Psyche
alle pijlers
Knallende ruzie
zaterdag 5 november 2011 om 20:09
Beste forummers!
Na mijn zwangerschap heb ik te kampen met een postnatale depressie. Heb helaas ook (ondanks de medicatie) last van paniekaanvallen en woedeaanvallen. Hoe erg ik ook mijn best doe, ik kan soms niet voorkomen dat ik helemaal losga.. Zoals vandaag... Ik en mijn vriend wonen sinds een half jaartje in een fijn appartement met fijne buren. Het is altijd rustig in ons appartement. Soms heb ik paniekaanvallen en gil ik het uit.. Tot nu toe is het niemand opgevallen. Ik kalmeerde vrij snel erna. Maar vandaag ging ik helemaal los en gilde het uit. Ik had onenigheid met mijn man, maar ik kon mezelf niet meer inhouden en begon te schreeuwen en huilen. Er zouden vrienden van ons langskomen en dit gebeurde vlak daarvoor. Ik kon maar niet kalmeren. Nu hebben 3 buren het gehoord en eentje belde zelfs aan om te vragen of alles goedgaat. Mijn vriend deed open en zei dat alles onder controle was. Ik was in de badkamer een douche aan het nemen (om te kalmeren). Normaal gesproken ben ik een rustig meisje, maar op zo'n moment schiet ik uit mijn slof. Ik schaam me nu zo erg. De buren kwamen ook onze vrienden tegen en stelden voor om met ons te praten en te kalmeren. Nu weten de buren niet dat ik een PND heb en wil dit ook graag zo houden. Maar de schaamte is enorm. Als ik ze tegenkom zullen ze er ongetwijfeld naar vragen. Ben altijd zo relaxed geweest, maar herken mezelf niet meer
Ik voel me zo klote dat nu (waarschijnlijk) de hele appartement weet dat ik mijn controle verloor.
Na mijn zwangerschap heb ik te kampen met een postnatale depressie. Heb helaas ook (ondanks de medicatie) last van paniekaanvallen en woedeaanvallen. Hoe erg ik ook mijn best doe, ik kan soms niet voorkomen dat ik helemaal losga.. Zoals vandaag... Ik en mijn vriend wonen sinds een half jaartje in een fijn appartement met fijne buren. Het is altijd rustig in ons appartement. Soms heb ik paniekaanvallen en gil ik het uit.. Tot nu toe is het niemand opgevallen. Ik kalmeerde vrij snel erna. Maar vandaag ging ik helemaal los en gilde het uit. Ik had onenigheid met mijn man, maar ik kon mezelf niet meer inhouden en begon te schreeuwen en huilen. Er zouden vrienden van ons langskomen en dit gebeurde vlak daarvoor. Ik kon maar niet kalmeren. Nu hebben 3 buren het gehoord en eentje belde zelfs aan om te vragen of alles goedgaat. Mijn vriend deed open en zei dat alles onder controle was. Ik was in de badkamer een douche aan het nemen (om te kalmeren). Normaal gesproken ben ik een rustig meisje, maar op zo'n moment schiet ik uit mijn slof. Ik schaam me nu zo erg. De buren kwamen ook onze vrienden tegen en stelden voor om met ons te praten en te kalmeren. Nu weten de buren niet dat ik een PND heb en wil dit ook graag zo houden. Maar de schaamte is enorm. Als ik ze tegenkom zullen ze er ongetwijfeld naar vragen. Ben altijd zo relaxed geweest, maar herken mezelf niet meer
Ik voel me zo klote dat nu (waarschijnlijk) de hele appartement weet dat ik mijn controle verloor.
zaterdag 5 november 2011 om 20:59
Een pnd kan best lang duren hoor.
En het probleem met niets tegen je buren zeggen omdat jij je schaamt, is dat zij zelf gaan ivullen wat er zou kunnenzijn. En misschien komen ze wel tot de conclusie dat ze de volgende keer de politie moeten waarschuwen ivm huiselijk geweld. Dan ben je og veel verder van huis.
Echt, schaamte bestaat alleen in jouw hoofd! Wees duidelijk, dan weten zij hoe ze je van dienst kunnen zijn.
