Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
vrijdag 25 november 2011 om 18:46
@Kunstje,
@Silencer, gesprek ging ok. Verder niet over 'ons' gehad, alhoewel we allebei lijken te twijfelen of we wel scheiden willen. Het enige dat we erover hebben gezegd, is dat het we onderwerp voorlopig laten rusten en pas in jan/feb (als we weer een beetje tot rust zijn gekomen) financiele zaken gaan afronden.
We hebben met zoon gesproken samen, moeilijk.
Ook moeilijk dat vandaag na gesprek met lk blijkt dat jongste het ook heel slecht doet momenteel; hele slechte cijfers op alle gebieden, snel huilen/overstuur in de klas. Heb zo gehuild vanmiddag, vind dit echt het allerergste van alles. Ga hier morgen met bijna-ex over praten (heb morgen dansfeest met vriendin, bijna-ex is dan hier).
Denk dat ik bijna-ex ga voorstellen om 'zijn dag' (de dinsdag) en om het weekend hier heen te komen en dat ik dan in zijn flatje ga zitten. Wil het de kinderen (vooral jongste, die bangig is in onbekende omstandigheden en veel structuur en vertrouwdheid nodig heeft) niet aandoen om in een voorlopig nog kalig flatje te moeten slapen elke keer. Alhoewel het me afschuwelijk lijkt, ga ik liever zelf daar zitten dan en laat hen in hun vertrouwde omgeving.
Ga me de komende periode alleen nog maar op de kids storten, laat hem zijn ding maar doen ik ga me er niet meer mee bezighouden; de kids zijn het allerbelangrijkste en die hebben me nodig nu. De rest komt later wel.
@Silencer, gesprek ging ok. Verder niet over 'ons' gehad, alhoewel we allebei lijken te twijfelen of we wel scheiden willen. Het enige dat we erover hebben gezegd, is dat het we onderwerp voorlopig laten rusten en pas in jan/feb (als we weer een beetje tot rust zijn gekomen) financiele zaken gaan afronden.
We hebben met zoon gesproken samen, moeilijk.
Ook moeilijk dat vandaag na gesprek met lk blijkt dat jongste het ook heel slecht doet momenteel; hele slechte cijfers op alle gebieden, snel huilen/overstuur in de klas. Heb zo gehuild vanmiddag, vind dit echt het allerergste van alles. Ga hier morgen met bijna-ex over praten (heb morgen dansfeest met vriendin, bijna-ex is dan hier).
Denk dat ik bijna-ex ga voorstellen om 'zijn dag' (de dinsdag) en om het weekend hier heen te komen en dat ik dan in zijn flatje ga zitten. Wil het de kinderen (vooral jongste, die bangig is in onbekende omstandigheden en veel structuur en vertrouwdheid nodig heeft) niet aandoen om in een voorlopig nog kalig flatje te moeten slapen elke keer. Alhoewel het me afschuwelijk lijkt, ga ik liever zelf daar zitten dan en laat hen in hun vertrouwde omgeving.
Ga me de komende periode alleen nog maar op de kids storten, laat hem zijn ding maar doen ik ga me er niet meer mee bezighouden; de kids zijn het allerbelangrijkste en die hebben me nodig nu. De rest komt later wel.
vrijdag 25 november 2011 om 20:49
quote:hova schreef op 25 november 2011 @ 18:46:
@Kunstje,
@Silencer, gesprek ging ok. Verder niet over 'ons' gehad, alhoewel we allebei lijken te twijfelen of we wel scheiden willen. Het enige dat we erover hebben gezegd, is dat het we onderwerp voorlopig laten rusten en pas in jan/feb (als we weer een beetje tot rust zijn gekomen) financiele zaken gaan afronden.
We hebben met zoon gesproken samen, moeilijk.
Ook moeilijk dat vandaag na gesprek met lk blijkt dat jongste het ook heel slecht doet momenteel; hele slechte cijfers op alle gebieden, snel huilen/overstuur in de klas. Heb zo gehuild vanmiddag, vind dit echt het allerergste van alles. Ga hier morgen met bijna-ex over praten (heb morgen dansfeest met vriendin, bijna-ex is dan hier).
Denk dat ik bijna-ex ga voorstellen om 'zijn dag' (de dinsdag) en om het weekend hier heen te komen en dat ik dan in zijn flatje ga zitten. Wil het de kinderen (vooral jongste, die bangig is in onbekende omstandigheden en veel structuur en vertrouwdheid nodig heeft) niet aandoen om in een voorlopig nog kalig flatje te moeten slapen elke keer. Alhoewel het me afschuwelijk lijkt, ga ik liever zelf daar zitten dan en laat hen in hun vertrouwde omgeving.
Ga me de komende periode alleen nog maar op de kids storten, laat hem zijn ding maar doen ik ga me er niet meer mee bezighouden; de kids zijn het allerbelangrijkste en die hebben me nodig nu. De rest komt later wel.
Lieve Hova
Lijkt het je niet beter dat de kinderen weten waar ze nu aan toe zijn.
Dus, pappa en ik gaan scheiden, om het weekend zijn jullie bij pappa in de flat en de feestdagen worden apart gevierd.
Jammer, dan is het maar een kaal flatje, als je nu weer je bijna ex helpt om het hem zo gemakkelijk mogelijk te maken, dan blijft hij de rest van je leven een rondje om je heen dansen.
Het is allemaal zo halfslachtig bij jullie, dit loopt nu al ruim een jaar, geen wonder dat de kids er niets meer van snappen.
@Kunstje,
@Silencer, gesprek ging ok. Verder niet over 'ons' gehad, alhoewel we allebei lijken te twijfelen of we wel scheiden willen. Het enige dat we erover hebben gezegd, is dat het we onderwerp voorlopig laten rusten en pas in jan/feb (als we weer een beetje tot rust zijn gekomen) financiele zaken gaan afronden.
We hebben met zoon gesproken samen, moeilijk.
Ook moeilijk dat vandaag na gesprek met lk blijkt dat jongste het ook heel slecht doet momenteel; hele slechte cijfers op alle gebieden, snel huilen/overstuur in de klas. Heb zo gehuild vanmiddag, vind dit echt het allerergste van alles. Ga hier morgen met bijna-ex over praten (heb morgen dansfeest met vriendin, bijna-ex is dan hier).
