Thuis
alle pijlers
Terug naar Nederland
maandag 7 november 2011 om 07:18
Ik weet even niet zo goed wat ik nou moet. Graag jullie advies.
Mijn vader is dement, hij zit sinds een jaar in een verzorgingshuis. Zelf heb ik 4 jaar geleden mijn spullen gepakt en ben ik naar het land van mijn vader vertrokken om voor hem te zorgen. Drie jaar heb ik dat bij hem thuis kunnen houden, totdat dat onhoudbaar werd.
Tot nu toe heb ik hier met alle plezier gewoond, ik vind het klimaat, de cultuur en het land mooi. Er zijn echter twee gebieden die ik maar niet op de baan krijg werk (ik heb geen veblijfs en werkvergunning hier) en tja, ik vind het een beetje genant om te zeggen maar; relatie.
Nederland is niet het Walhalla, dat weet ik. Het is niet zo dat ik daar direct de liefde van mijn leven ga ontmoeten. Het scheelt wellicht dat de gemiddelde man daar in ieder geval niet tot mijn middel komt en een beetje dezelfde ideeen heeft over de rolverdeling in huis. Ook zal werk vinden niet makkelijk zijn ik heb tenslotte geen dag in mijn leven gewerkt in het veld waarvoor ik studeerde.Ik ben echter niet te beroerd om ongeschoold werk te doen.
Als ik denk aan mijn toekomst dan zou ik op den duur toch wel kinderen willen. Als ik bedenk waar ik dan graag zou willen dat deze opgroeiden dan is dat (ondanks ook negatieve kanten) toch Nederland. Ik ben in Nederland opgegroeid, zie eruit als Nederlandse, ik heb er altijd gewoond, gestudeerd ik heb er nog mijn apppartement, mijn vrienden en mijn familie..
Ik kan het achter niet over mijn hart verkrijgen om mijn vader hier alleen te moeten laten wegkwijnen. Hij is als een kind van vijf, hij leeft op als hij mij ziet of als mijn naam valt. Ik ben hier het enige dat hij nog over heeft.
Hij kan niet zondermeer naar NL hij is geen Nederlander, hij kan door zijn gezondheid mogelijk niet meer reizen.
Het voelt bijna alsof ik moet kiezen tussen zijn leven of het mijne. Dat klinkt wel erg dramatisch. Is dat zo zie ik onnodig beren op de weg?
Sorry voor het lange verhaal. Ik ben in ieder geval blij het even van me af te kunnen schrijven. Bedankt!
Mijn vader is dement, hij zit sinds een jaar in een verzorgingshuis. Zelf heb ik 4 jaar geleden mijn spullen gepakt en ben ik naar het land van mijn vader vertrokken om voor hem te zorgen. Drie jaar heb ik dat bij hem thuis kunnen houden, totdat dat onhoudbaar werd.
Tot nu toe heb ik hier met alle plezier gewoond, ik vind het klimaat, de cultuur en het land mooi. Er zijn echter twee gebieden die ik maar niet op de baan krijg werk (ik heb geen veblijfs en werkvergunning hier) en tja, ik vind het een beetje genant om te zeggen maar; relatie.
Nederland is niet het Walhalla, dat weet ik. Het is niet zo dat ik daar direct de liefde van mijn leven ga ontmoeten. Het scheelt wellicht dat de gemiddelde man daar in ieder geval niet tot mijn middel komt en een beetje dezelfde ideeen heeft over de rolverdeling in huis. Ook zal werk vinden niet makkelijk zijn ik heb tenslotte geen dag in mijn leven gewerkt in het veld waarvoor ik studeerde.Ik ben echter niet te beroerd om ongeschoold werk te doen.
Als ik denk aan mijn toekomst dan zou ik op den duur toch wel kinderen willen. Als ik bedenk waar ik dan graag zou willen dat deze opgroeiden dan is dat (ondanks ook negatieve kanten) toch Nederland. Ik ben in Nederland opgegroeid, zie eruit als Nederlandse, ik heb er altijd gewoond, gestudeerd ik heb er nog mijn apppartement, mijn vrienden en mijn familie..
Ik kan het achter niet over mijn hart verkrijgen om mijn vader hier alleen te moeten laten wegkwijnen. Hij is als een kind van vijf, hij leeft op als hij mij ziet of als mijn naam valt. Ik ben hier het enige dat hij nog over heeft.
