Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
maandag 24 oktober 2011 om 16:54
@Tascha, goed dat je jezelf weer herpakt hebt, stoer wijf dat je daar bent..
@Siss, Ook al zo stoer, NMLK, ik heb er ook wel eens op gekeken, maar het nooit gedaan... Ben heel benieuwd hoe je het vindt.
En ja, wat je schrijft over het jezelf verder ontwikkelen, en misschien ooit elkaar weer vinden..
Tja, het is wel een beetje hoop houden denk ik, maar dat mag toch?
Er is niemand die dat slecht of raar vind. (denk ik..)
Het is voor mij heel herkenbaar.
Als die hoop ongegrond is kom je daar vanzelf achter, en aangezien daar nog wel een tijd overheen gaat ben je tegen die tijd waarschijnlijk zoveel verder in je proces dat je daar dan beter mee om kan gaan.
Ik heb gisteren uitgebreid koffie gedronken met ex en kwam er gaandeweg ons gesprek steeds weer achter dat hij geen steek is veranderd. Maar dat hoeft hij ook niet, want van mij is hij af en hij heeft een nieuw iemand gevonden die hem op net zo'n voetstuk zet als ik altijd deed.. Dus hij heeft nog wel een tijdje te gaan voordat zij dat door heeft en er tabak van krijgt.
Hij hoeft niet te veranderen, als je gewoon om de zoveel tijd een nieuwe vrouw neemt, bijf je interesant en nieuw voor diegene, zonder dat je hoeft te veranderen, is dat niet handig.
Ik heb me doorontwikkeld, ik ben veranderd, hij niet, dus dat vlammetje van hoop zoals jij het omschrijft.. die wordt steeds zwakker en zal op den duur helemaal doven, denk ik...
Het is wel erg want ik heb nog altijd een zwak voor die man, altijd al gehad, al sinds ik hem voor het eerst zag op mijn 12e..
En aangezien ik heel goed weet dat een beetje goede verstandhouding tussen ons in het belang van de kinderen is, heeft hij alweer geluk, ik ga geen ruzie meer met hem maken, nergens over, het is een beste vent, maar volwassen wordt hij nooit..
@Siss, Ook al zo stoer, NMLK, ik heb er ook wel eens op gekeken, maar het nooit gedaan... Ben heel benieuwd hoe je het vindt.
En ja, wat je schrijft over het jezelf verder ontwikkelen, en misschien ooit elkaar weer vinden..
Tja, het is wel een beetje hoop houden denk ik, maar dat mag toch?
Er is niemand die dat slecht of raar vind. (denk ik..)
Het is voor mij heel herkenbaar.
Als die hoop ongegrond is kom je daar vanzelf achter, en aangezien daar nog wel een tijd overheen gaat ben je tegen die tijd waarschijnlijk zoveel verder in je proces dat je daar dan beter mee om kan gaan.
Ik heb gisteren uitgebreid koffie gedronken met ex en kwam er gaandeweg ons gesprek steeds weer achter dat hij geen steek is veranderd. Maar dat hoeft hij ook niet, want van mij is hij af en hij heeft een nieuw iemand gevonden die hem op net zo'n voetstuk zet als ik altijd deed.. Dus hij heeft nog wel een tijdje te gaan voordat zij dat door heeft en er tabak van krijgt.
Hij hoeft niet te veranderen, als je gewoon om de zoveel tijd een nieuwe vrouw neemt, bijf je interesant en nieuw voor diegene, zonder dat je hoeft te veranderen, is dat niet handig.
Ik heb me doorontwikkeld, ik ben veranderd, hij niet, dus dat vlammetje van hoop zoals jij het omschrijft.. die wordt steeds zwakker en zal op den duur helemaal doven, denk ik...
Het is wel erg want ik heb nog altijd een zwak voor die man, altijd al gehad, al sinds ik hem voor het eerst zag op mijn 12e..
