Relaties
alle pijlers
plotseling verlaten
woensdag 17 augustus 2011 om 17:16
nou, nooit gedacht hier mijn verhaal te moeten doen maar ik zit op het moment in een slechte film. Het is zo bizar, ik zou zo graag meningen willen horen.
Mijn man en ik zijn 14 jaar bij elkaar, wij zijn nu allebei 30. We hebben een zoontje van 3 en een zoontje van 10 maanden. We hadden plannen voor een 3e en de offerte voor de verbouwing ligt nog op tafel. Alles leek goed, ik was echt gelukkig.......tot die ene vreselijke dag, nu 2 maanden geleden. Ik las een smsje.....en ik wist het gelijk, hij heeft een ander. Hij hoefde het niet meer te ontkennen, en dat deed ie ook niet. Hij was verliefd geworden op een collega en had al 4 maanden een affaire. Ik kan het nog steeds niet geloven nu ik dit type. Mijn 1e reactie: je belt haar nu op dat het over is en dan gaan vechten wij voor onze relatie. Maar dat wilde hij niet.....zij had ook verwachtingen en er waren echte gevoelens, hij was in de war en kon niet meer nadenken. Ik heb hem toen weggestuurd. Na 1,5 dag kwam hij helemaal in paniek terug, hij wist nu wat hij wilde nl. zijn gezin! 100% zeker was hij ervan, hij had de grootste fout in zijn leven gemaakt en wilde ons niet kwijt. Dus hij kwam terug........maar na 2 weken voelde ik dat het niet klopte........en die bevestiging kreeg ik. Hij twijfelde nog steeds en kon haar niet uit zijn hoofd zetten. Hij is weggegaan naar een camping en eigenlijk nooit meer teruggekomen. Ik was totaal wanhopig en in paniek en heb als een bang vogeltje zitten wachten op een antwoord van hem. Die is nooit gekomen. Ik ben uiteindelijk zelf met de kinderen weggegaan. Vervolgens is hij gewoon domweg akkoord gegaan met de echtscheiding, omgangsregeling etc. En nu.....nu zit ik met de kinderen bij mijn ouders te wachten op een huurwoning. Hij woont ondertussen weer in "ons" huis en probeert het op naam te krijgen. Wat hij nu met die andere vrouw wil en doet, ik heb geen idee en wil het ook niet meer weten. Maar mijn leven is van de één op de andere dag een nachtmerrie. Ik ga opeens scheiden, en ik weet eigenlijk helemaal niet waarom? Ja, omdat hij niet kon kiezen, en ik vind dat geen keuze ook een keuze is. En vervolgens kon hij zich wel in mijn keuze vinden blijkbaar.
Heeft iemand ooit zoiets gehoord?? Hoe krijg ik in godsnaam alles weer op de rit? En mijn hoofd maalt de hele dag, waar is opeens mijn leven gebleven?
groetjes Mar
Mijn man en ik zijn 14 jaar bij elkaar, wij zijn nu allebei 30. We hebben een zoontje van 3 en een zoontje van 10 maanden. We hadden plannen voor een 3e en de offerte voor de verbouwing ligt nog op tafel. Alles leek goed, ik was echt gelukkig.......tot die ene vreselijke dag, nu 2 maanden geleden. Ik las een smsje.....en ik wist het gelijk, hij heeft een ander. Hij hoefde het niet meer te ontkennen, en dat deed ie ook niet. Hij was verliefd geworden op een collega en had al 4 maanden een affaire. Ik kan het nog steeds niet geloven nu ik dit type. Mijn 1e reactie: je belt haar nu op dat het over is en dan gaan vechten wij voor onze relatie. Maar dat wilde hij niet.....zij had ook verwachtingen en er waren echte gevoelens, hij was in de war en kon niet meer nadenken. Ik heb hem toen weggestuurd. Na 1,5 dag kwam hij helemaal in paniek terug, hij wist nu wat hij wilde nl. zijn gezin! 100% zeker was hij ervan, hij had de grootste fout in zijn leven gemaakt en wilde ons niet kwijt. Dus hij kwam terug........maar na 2 weken voelde ik dat het niet klopte........en die bevestiging kreeg ik. Hij twijfelde nog steeds en kon haar niet uit zijn hoofd zetten. Hij is weggegaan naar een camping en eigenlijk nooit meer teruggekomen. Ik was totaal wanhopig en in paniek en heb als een bang vogeltje zitten wachten op een antwoord van hem. Die is nooit gekomen. Ik ben uiteindelijk zelf met de kinderen weggegaan. Vervolgens is hij gewoon domweg akkoord gegaan met de echtscheiding, omgangsregeling etc. En nu.....nu zit ik met de kinderen bij mijn ouders te wachten op een huurwoning. Hij woont ondertussen weer in "ons" huis en probeert het op naam te krijgen. Wat hij nu met die andere vrouw wil en doet, ik heb geen idee en wil het ook niet meer weten. Maar mijn leven is van de één op de andere dag een nachtmerrie. Ik ga opeens scheiden, en ik weet eigenlijk helemaal niet waarom? Ja, omdat hij niet kon kiezen, en ik vind dat geen keuze ook een keuze is. En vervolgens kon hij zich wel in mijn keuze vinden blijkbaar.