Denk dat ik bijna-ex ga voorstellen om 'zijn dag' (de dinsdag) en om het weekend hier heen te komen en dat ik dan in zijn flatje ga zitten. Wil het de kinderen (vooral jongste, die bangig is in onbekende omstandigheden en veel structuur en vertrouwdheid nodig heeft) niet aandoen om in een voorlopig nog kalig flatje te moeten slapen elke keer. Alhoewel het me afschuwelijk lijkt, ga ik liever zelf daar zitten dan en laat hen in hun vertrouwde omgeving.
Ga me de komende periode alleen nog maar op de kids storten, laat hem zijn ding maar doen ik ga me er niet meer mee bezighouden; de kids zijn het allerbelangrijkste en die hebben me nodig nu. De rest komt later wel.
Lieve Hova
Lijkt het je niet beter dat de kinderen weten waar ze nu aan toe zijn.
Dus, pappa en ik gaan scheiden, om het weekend zijn jullie bij pappa in de flat en de feestdagen worden apart gevierd.
Jammer, dan is het maar een kaal flatje, als je nu weer je bijna ex helpt om het hem zo gemakkelijk mogelijk te maken, dan blijft hij de rest van je leven een rondje om je heen dansen.
Het is allemaal zo halfslachtig bij jullie, dit loopt nu al ruim een jaar, geen wonder dat de kids er niets meer van snappen.
vrijdag 25 november 2011 om 21:34
Lees nog altijd mee Hova. En herken zó goed de pijn, de woede en de onmacht die je voelt wanneer je ziet/hoort/voelt dat je kinderen hieronder lijden. Het maakt je ziedend en - in mijn geval - helaas ben je vaak machteloos en kun je weinig tot niets. Niet veel anders dan proberen te redden wat er te redden valt. Je kind opvangen, troosten en er voor ze zijn.
Ook ik heb ontelbare keren ervaren hoe mijn ex willens en wetens bezig is ons kind tegen mij op te zetten. Hij deinst er geen moment voor terug om ons kind (nu bijna 7, maar is al 3 jaar lang zijn 'munitie' om mij te raken) in te zetten, hem te vertellen hoe slecht mama is, wat ik papa heb aangedaan (in ex zijn ogen) en dat hij hem later wel zal vertellen hoe mama 'echt' is. (Rechtstreekse uitwerking van dit gedrag was dat mijn zoontje laatst vertelde dat hij soms bang is om 'groot' te worden 'omdat papa mij dan gaat vertellen hoe jij echt bent'...
). Echt, de meest bizarre, walgelijke dingen passeren hier nog altijd de revue en ik sta volkomen machteloos. Het snijdt me door mijn ziel. Natuurlijk raakt het mijzelf ook, maar gelukkig lukt het me steeds beter om hier afstand van te nemen. Maar als ik zie wat de uitwerking van zijn gedrag op ons kind is, dan kan ik echt letterlijk in tranen uitbarsten. Zó erg vind ik het voor hem, mijn kleine ventje. Die hier niets, maar dan ook helemaal niets aan kan doen.
Zodra ik ex aanspreek op zijn gedrag wordt zijn gedrag richting zoon nóg erger en wordt hij tevens agressief en dreigend naar mij. Ontelbare keren met politie, AMK, en andere instanties over gesproken, maar het brengt me niks. We hebben samen het gezag over hem en alles wat ik probeer: het blijft mijn woord tegen dat van hem. En degene die er het meest onder lijd is zoonlief.
Maar dat je gék wordt van radeloosheid, van machteloosheid, van opgekropte woede en frustratie wanneer je de pijn en het verdriet bij je kinderen ziet, dat herken ik helemaal!!
Ik heb op enig moment geleerd dat het enige wat ik kan doen is: verantwoording nemen voor mijn deel van de opvoeding, Dat is het enige waar ik invloed op heb. Wat ex doet, daar ben ik niet verantwoordelijk voor en heb ik ook geen invloed op.
Ik weet voor mezelf dat ik naar eer en geweten kan zeggen dat ik mijn kind alle mogelijke liefde en toewijding geef die ik te geven heb. Ik hou hem heel bewust uit de strijd met zijn vader en van mij zal hij nooit een kwaad woord horen over hem. En wat zijn vader doet, dat moet hij zelf weten. Ik kan alleen maa rmijn eigen ding doen.
Ik hoop dat jij dit ook kunt gaan zien/voelen. Hoe moeilijk het vaak ook is.....
Ook ik heb ontelbare keren ervaren hoe mijn ex willens en wetens bezig is ons kind tegen mij op te zetten. Hij deinst er geen moment voor terug om ons kind (nu bijna 7, maar is al 3 jaar lang zijn 'munitie' om mij te raken) in te zetten, hem te vertellen hoe slecht mama is, wat ik papa heb aangedaan (in ex zijn ogen) en dat hij hem later wel zal vertellen hoe mama 'echt' is. (Rechtstreekse uitwerking van dit gedrag was dat mijn zoontje laatst vertelde dat hij soms bang is om 'groot' te worden 'omdat papa mij dan gaat vertellen hoe jij echt bent'...
). Echt, de meest bizarre, walgelijke dingen passeren hier nog altijd de revue en ik sta volkomen machteloos. Het snijdt me door mijn ziel. Natuurlijk raakt het mijzelf ook, maar gelukkig lukt het me steeds beter om hier afstand van te nemen. Maar als ik zie wat de uitwerking van zijn gedrag op ons kind is, dan kan ik echt letterlijk in tranen uitbarsten. Zó erg vind ik het voor hem, mijn kleine ventje. Die hier niets, maar dan ook helemaal niets aan kan doen.Zodra ik ex aanspreek op zijn gedrag wordt zijn gedrag richting zoon nóg erger en wordt hij tevens agressief en dreigend naar mij. Ontelbare keren met politie, AMK, en andere instanties over gesproken, maar het brengt me niks. We hebben samen het gezag over hem en alles wat ik probeer: het blijft mijn woord tegen dat van hem. En degene die er het meest onder lijd is zoonlief.
