30'ers crisis...help!

Hoi allemaal,



Ik lees al een tijdje mee en nu ook maar een account aangemaakt omdat ik met het een en ander zit waarvan ik hoop dat jullie mij hierbij kunnen helpen.

De laatste tijd zit ik met een aantal dingen in mn hoofd waarvan ik nu niet meer weet wat ik nu moet.



Het gaat om het volgende:



Ik ben 30 jaar en heb sinds ongeveer 2,5 jaar (3 jaar in maart) een relatie met een hele lieve en leuke jongen/man

Afgelopen april zijn we gaan samenwonen. Hij is vanuit een andere provincie bij mij komen wonen.



Nu roep ik al 4 jaar een opleiding te willen gaan doen waar ik echt razend enthousiast over was. Ik ben al een keertje eerder aan deze opleiding begonnen maar helaas heb ik toen moeten stoppen omdat ik het financieel niet kon rond breien.

Dus nu ik ging samenwonen met mijn vriend was dit een uitgelezen kans om de opleiding alsnog te doen.



Echter nu ik er sinds afgelopen september ben begonnen is mijn enthousiasme ver te zoeken. Al vrij snel toen ik met de opleiding begon eigenlijk. Ik was verward hoe dit kon. Ook de stage viel een beetje tegen maar goed, wie weet komt het goed.



Waar ik echter de laatste tijd dus heel erg mee worstel is of ik het nu allemaal wel zo graag wil. Mijn moedergevoelens zijn de laatste tijd erg aan het opspelen. Ik wil graag kinderen, en heb zoiets van hier wil ik niet al te lang meer mee wachten.

Ik ben dertig en zou, als het mij gegund is, graag meer dan 1 kind willen.



Het conflict wat ik nu voel is wil ik wel echt zo graag die opleiding doen en wat wil ik nou echt voor de toekomst. Vind ik kinderen krijgen belangrijker? Mijn opleiding duurt 2 jaar en in die tijd is een kind krijgen niet handig. Ook vlak daarna niet, want je wil dan toch een baan in die richting en welke werkgever zit er nu op een zwangere werknemer te wachten?



Bovendien heeft mijn vriend een spierziekte. Hij heeft hier op dit moment niet zo'n last van, maar af en toe toch wel te merken. Zeker met zijn energielevel. Dit gegeven speelt ook zeker een rol, want het verloop van het ziektebeeld bij deze spierziekte is onbekend. Het kan tot zijn 80e zo blijven, maar kan ook ineens zomaar achteruit gaan. En ja vriend, maar ook ik, zouden het natuurlijk fijn vinden als hij nog leuke dingen met de kinderen kan doen enzo.

Ik ben helemaal geen doemdenker en sta er normaal gesproken ook nooit zo bij stil, (eerder vriend zelf) maar nu speelt het toch bij me op.



Ik voel me zo in de knoop met wat ik nu moet enzo.. ppff i need help.



Sorry voor mn lange post, maar moest er ff uit.

Nou vandaag stagedag gehad en maar ook aan de juf gezegd. Die zag het iig niet aankomen. Ze reageerde op zich wel ok hoor, vroeg of ze iets voor me kon doen ofzo.

Ben wel gebroken nu, bijna niet geslapen en dan stage. En van alles nog in he hoofd enzo.



Wil er iig van het weekend nog goed over nadenken en misschien nog even met stagebegeleidster een gesprekje aangaan.



Blijf het moeilijk vinden hoor ppfff !

nou even een update,



na een weekend lang nagedacht te hebben en meerdere gesprekken te hebben gehad met iedereen heb ik toch besloten te stoppen met de opleiding.



voor mij woog de afweging om zwanger te worden en dit niet tijdens de opleiding te willen het zwaarst. het is zonder zwanger zijn al zwaar genoeg, laat staan als je zwanger bent. Ik wil ook optimaal kunnen genieten van de zwangerschap en niet in de stress zitten voor toetsen en vele opdrachten voor school.



en verder wogen ook het feit dat mijn vriend een spierziekte heeft, mijn leeftijd en dat ik al een HBO opleiding heb (dus geen man over boord) ook mee.



moet zeggen dat ik het er nog wel een beetje moeilijk mee heb hoor. heb nu zo'n leeg gevoel, van wat nu.



maar goed mijn vriendin en moeder zeiden ook al dat er genoeg leuke dingen staan te gebeuren en dat je ook in het nu leeft. dus hou me daar aan vast en probeer de leegte nu een beetje op te vullen door praktische dingen te doen.

afronden school, solliciteren enzo.



heb geen afscheid van de kinderen meer genomen, vond de directeur niet nodig. aan de ene kant wel jammer. maar goed, voelde me vanochtend ook wel beetje emotioneel dus misschien maar beter ook. denk dat ie dat zag.

Dank je wel helene voor je lieve reactie.



dat zie ik ook bij mijn klas. of er zitten mensen in die nog jong zijn, mid 20 en nog geen plannen voor gezin, of weer idd een hoop dames tegen de 40. Ik zit er dus net tussenin.

Dus net wat jij zegt, kan altijd nog.



Denk dat het nu ook waarschijnlijk niet helemaal verkeerd uit komt het stoppen met de studie. vriend kreeg vandaag te horen dat dit ws zijn laatste week op werk is. en hij kreeg een telefoontje dat hij na sollicitatiegesprek bij een ander bedrijf niet aangenomen wordt.



beetje rotdag vandaag, maar probeer positief te blijven.



en wat zwanger betreft, ik hoop ook dat het niet al te lang duurt . maar eerst ff beiden hopelijk snel een nieuwe baan!