Hij kan niet zondermeer naar NL hij is geen Nederlander, hij kan door zijn gezondheid mogelijk niet meer reizen.
Het voelt bijna alsof ik moet kiezen tussen zijn leven of het mijne. Dat klinkt wel erg dramatisch. Is dat zo zie ik onnodig beren op de weg?
Sorry voor het lange verhaal. Ik ben in ieder geval blij het even van me af te kunnen schrijven. Bedankt!
maandag 7 november 2011 om 07:29
Ben je enig kind of zijn er meer kinderen die ook een deel van de verzorging op zich zouden kunnen nemen? Is het te doen om terug naar NL te gaan en vaker heen en weer te reizen, eventueel met geld van je vader bijvoorbeeld. Als hij zo dement is gaat hij het toch niet meer uitgeven en is dat misschien een goede investering.
maandag 7 november 2011 om 07:40
Ik snap dat dit een hele lastige situatie is. Even heel cru gesteld: wat is zijn levensverwachting? En hoe lang houd jij het nog maximaal uit daar denk je? Persoonlijk zou ik het niet over mijn hart kunnen krijgen om te vertrekken, maar ik begrijp heel goed dat de situatie niet zo zwart/wit is als 'ie in eerste instantie lijkt.
maandag 7 november 2011 om 07:46
Pinks, bedankt voor je snelle reactie.
Helaas is geld een ander heikel punt. Mijn vader is niet verzekerd, zijn spaargeld, het mijne en dat van mijn broer zijn in een bodemloze put van medische kosten verdwenen.
Mijn broer is getrouwd met kinderen. Hij woont hier 7 uur vliegen vandaan. Hij bezoekt ons elke 3 maanden en helpt ons financieel. We hebben gekeken of onze vader daar wellicht in een tehuis zou kunnen maar ook daar zijn migratie alsmede de hoge medische kosten een probleem.
Zou ik naar Nederland terug gaan dan zou ik slechts een of twee keer per jaar kunnen gaan (door de kosten). Dit lijkt me ook lastig bij het vinden van een vaste baan, als ik elke keer naar de andere kant van de wereld moet als er iets met paps is.
Helaas is geld een ander heikel punt. Mijn vader is niet verzekerd, zijn spaargeld, het mijne en dat van mijn broer zijn in een bodemloze put van medische kosten verdwenen.
Mijn broer is getrouwd met kinderen. Hij woont hier 7 uur vliegen vandaan. Hij bezoekt ons elke 3 maanden en helpt ons financieel. We hebben gekeken of onze vader daar wellicht in een tehuis zou kunnen maar ook daar zijn migratie alsmede de hoge medische kosten een probleem.
Zou ik naar Nederland terug gaan dan zou ik slechts een of twee keer per jaar kunnen gaan (door de kosten). Dit lijkt me ook lastig bij het vinden van een vaste baan, als ik elke keer naar de andere kant van de wereld moet als er iets met paps is.
maandag 7 november 2011 om 07:54
dat laatste is nog het laatste van je zorgen. Zo heeft iedereen wel wat. Mijn moeder woont wel in nederland maar ver weg en als er wat met haar zou zijn, zou ik ook naar het andere end van het land moeten.
Ik vind het te prijzen dat je al die jaren voor je vader gezorgd hebt. Waar leef je van als ik vragen mag, als je geen werk hebt? Betaalt je broer ook jouw levensonderhoud?
Hoe lang zou het nog kunnen duren voor je een werkvergunning hebt? Ik weet natuurlijk niet hoe je vader er voor staat, maar het kan nog jaren duren tot hij overlijdt en jij vrij bent om te gaan. (ja dit klinkt ook erg hard, maar ik zeg maar even hoe het is).
Houdt jullie spaargeld het ook jaren uit? Zou je daar wel willen blijven wonen als je een baan hebt? Over relaties doe ik geen uitspraken, je weet maar nooit waar en wanneer je de liefde van je leven tegen het lijf loopt (wie weet een andere hollander die voor vakantie in jouw land is )
Ik vind het te prijzen dat je al die jaren voor je vader gezorgd hebt. Waar leef je van als ik vragen mag, als je geen werk hebt? Betaalt je broer ook jouw levensonderhoud?
