Liefde vs. psychische problemen

Ik vind het fijn om te horen dat dat normaal is ookal wist ik dat al wel. Ik denk trouwens ook dat iedereen deze gevoelens in lichte mate wel kent alleen dat ik er enorm in ben doorgeslaan. Wel kan ik het analyseren van de gevoelens over mijn vriend goed blokken voortaan ik ben alleen heel erg bezig met die van mezelf te analyseren wat het nog ingewikkelder maakt. Ik krijg de raarste gedachte, het begint met iets kleins en het eindigt in ohee ik ga verliefd worden op een ander of ik houd mezelf voor de gek er bestaan geen geestelijke problemen' in een drama dus. Ik heb vanmiddag een gesprek met een maatschappelijk werkster dus misschien kan zij me ook begeleiden. De weet dat op dit forum al verschillende vrouwen dit probleem hadden bevestigd dat deze soort angst dus ook bestaat en dat het niet alleen bindingsangst is. Ben jij niet ontzettend blij dat je je vriend nooit hebt opgegeven? Hoe moeilijk je het ook had? Dat je bent blijven beseffen dat dat niet de oplossing was? Ondanks alle rare gedachtes die voorbij kwamen bleef het gevoel van volhouden het sterkst? Ik denk dat dat heel wat zegt over onze relatie, lag het probleem echt bij de relatie dan was de keuze zo simpel, maar we weten allemaal dat dat het niet is en dat je niet kunt vluchten want dan krijg je exact hetzelfde met de volgende relatie. We hebben allebei waarschijnlijk een super relatie, want vind maar eens een vent die dit ook voor je over heeft, die zijn er maar weinig! Ik hoop dat je weer een heerlijk gevoel krijgt dit weekend dat je onrust volledig verdwijnt!

Om eerlijk te zijn wist ik altijd dat ik mijn vriend niet op zou geven. Daar ben ik nu natuurlijk ook blij mee Maar ik kon bijvoorbeeld in de periode dat ik het moeilijk had, zien dat we in december een weekend weg zouden gaan (daar keek ik dan ook naar uit, in de zin van: ik ben dan nog samen en dan is het voorbij). Ik weet niet of jij dat ook hebt?

Ik dacht ook vaak aan oh met nieuwjaar.. Als t dan nog maar niet uit is, als ik dan maar beter ben, als ik het dan nog maar nog steeds volhoudt, ik vind de toekomst dus wel eng maar weet ook zeker dat ik die niet zonder hem wil! Stiekem weet ik ook wel dat ik mijn vriend toch niet verlaat dat ik dat anders allang had gedaan.. Me overgeven aan die keuze is alleen beangstigend wat nu als het de verkeerde keuze blijkt te zijn, ik wil graag beter worden.. Het uitmaken lost niks op maar dit gevoel wil ik ook graag weg hebben dus ben ik altijd bang dat ik het uit moet maken om ooit beter te worden en dat wil ik niet

Ik weet zeker dat als je er voor kiest om het uit te maken, je daar dan vervolgens ook over gaat twijfelen. Vanochtend had ik een interessant gesprek met een collega, die zei: je bent met 80% van je vriend tevreden, maar er is altijd 20% waar je niet tevreden mee bent. Ik denk dat het voor ons heel bepalend is voor onze gevoelens die we hebben.

Ja dat weet ik wel zeker, het is ook een twijfel dus als ik het uit zou maken zou ik er nooit volledig achter staan. Ik heb me de hele ochtend rustig gevoeld alleen nu betrap ik mezelf erop dat ik de ochtend niet aan mijn vriend heb gedacht, en wel aan andere dingen.. Dit zal wel normaal zijn maar ik vind het weer doodeng, de twijfels worden bij altijd sterker als ik hem even niet zie, 1dag of 2 dagen dan twijfel ik weer aan alles en denk ik niet realistisch na als ik over de relatie nadenk, herken je dat? Dat er waanbeelden in je hoofd komen en ik mezelf dan zelfs kan laten twijfelen of ik me wel verheug op hem zien? Ik ben alleen bezig met hem zien op het moment net voordat ik hem ga zien en dan heb ik er altijd zin in

Ja herken ik, dat is iets wat je los moet leren laten. Het is heel normaal om niet aan je vriend te denken. Probeer je gewoon op 1 ding tegelijk te focussen en als je dan vanavond je vriend ziet, is het weer goed Het ene moment heb je meer zin om je vriend te zien dan de andere keer, heb ik ook, heeft iedereen Zolang je maar niet tegen het zien van je vriend opkijkt!

