelijk vrij
Al was ik mezelf even kwijt
Nu is mijn leven van mij
Ik heb mezelf buiten spel gezet
ik doe niet meer mee
Al mijn uren van de klok gered
ik draag geen water meer naar zee
Ik ga alleen maar kijken hoe de wereld draait
Laat het voor altijd zo zijn
Hee hier en nu
ben ik eindelijk vrij
Al was ik mezelf even kwijt
Nu is mijn leven van mij
Alleen maar kijken hoe de wereld draait
alleen maar kijken hoe de wereld draait
Alles wat ik nog moet doen
alles ik wat ik heb geleerd
dacht dat ik het zeker wist
maar ik zag het verkeerd
Laat het voor altijd zo zijn
Hee hier en nu
ben ik eindelijk vrij
Al was ik mezelf even kwijt
Nu is mijn leven van mij
Laat het voor altijd zo zijn
Hee hier en nu
ben ik eindelijk vrij
Al was ik mezelf even kwijt
Nu is mijn leven van mij
Elke dag een nieuwe kans
als je ze maar ziet..[/i]
En ook heel fijn om te horen dat je ook je geluksmomentjes met je kindje hebt, zo'n kleintje kan je er ook weer doorslepen he..
Voor de rest wens ik je sterkte meis, ik denk aan je..
En ook voor de andere vrouwen hier een dikke knuffel.
@Hova, je kende "Is ook schitterend" niet?
Nou hier nog eentje voor jou dan, de teksten zijn echt prachtig, ik heb er veel aan gehad.
-M'n leven van mij-
(heb met het lied mee zitten typen want geen complete tekst te vinden.. haha)
http://www.youtube.com/watch?v=THMic1CzWcE
Elke dag een nieuwe kans
als je ze maar ziet
Maar ik sta even aan de kant
ik wil even niets
Alleen maar kijken hoe de wereld draait
En Lennon zei het al:
het leven is wat er gebeurt
terwijl je andere plannen maakt.
De toekomst wordt al ingekleurd
terwijl die nog niet eens bestaat
Ik ga alleen maar kijken
hoe de wereld draait..
Laat het voor altijd zo zijn
Hee hier en nu
ben ik eindelijk vrij
Al was ik mezelf even kwijt
Nu is mijn leven van mij
Ik heb mezelf buiten spel gezet
ik doe niet meer mee
Al mijn uren van de klok gered
ik draag geen water meer naar zee
Ik ga alleen maar kijken hoe de wereld draait
Laat het voor altijd zo zijn
Hee hier en nu
ben ik eindelijk vrij
Al was ik mezelf even kwijt
Nu is mijn leven van mij
Alleen maar kijken hoe de wereld draait
alleen maar kijken hoe de wereld draait
Alles wat ik nog moet doen
alles ik wat ik heb geleerd
dacht dat ik het zeker wist
maar ik zag het verkeerd
Laat het voor altijd zo zijn
Hee hier en nu
ben ik eindelijk vrij
Al was ik mezelf even kwijt
Nu is mijn leven van mij
Laat het voor altijd zo zijn
Hee hier en nu
ben ik eindelijk vrij
Al was ik mezelf even kwijt
Nu is mijn leven van mij
Elke dag een nieuwe kans
als je ze maar ziet..[/i]
woensdag 5 oktober 2011 om 22:30
Dames, ik lees op de achtergrond mee. Kan het nu niet laten even te reageren. Wat hebben jullie het zwaar, door wat een diep dal gaan jullie...
Het gevoel dat de aarde onder je voeten wegvalt en je gewoon niet meer weet wat je moet. Het is zo zwaar.
Been there, done that... Ook bij mij heeft muziek me erdoor geholpen. Het heeft me geholpen om te huilen, schreeuwen, maar ook om de kracht weer te voelen!
En echt, het gaat over. Die kleine geluksmomentjes komen straks weer iets vaker, en dan gaan ze ook langer duren.
Ik geef jullie allen een hele dikke virtuele knuffel. Ik denk aan jullie...
Het gevoel dat de aarde onder je voeten wegvalt en je gewoon niet meer weet wat je moet. Het is zo zwaar.
Been there, done that... Ook bij mij heeft muziek me erdoor geholpen. Het heeft me geholpen om te huilen, schreeuwen, maar ook om de kracht weer te voelen!
En echt, het gaat over. Die kleine geluksmomentjes komen straks weer iets vaker, en dan gaan ze ook langer duren.
Ik geef jullie allen een hele dikke virtuele knuffel. Ik denk aan jullie...
donderdag 6 oktober 2011 om 00:27
lieve meiden,
kan weer eens niet slapen....hoe krijg ik in hemelsnaam dat hoofd van mij eindelijk eens rustig? Blijf maar denken en malen...hoe laat ik hem eindelijk eens los? Hoe doe ik dat? Morgen weer naar naar de maatschappelijke zorg,ik hoop zo dat dat wat gaat opleveren....