Heeft iemand ooit zoiets gehoord?? Hoe krijg ik in godsnaam alles weer op de rit? En mijn hoofd maalt de hele dag, waar is opeens mijn leven gebleven?
groetjes Mar
vrijdag 2 december 2011 om 14:31
quote:marvelt schreef op 01 december 2011 @ 23:02:
Ben echt blij met dit forum, heb er echt zoveel aan!
Goed zo, blijf schrijven, het heeft mij ook geholpen.
En net wat je schrijft, hij is verantwoordelijk voor zijn eigen keuzes.
En nogmaals, als het met zijn nieuwe vlam wel goed was gegaan
had je niets meer van hem gehoord.
Het mislukte met "vlam" en jij kwam weer in beeld, wil je bij een
man op de reservebank zitten? In de hoop dat je weer een keer
mee mag spelen? Nee toch?
Sterkte
Ben echt blij met dit forum, heb er echt zoveel aan!
Goed zo, blijf schrijven, het heeft mij ook geholpen.
En net wat je schrijft, hij is verantwoordelijk voor zijn eigen keuzes.
En nogmaals, als het met zijn nieuwe vlam wel goed was gegaan
had je niets meer van hem gehoord.
Het mislukte met "vlam" en jij kwam weer in beeld, wil je bij een
man op de reservebank zitten? In de hoop dat je weer een keer
mee mag spelen? Nee toch?
Sterkte
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
dinsdag 6 december 2011 om 09:47
he allemaal,
heb nu al een week geen contact meer met mijn exman. Alle contacten lopen via zijn ouders.
Je zou denken dat ik nu heel opgelucht en blij zou moeten zijn......
Maar in plaats daarvan loop ik al dagen aaneengesloten te janken! Ik kan opeens alleen nog maar denken aan onze goede momenten. Zelfs nu ik aan het typen ben stromen de tranen mij over de wangen, ik kan bijna het scherm niet meer zien
De feestdagen komen er aan, hoe kom ik hier door? Wij hadden altijd zulke leuke feestdagen als gezin. Het huis helemaal versierd, lekker eten/drinken, met de kids naar buiten.
Waarom heeft hij alles kapotgemaakt!
Het ging zo goed met mij, vanwaar opeens deze megadip????
heb nu al een week geen contact meer met mijn exman. Alle contacten lopen via zijn ouders.
Je zou denken dat ik nu heel opgelucht en blij zou moeten zijn......
Maar in plaats daarvan loop ik al dagen aaneengesloten te janken! Ik kan opeens alleen nog maar denken aan onze goede momenten. Zelfs nu ik aan het typen ben stromen de tranen mij over de wangen, ik kan bijna het scherm niet meer zien
De feestdagen komen er aan, hoe kom ik hier door? Wij hadden altijd zulke leuke feestdagen als gezin. Het huis helemaal versierd, lekker eten/drinken, met de kids naar buiten.
Waarom heeft hij alles kapotgemaakt!
Het ging zo goed met mij, vanwaar opeens deze megadip????
dinsdag 6 december 2011 om 10:05
Heel logisch dat je nu alleen aan de goede momenten kunt denken, maar dat is een grote valkuil!
Na verraad is niks meer zoals het was. De magie is weg. Onmogelijk om het nog zo te krijgen als vóór het verraad.
Mooie momenten kun je best koesteren, zo lang je je maar realiseert dat ze tot het verleden behoren.
Die dip is misschien wel de realisatie dat het echt, echt over is. Of een soort laatste stuiptrekking.