Nee da's waar, ik kijk nooit op tegen hem zien maar ben wel soms zenuwachtig en bang dat ik weer rare dingen denk als ik bij hem of ga analyseren maar da is denk ik niet hetzelfde als opzien tegen HEM zien? (Zie je dat ik mezelf niet meer geloof en overal bevestiging van zoek, dit doe ik dus ook met mijn gevoelens)

En je weet wat er dan van komt, als je daar zo op gaat letten, ga je dingen zien!



Ik ben op dit moment ook zoekende naar mijn gevoelens, er is weer zo'n knagend gevoel, maar ik weet dat het niets is. Daarom probeer ik er niet naar te luisteren en ergens anders aan te denken.

Ja het begint bij een gedachte en er volgen er weer tien, in niks iets zien, van iets positiefs iets negatiefs maken, werkelijkwaar ongelofelijk.. Even voor je knagende gevoel ik neem aan dat dat gaat over het samenwonen,denk eens terug aan het gevoel wat je kreeg bij het de eerste keer dat je aan dat idee dacht.. Een fijn gevoel van rust en blijdschap!

Haha ja dat is waar. Het knagende gevoel is angst, vermoeidheid, vanalles wat in mijn hoofd omgaat. Zat vandaag ook te kijken naar haptonomie, misschien is dat iets wat ik nog een keer ga doen...

Oh heb t net opgezocht, hoe werkt dat precies? Heb net een gesprek gehad en er werd weer duidelijk dat mijn gedachtes het doen, dat ik mezelf continu beoordeel en geen vertrouwen meer heb ik mn eigen geloof. Zit nog steeds met die jongen waar ik aan dacht.. De vrouw vroeg aan mij wanneer ik een fijn gevoel kreeg, toen vertelde ik over mn vriend, als ik met hem ben, als ik aan kerst denk of aan romantische dingen maar ook dat ik Een 'spannend' gevoel kreeg toen ik aan die ene klasgenoot dacht die ik niet ken. Terwijl ik dat spannende gevoel ook zo vaak bij mijn vriend voel.. Vind ik het toch weer heel negatief dat ik dat ook kreeg bij die gedachte van die klasgenoot.. Kan ik me erg druk om maken, dat ik daar dan wel waarde aan hecht en. T spannende gevoel bij mijn vriend als 'gewoon' ervaar

Ik snap het wel, als ik heel bewust ga denken aan het gevoel wat ik heb bij mijn vriend als ik aan kerst denk weet ik het ook niet. Ik heb wel een spannend gevoel bij dit weekend, maar verder is het gevoel rustig (ik word dus rustig als ik eraan denk). Het is ook heel normaal dat je je zo voelt bij die klasgenoot, dat is nieuw, dus ook veel spannender. Hij heeft misschien die 20% die jouw vriend niet heeft, maar maakt dat jouw vriend minder leuk? Want vind je die klasgenoot alleen spannend of denk je dat je ook echt oud met hem zou kunnen worden?



Heeft die vrouw ook een oorzaak kunnen geven waarom jij zondoor vlijft denken? En hoe lang was je nou samen met je vriend?



Ik vraag me op het moment over mezelf af wanneer het genoeg is. Gaan de twijfels ooit helemaal weg of zal ik altijd met up en downs door een relatie gaan? Ik wil mijn vriend niet kwijt, maar komt er een grens voor wanneer het genoeg is of gaat het ooit helemaal over? Ik hoop dat ik ooit zover kom dat ik gewoon helemaal gelukkig ben en nog beter met mijn gevoelens om kan gaan!

Het is ook zeker nieuw, mijn vriend is sowieso leuker dan die klasgenoot! Ik ken hem niet eens en moet er niet aan denken om er oud mee te worden, het schrikt me gewoon af zulke gevoelens te krijgen. Het is ook hartstikke logisch, ik ben 1 jaar samen met mijn vriend dus de spanning van het begin is er zeker af en dat is wat ik voel bij die nieuwe gedachtes.



Deze vrouw gaf alleen als oorzaak dat mijn gedachtes alles kapot maken. Ik kan niet meer vertrouwen op mezelf. Wanneer ik zeg deze appel is groen, denk ik daarna is deze appel echt groen? of dacht ik dat alleen maar? wil ik gewoon dat hij groen is? houd ik mezelf voor de gek en is de appel blauw?