Ik hoop in ieder geval dat jullie wel kunnen slapen....denk aan jullie
kan weer eens niet slapen....hoe krijg ik in hemelsnaam dat hoofd van mij eindelijk eens rustig? Blijf maar denken en malen...hoe laat ik hem eindelijk eens los? Hoe doe ik dat? Morgen weer naar naar de maatschappelijke zorg,ik hoop zo dat dat wat gaat opleveren....
Ik hoop in ieder geval dat jullie wel kunnen slapen....denk aan jullie
donderdag 6 oktober 2011 om 00:40
Wilde net afsluiten, toen ik je slaap-issue zag.
Wat ik altijd doe als ik stiekem toch over vervelende dingen aan het nadenken ben, is een kinderspelletje. Ja, niet lachen.
Ik bedenk in mijn hoofd dan een bekende Nederlander. En met de laatste letter van die persoon bedenk ik een andere BN'er. Enzovoorts.
Je gebruikt je hersenen dan wel, maar er is dan geen ruimte over voor stomme piekerzaken waar je op dat moment toch niets mee kunt.
Of ik bedenk een dier met een bepaalde letter en pas dan hetzelfde spelletje toe. Word je vanzelf moe van.
Oh, en het is altijd nog beter aan 'ons' te denken, dan aan je eigen zorgen!
Wat ik altijd doe als ik stiekem toch over vervelende dingen aan het nadenken ben, is een kinderspelletje. Ja, niet lachen.
Ik bedenk in mijn hoofd dan een bekende Nederlander. En met de laatste letter van die persoon bedenk ik een andere BN'er. Enzovoorts.
Je gebruikt je hersenen dan wel, maar er is dan geen ruimte over voor stomme piekerzaken waar je op dat moment toch niets mee kunt.
Of ik bedenk een dier met een bepaalde letter en pas dan hetzelfde spelletje toe. Word je vanzelf moe van.
Oh, en het is altijd nog beter aan 'ons' te denken, dan aan je eigen zorgen!
donderdag 6 oktober 2011 om 08:50
Ook ik lees nog mee en leef echt met jullie mee!
Het is zo verdomd herkenbaar, die pijn die jullie voelen, dat onzekere gevoel, paniek...
Dat slaapprobleem heb ik ook enorm lang gehad. Nu is dat in orde maar ik moet eerlijk zeggen dat dit nog maar sinds een half jaartje beter gaat.
Aanvankelijk bleef ik ook maar malen en malen, mijn hoofd zat zo vol, ik voerde in gedachten gesprekken met ex en zei alle dingen die ik wilde zeggen maar die er om één of andere reden niet uitkwamen als hij voor me stond. Ik kon gewoon hele nachten buiten op terras terwijl zoontje sliep de ene sigaret na de andere roken en in het niets staren. Toen ik dan plots weer tot besef kwam dat het tijd was om te gaan werken of als zoontje wakker werd, waren er soms 4 of 5 uren verstreken zonder het te beseffen. Ik staarde gewoon in het donker en zat op een stoel, uren na elkaar...
Ik weet niet hoe ik het toen deed, vanwaar de kracht kwam om voor baby te zorgen en te gaan werken. Pure adrenaline denk ik.
Later (veel later) kon ik wel al in slaap geraken maar toen begonnen de nachtmerries. Volgens huidige vriend schreeuwde ik 's nachts de hele buurt bij elkaar. Schoppen, slaan, vanalles deed ik...
En nu lijkt het of ik al die verloren slaap nog steeds inhaal. Ik slaap als een blok, dus dat komt in orde. Je kan er weinig aan doen, als je binnenin de rust een beetje terug vindt zal je ook weer kunnen slapen.
God wat erg. Ik wens jullie allemaal zoveel sterkte toe!
New, wat goed dat je hier reageert, je kan het zo mooi zeggen. Ik kan me vinden in alles wat je zegt maar ik zou het nooit zo kunnen verwoorden.
Het is zo verdomd herkenbaar, die pijn die jullie voelen, dat onzekere gevoel, paniek...
Dat slaapprobleem heb ik ook enorm lang gehad. Nu is dat in orde maar ik moet eerlijk zeggen dat dit nog maar sinds een half jaartje beter gaat.
Aanvankelijk bleef ik ook maar malen en malen, mijn hoofd zat zo vol, ik voerde in gedachten gesprekken met ex en zei alle dingen die ik wilde zeggen maar die er om één of andere reden niet uitkwamen als hij voor me stond. Ik kon gewoon hele nachten buiten op terras terwijl zoontje sliep de ene sigaret na de andere roken en in het niets staren. Toen ik dan plots weer tot besef kwam dat het tijd was om te gaan werken of als zoontje wakker werd, waren er soms 4 of 5 uren verstreken zonder het te beseffen. Ik staarde gewoon in het donker en zat op een stoel, uren na elkaar...