En het probleem met niets tegen je buren zeggen omdat jij je schaamt, is dat zij zelf gaan ivullen wat er zou kunnenzijn. En misschien komen ze wel tot de conclusie dat ze de volgende keer de politie moeten waarschuwen ivm huiselijk geweld. Dan ben je og veel verder van huis.
Echt, schaamte bestaat alleen in jouw hoofd! Wees duidelijk, dan weten zij hoe ze je van dienst kunnen zijn.
zaterdag 5 november 2011 om 21:01
Heel erg bedankt voor je steun, doet me echt goed! De tijd gaat zo snel en ik vind het zo jammer dat ik niet gewoon kan genieten van mijn kindje. Ik aanvaard ook alle hulp die ik krijg en probeer het maximale eruit te halen. Als ik dan zo'n aanval krijg lijkt het net of ik niet genoeg mijn best heb gedaan, maar ik wil zo graag! Denk echt dat het tijd nodig heeft. Maar ik wil zo snel mogelijk weer beginnen met werken en me normaal voelen..
zaterdag 5 november 2011 om 21:05
Juist doordat je weer zo snel mogelijk beter wilt worden om te gaan werken en je normaal te voelen ga je het forceren. Misschien niet bewust maar onbewust en dat veroorzaakt mede die aanvallen.
Stel je er op in dat je inderdaad tijd nodig hebt en dat je die tijd ook moet nemen en niet alles snel, snel willen.
Wat is volgens jouw psychiater haalbaar. Misschien vindt zij juist dat je nog lang niet aan het werk kan en dan kun jij wel willen maar je gezondheid gaat voor.
Stel je er op in dat je inderdaad tijd nodig hebt en dat je die tijd ook moet nemen en niet alles snel, snel willen.
Wat is volgens jouw psychiater haalbaar. Misschien vindt zij juist dat je nog lang niet aan het werk kan en dan kun jij wel willen maar je gezondheid gaat voor.
zaterdag 5 november 2011 om 21:08
quote:angelsky schreef op 05 november 2011 @ 21:03:
Ik wil natuurlijk niemand overlast bezorgen, maar dit is maar een paar keer gebeurd in een half jaar. Daarom wil ik het niet vertellen, anders zou ik het zeker doen.
Probeer het dan zo te zien: je buren weten nu niet wat er aan de hand is. En maken zich wellicht enorme zorgen om je. Als je vertelt wat er aan de hand is en dat je onder behandeling bent, maken zij zich geen zorgen meer. Of in ieder geval minder zorgen omdat ze weten dat 't je weliswaar niet meezit maar dat je wel hulp krijgt.
Vertellen is niet hetzelfde als overlast bezorgen. Integendeel.
Ik wil natuurlijk niemand overlast bezorgen, maar dit is maar een paar keer gebeurd in een half jaar. Daarom wil ik het niet vertellen, anders zou ik het zeker doen.
Probeer het dan zo te zien: je buren weten nu niet wat er aan de hand is. En maken zich wellicht enorme zorgen om je. Als je vertelt wat er aan de hand is en dat je onder behandeling bent, maken zij zich geen zorgen meer. Of in ieder geval minder zorgen omdat ze weten dat 't je weliswaar niet meezit maar dat je wel hulp krijgt.
Vertellen is niet hetzelfde als overlast bezorgen. Integendeel.
zaterdag 5 november 2011 om 21:38
Ik voel wellicht onbewust een druk om weer snel beter te worden en aan het werk te gaan. Op dit moment zit ik in de ziektewet en dat is geen pretje. De tijd gaat ook zo snel. De psych zegt dat werken nu plan B is,maar uwv zegt dat niet (begrijpelijk van hun kant natuurlijk). Voel me nu erg loom en het lijkt alsof ik vandaag gedroomd heb.. Ik probeer me niet te forceren, hoop dat ik dan sneller herstel.
Nu kunnen de buren nog denken: het was vast een ruzietje. Want ja.. Wie maakt er geen ruzie.. Ik neem maatregelen als het vaker gebeurd. Dan vind ik dat zij ook het recht hebben om te weten wat er aan de hand is. Het is hier zo stil in het appartement, je kan bij wijze van spreken een speld horen vallen.