Maar de weg naar een mooie toekomst ligt nu open, richt je daarop! Sterkte!
Na verraad is niks meer zoals het was. De magie is weg. Onmogelijk om het nog zo te krijgen als vóór het verraad.
Mooie momenten kun je best koesteren, zo lang je je maar realiseert dat ze tot het verleden behoren.
Die dip is misschien wel de realisatie dat het echt, echt over is. Of een soort laatste stuiptrekking.
Maar de weg naar een mooie toekomst ligt nu open, richt je daarop! Sterkte!
dinsdag 6 december 2011 om 10:12
Die mooie momenten koester ik ook, maar ze maken me nog zo vreselijk verdrietig.
Het is zo raar allemaal. Vorige week had ik een sollicitatiegesprek en toen ik hoorde dat ik de baan kreeg wilde ik opeens mijn exman bellen! Ik wilde hem vertellen dat het gelukt was, een soort van automatisme!
En opeens drong het tot me door, hij is die persoon niet meer voor mij.
Toen ik vanmorgen de kids naar zijn ouders bracht had ik een drang om langs zijn huis te rijden, alleen om even te kijken of het goed gaat.
Dit heb ik nog nooit eerder gehad!! Wat betekent dit?
Komt dit omdat we nu een week helemaal geen contact hebben? Of mis ik hem?
Het is zo raar allemaal. Vorige week had ik een sollicitatiegesprek en toen ik hoorde dat ik de baan kreeg wilde ik opeens mijn exman bellen! Ik wilde hem vertellen dat het gelukt was, een soort van automatisme!
En opeens drong het tot me door, hij is die persoon niet meer voor mij.
Toen ik vanmorgen de kids naar zijn ouders bracht had ik een drang om langs zijn huis te rijden, alleen om even te kijken of het goed gaat.
Dit heb ik nog nooit eerder gehad!! Wat betekent dit?
Komt dit omdat we nu een week helemaal geen contact hebben? Of mis ik hem?
dinsdag 6 december 2011 om 10:18
Je mist de man die hij ooit was.
Natuurlijk mag je verdriet hebben, maar dat slijt. Heus! Uit een soort zelfbescherming tegen nog meer pijn denk je niet aan wat hij je aangedaan heeft en dan ga je je focussen op al die leuke herinneringen. Heel normaal hoor, maar als je door dat stadium heen bent, kom je vanzelf weer in de realiteit terecht en neem je de weg vooruit, en kijk je niet meer om. Even doorbijten, hoe moeilijk ook...
Natuurlijk mag je verdriet hebben, maar dat slijt. Heus! Uit een soort zelfbescherming tegen nog meer pijn denk je niet aan wat hij je aangedaan heeft en dan ga je je focussen op al die leuke herinneringen. Heel normaal hoor, maar als je door dat stadium heen bent, kom je vanzelf weer in de realiteit terecht en neem je de weg vooruit, en kijk je niet meer om. Even doorbijten, hoe moeilijk ook...
dinsdag 6 december 2011 om 10:38
Ik vertel me zelf ook steeds dat het normaal is dat ik verdrietig ben, dat het hoort bij het afscheid nemen.
Vind het alleen zo apart dat het na een half jaar gebeurd.
Ik voelde me de afgelopen maanden zo goed. Ik dacht dat ik helemaal vrede had met de situatie.
Mijn huis is helemaal naar mijn zin, met de kinderen gaat het goed, een nieuwe baan, een nieuwe liefde, een nieuwe start!
Het enige wat nog tegenzat wat dat mijn exman mij niet kon loslaten, hij bleef bellen/sms-en en op een gegeven moment zelfs onverwachts langskomen.
En sinds een week is dat dus over, al het contact is weg. Dus het laatste wat nog in de weg stond in het voortzetten van mijn nieuwe leven is nu uit de weg.
En wat doe ik? De hele dag huilen!! Snap er echt helemaal niks van.
Vind het alleen zo apart dat het na een half jaar gebeurd.
Ik voelde me de afgelopen maanden zo goed. Ik dacht dat ik helemaal vrede had met de situatie.
Mijn huis is helemaal naar mijn zin, met de kinderen gaat het goed, een nieuwe baan, een nieuwe liefde, een nieuwe start!
Het enige wat nog tegenzat wat dat mijn exman mij niet kon loslaten, hij bleef bellen/sms-en en op een gegeven moment zelfs onverwachts langskomen.