Ik weet niet hoe ik het toen deed, vanwaar de kracht kwam om voor baby te zorgen en te gaan werken. Pure adrenaline denk ik.
Later (veel later) kon ik wel al in slaap geraken maar toen begonnen de nachtmerries. Volgens huidige vriend schreeuwde ik 's nachts de hele buurt bij elkaar. Schoppen, slaan, vanalles deed ik...
En nu lijkt het of ik al die verloren slaap nog steeds inhaal. Ik slaap als een blok, dus dat komt in orde. Je kan er weinig aan doen, als je binnenin de rust een beetje terug vindt zal je ook weer kunnen slapen.
God wat erg. Ik wens jullie allemaal zoveel sterkte toe!
New, wat goed dat je hier reageert, je kan het zo mooi zeggen. Ik kan me vinden in alles wat je zegt maar ik zou het nooit zo kunnen verwoorden.
donderdag 6 oktober 2011 om 11:26
Nou Rousette, jij kan het ook heel mooi verwoorden vind ik.
Dat stukje over het niet kunnen slapen bijvoorbeeld, ook zo herkenbaar.
Ik ging dan op het forum schrijven, god wat heb ik hier veel geschreven, nachtenlang. En dan inderdaad ook nog gewoon alles met de kinderen draaiend houden, en zelfs nog werken..
Puur overleven was het.
Ik las indertijd een boek, van Renate Rubinstein. Het heet :"Niets te verliezen en toch bang"..
Haar verslag van haar strijd om overeind te blijven tijdens en na haar scheiding.
En als je het niet zelf hebt meegemakt denk je :"nou nou, beetje overdreven en dramatisch verhaal hoor, move on..." Maar als je het zelf meemaakt of hebt meegemaakt snap je het en herken je het.
Het bizarre eraan vond ik dat het is gechreven in 1972, toen was ik nog een kleuter, maar alles wat ze schrijft herken je, zo rauw en puur. En dat ikzelf maarliefst 36 jaar later hetzelfde meemaakte.
Hoe verdriet, rouw en geschonden vertrouwen van alle tijden is..
Dat stukje over het niet kunnen slapen bijvoorbeeld, ook zo herkenbaar.
Ik ging dan op het forum schrijven, god wat heb ik hier veel geschreven, nachtenlang. En dan inderdaad ook nog gewoon alles met de kinderen draaiend houden, en zelfs nog werken..
Puur overleven was het.
Ik las indertijd een boek, van Renate Rubinstein. Het heet :"Niets te verliezen en toch bang"..
Haar verslag van haar strijd om overeind te blijven tijdens en na haar scheiding.
En als je het niet zelf hebt meegemakt denk je :"nou nou, beetje overdreven en dramatisch verhaal hoor, move on..." Maar als je het zelf meemaakt of hebt meegemaakt snap je het en herken je het.
Het bizarre eraan vond ik dat het is gechreven in 1972, toen was ik nog een kleuter, maar alles wat ze schrijft herken je, zo rauw en puur. En dat ikzelf maarliefst 36 jaar later hetzelfde meemaakte.
Hoe verdriet, rouw en geschonden vertrouwen van alle tijden is..
vrijdag 7 oktober 2011 om 08:08
@All, een fijn gesprek met de therapeut, dat is goed.
En je begint ook een beetje kwaad te worden?
Goed zo meid, dat maakt je sterk.
Gebruik je woede goed, zodat het je helpt, je kan het gebruiken..
Zet het om in daadkracht, en uiteraard niet in een scheldkannonade naar je aanstaande ex, doe dat maar in gedachten....
Laat je niet kennen meid.
Ook al voelt het misschien niet zo, je bent goed bezig, echt waar.
Hoe is het trouwens met je operatie nasleep? Gaat dat naar verwachting?
En je begint ook een beetje kwaad te worden?
Goed zo meid, dat maakt je sterk.
Gebruik je woede goed, zodat het je helpt, je kan het gebruiken..
Zet het om in daadkracht, en uiteraard niet in een scheldkannonade naar je aanstaande ex, doe dat maar in gedachten....
Laat je niet kennen meid.
Ook al voelt het misschien niet zo, je bent goed bezig, echt waar.