Nu kunnen de buren nog denken: het was vast een ruzietje. Want ja.. Wie maakt er geen ruzie.. Ik neem maatregelen als het vaker gebeurd. Dan vind ik dat zij ook het recht hebben om te weten wat er aan de hand is. Het is hier zo stil in het appartement, je kan bij wijze van spreken een speld horen vallen.
zaterdag 5 november 2011 om 21:44
quote:angelsky schreef op 05 november 2011 @ 21:38:
Ik voel wellicht onbewust een druk om weer snel beter te worden en aan het werk te gaan. Op dit moment zit ik in de ziektewet en dat is geen pretje. De tijd gaat ook zo snel. De psych zegt dat werken nu plan B is,maar uwv zegt dat niet (begrijpelijk van hun kant natuurlijk). Voel me nu erg loom en het lijkt alsof ik vandaag gedroomd heb.. Ik probeer me niet te forceren, hoop dat ik dan sneller herstel.
Nu kunnen de buren nog denken: het was vast een ruzietje. Want ja.. Wie maakt er geen ruzie.. Ik neem maatregelen als het vaker gebeurd. Dan vind ik dat zij ook het recht hebben om te weten wat er aan de hand is. Het is hier zo stil in het appartement, je kan bij wijze van spreken een speld horen vallen.Luister naar je psych, en laat die eventueel contact opnemen met het UWV als ze moeilijk gaan doen.
Ik voel wellicht onbewust een druk om weer snel beter te worden en aan het werk te gaan. Op dit moment zit ik in de ziektewet en dat is geen pretje. De tijd gaat ook zo snel. De psych zegt dat werken nu plan B is,maar uwv zegt dat niet (begrijpelijk van hun kant natuurlijk). Voel me nu erg loom en het lijkt alsof ik vandaag gedroomd heb.. Ik probeer me niet te forceren, hoop dat ik dan sneller herstel.
Nu kunnen de buren nog denken: het was vast een ruzietje. Want ja.. Wie maakt er geen ruzie.. Ik neem maatregelen als het vaker gebeurd. Dan vind ik dat zij ook het recht hebben om te weten wat er aan de hand is. Het is hier zo stil in het appartement, je kan bij wijze van spreken een speld horen vallen.Luister naar je psych, en laat die eventueel contact opnemen met het UWV als ze moeilijk gaan doen.
“Don’t look back – you’re not going that way.”
zaterdag 5 november 2011 om 21:46
quote:angelsky schreef op 05 november 2011 @ 21:38:
Nu kunnen de buren nog denken: het was vast een ruzietje. Want ja.. Wie maakt er geen ruzie.. Ik neem maatregelen als het vaker gebeurd. Dan vind ik dat zij ook het recht hebben om te weten wat er aan de hand is. Het is hier zo stil in het appartement, je kan bij wijze van spreken een speld horen vallen.
Nou, ik denk niet dat de buren dat denken. Inderdaad: Iedereen maakt ruzie, maar ruzie dat 3 buren het gehoord hebben omdat jij zo de controle verliest, zelfs zo erg dat de buren langskomen om te vragen of het wel goed gaat??? Ik denk dat de buren denken: Dat gezin moeten we in de gaten houden, zeker met die baby erbij.
Dit is niet normaal tijdens een 'ruzietje' hoor. Echt niet.
Speel nou maar open kaart, straks heb je ook nog de kinderbescherming op je dak omdat de buren denken dat er sprake is van huiselijk geweld of wat dan ook.
Echt niet slim, wat je nu bedenkt.
Nu kunnen de buren nog denken: het was vast een ruzietje. Want ja.. Wie maakt er geen ruzie.. Ik neem maatregelen als het vaker gebeurd. Dan vind ik dat zij ook het recht hebben om te weten wat er aan de hand is. Het is hier zo stil in het appartement, je kan bij wijze van spreken een speld horen vallen.
Nou, ik denk niet dat de buren dat denken. Inderdaad: Iedereen maakt ruzie, maar ruzie dat 3 buren het gehoord hebben omdat jij zo de controle verliest, zelfs zo erg dat de buren langskomen om te vragen of het wel goed gaat??? Ik denk dat de buren denken: Dat gezin moeten we in de gaten houden, zeker met die baby erbij.
Dit is niet normaal tijdens een 'ruzietje' hoor. Echt niet.