En aangezien ik heel goed weet dat een beetje goede verstandhouding tussen ons in het belang van de kinderen is, heeft hij alweer geluk, ik ga geen ruzie meer met hem maken, nergens over, het is een beste vent, maar volwassen wordt hij nooit..
maandag 24 oktober 2011 om 17:05
quote:hova schreef op 23 oktober 2011 @ 22:26:
Overleven is alles wat we kunnen doen...
Hier ook weer een k-avond gehad. Blijf maar denken aan het telefoongesprek van gisteren en hoe hij me toch weer hoop geeft. Hij twijfelt zo, is zo verdrietig, wil me niet echt kwijt. En dat geeft me hoop, hoop waar ik me toch weer aan vasthoud. Want ik heb ook dat gevoel dat Tascha heeft; hij hoort bij mij, al 22 jaar is hij mijn allessie, degene die alles van me weet, die ik alles kon toevertrouwen. We zijn zo verbonden met elkaar en ik kan me ook echt niet voorstellen dat dat in de toekomst niet meer zo zal zijn. We zijn zo gelukkig geweest samen en met zijn vijfjes... En elke
dag dat ik hem niet zie of spreek doet zoveel pijn.
Maar ergens zit ook een klein stemmetje in me dat vraagt: wil je hem wel terug? Heb jij dat ook, Tascha?
Wil je hem wel terug Hovalief?
Wil je terug naar de afgelopen tien maanden? Naar niet praten over wat je dwars zit en nu achteraf horen dat het feit dat jij wel wilde praten en de ex-minnares in kwestie kwijt wilde, of meer uit de buurt van je man, minder belangrijk in het bedrijf dús in zijn leven, voor hem een dealbreaker was?
Je wil terug naar een tijd die er niet meer is en die niet meer terugkomt. De tijd er na heb jij je vooral ingezet om weer gelukkig te worden. Hij wilde er helemaal niet aan werken met jou samen. Jouw échte verwerking begon pas toen hij weer thuis woonde en hij was er maar heel kort voor je. Zij. 'ik wil alles voor je doen om het goed te maken' stelde erg weinig voor.
Je houdt van hem en dat begrijp ik heel erg goed. Je wil weer getrouwd zijn maar ik neem aan dat je dan ook weer écht getrouwd wilt zijn. Met alles er op en er aan en niet eenzaam met z'n tweeën. Want dat wás je, die laatste maanden. Op die manier samenzijn was vreselijk. Je schreef er regelmatig over, hoe moeilijk je het had. Maandenlang en uiteindelijk hakte jíj de knoop door. Omdat je het niet meer trok.
Liefdesverdriet doet in het begin ontzettend veel pijn. Je lijkt wel verscheurd te worden en die eerste tijd is er ook weinig plaats voor relativering. Ik denk dat je je momenteel werkelijk afvraagt waarom jullie eigenlijk uit elkaar zijn? Of niet?
Overleven is alles wat we kunnen doen...
Hier ook weer een k-avond gehad. Blijf maar denken aan het telefoongesprek van gisteren en hoe hij me toch weer hoop geeft. Hij twijfelt zo, is zo verdrietig, wil me niet echt kwijt. En dat geeft me hoop, hoop waar ik me toch weer aan vasthoud. Want ik heb ook dat gevoel dat Tascha heeft; hij hoort bij mij, al 22 jaar is hij mijn allessie, degene die alles van me weet, die ik alles kon toevertrouwen. We zijn zo verbonden met elkaar en ik kan me ook echt niet voorstellen dat dat in de toekomst niet meer zo zal zijn. We zijn zo gelukkig geweest samen en met zijn vijfjes... En elke
dag dat ik hem niet zie of spreek doet zoveel pijn.
Maar ergens zit ook een klein stemmetje in me dat vraagt: wil je hem wel terug? Heb jij dat ook, Tascha?
Wil je hem wel terug Hovalief?
Wil je terug naar de afgelopen tien maanden? Naar niet praten over wat je dwars zit en nu achteraf horen dat het feit dat jij wel wilde praten en de ex-minnares in kwestie kwijt wilde, of meer uit de buurt van je man, minder belangrijk in het bedrijf dús in zijn leven, voor hem een dealbreaker was?