Hoe is het trouwens met je operatie nasleep? Gaat dat naar verwachting?
vrijdag 7 oktober 2011 om 09:32
@newwoman, nee, richt mijn kwaadheid niet naar ex,heb hem ook nog niet weer gezien of gesproken,maar merk dat ik meer boosheid krijg over hoe het gegaan is. Dit hele vehaal heeft m.i niet echt iets met onze relatie te maken gehad maar is het gevolg van zijn mlc en een ordinaire verliefdheid. Ik vind het gewoon zielig als ik zie en hoor hoe hij momenteel in het leven staat als een 50tig jarige puber. Hij maakt in heel zijn omgeving die hem altijd dierbaar is geweest,slachtoffers,doet mensen om hem heen veel verdriet....het is zo'n ontzettende andere man geworden...niet te begrijpen en dat geld niet alleen voor mij...
Ik heb nog steeds redelijk veel last van de operatie,kan nog moeilijk bewegen maar weet uit ervaring dat het alleen maar beter kan worden,moet nog ff geduld hebben
Ik heb nog steeds redelijk veel last van de operatie,kan nog moeilijk bewegen maar weet uit ervaring dat het alleen maar beter kan worden,moet nog ff geduld hebben
vrijdag 7 oktober 2011 om 10:20
Hier gaat het nog steeds slecht. Ik slaap op de Oxazepam. Vanochtend wat advertenties op marktplaats gezet...was ik op de pc op zoek naar foto's...zag ik daar natuurlijk al onze andere foto's staan....heel onze geschiedenis staat hier op de pc...mijn god, wat doet dat pijn....hij geeft zoveel op..zo ongelooflijk veel...ik huil en huil...ik heb een wonder nodig.
vrijdag 7 oktober 2011 om 10:53
@All, het is ook niet te vatten, hoe iemand ineens iemand anders kan lijken te zijn.
Je gaat je afvragen wie nou de echte is.
Deze man die jou en de mensen om hem heen onnoemelijk veel pijn doet.
Of degene die hij was, die je dacht te kennen.
Niet alleen je toekomst is veranderd, ook je verleden lijkt een grote leugen.
Wat was echt, en wat niet.
Je kan blijkbaar niet eens meer op je eigen gevoel vertrouwen.
En dat brengt je zo in verwarring...
@Tacha, lieverd. Wat zou ik je graag een wonder toesturen.
maar helaas, je moet het zelf doen.
Het wonder, dat ben jij.
Want je staat er nog steeds, je zorgt voor je zoontje, dat kleine wondertje die jou ook op de been houdt..
Het heeft bij mij een hele tijd geduurt voordat ik weer foto's kon kijken, want bij iedere foto weer dat gevoel, dat ik het toen fijn had maar dat ik geen idee heb wat er toen in dat hoofd van hem omging..
Wat een pijn.
Voor iedereen hier
Je gaat je afvragen wie nou de echte is.
Deze man die jou en de mensen om hem heen onnoemelijk veel pijn doet.
Of degene die hij was, die je dacht te kennen.
Niet alleen je toekomst is veranderd, ook je verleden lijkt een grote leugen.
Wat was echt, en wat niet.
Je kan blijkbaar niet eens meer op je eigen gevoel vertrouwen.
En dat brengt je zo in verwarring...
@Tacha, lieverd. Wat zou ik je graag een wonder toesturen.
maar helaas, je moet het zelf doen.
Het wonder, dat ben jij.
Want je staat er nog steeds, je zorgt voor je zoontje, dat kleine wondertje die jou ook op de been houdt..
Het heeft bij mij een hele tijd geduurt voordat ik weer foto's kon kijken, want bij iedere foto weer dat gevoel, dat ik het toen fijn had maar dat ik geen idee heb wat er toen in dat hoofd van hem omging..
Wat een pijn.
Voor iedereen hier
vrijdag 7 oktober 2011 om 11:02
Ik heb toen ik ons huis verkocht elke foto, elke album, elke kaart die ik ooit van hem kreeg weggegooid.
Dat raad ik niet aan, want nu vind ik het wel jammer, het gaat niet om hem, maar het was inderdaad een groot deel van mijn leven waaraan ik nu geen enkel aandenken meer heb.
Toen dacht ik ook dat ik er nooit nog zou kunnen naar kijken, maar nu denk ik soms 'had ik maar iets gehouden, niet alles, maar tenminste iets'.
Dat raad ik niet aan, want nu vind ik het wel jammer, het gaat niet om hem, maar het was inderdaad een groot deel van mijn leven waaraan ik nu geen enkel aandenken meer heb.
Toen dacht ik ook dat ik er nooit nog zou kunnen naar kijken, maar nu denk ik soms 'had ik maar iets gehouden, niet alles, maar tenminste iets'.
vrijdag 7 oktober 2011 om 11:20
Ai, Rousette, daar krijg je inderdaad spijt van.
Onze fotoalbums liggen boven op zolder, ik kijk er af en toe in met mijn dochter, ze wil altijd graag weten hoe wij elkaar ontmoet hebben en dat soort dingen.
Dat vertel ik haar ook gewoon hoor.