Hoe lang zou het nog kunnen duren voor je een werkvergunning hebt? Ik weet natuurlijk niet hoe je vader er voor staat, maar het kan nog jaren duren tot hij overlijdt en jij vrij bent om te gaan. (ja dit klinkt ook erg hard, maar ik zeg maar even hoe het is).
Houdt jullie spaargeld het ook jaren uit? Zou je daar wel willen blijven wonen als je een baan hebt? Over relaties doe ik geen uitspraken, je weet maar nooit waar en wanneer je de liefde van je leven tegen het lijf loopt (wie weet een andere hollander die voor vakantie in jouw land is )
maandag 7 november 2011 om 07:57
Supersoulfighter dat is inderdaad het lastige iemand met zijn ziekte kan nog wel 30 jaar leven. Het is heel moeilijlk in te schatten.
Ik hou het nog wel even vol hoor, ik ben hier best gelukkig.
Alleen heel vervelend dat die "dertigers crisis" me steeds bekruipt. Het gevoel dat mijn leven aan mij voorbij gaat zonder mij. De ironie dat met een luiertas onder mijn arm loop en mijn vader voer terwijl mijn vrienden allemaal druk bezig zijn dat bij hun kindertjes te doen...
Ik hou het nog wel even vol hoor, ik ben hier best gelukkig.
Alleen heel vervelend dat die "dertigers crisis" me steeds bekruipt. Het gevoel dat mijn leven aan mij voorbij gaat zonder mij. De ironie dat met een luiertas onder mijn arm loop en mijn vader voer terwijl mijn vrienden allemaal druk bezig zijn dat bij hun kindertjes te doen...
maandag 7 november 2011 om 08:00
quote:helikopter schreef op 07 november 2011 @ 07:46:
Pinks, bedankt voor je snelle reactie.
Helaas is geld een ander heikel punt. Mijn vader is niet verzekerd, zijn spaargeld, het mijne en dat van mijn broer zijn in een bodemloze put van medische kosten verdwenen.
Mijn broer is getrouwd met kinderen. Hij woont hier 7 uur vliegen vandaan. Hij bezoekt ons elke 3 maanden en helpt ons financieel. We hebben gekeken of onze vader daar wellicht in een tehuis zou kunnen maar ook daar zijn migratie alsmede de hoge medische kosten een probleem.
Zou ik naar Nederland terug gaan dan zou ik slechts een of twee keer per jaar kunnen gaan (door de kosten). Dit lijkt me ook lastig bij het vinden van een vaste baan, als ik elke keer naar de andere kant van de wereld moet als er iets met paps is.Kunnen jij en je broer niet zorgen dat in het land waar hij nu woont gewoon verzekert is? Dus even los van wat jij gaat doen.
Pinks, bedankt voor je snelle reactie.
Helaas is geld een ander heikel punt. Mijn vader is niet verzekerd, zijn spaargeld, het mijne en dat van mijn broer zijn in een bodemloze put van medische kosten verdwenen.
Mijn broer is getrouwd met kinderen. Hij woont hier 7 uur vliegen vandaan. Hij bezoekt ons elke 3 maanden en helpt ons financieel. We hebben gekeken of onze vader daar wellicht in een tehuis zou kunnen maar ook daar zijn migratie alsmede de hoge medische kosten een probleem.
Zou ik naar Nederland terug gaan dan zou ik slechts een of twee keer per jaar kunnen gaan (door de kosten). Dit lijkt me ook lastig bij het vinden van een vaste baan, als ik elke keer naar de andere kant van de wereld moet als er iets met paps is.Kunnen jij en je broer niet zorgen dat in het land waar hij nu woont gewoon verzekert is? Dus even los van wat jij gaat doen.
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
maandag 7 november 2011 om 08:06
Als ik nu zou gaan trouwen met iemand van hier(wat ik tot nu toe altijd geweigerd heb) dan kan ik binnen 8 maanden een werk en verblijfsvergunning hebben.
Ik overweeg dat nu wel serieus. Het is de enige manier om stabiliteit te krijgen hier. Een vaste baan zal denk ik wel bijdragen om me hier meer thuis te voelen.
Gelukkig ben ik van veel markten thuis dat heeft me financieel op de been gehouden tot nu toe. Ik doe (zwart) wat vertaal en ander freelancewerk.
Ik overweeg dat nu wel serieus. Het is de enige manier om stabiliteit te krijgen hier. Een vaste baan zal denk ik wel bijdragen om me hier meer thuis te voelen.