En sinds een week is dat dus over, al het contact is weg. Dus het laatste wat nog in de weg stond in het voortzetten van mijn nieuwe leven is nu uit de weg.
En wat doe ik? De hele dag huilen!! Snap er echt helemaal niks van.
dinsdag 6 december 2011 om 12:07
ja het voelt ook al echt afscheid nemen.........
Maar doordat ik het nu zelf beslis is het allemaal zo dubbel.
Hij was in 1e instant de persoon die niet meer met mij verder wilde, daardoor kon ik op een gegeven moment tegen mijzelf zeggen: kom op! Je wilt toch niet met iemand die jou niet wil?? Je verdient beter! Graag of helemaal niet! etc etc etc.
Op 1 of andere manier was dat makkelijker.
Ik had geen controle over de situatie en moest er gewoon mee dealen.
Maar nu hij mij de keus geeft weet ik me totaal geen raad met de situatie.
Nu is alles opeens anders!
Nu ben ik de persoon die beslist om afscheid te nemen, en dat veel meer pijn dan toen ik niks te beslissen had. Ik moet er nu zelf de stekker uithalen, het ging veel beter toen hij dat deed!
Maar doordat ik het nu zelf beslis is het allemaal zo dubbel.
Hij was in 1e instant de persoon die niet meer met mij verder wilde, daardoor kon ik op een gegeven moment tegen mijzelf zeggen: kom op! Je wilt toch niet met iemand die jou niet wil?? Je verdient beter! Graag of helemaal niet! etc etc etc.
Op 1 of andere manier was dat makkelijker.
Ik had geen controle over de situatie en moest er gewoon mee dealen.
Maar nu hij mij de keus geeft weet ik me totaal geen raad met de situatie.
Nu is alles opeens anders!
Nu ben ik de persoon die beslist om afscheid te nemen, en dat veel meer pijn dan toen ik niks te beslissen had. Ik moet er nu zelf de stekker uithalen, het ging veel beter toen hij dat deed!
dinsdag 6 december 2011 om 16:31
kijk als je je partner door de dood verliest, dan vind iedereen het normaal dat je rouwt. Dan blijven ook alleen maar de herrineringen Maar bij scheiding ligt dat heel anders.
Maakt niet uit, wie of wat de reden is.
Je verwachtingen houden op te bestaan, er is geen gezin meer in die hoedanigheid zoals het geweest is. En verdriet en andere sores moet je maar zelf verwerken. Zelfs al is het je eigen beslissing geweest om te scheiden, het rouwproces komt echt wel. Want ooit ben je de relatie in gestapt met verwachtingen en beloftes naar elkaar, en daar is niets meer van over. In jouw geval is het ook nog eens zo dat je jongste kind nog jonger dan 1 jaar is, en ja dan verwacht je helemaal er niet alleen voor te komen staan.
Feestdagen, in een rouwproces zijn dat de moeilijkste dagen, omdat je niet echt behoefte aan "feest" hebt.
alles word bepaald door verdrietm en ja juist dan word het verschil groot, juist dan valt het gemis op, het gemis van de goede en fijne dingen samen.
Dat staat los van je nieuwe relatie, maar verstop je er niet voor.
Het is normaal dat je die emoties ervaart, je bent een mens en je mag ook die emoties hebben.Accepteer dat het zo is en het zal een stuk lichter voor je worden. En dan kan je het ook loslaten en vooruit kijken..
Maakt niet uit, wie of wat de reden is.
Je verwachtingen houden op te bestaan, er is geen gezin meer in die hoedanigheid zoals het geweest is. En verdriet en andere sores moet je maar zelf verwerken. Zelfs al is het je eigen beslissing geweest om te scheiden, het rouwproces komt echt wel. Want ooit ben je de relatie in gestapt met verwachtingen en beloftes naar elkaar, en daar is niets meer van over. In jouw geval is het ook nog eens zo dat je jongste kind nog jonger dan 1 jaar is, en ja dan verwacht je helemaal er niet alleen voor te komen staan.
Feestdagen, in een rouwproces zijn dat de moeilijkste dagen, omdat je niet echt behoefte aan "feest" hebt.
alles word bepaald door verdrietm en ja juist dan word het verschil groot, juist dan valt het gemis op, het gemis van de goede en fijne dingen samen.
Dat staat los van je nieuwe relatie, maar verstop je er niet voor.