De foto's op de PC van voor de breuk heb ik allemaal op een stick gezet en van mijn PC afgehaald, ik heb ze wel maar ik hoef ze niet altijd te zien.
Verder ben ik al vrij snel na de breuk op vakantie gegaan met mijn dochter, allemaal nieuwe herinneringen maken.
De eerste keer wintersport, wij tweetjes, nieuwe herinneringen, nieuwe foto's.
Als ik daar naar kijk weet ik nog precies hoe ik me voelde toen, de foto's van een graatmagere ik, van pure ellende viel ik kilo's af...
Maar ook weer nieuwe plaatjes van mijn meisie en ik samen in Venetie, in Spanje en op de skipiste..
Waar we stralend op staan.
Ik trots dat ik dat toch maar even flikte, samen met het vliegtuig naar de zon. Stoer!
We gingen met cirkel, voor eenoudergezinnen.
Ook zo'n aanrader, veel gescheiden vrouwen en een paar mannen.
Maar ook daar lange zwoele avonden met een wijntje erbij, zoveel herkenning.
De een is verder dan de ander, maar daar dus, net als hier, veel steun aan elkaar en vooral veel lol!
Genieten van de kinderen en van de zon.
Onze fotoalbums liggen boven op zolder, ik kijk er af en toe in met mijn dochter, ze wil altijd graag weten hoe wij elkaar ontmoet hebben en dat soort dingen.
Dat vertel ik haar ook gewoon hoor.
De foto's op de PC van voor de breuk heb ik allemaal op een stick gezet en van mijn PC afgehaald, ik heb ze wel maar ik hoef ze niet altijd te zien.
Verder ben ik al vrij snel na de breuk op vakantie gegaan met mijn dochter, allemaal nieuwe herinneringen maken.
De eerste keer wintersport, wij tweetjes, nieuwe herinneringen, nieuwe foto's.
Als ik daar naar kijk weet ik nog precies hoe ik me voelde toen, de foto's van een graatmagere ik, van pure ellende viel ik kilo's af...
Maar ook weer nieuwe plaatjes van mijn meisie en ik samen in Venetie, in Spanje en op de skipiste..
Waar we stralend op staan.
Ik trots dat ik dat toch maar even flikte, samen met het vliegtuig naar de zon. Stoer!
We gingen met cirkel, voor eenoudergezinnen.
Ook zo'n aanrader, veel gescheiden vrouwen en een paar mannen.
Maar ook daar lange zwoele avonden met een wijntje erbij, zoveel herkenning.
De een is verder dan de ander, maar daar dus, net als hier, veel steun aan elkaar en vooral veel lol!
Genieten van de kinderen en van de zon.
vrijdag 7 oktober 2011 om 11:37
quote:allalone schreef op 07 oktober 2011 @ 09:32:
Dit hele vehaal heeft m.i niet echt iets met onze relatie te maken gehad maar is het gevolg van zijn mlc en een ordinaire verliefdheid. Ik vind het gewoon zielig als ik zie en hoor hoe hij momenteel in het leven staat als een 50tig jarige puber. Hij maakt in heel zijn omgeving die hem altijd dierbaar is geweest,slachtoffers,doet mensen om hem heen veel verdriet....het is zo'n ontzettende andere man geworden...niet te begrijpen en dat geld niet alleen voor mij...
@Allalone Dit zou ik ook zo geschreven kunnen hebben. Ik sta er elke keer weer zo verbaasd over hoeveel onze verhalen hier op dit topic overeen komen...
Nog maar eens een hele dikke knuffel voor jou en natuurlijk ook voor Tascha!!
Ik gooi geen foto's weg, dat weet ik nu al zeker. Dat kan ik gewoon niet maken naar mijn kids toe. Jongste kijkt heel graag videofilmpjes van onze vakanties, dat vind ik momenteel wel moeilijk. Daar zijn we zo gelukkig en is hij zo lief en vol liefde naar mij toe....
Slecht geslapen vannacht, flinke huilbui vanochtend die ik probeerde stil te houden maar die hem toch is opgevallen. Hij was wel heel lief. Stuurde me net twee sms-jes met allemaal x-jes eronder (hij is niet zo van de x-jes). Dan vraag ik me weer af wat hij er nou mee bedoelt. Word zo heen en weer gegooid door mijn eigen gevoelens....
@NewWoman; geloof dat ik dat ook zou doen (als het financieel mogelijk is): met kids weggaan ,nieuwe herinneringen maken. Ben vorig jaar februari (toen man paar maanden ergens anders woonde) ook alleen met kids midweekje weggeweest, voelde goed, het maakt je krachtig om te merken dat je dingen alleen kunt en dat het dan ook goed is.
Ik vind het allemaal veel moeilijker omdat we kinderen hebben (voor de kinderen natuurlijk), maar voor mijzelf ook weer makkelijker omdat ik weet dat de kinderen mij er ook in helpen (onbewust), me er doorheen trekken. Je moet wel door voor hen... Je moet wel leuke dingen blijven doen voor hen...
