Help ik claim te veel.

Hallo,



Ik (20) heb nu zo'n 7 maanden een relatie met mijn vriend (33). Ik merk echter aan mezelf dat ik in het begin altijd alles wel best vond, maar nu stel ik me zo ontzettend afhankelijk van hem op dat ik, net als nu, mezelf helemaal gek en verdrietig kan maken omdat hij belooft had om te bellen maar dit niet doet.

Ik weet dat hij het druk heeft met werk, maar ik voel me er gewoon zo waardeloos onder omdat dit al de zoveelste keer is dat hij beloofde me terug te bellen maar vervolgens gewoon de telefoon niet opneemt terwijl ik weet dat hij in de auto zit met zijn telefoon bij zich.

Echter moet ik hem hier niet de schuld van geven, ik wil gewoon dat ik me hier overheen kan zetten en hem niet 5 keer ga bellen en ook nog 3 smsjes stuur omdat ik het gewoon echt niet kan hebben dat hij me niet terug heeft gebeld.



Pas ook, maandag is zijn vrije dag en ik had toevallig ook een maandag vrij dus ik wilde graag afspreken maar hij had geen zin want hij was moe.. als je hier gewoon logisch overna denkt is het helemaal niet raar, maar ik kan daar zo onwijs emotioneel van worden en dat wil ik helemaal niet, ik wil hem los kunnen laten en hem de vrijheid geven zoals ik dat de eerste tijd ook kon maar het wordt alleen maar erger omdat hij me voor mijn gevoel al veel te vaak heeft laten zitten door gewoon weg te gaan als ik verdrietig ben, of gewoon 2 dagen niets van zich laat horen, of zoals het eerdere probleem dat hij vaak belooft terug te bellen maar dit zelden doet..(en dan is er ook nog een probleem met alcohol wat ik allemaal precies door heb hoe het zit maar hij niet de waarheid over spreekt, dit gaat echter al beter en hij accepteert mijn hulp want het gaat gewoon echt te ver en hij zegt dat het mijn taak ook is om hem te begrenzen maar speelt wellicht wel mee)

Overdag belt hij me gerust 6 keer, en als ik in de avond sms van wil je me alsjeblief morgen terug bellen krijg ik hem ook gewoon als hij in de auto naar zijn werk zit direct aan de lijn, dat verwart het gewoon voor mij. Als ik dan vraag waarom het dan wel kan is het 'ja sorry ik was het vergeten', maar hoe kan je na zeker 5 keer dat we er een woordenwisseling over hebben gehad nog vergeten? lijkt me eerder een stukje eigenwijzigheid omdat ik zo graag van hem verwacht dat hij gewoon nog even terugbelt om weltrusten te zeggen.. maar hij zei letterlijk net nog 'nu ga ik je echt zo terugbellen want ik weet dat je anders niet slaapt'.. waarom doet ie het dan niet



Als ik bij hem ben zit hij eigenlijk alleen achter zijn computer omdat hij wil genieten van zijn vrije dag, ik wil dan altijd gewoon samen iets doen.. eigenlijk slaap ik al 7 maanden elk weekend bij hem, en hij heeft twee keer bij mij geslapen ivm verjaardag. Nu vroeg ik hem 3 weken terug om eens bij mij te slapen maar dan is hij ineens ziek.. bij hem slapen kan dan wel en dan is hij gewoon fit.. de sfeer bij ons thuis is echt onwijs goed en hij past er goed bij maar ik snap gewoon niet waarom hij niet bij mij wil zijn



Ik hoop hier tips op te doen want dit moet echt niet verder gaan.. het breekt me nu emotioneel op (als ik niet even weltrusten tegen hem gezegd heb en niet weet dat alles goed met hem is dan kan ik gewoon de hele nacht niet slapen en dat gebeurt dus nogal heel erg vaak) en onze relatie krijgt hier ook spanning door

Moest het echt even van me afschrijven

Hij belde net weer even en hij zat er eigenljik behoorlijk doorheen. Hij had vandaag en gisteren niet gedronken en daar geloof ik hem oprecht in. Hij heeft informatie opgezocht om te stoppen met drinken en zich ingeschreven voor een zelfcursus, en als dat niet werkt zegt hij naar een dokter te gaan. Dit is allemaal voor mij ook totaal onverwacht gekomen en natuurlijk weet hij dat ik heel erg met zijn alcoholgebruik zit maar dit heeft hij allemaal op eigen initiatief gezegd, niet omdat ik erom gezeurd heb. Pfew ben echt soort weer heel erg blij even, ik hoop dat we/hij het nu ook nog waar kunnen maken maar hij is al twee dagen nuchter om het zo maar te zeggen dus dat vind ik wel een soort serieuze stap

Ik zei nog op een grappige manier 'als je je volgende vrije dag meer dan 1 8packie bier drinkt dan ga ik je wel heel hard slaan hoor' en zijn antwoord was dat hij nieteens meer wil dat er ook maar één biertje inkomt.. blijkbaar heeft vorig weekend toch soort indruk gemaakt want hij ziet hoeveel verdriet dit me doet en dat heeft hem soort aan het denken gezet en nu ik toon dat ik supertrots op hem ben merk ik ook gelijk aan hem dat dat hem goed doet en daar ben ik blij mee.. dan weet ik ook soort weer wat ik waard ben

Pff had dit echt nooit zo spontaan verwacht maar als we die goede gedachte vast kunnen zien te houden..

Het drankgebruik is gewoon al jaren zo dus ik moet echt niet denken dat het binnen 2 maanden opgelost is maar hij heeft echt duidelijk laten merken dat hij zich ingelezen heeft en kon zelfs specifiek sites noemen waar hij op gekeken heeft dus dat toont ook wel inzet.

bedankt voor de reacties weer!