Je wil terug naar een tijd die er niet meer is en die niet meer terugkomt. De tijd er na heb jij je vooral ingezet om weer gelukkig te worden. Hij wilde er helemaal niet aan werken met jou samen. Jouw échte verwerking begon pas toen hij weer thuis woonde en hij was er maar heel kort voor je. Zij. 'ik wil alles voor je doen om het goed te maken' stelde erg weinig voor.
Je houdt van hem en dat begrijp ik heel erg goed. Je wil weer getrouwd zijn maar ik neem aan dat je dan ook weer écht getrouwd wilt zijn. Met alles er op en er aan en niet eenzaam met z'n tweeën. Want dat wás je, die laatste maanden. Op die manier samenzijn was vreselijk. Je schreef er regelmatig over, hoe moeilijk je het had. Maandenlang en uiteindelijk hakte jíj de knoop door. Omdat je het niet meer trok.
Liefdesverdriet doet in het begin ontzettend veel pijn. Je lijkt wel verscheurd te worden en die eerste tijd is er ook weinig plaats voor relativering. Ik denk dat je je momenteel werkelijk afvraagt waarom jullie eigenlijk uit elkaar zijn? Of niet?
maandag 24 oktober 2011 om 17:07
maandag 24 oktober 2011 om 17:21
pff inderdaad, raar topic.
Hova het lijkt inderdaad dat je verlangt naar iets dat er allang niet meer is. Eerlijk gezegd vind ik het ongelofelijk bagger hoe jou man je behandeld heeft. Hoezo, " hij wil je geen pijn doen?" Ik begrijp dat deze situatie waarin jij als een pingpongbal heen en weer wordt geramd al bijna een jaar duurt???? Als hij je echt geen pijn wilde doen dan had hij andere keuzes gemaakt. Maar het gaat hem niet om jou wel of geen pijn doen, het gaat erom dat hij zijn eigen welbevinden belangrijker vindt dat het jouwe en, erger nog, dat van de kinderen. Wil jij zo'n man?
Hova het lijkt inderdaad dat je verlangt naar iets dat er allang niet meer is. Eerlijk gezegd vind ik het ongelofelijk bagger hoe jou man je behandeld heeft. Hoezo, " hij wil je geen pijn doen?" Ik begrijp dat deze situatie waarin jij als een pingpongbal heen en weer wordt geramd al bijna een jaar duurt???? Als hij je echt geen pijn wilde doen dan had hij andere keuzes gemaakt. Maar het gaat hem niet om jou wel of geen pijn doen, het gaat erom dat hij zijn eigen welbevinden belangrijker vindt dat het jouwe en, erger nog, dat van de kinderen. Wil jij zo'n man?
maandag 24 oktober 2011 om 18:02
hele verhalen aan moeten horen met deze lappen tekst en ondertussen denk ik tja...l*l maar raak voor een knaak... Ik geloof van al die dingen helemaal niks meer.... Lees het ook bij anderen...hoop geven, mooie en lieve dingen zeggen en ondertussen vooral hun eigen ding doen waar ze zo verschrikkelijk gelukkig van schijnen te worden....
maandag 24 oktober 2011 om 18:30
Nou, mijn ex zei het ook, dat het aan hem lag en niet aan mij.
Dat was ook wel waar natuurlijk.
Maar hij was niet van plan om er iets aan te doen.
Bovendien ben je zo ontzettend uitgeluld als dat tegen je wordt gezegd.. Oke, dus het ligt niet aan mij, tja.. en nu?
Nu niks dus.. je bent uitgeluld, want het maakt niet uit wat je doet, het lag immers niet aan jou?
Gisteren zei ik het nog tegen hem.. "Ex, het had wel anders gekund, maar blijkbaar kon jij niet anders.. Hij beaamde dat.
Overigens was mijn gewicht weldegelijk een van de redenen dat mijn ex verliefd werd op een ander, uiteraard een maatje 36.
En toen ik na een half jaar ellende 20 kilo af was gevallen zei ik eens tegen hem.. "is het zo wel goed dan?" En toen zei hij.. "Tja als je er vorig jaar zo had uitgezien was dit allemaal niet gebeurd"
Serieus, en hij meende het ook nog!