Het is normaal dat je die emoties ervaart, je bent een mens en je mag ook die emoties hebben.Accepteer dat het zo is en het zal een stuk lichter voor je worden. En dan kan je het ook loslaten en vooruit kijken..
dinsdag 6 december 2011 om 22:40
is het misschien ook nu niet erg moeilijk voor je om een nieuwe lover te hebben? Ik kan me zo voorstellen dat hij je ook veel geluk brengt, maar nu je het zo moeilijk hebt met jezelf, met al je twijfels enz......is dat dan wel niet allemaal een beetje teveel?
Zo kom je ook niet echt aan het rouwen toe lijkt me.
Zo kom je ook niet echt aan het rouwen toe lijkt me.
dinsdag 6 december 2011 om 23:16
quote:lavan568 schreef op 06 december 2011 @ 22:40:
is het misschien ook nu niet erg moeilijk voor je om een nieuwe lover te hebben? Ik kan me zo voorstellen dat hij je ook veel geluk brengt, maar nu je het zo moeilijk hebt met jezelf, met al je twijfels enz......is dat dan wel niet allemaal een beetje teveel?
Zo kom je ook niet echt aan het rouwen toe lijkt me.
Dat vroeg ik me ook al af eerlijk gezegd.
Ik had vorig jaar een serieuze fling, twee jaar na dato, dus ik vond dat ik daar al wel klaar voor moest zijn en dacht, ik kan best de ene relatie beginnen en tegelijkertijd de andere in mijn hoofd nu eindelijk definitief afsluiten...
Maar nee, ik kon het niet, en het voelde ook niet 'eerlijk' naar de nieuwe lover toe.
Bovendien, toen de ergste vlinders wat af zakten besefte ik dat het toch weer een soort rebound was, ik genoot van het heerlijke gevoel van verliefd zijn, en door iemand helemaal leuk gevonden te worden, maar er speelde nog veel te veel in mijn hoofd om er echt eerlijk in te kunnen staan. Kwam nog bij dat nieuwe lover wel erg hard van stapel liep, en dat trok ik niet, kreeg het er helemaal benauwd van.
Heb dat eerlijk verteld en de prille relatie beeindigd, dat was echt niet leuk, maar ik kon me niet geven en vond dat hij meer verdiende dan deze twijfelende vrouw die nog steeds liefdesverdriet had..
Ik besloot toen dat ik eerste echt helemaal los moet zijn van ex voordat ik uberhaupt overweeg om ergens serieus aan te beginnen.
Weet natuurlijk niet hoe jij daar in staat, hoe dan ook sterkte het is allemaal niet niks!
is het misschien ook nu niet erg moeilijk voor je om een nieuwe lover te hebben? Ik kan me zo voorstellen dat hij je ook veel geluk brengt, maar nu je het zo moeilijk hebt met jezelf, met al je twijfels enz......is dat dan wel niet allemaal een beetje teveel?
Zo kom je ook niet echt aan het rouwen toe lijkt me.
Dat vroeg ik me ook al af eerlijk gezegd.
Ik had vorig jaar een serieuze fling, twee jaar na dato, dus ik vond dat ik daar al wel klaar voor moest zijn en dacht, ik kan best de ene relatie beginnen en tegelijkertijd de andere in mijn hoofd nu eindelijk definitief afsluiten...
Maar nee, ik kon het niet, en het voelde ook niet 'eerlijk' naar de nieuwe lover toe.
Bovendien, toen de ergste vlinders wat af zakten besefte ik dat het toch weer een soort rebound was, ik genoot van het heerlijke gevoel van verliefd zijn, en door iemand helemaal leuk gevonden te worden, maar er speelde nog veel te veel in mijn hoofd om er echt eerlijk in te kunnen staan. Kwam nog bij dat nieuwe lover wel erg hard van stapel liep, en dat trok ik niet, kreeg het er helemaal benauwd van.
Heb dat eerlijk verteld en de prille relatie beeindigd, dat was echt niet leuk, maar ik kon me niet geven en vond dat hij meer verdiende dan deze twijfelende vrouw die nog steeds liefdesverdriet had..
Ik besloot toen dat ik eerste echt helemaal los moet zijn van ex voordat ik uberhaupt overweeg om ergens serieus aan te beginnen.
Weet natuurlijk niet hoe jij daar in staat, hoe dan ook sterkte het is allemaal niet niks!
dinsdag 6 december 2011 om 23:22
quote:_newwoman_ schreef op 06 december 2011 @ 23:16:
[...]