Maar dat je gék wordt van radeloosheid, van machteloosheid, van opgekropte woede en frustratie wanneer je de pijn en het verdriet bij je kinderen ziet, dat herken ik helemaal!!
Ik heb op enig moment geleerd dat het enige wat ik kan doen is: verantwoording nemen voor mijn deel van de opvoeding, Dat is het enige waar ik invloed op heb. Wat ex doet, daar ben ik niet verantwoordelijk voor en heb ik ook geen invloed op.
Ik weet voor mezelf dat ik naar eer en geweten kan zeggen dat ik mijn kind alle mogelijke liefde en toewijding geef die ik te geven heb. Ik hou hem heel bewust uit de strijd met zijn vader en van mij zal hij nooit een kwaad woord horen over hem. En wat zijn vader doet, dat moet hij zelf weten. Ik kan alleen maa rmijn eigen ding doen.
Ik hoop dat jij dit ook kunt gaan zien/voelen. Hoe moeilijk het vaak ook is.....
vrijdag 25 november 2011 om 21:38
Pfff....zit weer even diep...hij liegt gewoon keihard in mn gezicht...terwijl ze al geintroduceerd is bij vrienden, rest kan ik niet vertellen hier wegens herkenbaarheid maar mennnn hoe kun je dat doen? Waarom in godsnaam? Waarom niet gewoon eerlijk zijn? Heb ik daar geen recht op? Dit verdien ik niet...ik ga proberen te slapen...iedereen sterkte...
vrijdag 25 november 2011 om 21:50
@tascha, klinkt ellendig en Oneerlijk. Dikke knuffel, meis, hoop dat je een beetje slaapt.
@rhodos, hier is geen sprake van een strijd over de rug van de kids hoor, dan heb je me verkeerd begrepen. We praten nooit negatief tegen de kids over en met elkaar en dat hebben we afgesproken zo te houden.
@abby, kids hier laten met bijna-ex is keuze voor hen, heeft niets met het mijn ex 'makkelijk'' maken te maken Denk dat dat het zelfs lastiger voor hem is, want dan moet ik ook die weekenden in zijn flat blijven. Ik denk alleen dat het een rustigere oplossing voor kids is, zeker nu we nog geen geld hebben om daar mooie kamers voor de kids in te richten.
Heb er ergens over gelezen; dat kids in het huis blijven en ouders van plek wisselen. Lijkt me, iig voorlopig zolang het daar nog niet goed is ingericht, voor de kids wel een fijne oplossing.
@rhodos, hier is geen sprake van een strijd over de rug van de kids hoor, dan heb je me verkeerd begrepen. We praten nooit negatief tegen de kids over en met elkaar en dat hebben we afgesproken zo te houden.
@abby, kids hier laten met bijna-ex is keuze voor hen, heeft niets met het mijn ex 'makkelijk'' maken te maken Denk dat dat het zelfs lastiger voor hem is, want dan moet ik ook die weekenden in zijn flat blijven. Ik denk alleen dat het een rustigere oplossing voor kids is, zeker nu we nog geen geld hebben om daar mooie kamers voor de kids in te richten.
Heb er ergens over gelezen; dat kids in het huis blijven en ouders van plek wisselen. Lijkt me, iig voorlopig zolang het daar nog niet goed is ingericht, voor de kids wel een fijne oplossing.
vrijdag 25 november 2011 om 22:45
quote:hova schreef op 25 november 2011 @ 21:50:
@tascha, klinkt ellendig en Oneerlijk. Dikke knuffel, meis, hoop dat je een beetje slaapt.
@rhodos, hier is geen sprake van een strijd over de rug van de kids hoor, dan heb je me verkeerd begrepen. We praten nooit negatief tegen de kids over en met elkaar en dat hebben we afgesproken zo te houden.
@abby, kids hier laten met bijna-ex is keuze voor hen, heeft niets met het mijn ex 'makkelijk'' maken te maken Denk dat dat het zelfs lastiger voor hem is, want dan moet ik ook die weekenden in zijn flat blijven. Ik denk alleen dat het een rustigere oplossing voor kids is, zeker nu we nog geen geld hebben om daar mooie kamers voor de kids in te richten.
Heb er ergens over gelezen; dat kids in het huis blijven en ouders van plek wisselen. Lijkt me, iig voorlopig zolang het daar nog niet goed is ingericht, voor de kids wel een fijne oplossing.
Ik vind de manier waarop jij en bijna exman met deze "proef" scheiding omgaan, ontzettend verwarrend voor de kinderen en sorry dat ik het zeg, maar jou twijfelachtige gedrag over het afgelopen jaar maakt het naar mijn inziens extra moeilijk voor de kinderen.
Er is hier al zoveel advies gegeven wbt het vieren van de feestdagen, maar toch schijnt dat bij jou niet door de dringen. Beste Hova ik denk gewoon dat jij te lief bent.
@tascha, klinkt ellendig en Oneerlijk. Dikke knuffel, meis, hoop dat je een beetje slaapt.
@rhodos, hier is geen sprake van een strijd over de rug van de kids hoor, dan heb je me verkeerd begrepen. We praten nooit negatief tegen de kids over en met elkaar en dat hebben we afgesproken zo te houden.
@abby, kids hier laten met bijna-ex is keuze voor hen, heeft niets met het mijn ex 'makkelijk'' maken te maken Denk dat dat het zelfs lastiger voor hem is, want dan moet ik ook die weekenden in zijn flat blijven. Ik denk alleen dat het een rustigere oplossing voor kids is, zeker nu we nog geen geld hebben om daar mooie kamers voor de kids in te richten.
Heb er ergens over gelezen; dat kids in het huis blijven en ouders van plek wisselen. Lijkt me, iig voorlopig zolang het daar nog niet goed is ingericht, voor de kids wel een fijne oplossing.
Ik vind de manier waarop jij en bijna exman met deze "proef" scheiding omgaan, ontzettend verwarrend voor de kinderen en sorry dat ik het zeg, maar jou twijfelachtige gedrag over het afgelopen jaar maakt het naar mijn inziens extra moeilijk voor de kinderen.