Ik lees vaak dingen over twijfelen die vervelend zijn. Mensen zeggen altijd, bij twijfel is er iets mis en je moet onderzoeken wat, de twijfel is een signaal. Ik denk dat het daar bij ons mis is gegaan, twijfel is heel normaal, niemand weet iets zeker en het is niet raar om iets nog 2 x na te gaan. Ik (wij) denken dat het inderdaad een signaal en willen dit niet en gaan dus bewijzen zoeken voor het tegenovergestelde, dit werkt helaas averechts. Wanneer je jezelf vanalles gaat lopen bewijzen en overtuigen denk je vanzelf dat je niet meer eerlijk bent naar jezelf toe. Ik vind het ook moeilijk om te lezen "luister naar je gevoel", ik vertrouw niet helemaal op mijn gevoel en weet soms totaal niet wat deze nu écht zegt, het kan twee kanten op. De vrouw zei ook dat ik het niet moest uitmaken wanneer ik me zo voelde en dat ik dat niet moest doen wanneer ik er niet achter stond.



De vraag die jij jezelf stelt, stel ik me ook heel vaak.. wat nu als het nooit over gaat? Hoe kan ik dan ooit weer genieten? Maar het gaat over, je negatieve denkpatroon moet eruit en je moet dingen weer laten komen zoals ze zijn, zonder overal labels op te plakken met goed of slecht. Relaties zijn hard werken en wanneer het over is, is de grens bereikt. Wanneer dit gebeurd is het waarschijnlijk overduidelijk. Ik snap je vraag, hoelang kan iemand dit volhouden en verlangen naar het moment dat het verdwijnt. Ik denk dat het pas is verdwenen wanneer je er niet eens meer bij stilstaat dat het volledig weg is..

Hee!



Ik herken echt heel erg veel in wat hier is geschreven. Heb niet elke reactie gelezen omdat het er nog al veel zijn, maar datgene wat ik wel heb gelezen herken ik enorm. Ik ben 19 en heb nu een jaar lang een relatie met mijn huidige vriend. Sinds een maand of 2 heb ik alleen echt ongelooflijke last van dezelfde soort gedachten als jullie beschrijven. Het begon ook met een kleine twijfel en de gedachte; misschien moet ik het maar uitmaken. Wat daar op volgde was een reeks paniekaanvallen die steeds maar kwamen als hij langs kwam. Waarschijnlijk omdat ik zoveel spanning voelde, juist vanwege die nare gedachten. In ieder geval zit ik nu in bijna exact dezelfde situatie. Ben vaak nerveus als we wat leuks gaan doen, zit alles te overanalyseren, let op alle negatieve dingen aan hem, dingen waaraan ik me zou kunnen irriteren. Als ik opeens vlindertjes in mijn buik voel denk ik; misschien verbeeld ik het me maar, wil ik het graag voelen maar is het er eigenlijk niet echt. Soms ben ik er van overtuigd dat ik het uit moet maken omdat het zo niet langer kan en ik bang ben dat het nooit meer 'goed' wordt (mijn psych noemt dit "de nooduitgang zoeken", terwijl een manier je weer comfortabel te voelen in het gebouw veel beter is).



Heel veel herkenning dus. Het gaat echt met pieken en dalen. Wat voor mij echt heeft geholpen is dat ondanks alles wat er is gebeurd we nog steeds bij elkaar zijn. Als ik het echt niet meer had gewild had niks me tegen kunnen houden, denk ik. Dan wil je gewoon niet meer met diegene zijn. Ik wil nog wel bij mijn vriend zijn, ook al ben ik in de war over mijn gevoel. Misschien moet ik me daar ook niet zo druk over maken aangezien ik een depressie heb en mijn gevoel dus sowieso anders is.



Het is echt moeilijk maar probeer jezelf te bedenken: als je het echt niet meer zou zien zitten dan zou je er gewoon mee kappen. Ik heb wel eens een vriendje gehad en die vond ik op den duur niet meer leuk (er was geen verliefdheid, maar die was er ook nooit geweest. Vond hem gewoon 'leuk'). Toen maakte ik het uit en dat was even moeilijk, want ik had nog nooit een relatie verbroken en na een paar traantjes (het blijft toch vervelend) en even doorbijten was het klaar en voelde ik me enorm opgelucht en na een paar dagen dacht ik al niet meer aan hem. Bij hem had ik dat gevoel van; ik wil niet meer bij jou zijn, maar bij mijn huidige vriend heb ik het gevoel van; ik wil bij jou zijn maar het kost me zoveel moeite en energie.