Speel nou maar open kaart, straks heb je ook nog de kinderbescherming op je dak omdat de buren denken dat er sprake is van huiselijk geweld of wat dan ook.
Echt niet slim, wat je nu bedenkt.
zaterdag 5 november 2011 om 21:50
Waarom zou je hierover liegen? Dat snap ik gewoon niet zo goed.
Ik heb hetzelfde als jij (al ruim een jaar trouwens), en toen wij nieuwe benedenburen kregen zat ik net in een periode dat het heel erg slecht ging. Zij merkten dat ik niet naar buiten kwam etc. en in een gesprek kwam het er toevallig op. Toen heb ik het gewoon meteen verteld. En dat luchtte op zeg! Geen geheimen, geen leugentjes.
Want daarmee veroorzaak je bij jezelf ook spanning, en raad eens... spanning heeft een negatieve invloed op een PND! Dus is het je dat echt waard?
Wees gewoon eerlijk!
Ik heb hetzelfde als jij (al ruim een jaar trouwens), en toen wij nieuwe benedenburen kregen zat ik net in een periode dat het heel erg slecht ging. Zij merkten dat ik niet naar buiten kwam etc. en in een gesprek kwam het er toevallig op. Toen heb ik het gewoon meteen verteld. En dat luchtte op zeg! Geen geheimen, geen leugentjes.
Want daarmee veroorzaak je bij jezelf ook spanning, en raad eens... spanning heeft een negatieve invloed op een PND! Dus is het je dat echt waard?
Wees gewoon eerlijk!
Time spent with a cat is never wasted
zaterdag 5 november 2011 om 21:57
Ik ga er niet over liegen en het ze vertellen als het weer voorkomt. Zo hecht zijn de buren niet in dit appartement en ik wil niet langsgaan om de situatie uit te leggen. Als het weer voorkomt ga ik het zeker doen, maar dit is de eerste keer dat het zo ver is gekomen. Als het vaker was voorgekomen zou ik het doen.
zaterdag 5 november 2011 om 22:51
quote:angelsky schreef op 05 november 2011 @ 21:38:
Nu kunnen de buren nog denken: het was vast een ruzietje.
Een ruzietje is niet iets waar zo bij gegild wordt als jij kennelijk hebt gedaan. Bij een ruzietje komen de buren niet aan de deur. Een ruzietje....daar merken de buren niet eens wat van.
Ging jullie kind niet huilen, van jouw gegil?
Want ja.. Wie maakt er geen ruzie..
Ruzie waarbij de buren mee kunnen luisteren? Ik gok...........niet veel.
Ik neem maatregelen als het vaker gebeurd. Wat voor maatregelen?
Dan vind ik dat zij ook het recht hebben om te weten wat er aan de hand is. Het is hier zo stil in het appartement, je kan bij wijze van spreken een speld horen vallen.
Nu kunnen de buren nog denken: het was vast een ruzietje.
Een ruzietje is niet iets waar zo bij gegild wordt als jij kennelijk hebt gedaan. Bij een ruzietje komen de buren niet aan de deur. Een ruzietje....daar merken de buren niet eens wat van.
Ging jullie kind niet huilen, van jouw gegil?
Want ja.. Wie maakt er geen ruzie..
Ruzie waarbij de buren mee kunnen luisteren? Ik gok...........niet veel.
Ik neem maatregelen als het vaker gebeurd. Wat voor maatregelen?
Dan vind ik dat zij ook het recht hebben om te weten wat er aan de hand is. Het is hier zo stil in het appartement, je kan bij wijze van spreken een speld horen vallen.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zaterdag 5 november 2011 om 23:20
Begrijp niet zo waar je naartoe wilt. Ben geholpen met de rest van de reacties. Je kan overal een drama van maken. Dit is eenmalig gebeurd en nee de baby huilde niet. Van vrienden weet ik dat ze ook weleens schreeuwen tegen elkaar zodat de buren het kunnen horen. Ik besef dat het niet normaal was en daarom heb ik hulp. Als het een voorval zou zijn dat vaker gebeurd zou ik een gesprek aangaan met de buren (wel zo netjes).
zaterdag 5 november 2011 om 23:25
Lieve TO, je wilt het niet horen, maar ik zeg het toch nog maar een keer. Het punt is dat je buren zich zorgen maken, vast geen afdoende verklaring hebben gehad en zich mogelijk bij. Eevolgende escalatie niet bedenken en politie, kinderbescherming en weet ik veel wat voor andere instanties gaan bellen. Omdat ze zich zorgen maken. Omdat ze niet weten wat er aan de hand is.