Ik heb me omgedraaid en ben weggelopen voordat ik hem op zijn bek zou slaan....
Hoe oppervlakkig kan je zijn..
Dat was ook wel waar natuurlijk.
Maar hij was niet van plan om er iets aan te doen.
Bovendien ben je zo ontzettend uitgeluld als dat tegen je wordt gezegd.. Oke, dus het ligt niet aan mij, tja.. en nu?
Nu niks dus.. je bent uitgeluld, want het maakt niet uit wat je doet, het lag immers niet aan jou?
Gisteren zei ik het nog tegen hem.. "Ex, het had wel anders gekund, maar blijkbaar kon jij niet anders.. Hij beaamde dat.
Overigens was mijn gewicht weldegelijk een van de redenen dat mijn ex verliefd werd op een ander, uiteraard een maatje 36.
En toen ik na een half jaar ellende 20 kilo af was gevallen zei ik eens tegen hem.. "is het zo wel goed dan?" En toen zei hij.. "Tja als je er vorig jaar zo had uitgezien was dit allemaal niet gebeurd"
Serieus, en hij meende het ook nog!
Ik heb me omgedraaid en ben weggelopen voordat ik hem op zijn bek zou slaan....
Hoe oppervlakkig kan je zijn..
maandag 24 oktober 2011 om 19:02
tjeez, newwoman...wat een hersenloze l*"!....overigens hier hetzelfde..ben niet overdreven dik, maar nieuwe vlam heeft ook maatje 36 en is extreem vrouwelijk...vraag me dan wel af of hij met haar ook zo van eten kan genieten,konden wij nml wel, maar ja daar wordt je wel weer dik van...
tja, ze hebben wat in hun hoofd,weten dat ze je heel erg veel pijn gaan doen en door dit soort teksten uit te kramen verzachten ze dat een beetje voor hun zelf?
tja, ze hebben wat in hun hoofd,weten dat ze je heel erg veel pijn gaan doen en door dit soort teksten uit te kramen verzachten ze dat een beetje voor hun zelf?
maandag 24 oktober 2011 om 20:09
quote:_newwoman_ schreef op 24 oktober 2011 @ 16:54:
hij heeft een nieuw iemand gevonden die hem op net zo'n voetstuk zet als ik altijd deed.. Dus hij heeft nog wel een tijdje te gaan voordat zij dat door heeft en er tabak van krijgt.
Hij hoeft niet te veranderen, als je gewoon om de zoveel tijd een nieuwe vrouw neemt, bijf je interesant en nieuw voor diegene, zonder dat je hoeft te veranderen, is dat niet handig.
Even geciteerd. Jee Newwoman, hebben wij het soms over dezelfde vent? Mijn 'ex' doet dat dus precies hetzelfde....zelfs met zijn vrienden doet hij dat zo! Dan leren ze hem beter kennen, komen te dichtbij, zien dat hij eigenlijk helemaal niet zo leuk en sociaal is en huppa! ingeruild voor anderen....volgens mij is mijn ex het type 'relatiehopper'.
En qua maat/gewicht...ik heb maatje 36 (inmiddels bijna 34 ) dus daar lag het hier niet aan. Trouwens, wat een lulkoek, je houdt toch van iemand zoals hij is? Mijn 'ex' ging aan de anti-depressiva en kwam ruim 10 kilo aan, als het niet meer was...hij heeft een aardig 'buikje' ontwikkeld...maar ik keek er doorheen.
hij heeft een nieuw iemand gevonden die hem op net zo'n voetstuk zet als ik altijd deed.. Dus hij heeft nog wel een tijdje te gaan voordat zij dat door heeft en er tabak van krijgt.
Hij hoeft niet te veranderen, als je gewoon om de zoveel tijd een nieuwe vrouw neemt, bijf je interesant en nieuw voor diegene, zonder dat je hoeft te veranderen, is dat niet handig.