Nouja ik ben benieuwd hoe het verder met jullie gaat! Ik vind het altijd wel fijn om contact te hebben met mensen die hetzelfde probleem hebben.



Groetjes

Hallo meisje41 (haha),

Wat fijn dat je dit forum hebt gevonden, heeft mij een hele tijd gekost om eindelijk mensen te vinden die 'hetzelfde' doen als ik. Ik ben blij om te horen dat je psych zegt dat je geen nooduitgang moet zoeken, ik doe dit ook vaak maar wil juist heel graag dat de nooduitgang niet DE oplossing is. Ik wil heel graag weer gelukkig zijn SAMEN met mijn vriend. Wat jij verteld is heel herkenbaar, ik weet niet of ik depressief ben maar ik weet wel dat ik mezelf depressief maak sinds de twijfel is gekomen. Ik ben alleen maar bezig met "wat voel ik nu echt?', ik weet het gewoon niet meer.. wanneer ik het zeker denk te weten ben ik vervolgens weer bang dat het niet echt was en dat ik mezelf voor de gek houdt! Ik kan niks meer zien of denken zonder daar iets negatiefs van te maken! Alle positieve kenmerken verpest ik door er negatieve van te maken, en alle negatieve grijp ik aan met de gedachte ZIE JE NOU WEL het is niet goed + paniek, ik moet het nu uitmaken dat wil ik niet. Alles wat ik denk of voel(denk te voelen) wordt zo iets negatief tegen over mijn relatie, het maakt niet uit wat het is, ik kan me overal druk om maken. Het is begonnen met een piepkleine twijfel die nu is omgeslaan in een halve obsessie, herken je dat? Het loslaten wil niet lukken, het denken dat er echt iets mis is wil je niet loslaten, ookal weet/hoop je dat je niet zonder je vriend wil en dat er eigenlijk niks mis is? Heb je misschien zelf een idee waardoor het bij jou komt, bijvoorbeeld onzekerheid? angst? vorige relatie? het idealiseren van een relatie wanneer je vrijgezel bent zodat het nu tegen valt?

Tja waar het precies vandaan komt weet ik niet precies, maar het is wel zo dat ik al langer last heb van angst en paniekklachten. Volgens mijn psycholoog richt dat zich nu ook heel erg op mijn relatie, maar dat heeft ook te maken met hoe ik in mijn vel zit. Hij zei ook dat het waarschijnlijk in elke relatie was gebeurd, dus het ligt niet aan mijn vriend, of aan ons, maar aan mezelf (klinkt misschien hard maar toch ook geruststellend vind ik).



Ja dat het een halve obsessie word herken ik zeker. Ik zie ook in alles wel iets negatiefs. Bijvoorbeeld dat we allebei een andere vriendengroep hebben. Dan denk ik; het is toch veel leuker als we dezelfde vrienden hadden en dingen met zijn allen konden doen? Of; misschien passen we wel niet bij elkaar. Of; misschien vind hij mijn vrienden niet aardig, en mijn vrienden hem ook niet echt, dat werkt toch niet? Echt belachelijk kleine dingen kan ik als een enorm groot iets zien. Het wordt ook steeds groter, je blijft antwoorden zoeken maar je hebt geen duidelijk antwoord. Niets of niemand kan met 100% zekerheid zeggen of je bij hem moet blijven of niet. Dat maakt het zo ingewikkeld.



Wat ik me af vraag: praat jij met je vriend er over? Ik doe dat wel, en dat helpt enorm. Hij weet waar ik mee zit en waar ik last van heb en daarom geeft hij me de ruimte. Als ik dan in zo'n negatieve gedachtenspiraal zit zeg ik tegen hem: ik ben een beetje gespannen nu dus misschien is het beter als we elkaar over een paar uurtjes pas zien, of morgen. Hij houdt daar dan rekening mee en weet dat ik het niet verkeerd bedoel! Het is natuurlijk wel lastig voor hem, en daar voel ik me ook schuldig over. Maar hij wil dat ik geen rekening met hem hou en vooral er aan werk om me weer beter te gaan voelen.