Gelukkig ben ik van veel markten thuis dat heeft me financieel op de been gehouden tot nu toe. Ik doe (zwart) wat vertaal en ander freelancewerk.
maandag 7 november 2011 om 08:12
Helikopter, ik begrijp dat je het gevoel hebt dat jouw leven stilstaat. En helemaal omdat het niet duidelijk is wat zijn levensverwachting is, is jouw verlangen om terug te keren naar Nederland ook goed te begrijpen. Zie je mogelijkheden om toch meer een (sociaal) leven op te bouwen daar? Zie je jezelf met een man uit het betreffende land (of vind je ze 10 keer niks, dat kan natuurlijk ook)?
maandag 7 november 2011 om 08:12
@MV helaas is de premie dusdanig hoog dat dit zijn doel een beetje voorbij schiet bovendien worden de gevolgen van bestaande ziekten niet vergoed en dat is bij een diabeet zo'n beetje alles.
Bedankt voor alle reacties en het meedenken! Het is echt even een hart onder de riem!
Ik ga trouwens even proberen te slapen dus reageer vanmiddag weer. Het is hier namelijk midden in de nacht nu. Mijn TO komt voort uit nachtelijk gepieker
Bedankt voor alle reacties en het meedenken! Het is echt even een hart onder de riem!
Ik ga trouwens even proberen te slapen dus reageer vanmiddag weer. Het is hier namelijk midden in de nacht nu. Mijn TO komt voort uit nachtelijk gepieker
maandag 7 november 2011 om 08:20
quote:helikopter schreef op 07 november 2011 @ 08:06:
Als ik nu zou gaan trouwen met iemand van hier(wat ik tot nu toe altijd geweigerd heb) dan kan ik binnen 8 maanden een werk en verblijfsvergunning hebben.
Ik overweeg dat nu wel serieus. Het is de enige manier om stabiliteit te krijgen hier. Een vaste baan zal denk ik wel bijdragen om me hier meer thuis te voelen.
Gelukkig ben ik van veel markten thuis dat heeft me financieel op de been gehouden tot nu toe. Ik doe (zwart) wat vertaal en ander freelancewerk.ik begrijp de gedachtegang, maar je gaat toch niet met de eerste de beste trouwen voor een verblijfsvergunning? Meen je dat nou echt? Het is vragen om problemen lijkt mij zo.
Als ik nu zou gaan trouwen met iemand van hier(wat ik tot nu toe altijd geweigerd heb) dan kan ik binnen 8 maanden een werk en verblijfsvergunning hebben.
Ik overweeg dat nu wel serieus. Het is de enige manier om stabiliteit te krijgen hier. Een vaste baan zal denk ik wel bijdragen om me hier meer thuis te voelen.
Gelukkig ben ik van veel markten thuis dat heeft me financieel op de been gehouden tot nu toe. Ik doe (zwart) wat vertaal en ander freelancewerk.ik begrijp de gedachtegang, maar je gaat toch niet met de eerste de beste trouwen voor een verblijfsvergunning? Meen je dat nou echt? Het is vragen om problemen lijkt mij zo.
maandag 7 november 2011 om 08:24
Lijkt me echt een moeilijk dilemma. Zomaar wat vragen die je misschien verder helpen:
Wat zou je vader willen als hij zich had kunnen uiten? Zou hij gewild hebben dat je je leven "opgeeft" om voor hem te zorgen? Heeft hij een tijdsbesef? Maw maakt het -cru gezegd- iets uit of je er twee keer per dag bent of twee keer per jaar?
Doe je het alleen uit plichtsbesef of wil je dit ook echt diep in je hart? Wat vindt je broer van de situatie?
Wat zou je vader willen als hij zich had kunnen uiten? Zou hij gewild hebben dat je je leven "opgeeft" om voor hem te zorgen? Heeft hij een tijdsbesef? Maw maakt het -cru gezegd- iets uit of je er twee keer per dag bent of twee keer per jaar?
Doe je het alleen uit plichtsbesef of wil je dit ook echt diep in je hart? Wat vindt je broer van de situatie?
maandag 7 november 2011 om 08:42
Wat een geluk heeft je vader met jou! Maar jouw leven en jouw toekomst zijn ook belangrijk; de zorg voor je vader moet niet ten koste gaan van jezelf. Een verzekering is geen optie, begrijp ik, maar een particuliere (verpleeg) hulp, zou dat iets zijn? Ik kan me voorstellen dat de loonkosten daar aanzienlijk lager liggen en dat zoiets samen met je broer misschien beter op te brengen is dan een dure verzekering.