Ik weet ook niet waarom ik dat laat gebeuren maar mijn wil dat alles goed komt is misschien wel veel te groot en bovendien weet ik dat als ik hem verlaat het alleen maar slechter met hem gaat



Pff vandaag weer niet goed, hij belde om half 6 dattie thuis was, dus ik al blij want ja dat betekend iig dat hij niet ergens heen gaat om te drinken, maar 7 uur belde hij en toen hoorde ik gelijk alweer hoe laat het was..

Hij zei dat hij toch eerlijk wilde zijn dat hij gedronken had en vroeg wat hij kon doen om het goed te maken. Ik zat even in tweestrijd of ik tegen hem moest zeggen dat het goed was dat hij het in ieder geval gemeld had of dat ik mijn eigen mening zou zeggen.. heb voor het laatste gekozen. Hij koos er in eerste instantie al voor om te liegen over dat hij thuis zou zijn omdat hij wist dat ik anders ging zeggen dat het niet goed ging, en vervolgens doodleuk weer verder gaan met drinken. Heb netjes doei gezegt en de telefoon maar gewoon opgehangen en gesmst dat hij voorlopig niks hoeft te laten horen.

Echt ik was zo blij toen hij zei wat aan het probleem te willen doen, maar nu enkele dagen later gewoon in exact hetzelfde patroon vallen is eigenlijk een soort dubbele klap.

Heb besloten dit weekend lekker uit te gaan met mijn vrienden, tijd om aan mezelf te denken. Mijn initiatief is op, ik sta psygisch al niet sterk en dan krijg ik ook nog eens de problemen van een ander op mijn dak

Nee was ook te mooi om waar te zijn

Vanmorgen heb ik iets gedaan wat absoluut niet goed te praten is, maar hij was ff weg en toen heb ik zijn verzonden berichten gelezen en ik ben nu echt even kapot..

Onder een valse naam smst ie naar hoeren, maakt afspraken in de avond en 's ochtends smst ie mij weer met een super lief berichtje

Ik voel me zo ontzettend genaait, hij kwam de slaapkamer weer binnen lopen en toen noemde ik hem bij zijn neppe naam, doet ie vervolgens alsof hij van niks weet dus ik gooi die telefoon naar hem toe met erop nog het bericht dat hij dr weleens lekker sletterig zal gaan behandelen en vervolgens word ie boos op mij omdat ik in zijn telefoon gekeken heb



Hij beweerde dat zijn ex via iemand anders aan zijn telefoon nummer was gekomen, omdat ik het niet vertrouwde wilde ik alleen dat zien of het echt zo was en dan dit.. ik had het gelijk moeten weten.. zo stom om je eigen gevoel zo lang te negeren omdat je iemand wil helpen en achteraf weet ik het al gewoon vanaf dag 1

Ik weet het.. klinkt misschien stom maar voor mijn verjaardag was het al een wonder dat hij er uberhaubt was, laat staan dat iets liefs kon verwachten, maar 6 dagen later is hij wel bereid om op een doordeweeksedag s avonds af te spreken voor betaalde seks

Echt jullie hebben gewoon gelijk gehad nu is het tijd om verder te gaan, hij blijft wel smsen dat hij van me houd en dat hij alleen maar heeft gesmst maar niks heeft gedaan maar als je letterlijk smst dat je op de locatie aan bent gekomen is dat gewoon bullshit.. hij zou ook gewoon toe kunnen geven dat ie keihard betrapt is maar hij blijft gewoon doorliegen dat het allemaal niet echt gebeurt is en dat ik alleen maar degene ben voor hem en dat we gaan trouwen

Eigenlijk denk ik dat hij serieus een of andere stoornis heeft of iets want als we altijd langs een bepaalde plek reden was ie altijd helemaal enthousiast dat als we gingen trouwen daar de fotos gemaakt zouden worden en blabla maar toch dit weer.

Gekkigheid allemaal, maar jullie hebben gelijk ik moet nu even heel sterk zijn en hopen dat mijn vertrouwen in de manheid nog terug komt maar dan ben ik wel beter af

Zucht gaat weer lekker.. heb me toch maar weer aan hem toegegeven, en ik heb gewoon alles wat hij liegt gewoon precies door en toch pik ik het.. echt ik snap mezelf gewoon niet meer

k zit er over te denken om serieus hulp te zoeken want ik snap gewoon echt niet waar ik mee bezig ben, waarom zou ik me keer op keer zo laten bedonderen

Ik heb gezien hoe hij anderen kan manipuleren en ik heb gewoon geen enkele reden om te denken dat hij dit niet bij mij zou doen en toch heb ik bij alles gewoon zoiets van het zal wel misschien gaat ie echt ooit van me houden.. 'k wist niet dat ik zo onzeker kon zijn

Dat is juist het punt ik weet gewoon precies dat ik keihard bedonderd word, heb ook bij lange na niet alles verteld op dit forum, en ik laat het gewoon gebeuren

Als ik alles zo terug lees is alles me nog veel duidelijker maar dan belt ie ineens weer en ik natuurlijk weer opnemen en dan voel ik me weer goed alsof er niks aan de hand is, probleem is dat zodra hij ophangt alles twintig keer zo erg terug komt, heb vannacht ook geen oog dicht gedaan omdat ik continu zit te denken wat hij gisterenavond nu wel echt heeft gedaan aangezien zijn verhaal onmogelijk kan kloppen



En bij wie zoek ik dan weer troost? Ik kan gewoon bij mn vriendinnen aankloppen maar ik ga naar hem..