Waar het precies vandaan komt weet ik niet echt precies, maar ik heb wel een idee. Mijn psycholoog zegt dat het ook ligt aan onzekerheid en een negatief zelfbeeld. Ik heb nog al een laag zelfbeeld en hij zegt dat het voor dat soort mensen moeilijk er mee is om te gaan dat iemand zo veel van hen houdt, omdat ze eigenlijk 'niet zoveel van zichzelf houden' (is een beetje zwaar gezegd maar dat is waar het een beetje op neer komt). Ook zegt mijn psycholoog dat ik de lat te hoog leg voor mezelf. Ik probeer met alle kracht die ik heb weer dat lekkere ontspannen fijne gevoel terug te krijgen dat ik had voor al deze heisa, dat het daarom juist niet lukt. Het is veels te veel analyseren en denken wat we doen. De kunst is juist om je gewoon rot te voelen en daar verder niet bang voor te zijn. Dit is alleen makkelijker gezegd dan gedaan, want het lukt mij ook niet zo.



Verder: Ik heb in het verleden vaker vriendjes gehad maar dit liep altijd uit op dat ze mij uiteindelijk niet meer leuk vonden (soms twijfelde ik of ze me ooit WEL leuk vonden). Eigenlijk begon dit al in de eerste klas van de middelbare school, en zo is het steeds zo doorgegaan. Steeds vond ik iemand leuk, en dan bleek diegene mij uiteindelijk af te wijzen. Behalve die ene keer waar ik het net over had heb ik daarvan 2 keer wel een gebroken hart gehad, dat waren de twee "relaties" die ik had voor ik mijn vriend leerde kennen, waarvan een keer erg heftig. Voelde me toen erg gebruikt en belazerd, maar toch kon ik die jongen niet uit m'n hoofd zetten. Misschien juist omdat hij zo onbereikbaar was. Uiteindelijk heb ik mijn vriend leren kennen en met hem was het echt een sprookje. Ik was enorm verliefd en dit keer hij ook! We hadden het zo prachtig samen en hij was alles wat ik zag. Ik was in het begin van onze relatie ook zo bang om dat kwijt te raken. Ik was echt heel jaloers en achterdochtig en onzeker. Er is in de maand voordat ik me zo ging voelen erg veel gebeurd. We gingen apart van elkaar op vakantie en ik ging kapot van de heimwee en angst. Dat er wat zou gebeuren, dat hij mij niet zou missen, dat hij iemand anders tegen zou komen enz. Toen we terug waren was het gelukkig weer helemaal goed, maar toen gebeurden er weer andere dingen. Ik dacht dat hij nog gek was op zijn ex-vriendin was enorm achterdochtig, onzeker. Wilde hem geloven als hij zei dat hij niks meer voor haar voelde maar kon het niet. Heel raar allemaal. Ik heb een gevoel alsof dit allemaal ook mee speelt in wat er nu aan de hand is.



Inmiddels weet ik hoe veel hij om me geeft en lijkt de angst dus helemaal omgeslagen te zijn in: wat als ik niet meer genoeg voor hem voel?



Herken je iets in mijn verhaal? Hoe denk je dat het bij jou zo is gekomen?

Ik heb je hele verhaal gelezen en herkent heel erg veel, ik ben super onzeker en heb altijd al overal over gepiekert en druk gemaakt maar nooit of mijn liefde voor mij vriend. Na die kleine twijfel 'is dit het wel?' Ben ik werkelijk elke dag onrustig en best ongelukkig, buiten mijn vriend om geniet ik ook niet meer van dingen en ik 'voel' bijna niks meer, mijn binnenste ik weet het gewoon echt niet meer en wil continu een antwoord. Ik voel wel eens per week een fijn-apart gevoel voor mij vriend, (de kriebels) maar zelfs dat ik schijnbaar niet genoeg, ik vertrouw mezelf niet en mijn gevoel helemaal niet. Ik ben continu bang hat het gevoel over is of niet meer genoeg, ik kan het gewoon niet loslaten, ik heb deze angst na mijn eerste vriend die 'niet meer verliefd' op me was altijd al gehad. Toen ik een twijfeltje kreeg over deze relatie dacht ik dat t raak was en dat het voor mij nu ook zo ging worden. Ik voel me dagelijks rot omdat ik niet wil twijfelen aan mijn liefde voor mijn vriend, hij is mijn alles en hij is geweldig. Ik weet dat als ik dit opgeef en ik voel me beter ik ontzettende spijt heb, en dat als ik het uit ZOU maken ik daar net voor 1procent achter zou staan en de rest van mij zou ongelofelijk twijfelen en weten dat ik niet zonder hem kan. Ik ben zo ongelofelijk bang dat mijn relatie kapot gaat.. Dat wil ik echt maar ik voel me zo onrustig. Mijn hele omgeving weet dat ik ZO gek op hem ben en me teveel vastklamp aan 1 twijfeltje.. Wat denk jij ervan?