Dit hele vehaal heeft m.i niet echt iets met onze relatie te maken gehad maar is het gevolg van zijn mlc en een ordinaire verliefdheid. Ik vind het gewoon zielig als ik zie en hoor hoe hij momenteel in het leven staat als een 50tig jarige puber. Hij maakt in heel zijn omgeving die hem altijd dierbaar is geweest,slachtoffers,doet mensen om hem heen veel verdriet....het is zo'n ontzettende andere man geworden...niet te begrijpen en dat geld niet alleen voor mij...
@Allalone Dit zou ik ook zo geschreven kunnen hebben. Ik sta er elke keer weer zo verbaasd over hoeveel onze verhalen hier op dit topic overeen komen...
Nog maar eens een hele dikke knuffel voor jou en natuurlijk ook voor Tascha!!
Ik gooi geen foto's weg, dat weet ik nu al zeker. Dat kan ik gewoon niet maken naar mijn kids toe. Jongste kijkt heel graag videofilmpjes van onze vakanties, dat vind ik momenteel wel moeilijk. Daar zijn we zo gelukkig en is hij zo lief en vol liefde naar mij toe....
Slecht geslapen vannacht, flinke huilbui vanochtend die ik probeerde stil te houden maar die hem toch is opgevallen. Hij was wel heel lief. Stuurde me net twee sms-jes met allemaal x-jes eronder (hij is niet zo van de x-jes). Dan vraag ik me weer af wat hij er nou mee bedoelt. Word zo heen en weer gegooid door mijn eigen gevoelens....
@NewWoman; geloof dat ik dat ook zou doen (als het financieel mogelijk is): met kids weggaan ,nieuwe herinneringen maken. Ben vorig jaar februari (toen man paar maanden ergens anders woonde) ook alleen met kids midweekje weggeweest, voelde goed, het maakt je krachtig om te merken dat je dingen alleen kunt en dat het dan ook goed is.
Ik vind het allemaal veel moeilijker omdat we kinderen hebben (voor de kinderen natuurlijk), maar voor mijzelf ook weer makkelijker omdat ik weet dat de kinderen mij er ook in helpen (onbewust), me er doorheen trekken. Je moet wel door voor hen... Je moet wel leuke dingen blijven doen voor hen...
zaterdag 8 oktober 2011 om 08:41
zaterdag 8 oktober 2011 om 10:03
All, ik zit heel hard na te denken hoe je op te beuren...
Is iedereen naar die bruiloft toe?
Ga anders boodschappen doen en ga iets lekkers voor jezelf maken, een cake bakken, of een (hartige) taart, of zoiets, ben je weer even bezig en dan eet je ook weer wat..
Een DVD kijken, boek lezen?
Ik weet het ook niet hoor.
In mijn slechte tijd zat ik ook gewoon dagenlang op de bank voor me uit te staren, niet in staat om iets te ondernemen.
Hier schrijven kan natuurlijk ook..Als het nou een beetje lekker weer zou zijn zou je ergens een eind kunnen gaan wandelen, mja, dat is nu ook niet echt een goede tip...
Hoe dan ook, sterkte, ik denk aan je
Is iedereen naar die bruiloft toe?
Ga anders boodschappen doen en ga iets lekkers voor jezelf maken, een cake bakken, of een (hartige) taart, of zoiets, ben je weer even bezig en dan eet je ook weer wat..
Een DVD kijken, boek lezen?
Ik weet het ook niet hoor.
In mijn slechte tijd zat ik ook gewoon dagenlang op de bank voor me uit te staren, niet in staat om iets te ondernemen.
Hier schrijven kan natuurlijk ook..Als het nou een beetje lekker weer zou zijn zou je ergens een eind kunnen gaan wandelen, mja, dat is nu ook niet echt een goede tip...
Hoe dan ook, sterkte, ik denk aan je
zaterdag 8 oktober 2011 om 10:27
@newwoman: tja, heel de vriendengroep is bezig met de bruiloft, ze zijn bezig met voorbereidingen, as vrijdag gaan ze trouwen. Ex heeft aangeboden niet te gaan zodat ik kan gaan maar ik ben nog steeds niet echt in een feeststemming dus heb besloten niet te gaan.
Dit is echter een groepje mensen die mij dierbaar zijn en waar ik (we) al veel met meegemaakt hebben,ook hier dringt het besef nu echter hard door dat ik ook hier keuzes in moet gaan maken.
Ja, zeker kan ik ze nog zien en spreken maar niet meer onvoorwaardelijk... Het spontane wat er eerder altijd was, is er niet meer..immers ex kan daar ook zitten het zijn ook zijn vrienden en ex op dit moment zien en spreken...dat trek ik echt niet!