Moeilijk, hoor; ik hoop dat er veel bruikbare tips voor je binnenrollen!
Moeilijk, hoor; ik hoop dat er veel bruikbare tips voor je binnenrollen!
maandag 7 november 2011 om 09:14
maandag 7 november 2011 om 09:30
Zou je vader willen dat je je leven stilzet, vanwege hem?
Ik heb het wel gezien vrouwen, het zijn altijd vrouwen, die hun eigen uitzicht op een carriere, gezin en geluk opgeven om voor ouders te zorgen.
Dan zijn de ouders dood en is er niks meer over. Een leeg leven en spijt.
Ik kan me niet voorstellen dat je vader dat zou willen.
Ga naar Nederland en begin te leven. Je ouders hebben je het leven gegeven. En dat hebben ze niet gedaan om het weg te gooien.
Bezoek je vader 1 a 2 keer per jaar. Jij kan er niets aandoen dat je hier opgegroeid bent en geen werk- of verblijfsvergunning hebt in het land waar je vader woont.
Ik heb het wel gezien vrouwen, het zijn altijd vrouwen, die hun eigen uitzicht op een carriere, gezin en geluk opgeven om voor ouders te zorgen.
Dan zijn de ouders dood en is er niks meer over. Een leeg leven en spijt.
Ik kan me niet voorstellen dat je vader dat zou willen.
Ga naar Nederland en begin te leven. Je ouders hebben je het leven gegeven. En dat hebben ze niet gedaan om het weg te gooien.
Bezoek je vader 1 a 2 keer per jaar. Jij kan er niets aandoen dat je hier opgegroeid bent en geen werk- of verblijfsvergunning hebt in het land waar je vader woont.
maandag 7 november 2011 om 09:49
Wat een moeilijk dilemma inderdaad. Maar ik zou na drie jaar ook voor mezelf kiezen, zeker omdat niet duidelijk is hoe lang het allemaal nog gaat duren.
Zoals Borderwalk zegt: hoe ziet de rest van zijn sociale netwerk eruit? Wie vertrouw je, wie kan hulp bieden, evt. tegen vergoeding? Dan kun jij met een gerust hart in Nederland een leven opbouwen, en zo vaak mogelijk naar hem terugkeren.
Zoals Borderwalk zegt: hoe ziet de rest van zijn sociale netwerk eruit? Wie vertrouw je, wie kan hulp bieden, evt. tegen vergoeding? Dan kun jij met een gerust hart in Nederland een leven opbouwen, en zo vaak mogelijk naar hem terugkeren.
En zo is het toevallig ook nog eens een keer
maandag 7 november 2011 om 10:25
Eerlijk gezegd vind ik het geen dilemma.
Je hebt al drie jaar van je leven opgegeven.
Kies voor jezelf. Ga je eigen leven beginnen en iets opbouwen.
Laat je niet leiden door angst en schuldgevoelens.
De situatie waar je vader zich in bevindt is niet jouw schuld, of verantwoordelijkheid.
Je bevindt je in een onmogelijke situatie. Je kan gewoonweg niet bij je vader blijven. Je hebt geen werk en geen verblijfsvergunning. Je kan daar niet blijven.
Je hebt al drie jaar van je leven opgegeven.
Kies voor jezelf. Ga je eigen leven beginnen en iets opbouwen.
Laat je niet leiden door angst en schuldgevoelens.
De situatie waar je vader zich in bevindt is niet jouw schuld, of verantwoordelijkheid.
Je bevindt je in een onmogelijke situatie. Je kan gewoonweg niet bij je vader blijven. Je hebt geen werk en geen verblijfsvergunning. Je kan daar niet blijven.
maandag 7 november 2011 om 15:15
Bedankt voor alle reacties!
@starshine Het zou niet volloedig met de eerste de beste zijn. Een goede homo-vriend die heeft aangeboden voor mijn papieren (en voor hem voor de schijn) met mij in het "huwlijksbootje" te willen stappen.
@blop Mijn vader zit inmiddels in een verzorgingshuis. Dat scheelt een hoop in de zorgen,
@ntj Nee ik denk niet dat hij zou willen dat ik mijn leven opgeef, maar is dat zo? Dat is steeds de gedachte die mij bekruipt...