Wanneer ik iets positiefs voel, zet ik daarna meteen mijn vraagtekens waardoor het fijne gevoel weer kapot is.. Ik denk dat wanneer ons zelfvertrouwen beter is wij dit gevoel ook kunnen vertrouwen, we voelen ons toch niet voor niks fijn bij onze vriend? Dat is niet gelogen, wanneer je iets niet fijn vind dan weet je dat, je weet bijvoorbeeld ook dat je dit gevoel verschrikkelijk vind, en dit gevoel krijgen we niet van onze vriend maar van onze gedachtes.. Ik vind het alleen lastig te geloven dat mijn hoofd dit doet, blijf twijfelen of het misschien niet echt over is..

Ja ik denk dat je eigenlijk heel goed door hebt wat er met jezelf aan de hand is. Die kleine twijfel heeft je helemaal van slag gebracht. Het is bijna alsof ik mijn eigen verhaal lees als ik lees wat jij schrijft! Het is inderdaad heel erg moeilijk om los te laten, ook omdat het al zo in m'n systeem zit om te twijfelen. Ik weet niet hoe dat bij jou zit, maar bij mij duurt het al ongeveer 2 maanden en het lijkt een soort automatisch te gaan, dat twijfelen. Ik word sochtends wakker en het is het eerste waar ik aan denk en als ik savonds is het het laatste waar in aan denk voor ik in slaap val. Waarschijnlijk zijn we zo bang onze vriend kwijt te raken en is dat de reden dat die twijfel ons zo van slag heeft gebracht. Het is alleen moeilijk om alles weer terug te draaien.



Mensen in mijn omgeving zeggen ook dat ik het me maar in mijn hoofd haal. Mijn beste vriendin en mijn moeder zeggen allebei dat ze zien hoeveel ik van hem hou, maar dat ik te veel bezig ben in mijn hoofd.



Dat je bijna niks meer voelt en niet meer van dingen geniet heb ik soms ook. Als ik eenmaal afleiding heb, bijvoorbeeld als ik wat met vriendinnen afspreek, dan gaat het wel. Maar ik heb grote moeite om me echt er toe te zetten. Ik heb vaak geen zin meer om leuke dingen te doen.



Dat je zegt dat je af en toe die kriebel voelt, maar het niet genoeg vind, is echt een typisch voorbeeld van dat negatieve denken. Bedenk voor jezelf dat het er nog wel IS, al is het maar af en toe. Je zit op dit moment niet zo lekker in je vel en je gevoel is gewoon anders, maar af en toe komt dat gevoel wel naar boven, dat zegt toch wel wat! Maar wat jij doet doe ik ook hoor. Dan voel ik me blij als hij er is, en dan is hij weg en dan denk ik; is het wel echt? of wilde ik het gewoon zo graag dat ik het me verbeeld? dat soort dingen... En daardoor sla je gelijk weer om in negatief denken ja.



Ik denk toch dat het wel verstandig is om een therapeut te zoeken hiervoor.. Ook omdat je zegt dat je zo onzeker bent. Therapie kan daar heel erg bij helpen, en het wordt tegenwoordig (bijna) helemaal vergoed.



Voel jij ook veel spanning bij je vriend? Als hij er is of als hij van plan is langs te komen? Ik heb het zelfs als als hij me belt en ik zijn naam zie staan op mijn schermpje. Dan denk ik ohjee als ik maar nu niet negatieve gedachtes krijg of me ga ergeren aan bepaalde dingen die hij zegt. Want ik merk ook dat als ik me minder goed voel ik veel meer dingen bij hem zie waardoor ik irritaties krijg, en dat maakt me ook heel erg gestresst. Dan denk ik oh nee oh nee zie je wel ik irriteer me aan hem ik vind hem niet meer leuk. heb jij dat ook?

Ik zal straks een lang bericht terug sturen maar ben jij er echt van overtuigd dat we ons zo voelen door ons hoofd? Of voelen we ons gewoon zo omdat het klaar is en we dat niet kunnen toegeven, het is toch gek dat we dit zelf doen.. Ik hoop zo erg dat het in mijn hoofd zit maar ben echt zo bang dat ik gewoon de waarheid niet wil zien?! Die twijfel was er toch echt? Hebben we die nu dan niet gewoon weggestopt ofzo? Of verdraaid naar iets positiefs? Hoe voelen al die mensen zich dan die hun relatie verbreken omdat het 'over' is, voelt dat zoals dit?