Er is hier al zoveel advies gegeven wbt het vieren van de feestdagen, maar toch schijnt dat bij jou niet door de dringen. Beste Hova ik denk gewoon dat jij te lief bent.
vrijdag 25 november 2011 om 23:19
Ik vind ook dat Hova nog te lief is voor haar man en ik begrijp het wel maar toch is het niet goed voor jou niet en voor je kinderen ook niet.
Je worsteld al zo lang en ik denk dat hij niet wil scheiden omdat het hem veel geld zal kosten en hij doet toch wel wat hij in zijn hoofd heeft.
En ook niet voor de kinderen in zijn flatje gaan,dat is pappa zijn huis en daar gaan ze het weekend heen en het zal wennen zijn voor ze maar het is niet anders.
En het vertrouwen is al zo lang weg Hova dat blijft altijd aan je knagen als je besluit om niet te scheiden,zo wil je toch niet leven,leven met het bedrog en alle leugens.
Ik kon het niet en wou het beslist ook niet ondanks dat mijn ex,niet wou scheiden omdat hij nog van mij hield.
Maar ik laat mij niet langer voorliegen en bedriegen daar heb ik teveel eigenwaarde voor.
Ben nu een jaar alleen en het was verschrikkelijk moeilijk na een lang huwelijk van 41 jaar,maar ben blij dat ik ervan af ben en ik mij weer redelijk gelukkig voel.
En dat ga jij en de andere vrouwen die hier meeschrijven ook weer worden en julllie zijn denk ik allemaal een stuk jonger dan ik ben.
En daarom Hova knopen doorhakken en niet meer zo twijfelen.
Omdat je ergens nog van hem houd heel begrijpelijk hoor want op een of andere manier houd ik ook nog van mijn ex,en als ik wil kunnen we weer bij elkaar zijn.
Voor mij geen denken aan ik voel mij nu vrij en geen knoop meer in mijn maag.
Maar moeilijk is het en blijft het maar je gaat het redden dat weet ik zeker.
Je worsteld al zo lang en ik denk dat hij niet wil scheiden omdat het hem veel geld zal kosten en hij doet toch wel wat hij in zijn hoofd heeft.
En ook niet voor de kinderen in zijn flatje gaan,dat is pappa zijn huis en daar gaan ze het weekend heen en het zal wennen zijn voor ze maar het is niet anders.
En het vertrouwen is al zo lang weg Hova dat blijft altijd aan je knagen als je besluit om niet te scheiden,zo wil je toch niet leven,leven met het bedrog en alle leugens.
Ik kon het niet en wou het beslist ook niet ondanks dat mijn ex,niet wou scheiden omdat hij nog van mij hield.
Maar ik laat mij niet langer voorliegen en bedriegen daar heb ik teveel eigenwaarde voor.
Ben nu een jaar alleen en het was verschrikkelijk moeilijk na een lang huwelijk van 41 jaar,maar ben blij dat ik ervan af ben en ik mij weer redelijk gelukkig voel.
En dat ga jij en de andere vrouwen die hier meeschrijven ook weer worden en julllie zijn denk ik allemaal een stuk jonger dan ik ben.
En daarom Hova knopen doorhakken en niet meer zo twijfelen.
Omdat je ergens nog van hem houd heel begrijpelijk hoor want op een of andere manier houd ik ook nog van mijn ex,en als ik wil kunnen we weer bij elkaar zijn.
Voor mij geen denken aan ik voel mij nu vrij en geen knoop meer in mijn maag.
Maar moeilijk is het en blijft het maar je gaat het redden dat weet ik zeker.
vrijdag 25 november 2011 om 23:48
@abby, dat is precies wat het is: advies! Gegeven met de beste bedoelingen, maar ook gekleurd door eigen ervaringen. En het staat mij vrij het wel of niet op te volgen. Er zijn onderzoeken waaruit blijkt dat met elkaar om blijven gaan juist beter is voor de kinderen, dus misschien geldt dat ook voor ons. Wij hebben er een goed voorbeeld bij, want mijn schoonzus en haar ex doen nog steeds dingen samen met de kids en vieren verjaardagen en feesten ook nog steeds samen (inmiddels met nieuwe partners) en ik kan niet anders zeggen dan dat hun kids er heel erg wel bij varen!
Zou het zoveel beter zijn voor de kids als wij elkaar alleen nog bij de deur begroeten bij het afleveren van de kids? Ik betwijfel het en mijn bijna-ex ook trouwens.
Overigens was MIJN gedrag zeker niet twijfelachtig het afgelopen jaar, ik ben er altijd zeker van geweest dat ik met hem verder wilde. Tot ik hem er een maand geleden uitzette omdat HIJ weer opnieuw ging/bleef twijfelen.
@remix, het idee van de kids hier blijven vind ik belangrijk voor jongste. Het is een kind dat slecht tegen wisselende en onbekende situaties kan en echt haar vertrouwde omgeving en structuur nodig heeft. Deze situatie heeft haar al een klap gegeven, om nu ook meteen de leefsituatie zo rigoureus te veranderen voelt niet goed. Dat zou misschien beter geleidelijk kunnen.
Zo gek is het idee niet, het schijnt 'de nieuwe manier' van leven na een scheiding te zijn: niet de kinderen wisselen steeds van huis, maar de ouders. Het kan net zoveel duidelijkheid en structuur geven als de kids van huis laten wisselen: het is duidelijk dat die en die dag papa er is en de andere dagen mama. Papa en mama zijn er alleen nooit (of zelden) tegelijk. Het is alleen vriendelijker voor de kids omdat zij zelf hun eigen omgeving houden en de ouders zich aanpassen. In 'normale' gescheiden gezinnen moeten de kinderen zich steeds maar aanpassen.
Het gaat volgens mij alleen niet meer werken als er door een van de ouders samengewoond gaat willen worden met een nieuwe partner.
Zou het zoveel beter zijn voor de kids als wij elkaar alleen nog bij de deur begroeten bij het afleveren van de kids? Ik betwijfel het en mijn bijna-ex ook trouwens.
Overigens was MIJN gedrag zeker niet twijfelachtig het afgelopen jaar, ik ben er altijd zeker van geweest dat ik met hem verder wilde. Tot ik hem er een maand geleden uitzette omdat HIJ weer opnieuw ging/bleef twijfelen.