Even geciteerd. Jee Newwoman, hebben wij het soms over dezelfde vent? Mijn 'ex' doet dat dus precies hetzelfde....zelfs met zijn vrienden doet hij dat zo! Dan leren ze hem beter kennen, komen te dichtbij, zien dat hij eigenlijk helemaal niet zo leuk en sociaal is en huppa! ingeruild voor anderen....volgens mij is mijn ex het type 'relatiehopper'.
En qua maat/gewicht...ik heb maatje 36 (inmiddels bijna 34 ) dus daar lag het hier niet aan. Trouwens, wat een lulkoek, je houdt toch van iemand zoals hij is? Mijn 'ex' ging aan de anti-depressiva en kwam ruim 10 kilo aan, als het niet meer was...hij heeft een aardig 'buikje' ontwikkeld...maar ik keek er doorheen.
maandag 24 oktober 2011 om 21:05
@Tascha, hier is het ook andersom hoor; man heeft in de loop der jaren een behoorlijk buikje ontwikkeld. Maakte me niet uit; je houdt van iemand zoals die is, ook al wordt diegene dikker met de jaren. Lulkoek inderdaad.
@Eleonora, ik wil zeker weten niet terug naar de afgelopen tien maanden! Ik wil ook niet terug naar de afgelopen twee jaar! Dat heb ik ook tegen hem gezegd toen hij het had over een eventueel 'samen doorgaan', dat er dan wel heel veel zou moeten veranderen want ik wil niet meer op de tweede plaats komen (lees; na werk), zoals de afgelopen twee/tweeenhalf jaar wel het geval is geweest en waardoor onze verwijdering mede is ontstaan. Onze relatie zou nooit terugkunnen naar hoe het was, daarvoor is er teveel gebeurd. Daarvoor ben ik ook teveel veranderd. Er zou een nieuwe, compleet andere relatie op kunnen bloeien tussen ons wellicht. Maar de vraag is of ik dat nog wel wil. Nu zou ik dat denk ik nog wel willen, maar over 3/4 maanden, als onze 'proefscheiding' voorbij is? Ik vraag het me af...
Ik voel me nu namelijk al vaak zo boos, zo sterk zonder hem, zo klaar met hem. En ik denk dat de periodes dat ik dat ga voelen de komende tijd alleen maar toe gaan nemen. Verdrietig eigenlijk...
Neemt niet weg dat ik vanavond weer een erg moeilijke avond heb. Blijf maar janken, blijf maar aan hem denken, mis hem verschrikkelijk. Het was zo mooi tussen ons, ooit. Blijf maar denken aan die tijd, hoeveel we van elkaar hielden. Ongelofelijk dat dit gebeurd is, dat we er zelfs maar aan denken zonder elkaar verder te gaan. Ongelofelijk...
@Eleonora, ik wil zeker weten niet terug naar de afgelopen tien maanden! Ik wil ook niet terug naar de afgelopen twee jaar! Dat heb ik ook tegen hem gezegd toen hij het had over een eventueel 'samen doorgaan', dat er dan wel heel veel zou moeten veranderen want ik wil niet meer op de tweede plaats komen (lees; na werk), zoals de afgelopen twee/tweeenhalf jaar wel het geval is geweest en waardoor onze verwijdering mede is ontstaan. Onze relatie zou nooit terugkunnen naar hoe het was, daarvoor is er teveel gebeurd. Daarvoor ben ik ook teveel veranderd. Er zou een nieuwe, compleet andere relatie op kunnen bloeien tussen ons wellicht. Maar de vraag is of ik dat nog wel wil. Nu zou ik dat denk ik nog wel willen, maar over 3/4 maanden, als onze 'proefscheiding' voorbij is? Ik vraag het me af...
Ik voel me nu namelijk al vaak zo boos, zo sterk zonder hem, zo klaar met hem. En ik denk dat de periodes dat ik dat ga voelen de komende tijd alleen maar toe gaan nemen. Verdrietig eigenlijk...