Ik ben er wel van overtuigd dat het komt door wat we in ons hoofd doen, tenzij jij echt WEET dat je niet meer verder wil met je vriend. Denk je dat je echt zonder hem wil? Dat je hem niet meer in je leven wil hebben? Dat kan ik niet voor je beantwoorden. Ik weet dat het soms zo voelt, maar als je het los ziet van al je gedachten, wil je dan nog bij hem zijn? Als het antwoord is dat je nog bij hem wil zijn dan weet je dat het gewoon in je hoofd zit.

Als je soms denkt dat je het uit wil maken moet je jezelf ook goed bedenken of dat is wat je echt wil, of dat je gewoon IETS wil veranderen aan de hele situatie. Dat heb ik namelijk. Ik heb het een paar keer bijna uitgemaakt met mijn vriend, maar dat was omdat ik echt in totale paniek was. Ik wilde gewoon een oplossing en dat leek de enige oplossing. Maar iedere keer als ik zei dat ik het niet meer wilde was ik 3 seconden rustig maar daarna begon ik te huilen en realiseerde ik me dat ik dat niet wilde.



Dat die twijfel er was is echt niet raar. Ik denk dat iedereen wel eens twijfelt aan een relatie, maar wij zijn er in doorgeslagen, en ik denk dat dat juist komt omdat we het zo graag goed willen hebben. Alle mensen twijfelen, maar de meesten kunnen er mee om gaan. Mijn zus bijvoorbeeld, die heeft laatst door een kleine onenigheid haar vriend de deur uit gezet. Ze twijfelde of ze nog met hem door moest. Daarna besloot ze dat ze toch met hem verder wilde en dat heeft ze gedaan.

Het lijkt me trouwens niet dat je de twijfel hebt weggestopt. Juist niet, je bent er toch steeds zo mee bezig?



Kijk ik heb al langer last van paniekaanvallen en angsten en het zit zo dat als je ergens bang voor bent, je jezelf gaat overtuigen dat het zo is. Ik durfde bijvoorbeeld niet bij mensen te eten omdat ik bang was dat ik dan een paniekaanval zou krijgen aan tafel en dat ze me raar zouden vinden. Juist omdat ik daar zo bang voor was, gebeurde het. Ik zat maar te denken; ohnee ik voel dat mijn hart sneller gaat kloppen, ik voel dat ik een beetje misselijk wordt. ik krijg een paniekaanval. En dat gebeurde door mijn gedachten dan ook uiteindelijk. Dat deed ik helemaal zelf

Dit werkt hetzelfde. Je denkt, ik twijfelde aan mijn vriend, maar dat wil ik niet, ik wil met hem verder, ik mag niet twijfelen. Je probeert er zo niet aan te denken dat je er juist aan gaat denken. Dan denk ik; zie je ik twijfel, het zit niet meer goed, daar ga je je rot door voelen, dat rotgevoel zie je ook weer als een teken dat het niet meer goed zit. Het is een soort vicieuze cirkel.



Neem van mij aan dat dit is hoe het werkt, tenzij jij echt bij jezelf denkt; ah getsie mijn vriend is echt een sukkel en ik wil hem niet meer. Ja DAN moet je het uitmaken, maar volgens mij denk jij dat helemaal niet, toch?