@remix, het idee van de kids hier blijven vind ik belangrijk voor jongste. Het is een kind dat slecht tegen wisselende en onbekende situaties kan en echt haar vertrouwde omgeving en structuur nodig heeft. Deze situatie heeft haar al een klap gegeven, om nu ook meteen de leefsituatie zo rigoureus te veranderen voelt niet goed. Dat zou misschien beter geleidelijk kunnen.
Zo gek is het idee niet, het schijnt 'de nieuwe manier' van leven na een scheiding te zijn: niet de kinderen wisselen steeds van huis, maar de ouders. Het kan net zoveel duidelijkheid en structuur geven als de kids van huis laten wisselen: het is duidelijk dat die en die dag papa er is en de andere dagen mama. Papa en mama zijn er alleen nooit (of zelden) tegelijk. Het is alleen vriendelijker voor de kids omdat zij zelf hun eigen omgeving houden en de ouders zich aanpassen. In 'normale' gescheiden gezinnen moeten de kinderen zich steeds maar aanpassen.
Het gaat volgens mij alleen niet meer werken als er door een van de ouders samengewoond gaat willen worden met een nieuwe partner.
zaterdag 26 november 2011 om 00:00
Zo dapper was het niet, had hem vanavond bijna gesmeekt om toch hier te blijven. Morgen vertrekt hij dus echt met zijn spullen. Vanavond zoon verteld, was uiteraard geschokt. Ik geloof nog steeds niet dat het echt zo ver is, dat het afgelopen is. Hij zegt dat hij nog steeds het meeste van mij houdt, maar met haar verder wil. Wat moet ik daar nu mee?
De tranen vloeien vandaag rijkelijk. Ze moeten toch wel een keer op zijn. Welterusten voor degenen die al kunnen slapen.
De tranen vloeien vandaag rijkelijk. Ze moeten toch wel een keer op zijn. Welterusten voor degenen die al kunnen slapen.
zaterdag 26 november 2011 om 00:01
quote:hova schreef op 25 november 2011 @ 18:46:
alhoewel we allebei lijken te twijfelen of we wel scheiden willen. .
Pas je op dat je er niet intrapt.
De enige winnaar bij niet scheiden is hij omdat hij
dan allerei praktische zaken niet hoeft op te lossen.
Nu was het de 15 jaar jongere collega die hem maar
liefst 12 maanden laat (hij doet het nog steeds) twijfelen.
Wordt zij het niet dan treft hij een ander en sta je alsnog
met lege handen.
alhoewel we allebei lijken te twijfelen of we wel scheiden willen. .
Pas je op dat je er niet intrapt.
De enige winnaar bij niet scheiden is hij omdat hij
dan allerei praktische zaken niet hoeft op te lossen.
Nu was het de 15 jaar jongere collega die hem maar
liefst 12 maanden laat (hij doet het nog steeds) twijfelen.
Wordt zij het niet dan treft hij een ander en sta je alsnog
met lege handen.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
zaterdag 26 november 2011 om 00:04
@gijs, die twijfel is ook niet uitgesproken hoor! Maar ik merk het aan de dingen die hij zegt. Ik hou mijn twijfel voor me, weet niet of ik er ooit volledig àchter zal staan. Maar het is verstandelijk gezien nu de beste keuze en ik blijf erachter staan. Ik zie hem nl nu niet ineens terug veranderen in die liefdevolle man die ik 20 jaar had. Die utopie heb ik losgelaten.
zaterdag 26 november 2011 om 00:08
zaterdag 26 november 2011 om 00:09
quote:hollebollegijs schreef op 26 november 2011 @ 00:01:
[...]
Pas je op dat je er niet intrapt.
De enige winnaar bij niet scheiden is hij omdat hij
dan allerei praktische zaken niet hoeft op te lossen.
Nu was het de 15 jaar jongere collega die hem maar
liefst 12 maanden laat (hij doet het nog steeds) twijfelen.
Wordt zij het niet dan treft hij een ander en sta je alsnog
met lege handen.
Gijs, Hova wil het liefst terug naar hoe het was en grijpt iedere strohalm en excuus aan, begrijpelijk.
Ik vind het zo sneu voor de kinderen, dit heen en weer getrek en getwijfel.
[...]
Pas je op dat je er niet intrapt.
De enige winnaar bij niet scheiden is hij omdat hij
dan allerei praktische zaken niet hoeft op te lossen.
Nu was het de 15 jaar jongere collega die hem maar
liefst 12 maanden laat (hij doet het nog steeds) twijfelen.
Wordt zij het niet dan treft hij een ander en sta je alsnog
met lege handen.
Gijs, Hova wil het liefst terug naar hoe het was en grijpt iedere strohalm en excuus aan, begrijpelijk.
Ik vind het zo sneu voor de kinderen, dit heen en weer getrek en getwijfel.
zaterdag 26 november 2011 om 00:12
Abby, snap jij nou echt niet dat die twijfel in mijn hoofd zit? Ik uit hem hier, maar niet tegenover mijn kids. De kids weten dat we gaan scheiden, we leven al gescheiden maar doen sommige dingen samen (al dan niet voorlopig).
Jouw mening is geen feit hoor, slechts een mening gekleurd door ervaringen. Wij hebben andere ervaringen om ons heen gezien en hopen het zo te kunnen doen.
Jouw mening is geen feit hoor, slechts een mening gekleurd door ervaringen. Wij hebben andere ervaringen om ons heen gezien en hopen het zo te kunnen doen.
zaterdag 26 november 2011 om 00:20
quote:hova schreef op 26 november 2011 @ 00:12:
Abby, snap jij nou echt niet dat die twijfel in mijn hoofd zit? Ik uit hem hier, maar niet tegenover mijn kids. De kids weten dat we gaan scheiden, we leven al gescheiden maar doen sommige dingen samen (al dan niet voorlopig).
Jouw mening is geen feit hoor, slechts een mening gekleurd door ervaringen. Wij hebben andere ervaringen om ons heen gezien en hopen het zo te kunnen doen.
Jij moet het regelen, dus doe het op de manier waar jij je goed bij voelt.