Ik ga toch maar even naar buiten, een kleine wandeling maken...wordt helemaal gek hier en de dag en nacht duren nog heel erg lang....
Dit is echter een groepje mensen die mij dierbaar zijn en waar ik (we) al veel met meegemaakt hebben,ook hier dringt het besef nu echter hard door dat ik ook hier keuzes in moet gaan maken.
Ja, zeker kan ik ze nog zien en spreken maar niet meer onvoorwaardelijk... Het spontane wat er eerder altijd was, is er niet meer..immers ex kan daar ook zitten het zijn ook zijn vrienden en ex op dit moment zien en spreken...dat trek ik echt niet!
Ik ga toch maar even naar buiten, een kleine wandeling maken...wordt helemaal gek hier en de dag en nacht duren nog heel erg lang....
zaterdag 8 oktober 2011 om 12:10
Ja Al, doe dat, het is tussen de buien door hartstikke zonnig.
Trek je kaplaarzen aan en ga en eind sjouwen, lijkt me een goed plan.
En de ellende met een scheiding is dat het niet alleen jullie tweeen en de kinderen treft, het is net een steen die je in het water gooit, de kringen eromheen raken ook de mensen die er wat verder vanaf staan, op de een of andere manier.
Ook de ex-schoonfamilie, alles veranderd, niet is meer zoals het was.
Vriendschappen veranderen ook, ik ga met de meesten van onze vrienden nog wel gewoon om, maar wat jij zegt klopt.
Het onvoorwaardelijke is eraf.
Niet dat mensen moeten kiezen, maar het heeft toch invloed.
En als ik hoor dat vrienden van 'ons' op zijn bruiloft (jawel, met haar!) zijn geweest, en er zelfs een 'leuke' toespraak hebben gehouden, tja, dan heb ik eigenlijk geen behoefte meer om die mensen te zien.
En er zijn er ook die ontzettend om de hete brij heendraaien..
Een tijd geleden zag ik een kennis en die riep al van afstand. "Hooooi,hoe is het met je huis?" Ik dacht "Huh? Met mijn huis? Niet met mij?"
Dus ik speelde het spelletje maar mee.. "Mijn huis?
Ja hartstikke goed hoor, mooi huis, overal dichtbij.. bla bla bla.. Nou doeiii"...
Maar er kwamen bij mij ook mensen uit overwachte hoek, die ik eigenlijk niet eens zo goed kende maar die er voor me waren.
En zo verwateren sommige vriendschappen tot "Hoi-Doei" en bloeien andere weer op.
Mijn zus bijvoorbeeld was en is mijn rots in de branding, en dat is ook wel eens andersom.
Wederkerigheid.Onvoorwaardelijkheid, die krijg ik van mijn kinderen en familie en enkele vrienden.
Ik heb er veel van geleerd.
Neemt niet weg dat dagen als deze uiterst lastig zijn om door te komen. En ik denk dat het ook nodig is om je tijd te hebben waarin je niks doet en alleen maar voor je uit kijkt en zit te malen..
Het moet toch gebeuren...
Trek je kaplaarzen aan en ga en eind sjouwen, lijkt me een goed plan.
En de ellende met een scheiding is dat het niet alleen jullie tweeen en de kinderen treft, het is net een steen die je in het water gooit, de kringen eromheen raken ook de mensen die er wat verder vanaf staan, op de een of andere manier.
Ook de ex-schoonfamilie, alles veranderd, niet is meer zoals het was.
Vriendschappen veranderen ook, ik ga met de meesten van onze vrienden nog wel gewoon om, maar wat jij zegt klopt.
Het onvoorwaardelijke is eraf.
Niet dat mensen moeten kiezen, maar het heeft toch invloed.
En als ik hoor dat vrienden van 'ons' op zijn bruiloft (jawel, met haar!) zijn geweest, en er zelfs een 'leuke' toespraak hebben gehouden, tja, dan heb ik eigenlijk geen behoefte meer om die mensen te zien.
En er zijn er ook die ontzettend om de hete brij heendraaien..
Een tijd geleden zag ik een kennis en die riep al van afstand. "Hooooi,hoe is het met je huis?" Ik dacht "Huh? Met mijn huis? Niet met mij?"
Dus ik speelde het spelletje maar mee.. "Mijn huis?
Ja hartstikke goed hoor, mooi huis, overal dichtbij.. bla bla bla.. Nou doeiii"...
Maar er kwamen bij mij ook mensen uit overwachte hoek, die ik eigenlijk niet eens zo goed kende maar die er voor me waren.
En zo verwateren sommige vriendschappen tot "Hoi-Doei" en bloeien andere weer op.
Mijn zus bijvoorbeeld was en is mijn rots in de branding, en dat is ook wel eens andersom.