Neemt niet weg dat ik vanavond weer een erg moeilijke avond heb. Blijf maar janken, blijf maar aan hem denken, mis hem verschrikkelijk. Het was zo mooi tussen ons, ooit. Blijf maar denken aan die tijd, hoeveel we van elkaar hielden. Ongelofelijk dat dit gebeurd is, dat we er zelfs maar aan denken zonder elkaar verder te gaan. Ongelofelijk...
maandag 24 oktober 2011 om 21:18
Nah, ging niet echt fantastisch. Ochtend ging nog wel, middag was zwaar. Weinig geslapen vannacht, tranen zaten hoog.
Maar ik heb het overleefd... Morgen nog werken, dan de rest van de week vrij. Dus valt mee deze week...
Heb baas gelijk gevraagd om een dag extra werken, leek me wel goed in het kader van de financiele onafhankelijkheid. Ben gek op mijn werk, dus opoffering is het niet Wil alleen niet teveel gaan werken voor kleine, maar 3 dagen per week (en een extra halve dag 1 x per 2 weken) moet te doen zijn, toch?
En dan ga ik nog proberen er thuiswerk bij te krijgen, weet nog niet precies wat, maar dat gaat ook wel lukken. Stap voor stap maar, he.
Maar ik heb het overleefd... Morgen nog werken, dan de rest van de week vrij. Dus valt mee deze week...
Heb baas gelijk gevraagd om een dag extra werken, leek me wel goed in het kader van de financiele onafhankelijkheid. Ben gek op mijn werk, dus opoffering is het niet Wil alleen niet teveel gaan werken voor kleine, maar 3 dagen per week (en een extra halve dag 1 x per 2 weken) moet te doen zijn, toch?
En dan ga ik nog proberen er thuiswerk bij te krijgen, weet nog niet precies wat, maar dat gaat ook wel lukken. Stap voor stap maar, he.
maandag 24 oktober 2011 om 21:44
hova, is echt fijn he? Dit forum? Nooit gedacht dat ik hier zoveel steun uit zou kunnen halen...en man...wat heb ik getwijfeld of ik dit zou doen of niet.
Heb vandaag pop gesprek gehad op school... Heb een fijne mentor,maar sta dan toch te kijken hoe ze over me denkt....alleen maar positief terwijl ik zo slecht functioneer....mensen hebben om de een af andere reden zokn geloof in mij dat ik het wel ga redden en hier beter uit zal komen...terwijl ik zelf al blij ben rechtop te staan...
Moet trouwens even iets van mij hart....weet dat hier door bepaalde personen meegelezen wordt...voor jullie: f*ck you!! Hoop dat je er erg blij van wordt!
Zo,...moest ik even kwijt....
Heb vandaag pop gesprek gehad op school... Heb een fijne mentor,maar sta dan toch te kijken hoe ze over me denkt....alleen maar positief terwijl ik zo slecht functioneer....mensen hebben om de een af andere reden zokn geloof in mij dat ik het wel ga redden en hier beter uit zal komen...terwijl ik zelf al blij ben rechtop te staan...
Moet trouwens even iets van mij hart....weet dat hier door bepaalde personen meegelezen wordt...voor jullie: f*ck you!! Hoop dat je er erg blij van wordt!
Zo,...moest ik even kwijt....
dinsdag 25 oktober 2011 om 12:12
dinsdag 25 oktober 2011 om 13:48
Dat man weer snel zichzelf gaat zijn betwijfel ik.....
Heb er hier ook zo een en na 3mnd begin ik die hoop toch op te geven....ook iedereen zegt het, maar daar schiet je helaas weinig mee op. Man hier geeft het zelfs toe, dat hij zichzelf niet is. Maarja.....zal rust helpen? Ik hoop het van harte voor je Hova! Maar ik durf het al niet meer te hopen, elke keer is het weer een tegenvaller.
Heb er hier ook zo een en na 3mnd begin ik die hoop toch op te geven....ook iedereen zegt het, maar daar schiet je helaas weinig mee op. Man hier geeft het zelfs toe, dat hij zichzelf niet is. Maarja.....zal rust helpen? Ik hoop het van harte voor je Hova! Maar ik durf het al niet meer te hopen, elke keer is het weer een tegenvaller.