Welterusten
Abby, snap jij nou echt niet dat die twijfel in mijn hoofd zit? Ik uit hem hier, maar niet tegenover mijn kids. De kids weten dat we gaan scheiden, we leven al gescheiden maar doen sommige dingen samen (al dan niet voorlopig).
Jouw mening is geen feit hoor, slechts een mening gekleurd door ervaringen. Wij hebben andere ervaringen om ons heen gezien en hopen het zo te kunnen doen.
Jij moet het regelen, dus doe het op de manier waar jij je goed bij voelt.
Welterusten
zaterdag 26 november 2011 om 00:22
Hova, je moet het ook doen op jouw manier, hoewel ik de reacties op zich ook wel begrijp. Maar zoals al eerder is opgemerkt, iedereen reageert ook vanuit eigen referentiekader/ervaringen.
Het is aan jou om ervan op te pakken waar jij iets mee kan.
Een andere kijk op dingen is niets mis mee, doe er je voordeel mee maar blijf jezelf, doe wat bij jou past en waar jij je het 'best' bij voelt..
Ik kan me zo goed voorstellen dat je het voor de kinderen iets makkelijker wilt maken door zelf te wisselen en hen in het vertrouwde huis te laten.
Of dat op de lange duur werkt betwijfel ik, want je moet zelf op een gegeven moment ook verder met je leven en dat wordt toch wel lastig als je dus in elkaars huis verblijft, dat lijkt mij tenminste, ik heb er geen ervaring mee.
Maar heb ook in het begin allerlei constructies overwogen.
Want stel dat je in zijn fatje sporen aantreft, of denkt aan te trefen van vrouwelijk bezoek bijvoorbeeld.
Je slaapt dan misschien wel in elkaars bed, je zit in elkaars privedomein..
Je eigen privacy komt op een bepaald moment in het geding kan ik me zo voorstellen.
Maar als overgang lijkt het me echt niet zo heel raar hoor.
Ik ben verhuist en mijn ex woont nog in ous oude huis, maar mijn huis voelt als thuis vertelt mijn dochter mij. Het thuisgevoel zit hem niet eens in het huis zelf, maar toch meer in de situatie, de mensen en de sfeer die er is.
Heb vertrouwen in jezelf, niemand zal ooit kunnen eweren dat jij ondoordachte beslissingen hebt genomen.
Voor jou en de andere dames hier een dikke knuffel.
Het is aan jou om ervan op te pakken waar jij iets mee kan.
Een andere kijk op dingen is niets mis mee, doe er je voordeel mee maar blijf jezelf, doe wat bij jou past en waar jij je het 'best' bij voelt..
Ik kan me zo goed voorstellen dat je het voor de kinderen iets makkelijker wilt maken door zelf te wisselen en hen in het vertrouwde huis te laten.
Of dat op de lange duur werkt betwijfel ik, want je moet zelf op een gegeven moment ook verder met je leven en dat wordt toch wel lastig als je dus in elkaars huis verblijft, dat lijkt mij tenminste, ik heb er geen ervaring mee.
Maar heb ook in het begin allerlei constructies overwogen.
Want stel dat je in zijn fatje sporen aantreft, of denkt aan te trefen van vrouwelijk bezoek bijvoorbeeld.
Je slaapt dan misschien wel in elkaars bed, je zit in elkaars privedomein..
Je eigen privacy komt op een bepaald moment in het geding kan ik me zo voorstellen.
Maar als overgang lijkt het me echt niet zo heel raar hoor.
Ik ben verhuist en mijn ex woont nog in ous oude huis, maar mijn huis voelt als thuis vertelt mijn dochter mij. Het thuisgevoel zit hem niet eens in het huis zelf, maar toch meer in de situatie, de mensen en de sfeer die er is.
Heb vertrouwen in jezelf, niemand zal ooit kunnen eweren dat jij ondoordachte beslissingen hebt genomen.
Voor jou en de andere dames hier een dikke knuffel.
zaterdag 26 november 2011 om 00:31
Ik ben een meelezer maar breek nu toch even in..
Hova, mijn beste vriendin heeft ooit met ex de situatie gehad dat de kinderen in huis bleven en zij wisselden. Ik kan je alleen zeggen dat dat op een drama voor de kinderen is uitgelopen(slechte cijfers, slaapproblemen, hechtingsprobleem, verlatingsangst). Doordat papa en mama voor hun idee toch nog in 1 huis woonden konden zij de echtscheiding niet gaan verwerken. Daar is uiteindelijk een kinderpsychologe aan te pas gekomen en nadat zij besloten hadden elk in een eigen huis te blijven en de kinderen wisselden kwam er rust en kwamen de kinderen toe aan hun "rouwproces". Daarnaast speelde ook het probleem dat jij in zijn zooi komt en andersom. Koelkast leeg, wasmand vol want hij had geen zin/tijd, in vriendin haar situatie ex-schoonmoeder over de vloer die in zijn tijd lekker ging snuffelen in haar spullen, etc.. Al met al geen positieve ervaring, ook al dacht zij vooraf dat zij het veel beter ging doen dan al die andere ouders. Communicatie is inderdaad heel belangrijk en kan in een echtscheidingssituatie veel problemen voorkomen/verminderen voor de kinderen, maar er is een groot gebied tussen een huis delen ten behoeve van de kinderen en elkaar slechts aan de deur begroeten bij het "afleveren" van de kinderen.
Ik heb zelf co-ouderschap en de kinderen zijn daar nu 13 jaar later nog steeds erg over te spreken. Ik heb zeker in het begin gemerkt dat het goed is een eigen huis te hebben, afstand van ex en rust in de tent. Wij zijn wel flexibel dus mocht een kind een dagje langer willen blijven dan is dat geen probleem(weglopen voor problemen/ruzie met ouder is een ander verhaal, daar werken we niet aan mee ). Misschien is het voor je kinderen nu rustiger als ze alleen overdag naar papa gaan en 's-nacht lekker in hun vertrouwde bedje slapen?
Sterkte, je wilt het goed doen maar soms weet je gewoon niet wat goed is.