En dan staan die in het slechtste geval met gillende sirenes voor je deur. Hoe denk je dat dat gaat ijdragen aan jouw herstel?
En dan staan die in het slechtste geval met gillende sirenes voor je deur. Hoe denk je dat dat gaat ijdragen aan jouw herstel?
zaterdag 5 november 2011 om 23:32
Begrijp wat je bedoelt. Mijn vriend heeft tegen de buurvrouw gezegd dat ik een paniekaanval had en ik hier af en toe last heb na de bevalling. Hij heeft ook gezegd dat alles onder controle is. Het lijkt mij inderdaad vreselijk om de politie of kinderbescherming op de stoep te hebben. Naar mijn mening is het voldoende uitgelegd. Ik heb niet zelf de buren gesproken. Ik slik vrij sterke medicatie en begrijp nog steeds niet hoe het is gebeurd. Naar mijn mening heeft mijn vriend het netjes uitgelegd. Om eerlijk te zijn durf ik de buren (even) niet eens onder ogen te zien. Voel me er zo rot over. Ik ga dit uiteraard wel voorleggen aan de psych.
zaterdag 5 november 2011 om 23:45
zaterdag 5 november 2011 om 23:49
Je hebt helemaal gelijk.. Achteraf heb ik een enorme schuldgevoel. Dit gebeurd overigens zelden. Ik doe enorm mijn best om normaal over te komen bij mijn vriend, hoe somber en rot ik mij ook voel. Ben vaak bang dat hij mij zal verlaten. Het is niet makkelijk voor hem. Op het moment dat ik losging werd alles zwart voor mijn ogen. Het leek net of ik de controle verloor.
zondag 6 november 2011 om 01:18
zondag 6 november 2011 om 10:14
Je zit dus eigenlijk een beetje opgesloten in jezelf? Niemand mag merken hoe jij je echt voelt. Besef wel dat je baby het aanvoelt. Het is niet goed als jij je gevoel binnenhoudt. Zoals je ziet, komt het er vroeg of laat toch uit. Dan heb je er niet altijd controle over.
Ik vind het niet goed klinken dat het je zwart voor je ogen werd. Heb je dat vaker gehad? Ik zou dit zeker snel met je psych bespreken.
Ik vind het niet goed klinken dat het je zwart voor je ogen werd. Heb je dat vaker gehad? Ik zou dit zeker snel met je psych bespreken.
Ga in therapie!
zondag 6 november 2011 om 10:55
quote:angelsky schreef op 05 november 2011 @ 23:49:
Je hebt helemaal gelijk.. Achteraf heb ik een enorme schuldgevoel. Dit gebeurd overigens zelden. Ik doe enorm mijn best om normaal over te komen bij mijn vriend, hoe somber en rot ik mij ook voel. Ben vaak bang dat hij mij zal verlaten. Het is niet makkelijk voor hem. Op het moment dat ik losging werd alles zwart voor mijn ogen. Het leek net of ik de controle verloor.Kan je je gevoelens niet delen met je vriend? (zo niet, kan je dat wel met bijvoorbeeld je moeder of een goede vriendin? Of sta je er, misschien vooral in je eigen beleving, helemaal alleen voor?) Ik krijg hier een beetje een gevoel van eenzaamheid en tikkende tijdbom idee bij, dus dat je uiteindelijk als het ware 'ontploft' van de emoties (waarbij je je dan ook kan afvragen of de medicatie wel aanslaat/is aangeslagen, hoelang heb je deze medicatie nu?