We hebben hier geen familie meer, wel een aantal kennissen. Zij zouden best zo nu en dan langs willen gaan maar ook zij hebben natuurlijk hun eigen leven. Dus als er echt iets is -zoals een ziekenhuisopname- dan weet ik niet of ze erbij kunnen zijn. (Zorg in een ziekenhuis komt hier voor een groot deel op de familie neer)
Zijn tijdsbesef wisselt erg. Dat is wel een goed punt trouwens. Een dag wel of niet merkt hij niet meer, maar meer dan een week wel. Misschien moet ik even een paar maanden wachten tot dat minder wordt.
Ik ben ontzettend dankbaar dat ik er voor mijn vader heb kunnen zijn toen hij mij het meest nodig had. Ik doe het zeker niet alleen uit plichtsbesef meer uit liefde.
@stabilo Tja, daar heb je een punt, inderdaad het zijn altijd de vrouwen. Ik denk dat ik voor mezelf een limiet moet zetten.
Ik heb hier ook een fijn sociaal leven en als ik een werkvergunning heb zijn er ook wel carriere mogelijkheden.
Ik denk dat ik nog x maanden kijk of ik hier op een of andere manier een stabiele baan kan krijgen lukt dat niet dan ga ik terug.
Nogmaals bedankt voor het meedenken!
@starshine Het zou niet volloedig met de eerste de beste zijn. Een goede homo-vriend die heeft aangeboden voor mijn papieren (en voor hem voor de schijn) met mij in het "huwlijksbootje" te willen stappen.
@blop Mijn vader zit inmiddels in een verzorgingshuis. Dat scheelt een hoop in de zorgen,
@ntj Nee ik denk niet dat hij zou willen dat ik mijn leven opgeef, maar is dat zo? Dat is steeds de gedachte die mij bekruipt...
We hebben hier geen familie meer, wel een aantal kennissen. Zij zouden best zo nu en dan langs willen gaan maar ook zij hebben natuurlijk hun eigen leven. Dus als er echt iets is -zoals een ziekenhuisopname- dan weet ik niet of ze erbij kunnen zijn. (Zorg in een ziekenhuis komt hier voor een groot deel op de familie neer)
Zijn tijdsbesef wisselt erg. Dat is wel een goed punt trouwens. Een dag wel of niet merkt hij niet meer, maar meer dan een week wel. Misschien moet ik even een paar maanden wachten tot dat minder wordt.
Ik ben ontzettend dankbaar dat ik er voor mijn vader heb kunnen zijn toen hij mij het meest nodig had. Ik doe het zeker niet alleen uit plichtsbesef meer uit liefde.
@stabilo Tja, daar heb je een punt, inderdaad het zijn altijd de vrouwen. Ik denk dat ik voor mezelf een limiet moet zetten.
Ik heb hier ook een fijn sociaal leven en als ik een werkvergunning heb zijn er ook wel carriere mogelijkheden.
Ik denk dat ik nog x maanden kijk of ik hier op een of andere manier een stabiele baan kan krijgen lukt dat niet dan ga ik terug.
Nogmaals bedankt voor het meedenken!
maandag 7 november 2011 om 18:59
Is in Nederland werken en ter plekke, in het land van je vader, samen met je broer extra zorg/gezelschap inkopen een optie? Ik weet niet waar je precies zit maar als het een land is waar de lonen (veel) lager liggen dan is dat misschien financieel wel mogelijk? Moet je wel een betrouwbaar iemand zien te vinden.
Blijft natuurlijk wel het feit dat je hem dan nog maar 2 keer per jaar kunt zien. En of je daarmee kunt leven. Want als je vertrekt en je vader overlijdt dan kun je het niet meer overdoen.
Sterkte. Ik weet hoe moeilijk mantelzorg voor een dementerende ouder kan zijn. En in jouw geval is het nog een graadje erger met dit dilemma erbij.
Blijft natuurlijk wel het feit dat je hem dan nog maar 2 keer per jaar kunt zien. En of je daarmee kunt leven. Want als je vertrekt en je vader overlijdt dan kun je het niet meer overdoen.
Sterkte. Ik weet hoe moeilijk mantelzorg voor een dementerende ouder kan zijn. En in jouw geval is het nog een graadje erger met dit dilemma erbij.