Dat vroeg ik me ook al af eerlijk gezegd.
Ik had vorig jaar een serieuze fling, twee jaar na dato, dus ik vond dat ik daar al wel klaar voor moest zijn en dacht, ik kan best de ene relatie beginnen en tegelijkertijd de andere in mijn hoofd nu eindelijk definitief afsluiten...
Maar nee, ik kon het niet, en het voelde ook niet 'eerlijk' naar de nieuwe lover toe.
Je posting is een "feest der herkenning"
Ik dacht het ook al toen TO over haar verliefdheid schreef
en of ze samen eind 2012 halen betwijfel ik.
Aan de andere kant is het voor het zelfvertrouwen van TO
wel goed, een man die haar op handen draagt.
Of het eerlijk is naar haar nieuwe vlam? Ach soms moet je
je eigen belangen even voor laten gaan.
[...]
Dat vroeg ik me ook al af eerlijk gezegd.
Ik had vorig jaar een serieuze fling, twee jaar na dato, dus ik vond dat ik daar al wel klaar voor moest zijn en dacht, ik kan best de ene relatie beginnen en tegelijkertijd de andere in mijn hoofd nu eindelijk definitief afsluiten...
Maar nee, ik kon het niet, en het voelde ook niet 'eerlijk' naar de nieuwe lover toe.
Je posting is een "feest der herkenning"
Ik dacht het ook al toen TO over haar verliefdheid schreef
en of ze samen eind 2012 halen betwijfel ik.
Aan de andere kant is het voor het zelfvertrouwen van TO
wel goed, een man die haar op handen draagt.
Of het eerlijk is naar haar nieuwe vlam? Ach soms moet je
je eigen belangen even voor laten gaan.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
dinsdag 6 december 2011 om 23:48
wat denk je, dat ik daar zelf ook niet aan gedacht heb?
Maar ik kan hem niet missen, hij is zo lief...........
Ik kan hem toch niet laten lopen?
Toen hij hier net zat, had ik constant tranen in mijn ogen. Ik voel me zo oneerlijk.
ik ben echt stapelgek met hem maar hij moest eens weten hoe verdrietig ik nog ben om mijn ex.
serieus, ik had mijn ex vanavond bijna een mail gestuurd, om te zeggen dat ik heus wel aan hem denk.
Ik lijk wel gek..........
Maar ik kan hem niet missen, hij is zo lief...........
Ik kan hem toch niet laten lopen?
Toen hij hier net zat, had ik constant tranen in mijn ogen. Ik voel me zo oneerlijk.
ik ben echt stapelgek met hem maar hij moest eens weten hoe verdrietig ik nog ben om mijn ex.
serieus, ik had mijn ex vanavond bijna een mail gestuurd, om te zeggen dat ik heus wel aan hem denk.
Ik lijk wel gek..........
dinsdag 6 december 2011 om 23:55
quote:marvelt schreef op 06 december 2011 @ 23:48:
wat denk je, dat ik daar zelf ook niet aan gedacht heb?
Maar ik kan hem niet missen, hij is zo lief...........
Ik kan hem toch niet laten lopen?
Toen hij hier net zat, had ik constant tranen in mijn ogen. Ik voel me zo oneerlijk.
ik ben echt stapelgek met hem maar hij moest eens weten hoe verdrietig ik nog ben om mijn ex.
serieus, ik had mijn ex vanavond bijna een mail gestuurd, om te zeggen dat ik heus wel aan hem denk.
Ik lijk wel gek..........
Je zit in een groot verwerkingsproces.
Dat kan heel lang duren.
Dat wat geweest is, is er niet meer maar wel hetgeen waar je het meest naar verlangd.
Helaas weet je dat wat geweest is nooit meer terugkomt, omdat er een gat geslagen is in je gevoelsleven.
Ik ben het eens met HBG, je nieuwe liefde is een spons die al dat gif neutraliseert.
Grote kans dat er een moment komt dat je beseft dat die nieuwe liefde alles is wat jij nodig hebt maar dat jij niet kan geven wat hij nodig heeft.
Daarmee zeg ik niet dat je niet moet genieten wat er nu is; probeer het alleen niet als een volwaardige opvulling te zien voor dat wat er niet meer is.
wat denk je, dat ik daar zelf ook niet aan gedacht heb?
Maar ik kan hem niet missen, hij is zo lief...........