Ik zal even per stukje reageren, bedankt voor je reactie trouwens doet me veel om dit te lezen. Het is bij mij zo erg dat ik werkelijk aan ALLES twijfel, zelfs aan de twijfel zelf. Je vraagt aan mij weet je ZEKER dat je niet bij je vriend wil zijn en weet je zeker dat je hem uit je leven wil. Nee, Ik weet helemaal niks meer zeker en dat al helemaal niet, dat is het enige wat ik gewoon echt niet weet maar ik denk dat ik niet zonder hem kan en word ook misselijk bij de gedachte dat het uit gaat. Maar wanneer ik dan zeg ik weet ZEKER dat ik het niet zeker weet. Zelfs dan komen de twijfels over de twijfels.. Weet ik het echt niet zeker of denk ik dat alleen? Twijfel ik nu echt?, de twijfel slaat dus op elke dachte die ik 'denk' zeker te weten.Dus dan ga ik zelfs daaraan twijfelen snap je? Ik kan amper iets zeggen en daar achter staan zonder daarna onzeker te worden en WEER te denken.. Huh vond ik dat nou echt? Is dat echt?, precies hetzelfde wat met mn relatie doe, doe ik voortaan ook met mn gedachtes. Ik weet heel zeker dat ik het niet meer zeker weet haha maar laat ik daar weer mn gedachte overheen gaan zou ik zelf daar nog over kunnen twijfelen. Maargoed je zei ook, denk je bij je vriend ah getsie of je bent een sukkel enz. Nee dat denk ik nooit, de twijfels worden ook niet versterkt door mijn relatie zelf of door de dingen die hij doet (heel soms wel tijdens ruzie of een kleine irritatie) maar meestal worden de twijfels pas groter en versterkt als ik antwoorden wil of iets probeer te voelen. Volg je me nog? (Sorry voor de langdradigheid en onduidelijkheid misschien maar de verwardheid is moeilijk te omschrijven)



Om even terug te komen op de zin, wanneer je bang voor iets ben ga je denken dat je het hebt. Daar kan ik wel inkomen bv mijn vader denkt bij een steek in zn hart dat hij een ziekte heeft ( de ziekte krijgen is zijn grootste angst), mijn grootste angst is dat mijn gevoel weg is en ik de relatie moet stoppen. Wat ik opmaak uit wat jij nu zegt werkt het bij ons dus ook zo, jezelf aanpraten dat je grootste angst zo is? Ik ben momenteel ook heel jaloers op mensen zoals je zus die zon twijfel kunnen laten voor wat het is! Je vroeg aan mij of ik me gespannen voel bij mijn vriend.. Niet altijd, alleen als ik mezelf verplicht me op een bepaalde manier te voelen bij hem, dat is meestal met mensen erbij dan wil ik hen iets bewijzen en voel ik me gespannen, wanneer we alleen zijn gaat het vrijwel goed met ups en downs qua gevoel.



Ik word vooral heel rustig door de volgende gedachtes - je hoeft niks te besluiten - het is niet over ik kan hem gewoon nog zien - de mensen die je het beste kennen weten zeker dat je angst geen werkelijkheid is.



Mocht ik btw vragen vergeten zijn te beantwoorden of mail je liever dan hoor ik dat graag.. Ben benieuwd wat je denkt over mijn bericht(verslag)

Ik klamp me btw ook heel erg vast aan t zinnetje ' wanneer mensen iets niet toe willen geven gaan ze piekeren, ze gaan de situatie dan rationaliseren, bv als hun relatie over is. Terwijl een stemmetje in het achter hoofd precies weet hoe het zit'.. Ik denk dan shit ik heb dat.. Ja ik heb dat, ik klamp me vast aan het negatieve alsof ik dat wil horen ofzo terwijl de zin ' wanneer je angst hebt voor iets ga je altijd denken dat je het krijgt'. Veel meer op mij van toepassing is.. Ik grijp alleen de dingen aan die de angst bevestigen, daar trek ik alle conclusies uit, is dat niet raar? Normaal als mensen zichzelf voor de gek willen houden of willen dat iets niet zo is doen ze toch juist het tegen overgestelde? Bv als iemand liegt, dan verzinnen ze redenen waarom dat wel mag.. Ik doe het andersom?

Tja wat je zegt over: 'wanneer mensen iets niet toe willen geven gaan ze piekeren, ze gaan de situatie dan rationaliseren, bv als hun relatie over is. Terwijl een stemmetje in het achter hoofd precies weet hoe het zit' Waar heb je dat gelezen?

Ik heb persoonlijk nog nooit zo iets gehoord, maar ja.. het zou kunnen natuurlijk. Het lijkt me alleen niet logisch want piekeren kan over van alles zijn. Bijvoorbeeld piekeren over dat je werkloos bent en of je wel snel genoeg een baan zult vinden, piekeren over geldzorgen, piekeren over studie. Het lijkt me dat als je piekert of je een toets wel of niet gaat halen dat niet gelijk betekent dat je wel weet dat je probeert te rationaliseren dat je hem misschien niet gaat halen..



Ik moet nu gaan. Persoonlijk vind ik emailer fijner. Wat heeft jouw voorkeur?

Ik heb dat gelezen op een site met tips over piekeren.. Er stond volg je intuitie.. De site heeft nog meer twijfels gebracht.. Mailen vind ik ook fijner; Beautjuhmalotje@hotmail.com