Wederkerigheid.Onvoorwaardelijkheid, die krijg ik van mijn kinderen en familie en enkele vrienden.
Ik heb er veel van geleerd.
Neemt niet weg dat dagen als deze uiterst lastig zijn om door te komen. En ik denk dat het ook nodig is om je tijd te hebben waarin je niks doet en alleen maar voor je uit kijkt en zit te malen..
Het moet toch gebeuren...
zaterdag 8 oktober 2011 om 16:08
@Allalone, hoe gaat ie nu? Kan me zo voorstellen dat zo'n leeg weekend voor de deur afschuwelijk is...
Heeft het even naar buiten je goed gedaan? Anders ga je naar een leuke film of zo? Film is iets waar je prima naar toe kunt gaan en geeft toch weer even afleiding misschien...
Gisteravond was het heftig hier. Gisterenavond was man naar een bijeenkomst met colleg'as waar 'zij' ook bij was en daar had ik het heel moeilijk mee. Heb een beetje teveel gedronken gisterenavond en we eindigden met zijn tweeen sexend op de bank, hihi. Was best lekker, maar niet echt de bedoeling momenteel. Maar heb er geen spijt van, dat niet.
Vanochtend heel lang en goed gesprek gehad. Man geeft aan dat scheiden niet is wat hij wil, maar dat hij het gewoon echt niet weet momenteel. Dat hij aan alles twijfelt en eigenlijk gewoon ruimte, rust en tijd nodig heeft. Zoals ik hem de laatste twee weken gaf, dat vond hij eigenlijk gewoon heel fijn. Ik heb aangegeven dat heel moeilijk te vinden, maar dat ik het hem, zolang ik het nog kan, wil geven. Maar heb ook duidelijk gezegd dat ik niet weet hoe lang ik dat nog kan. En ik heb ook aangegeven dat hij, als hij met mij verder wil, nu toch echt stelling moet gaan nemen voor wat betreft haar werken bij hem. Dat is voor mij echt onoverkomelijk en daar zal hij toch nu serieus over na moeten gaan denken hoe hij dat op gaat lossen. Tenminste, als hij verder met mij wil...
Ik weet niet of het slim is, maar voorlopig geef ik hem tijd en ruimte. Ik lees overal dat dat bij een mlc ook iets is dat ze nodig hebben, maar dat dat ook heel lang kan duren. En ik weet niet of ik dat wel kan nog voor heel lang. Ik heb namelijk heel veel moeite met het houden van afstand. Vind het zo moeilijk om naast hem in bed te liggen en niet tegen hem aan te kruipen. Vind het zo saai om niet meer samen met hem een filmpje te gaan pakken of even de stad in te gaan. Pfff.... waar doe ik goed aan???
Heeft het even naar buiten je goed gedaan? Anders ga je naar een leuke film of zo? Film is iets waar je prima naar toe kunt gaan en geeft toch weer even afleiding misschien...
Gisteravond was het heftig hier. Gisterenavond was man naar een bijeenkomst met colleg'as waar 'zij' ook bij was en daar had ik het heel moeilijk mee. Heb een beetje teveel gedronken gisterenavond en we eindigden met zijn tweeen sexend op de bank, hihi. Was best lekker, maar niet echt de bedoeling momenteel. Maar heb er geen spijt van, dat niet.
Vanochtend heel lang en goed gesprek gehad. Man geeft aan dat scheiden niet is wat hij wil, maar dat hij het gewoon echt niet weet momenteel. Dat hij aan alles twijfelt en eigenlijk gewoon ruimte, rust en tijd nodig heeft. Zoals ik hem de laatste twee weken gaf, dat vond hij eigenlijk gewoon heel fijn. Ik heb aangegeven dat heel moeilijk te vinden, maar dat ik het hem, zolang ik het nog kan, wil geven. Maar heb ook duidelijk gezegd dat ik niet weet hoe lang ik dat nog kan. En ik heb ook aangegeven dat hij, als hij met mij verder wil, nu toch echt stelling moet gaan nemen voor wat betreft haar werken bij hem. Dat is voor mij echt onoverkomelijk en daar zal hij toch nu serieus over na moeten gaan denken hoe hij dat op gaat lossen. Tenminste, als hij verder met mij wil...
Ik weet niet of het slim is, maar voorlopig geef ik hem tijd en ruimte. Ik lees overal dat dat bij een mlc ook iets is dat ze nodig hebben, maar dat dat ook heel lang kan duren. En ik weet niet of ik dat wel kan nog voor heel lang. Ik heb namelijk heel veel moeite met het houden van afstand. Vind het zo moeilijk om naast hem in bed te liggen en niet tegen hem aan te kruipen. Vind het zo saai om niet meer samen met hem een filmpje te gaan pakken of even de stad in te gaan. Pfff.... waar doe ik goed aan???