Je hebt helemaal gelijk.. Achteraf heb ik een enorme schuldgevoel. Dit gebeurd overigens zelden. Ik doe enorm mijn best om normaal over te komen bij mijn vriend, hoe somber en rot ik mij ook voel. Ben vaak bang dat hij mij zal verlaten. Het is niet makkelijk voor hem. Op het moment dat ik losging werd alles zwart voor mijn ogen. Het leek net of ik de controle verloor.Kan je je gevoelens niet delen met je vriend? (zo niet, kan je dat wel met bijvoorbeeld je moeder of een goede vriendin? Of sta je er, misschien vooral in je eigen beleving, helemaal alleen voor?) Ik krijg hier een beetje een gevoel van eenzaamheid en tikkende tijdbom idee bij, dus dat je uiteindelijk als het ware 'ontploft' van de emoties (waarbij je je dan ook kan afvragen of de medicatie wel aanslaat/is aangeslagen, hoelang heb je deze medicatie nu?
zondag 6 november 2011 om 23:46
Ik geef de zorg soms uit handen. De baby is niet altijd met mij. Als ik me niet zo heel slecht voel ben ik zo veel mogelijk met hem. In dat opzicht krijg ik veel hulp. Ben dan wel met de baby, maar komt er iemand logeren zeg maar om in de avond op te staan enz. Dit bieden ze zelf aan en ik vind het erg fijn. Mijn vriend werkt en kan dan lekker doorslapen. Ik hoop niet dat ik mijn baby tekort toe. Gelukkig heb ik geen gevoelens dat ik haar niet wil, ben eerder erg bezorgd.
Ik kan mijn gevoel wel kwijt bij mijn vriend, dat heb ik moeten leren. Maar ik wil niet constant negatief doen. Hij is van nature erg vrolijk en ik heb erg veel aan zijn steun. Soms sleurt hij me naar buiten om dingen te doen en is zoveel mogelijk bij mij. ik speel geen rol, maar bij vreemden zal ik niet zo snel open kaart spelen. Stukje privacy.
Vandaag ben ik overigens naar de buurvrouw geweest. Met lood in mijn schoenen, maar het voelt goed dat ik het gedaan heb. Heb de situatie uitgelegd en ze begreep mij. Ze zei dat ze zich zorgen maakte. Daarna ben ik niet naar de buurman gegaan om mijn verhaal te doen. Hij had het ook gehoord. Hoop ergens dat deze buurvrouw het hem verteld. Vond dit al moeilijk genoeg, maar ben blij dat ik het gedaan heb. Voel me overigens heel afwezig vandaag. Geen gevoel.. Heel bizar..Slik overigens al ongeveer 3 maanden deze medicatie, met tussendoor 2 keer een hogere dosis. Ik merk wel dat ik rustiger ben geworden, maar na de verhoging (3 weken inmiddels) heb ik last van lichamelijke klachten, waaronder een heftige paniekaanval.. Volgens de psych moest ik proberen door te zetten. Het kan nog wat weekjes duren voordat het resultaat zichtbaar. is. Ik maar denken dat ik helemaal beter zou worden met medicatie..
Ik kan mijn gevoel wel kwijt bij mijn vriend, dat heb ik moeten leren. Maar ik wil niet constant negatief doen. Hij is van nature erg vrolijk en ik heb erg veel aan zijn steun. Soms sleurt hij me naar buiten om dingen te doen en is zoveel mogelijk bij mij. ik speel geen rol, maar bij vreemden zal ik niet zo snel open kaart spelen. Stukje privacy.
Vandaag ben ik overigens naar de buurvrouw geweest. Met lood in mijn schoenen, maar het voelt goed dat ik het gedaan heb. Heb de situatie uitgelegd en ze begreep mij. Ze zei dat ze zich zorgen maakte. Daarna ben ik niet naar de buurman gegaan om mijn verhaal te doen. Hij had het ook gehoord. Hoop ergens dat deze buurvrouw het hem verteld. Vond dit al moeilijk genoeg, maar ben blij dat ik het gedaan heb. Voel me overigens heel afwezig vandaag. Geen gevoel.. Heel bizar..Slik overigens al ongeveer 3 maanden deze medicatie, met tussendoor 2 keer een hogere dosis. Ik merk wel dat ik rustiger ben geworden, maar na de verhoging (3 weken inmiddels) heb ik last van lichamelijke klachten, waaronder een heftige paniekaanval.. Volgens de psych moest ik proberen door te zetten. Het kan nog wat weekjes duren voordat het resultaat zichtbaar. is. Ik maar denken dat ik helemaal beter zou worden met medicatie..