Ik kan hem toch niet laten lopen?
Toen hij hier net zat, had ik constant tranen in mijn ogen. Ik voel me zo oneerlijk.
ik ben echt stapelgek met hem maar hij moest eens weten hoe verdrietig ik nog ben om mijn ex.
serieus, ik had mijn ex vanavond bijna een mail gestuurd, om te zeggen dat ik heus wel aan hem denk.
Ik lijk wel gek..........
Je zit in een groot verwerkingsproces.
Dat kan heel lang duren.
Dat wat geweest is, is er niet meer maar wel hetgeen waar je het meest naar verlangd.
Helaas weet je dat wat geweest is nooit meer terugkomt, omdat er een gat geslagen is in je gevoelsleven.
Ik ben het eens met HBG, je nieuwe liefde is een spons die al dat gif neutraliseert.
Grote kans dat er een moment komt dat je beseft dat die nieuwe liefde alles is wat jij nodig hebt maar dat jij niet kan geven wat hij nodig heeft.
Daarmee zeg ik niet dat je niet moet genieten wat er nu is; probeer het alleen niet als een volwaardige opvulling te zien voor dat wat er niet meer is.
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
woensdag 7 december 2011 om 00:03
Ik ben ook bang dat ik niet kan voldoen aan zijn verwachtingen.
Zijn relatie was al paar jaar voorbij, dus hij is veel verder.
Wel zie ik hem soms naar me kijken, en dat weet ik dat hij zich wel dingen afvraagt. Vanavond vroeg hij ook: vind je het wel leuk dat ik er ben?
Dan schrik ik echt, hij doorziet mij wel een beetje. Hij heeft in de gaten gehad dat ik niet lekker in mijn vel zit.
Het lijkt echt alsof ik in 1 dag helemaal weer terug bij af ben!
Het ene moment denk ik: kom op, je wil niet terug naar je ex! Je hebt nu iemand die er echt voor je is! Je bent gewoon even verdrietig om die 14 jaar, dat is heel normaal.
Maar het volgende moment wil ik mijn ex opbellen en zeggen dat ik hem mis............
Zijn relatie was al paar jaar voorbij, dus hij is veel verder.
Wel zie ik hem soms naar me kijken, en dat weet ik dat hij zich wel dingen afvraagt. Vanavond vroeg hij ook: vind je het wel leuk dat ik er ben?
Dan schrik ik echt, hij doorziet mij wel een beetje. Hij heeft in de gaten gehad dat ik niet lekker in mijn vel zit.
Het lijkt echt alsof ik in 1 dag helemaal weer terug bij af ben!
Het ene moment denk ik: kom op, je wil niet terug naar je ex! Je hebt nu iemand die er echt voor je is! Je bent gewoon even verdrietig om die 14 jaar, dat is heel normaal.
Maar het volgende moment wil ik mijn ex opbellen en zeggen dat ik hem mis............
woensdag 7 december 2011 om 00:10
Marvelt, probeer alsjeblieft eerlijk te blijven naar jezelf, maar ook naar je nieuwe vriend. Natuurlijk voelt hij ook aan dat je niet lekker in je vel zit.
Het is allemaal erg snel gegaan, je zit in een stroomversnelling, met allerlei tegenstrijdige gevoelens.
Niemand kan jou zeggen wat je moet gaan doen, alleen jij kan voelen wat je beslissing gaat worden.
Voor nu wens ik je heel veel wijsheid
Het is allemaal erg snel gegaan, je zit in een stroomversnelling, met allerlei tegenstrijdige gevoelens.
Niemand kan jou zeggen wat je moet gaan doen, alleen jij kan voelen wat je beslissing gaat worden.
Voor nu wens ik je heel veel wijsheid
woensdag 7 december 2011 om 00:12
quote:marvelt schreef op 07 december 2011 @ 00:03:
Ik ben ook bang dat ik niet kan voldoen aan zijn verwachtingen.
Zijn relatie was al paar jaar voorbij, dus hij is veel verder.
Wel zie ik hem soms naar me kijken, en dat weet ik dat hij zich wel dingen afvraagt. Vanavond vroeg hij ook: vind je het wel leuk dat ik er ben?
Dan schrik ik echt, hij doorziet mij wel een beetje. Hij heeft in de gaten gehad dat ik niet lekker in mijn vel zit.
Het lijkt echt alsof ik in 1 dag helemaal weer terug bij af ben!