Hova, mijn beste vriendin heeft ooit met ex de situatie gehad dat de kinderen in huis bleven en zij wisselden. Ik kan je alleen zeggen dat dat op een drama voor de kinderen is uitgelopen(slechte cijfers, slaapproblemen, hechtingsprobleem, verlatingsangst). Doordat papa en mama voor hun idee toch nog in 1 huis woonden konden zij de echtscheiding niet gaan verwerken. Daar is uiteindelijk een kinderpsychologe aan te pas gekomen en nadat zij besloten hadden elk in een eigen huis te blijven en de kinderen wisselden kwam er rust en kwamen de kinderen toe aan hun "rouwproces". Daarnaast speelde ook het probleem dat jij in zijn zooi komt en andersom. Koelkast leeg, wasmand vol want hij had geen zin/tijd, in vriendin haar situatie ex-schoonmoeder over de vloer die in zijn tijd lekker ging snuffelen in haar spullen, etc.. Al met al geen positieve ervaring, ook al dacht zij vooraf dat zij het veel beter ging doen dan al die andere ouders. Communicatie is inderdaad heel belangrijk en kan in een echtscheidingssituatie veel problemen voorkomen/verminderen voor de kinderen, maar er is een groot gebied tussen een huis delen ten behoeve van de kinderen en elkaar slechts aan de deur begroeten bij het "afleveren" van de kinderen.
Ik heb zelf co-ouderschap en de kinderen zijn daar nu 13 jaar later nog steeds erg over te spreken. Ik heb zeker in het begin gemerkt dat het goed is een eigen huis te hebben, afstand van ex en rust in de tent. Wij zijn wel flexibel dus mocht een kind een dagje langer willen blijven dan is dat geen probleem(weglopen voor problemen/ruzie met ouder is een ander verhaal, daar werken we niet aan mee ). Misschien is het voor je kinderen nu rustiger als ze alleen overdag naar papa gaan en 's-nacht lekker in hun vertrouwde bedje slapen?
Sterkte, je wilt het goed doen maar soms weet je gewoon niet wat goed is.
zaterdag 26 november 2011 om 00:53
Hova; alleen maar een hele dikke zorg er alleen voor dat je het beste doet voor jou en jou kids.. soms is dat op een harde manier en soms is dat door een beetje te schipperen...
Tascha.. hoop dat je al lekker slaapt.. en niet wakker ligt van die kl**tzak! ook voor jou een dikke
Kunstje: heel veel sterkte morgen..
Tascha.. hoop dat je al lekker slaapt.. en niet wakker ligt van die kl**tzak! ook voor jou een dikke
Kunstje: heel veel sterkte morgen..
zaterdag 26 november 2011 om 01:09
Nog een meelezer die even inbreekt....
Hova, zolang je niet daadwerkelijk (en ik bedoel dan ook letterlijk 'daad'werkelijk) de knoop doorhakt, zullen je kinderen zich gevoelsmatig tussen wal en schip voelen. Ik kan je uit ervaring zeggen dat dat een hele angstige ervaring is. Heel angstig, onbegrijpelijk en vooral ingrijpend. Dit duurt nu al een jaar voor jouw kinderen. Dat is verdomd lang in een kinderleven. Schep duidelijkheid voor hen Hova. Je bent nog steeds aan het dralen en zolang jij draalt zitten zij nog in de angstige onzekerheid. Jij kan het stoppen en ze weer grond onder de voeten geven. Dat is wellicht vooralsnog verdrietig, maar alles is beter dan gekmakende onzekerheid. Think about it.....
Hova, zolang je niet daadwerkelijk (en ik bedoel dan ook letterlijk 'daad'werkelijk) de knoop doorhakt, zullen je kinderen zich gevoelsmatig tussen wal en schip voelen. Ik kan je uit ervaring zeggen dat dat een hele angstige ervaring is. Heel angstig, onbegrijpelijk en vooral ingrijpend. Dit duurt nu al een jaar voor jouw kinderen. Dat is verdomd lang in een kinderleven. Schep duidelijkheid voor hen Hova. Je bent nog steeds aan het dralen en zolang jij draalt zitten zij nog in de angstige onzekerheid. Jij kan het stoppen en ze weer grond onder de voeten geven. Dat is wellicht vooralsnog verdrietig, maar alles is beter dan gekmakende onzekerheid. Think about it.....
zaterdag 26 november 2011 om 01:10
Gelukkig speelt in mijn situatie hoe om te gaan met de kinderen geen echte rol. Hoewel ik heel bang ben over hoe mijn dochter gaat reageren. Zij zit in het buitenland om te studeren en is momenteel met vakantie daar. Ze weet nog van niets omdat ik haar tijd daar niet wil verpesten. Ze is echter een echt mama's kindje, dus ik ben als de dood dat we haar moeten vertellen dat haar vader voor iemand anders kiest. Hij denkt dat het wel meevalt en de tijd alle wonden heelt. Ik ben bang dat ze onvoorwaardelijk mijn kant kiest en hem afwijst. Hoe ik het ook tegen haar zal proberen te verkopen, degene die haar mama pijn doet zal er van lusten. Ze komt net voor kerstmis thuis en ik weet niet wat ik moet doen. Moet ik haar naar huis laten komen in de veronderstelling dat er fijne feestdagen volgen (niet dus) of moet ik het haar vertellen voordat ze terug komt en haar tijd daar vergallen. Ik heb besloten tot het eerste maar of dat goed is?
Het blijft met kinderen altijd een heikel onderwerp. In principe heb ik altijd eerlijkheid t.o.v. hen nagestreefd. Dat heeft er toe geleid dat ze me vertrouwen. Dus Hova, ik weet niet hoe oud jouw kinderen zijn, maar ben zo eerlijk mogelijk tov hen. Wat niet gerepareerd kan worden is stuk, Ik weet dat het moeilijk is.
Ik heb ervoor gekozen om mijn man voor het blok te zetten: zijn minnares of ik. Het was voor mij geen leven dat hij elke zondag vertrok om bij haar te zijn. In het weekend deden we leuke dingen, en op zondag ging hij weer naar haar. Daar ging ik kapot aan. Maar stilletjes hooopte ik dat hij voor mij zou kiezen. Maar helaas, het is tijd om te leren leven met je verlies. Het is dan tijd om aan jezelf en de kinderen te denken. Het allerbelangrijkste is volgens mij dat je duidelijkheid schept.
Natuurlijk zijn dit grote woorden van iemand die de hele avond heeft zitten huilen, omdat haar maatje en geliefde morgen voorgoed vertrekt. Wij hebben ook besloten tot een rustperiode tot januari en dan te bekijken hoe het financieel ed verder moet. Ik heb hiervoor nog wat tijd nodig. Ik heb twintig jaar besteed aan huishouden en kinderen zodat hij carriere kon maken. Nu moet ik weer aan de slag om het financieel te kunnen bolwerken. Ik hoop dat ik snel een baan vind, maar dat zal in deze tijden een vergeefse hoop zijn. Kom op dames, We will survive!!!!!
Het blijft met kinderen altijd een heikel onderwerp. In principe heb ik altijd eerlijkheid t.o.v. hen nagestreefd. Dat heeft er toe geleid dat ze me vertrouwen. Dus Hova, ik weet niet hoe oud jouw kinderen zijn, maar ben zo eerlijk mogelijk tov hen. Wat niet gerepareerd kan worden is stuk, Ik weet dat het moeilijk is.
Ik heb ervoor gekozen om mijn man voor het blok te zetten: zijn minnares of ik. Het was voor mij geen leven dat hij elke zondag vertrok om bij haar te zijn. In het weekend deden we leuke dingen, en op zondag ging hij weer naar haar. Daar ging ik kapot aan. Maar stilletjes hooopte ik dat hij voor mij zou kiezen. Maar helaas, het is tijd om te leren leven met je verlies. Het is dan tijd om aan jezelf en de kinderen te denken. Het allerbelangrijkste is volgens mij dat je duidelijkheid schept.
Natuurlijk zijn dit grote woorden van iemand die de hele avond heeft zitten huilen, omdat haar maatje en geliefde morgen voorgoed vertrekt. Wij hebben ook besloten tot een rustperiode tot januari en dan te bekijken hoe het financieel ed verder moet. Ik heb hiervoor nog wat tijd nodig. Ik heb twintig jaar besteed aan huishouden en kinderen zodat hij carriere kon maken. Nu moet ik weer aan de slag om het financieel te kunnen bolwerken. Ik hoop dat ik snel een baan vind, maar dat zal in deze tijden een vergeefse hoop zijn. Kom op dames, We will survive!!!!!
zaterdag 26 november 2011 om 01:39
quote:champoepel schreef op 26 november 2011 @ 01:17:
Kunstje, respect voor jou hoor.
Hartstikke goed bezig, hoe pijn het ook doet kies je toch maar mooi voor jezelf.
Dikke knuffel voor jou.
dank je, maar zoals ik al zei, het lijkt meer dan het is. Ik zit hier huilend achter de computer en als hij morgen zegt dat hij terugkomt, neem ik hem terug.
Maar de realiteit is dat hij dat niet wil, dus ik moet wel door. Ik weet nog niet hoe, maar ik ben wel trots. Dus ik heb zoiets van kijk maar wat je kwijtraakt, ik kan het ook alleen. Maar oh, het valt zwaar. Morgen vertel ik het aan familie en vrienden en dan zal het heel moeilijk zijn om het redelijk te vertellen. Maar ik kan hem niet zwartmaken omdat de financien nog niet geregeld zijn. Ik ben er niet op uit om hem kaal te plukken, maar aangezien ik hem de ruimte heb gegeven om carriere te maken en zelf niet te gaan werken, moet ik het in alle redelijkheid proberen op te lossen. Om op je 50e nog een redelijke baan te vinden is in deze tijden lastig. En eigenlijk wil ik het liefst onafhankelijk van hem zjn. Hij stelt een heel redelijke oplossing voor, daar moet ik dus even over denken. Maar met zo weinig slaap en eten lukt dat gewoon niet. Vandaar de rustpauze. Na ettelijke wijntjes, kan ik misschien eindelijk een paar uurtjes rust krijgen. Anders blijft alles draaien in mijn hoofd en ik wil niet onredelijk zijn tov hem. Ik hou nog steeds van hem. Maar ik weet dat ik ook aan mezelf moet denken en voorwaar: de vicieuze cirkel.
Momenteel kan ik ook niet zoveel doen om de anderen te helpen, ik zit nog steeds te veel in mijn eigen ding
Kunstje, respect voor jou hoor.
Hartstikke goed bezig, hoe pijn het ook doet kies je toch maar mooi voor jezelf.
Dikke knuffel voor jou.
dank je, maar zoals ik al zei, het lijkt meer dan het is. Ik zit hier huilend achter de computer en als hij morgen zegt dat hij terugkomt, neem ik hem terug.
Maar de realiteit is dat hij dat niet wil, dus ik moet wel door. Ik weet nog niet hoe, maar ik ben wel trots. Dus ik heb zoiets van kijk maar wat je kwijtraakt, ik kan het ook alleen. Maar oh, het valt zwaar. Morgen vertel ik het aan familie en vrienden en dan zal het heel moeilijk zijn om het redelijk te vertellen. Maar ik kan hem niet zwartmaken omdat de financien nog niet geregeld zijn. Ik ben er niet op uit om hem kaal te plukken, maar aangezien ik hem de ruimte heb gegeven om carriere te maken en zelf niet te gaan werken, moet ik het in alle redelijkheid proberen op te lossen. Om op je 50e nog een redelijke baan te vinden is in deze tijden lastig. En eigenlijk wil ik het liefst onafhankelijk van hem zjn. Hij stelt een heel redelijke oplossing voor, daar moet ik dus even over denken. Maar met zo weinig slaap en eten lukt dat gewoon niet. Vandaar de rustpauze. Na ettelijke wijntjes, kan ik misschien eindelijk een paar uurtjes rust krijgen. Anders blijft alles draaien in mijn hoofd en ik wil niet onredelijk zijn tov hem. Ik hou nog steeds van hem. Maar ik weet dat ik ook aan mezelf moet denken en voorwaar: de vicieuze cirkel.
Momenteel kan ik ook niet zoveel doen om de anderen te helpen, ik zit nog steeds te veel in mijn eigen ding