Het ene moment denk ik: kom op, je wil niet terug naar je ex! Je hebt nu iemand die er echt voor je is! Je bent gewoon even verdrietig om die 14 jaar, dat is heel normaal.
Maar het volgende moment wil ik mijn ex opbellen en zeggen dat ik hem mis............
Die 14 jaar zitten nog in je rugzak en daar ben je niet zomaar vanaf.
Ik heb in de afgelopen 2 jaar ook kortstondig wat met iemand gehad die me echt een ontzettend goed gevoel gaf.
Wanneer zij er niet was viel ik terug in mijn oude denkpatroon, dat werkt dus niet.
Ik denk dat je kan genieten van zo iemand wanneer er geen druk van de lange termijn op staat.
Wanneer dat er wel is doordat je jezelf dat oplegt of omdat die ander dat graag wil dan heeft het waarschijnlijk geen toekomst.
Vooral omdat je nog in dat schemerveld geparkeerd staat.
Ik heb af en toe eens wat gelezen hier.
Deze gelijkgestemde (die wel wat verder is) kan je alleen maar aanraden om eerst jezelf terug te vinden voordat je iemand weer toelaat.
Ik ben ook bang dat ik niet kan voldoen aan zijn verwachtingen.
Zijn relatie was al paar jaar voorbij, dus hij is veel verder.
Wel zie ik hem soms naar me kijken, en dat weet ik dat hij zich wel dingen afvraagt. Vanavond vroeg hij ook: vind je het wel leuk dat ik er ben?
Dan schrik ik echt, hij doorziet mij wel een beetje. Hij heeft in de gaten gehad dat ik niet lekker in mijn vel zit.
Het lijkt echt alsof ik in 1 dag helemaal weer terug bij af ben!
Het ene moment denk ik: kom op, je wil niet terug naar je ex! Je hebt nu iemand die er echt voor je is! Je bent gewoon even verdrietig om die 14 jaar, dat is heel normaal.
Maar het volgende moment wil ik mijn ex opbellen en zeggen dat ik hem mis............
Die 14 jaar zitten nog in je rugzak en daar ben je niet zomaar vanaf.
Ik heb in de afgelopen 2 jaar ook kortstondig wat met iemand gehad die me echt een ontzettend goed gevoel gaf.
Wanneer zij er niet was viel ik terug in mijn oude denkpatroon, dat werkt dus niet.
Ik denk dat je kan genieten van zo iemand wanneer er geen druk van de lange termijn op staat.
Wanneer dat er wel is doordat je jezelf dat oplegt of omdat die ander dat graag wil dan heeft het waarschijnlijk geen toekomst.
Vooral omdat je nog in dat schemerveld geparkeerd staat.
Ik heb af en toe eens wat gelezen hier.
Deze gelijkgestemde (die wel wat verder is) kan je alleen maar aanraden om eerst jezelf terug te vinden voordat je iemand weer toelaat.
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
woensdag 7 december 2011 om 00:12
quote:marvelt schreef op 06 december 2011 @ 23:48:
wat denk je, dat ik daar zelf ook niet aan gedacht heb?
Maar ik kan hem niet missen, hij is zo lief...........
Ik kan hem toch niet laten lopen?
Toen hij hier net zat, had ik constant tranen in mijn ogen. Ik voel me zo oneerlijk.
ik ben echt stapelgek met hem maar hij moest eens weten hoe verdrietig ik nog ben om mijn ex.
serieus, ik had mijn ex vanavond bijna een mail gestuurd, om te zeggen dat ik heus wel aan hem denk.
Ik lijk wel gek..........
Heel herkenbaar hoor, het is ook zo heftig wat je nu meemaakt.
Ik deelde het ook niet met nieuwe lover. Weet nog dat ik een keer zijn cd-kast opentrok, en daar zag ik werkelijk alleen maar CD's die ex en ik ook hadden.. Ik schrok gewoon, en ik wou helemaal geen muziek meer opzetten, teveel herinneringen.
En dat deelde ik niet, ik slikte het weg en voelde me een bedriegster...
Ik wou niet het gif van mijn oude relatie toelaten in deze nieuwe, vond en vind nog steeds dat ik echt ontgift moet zijn voordat ik iets nieuws begin.
Maar tegelijkertijd voelt het ook zeer zooo goed om je bemind te voelen, even niet meer zo afgedankt en weggedaan....
Het blijft lastig, ik snap hoe moeilijk je het hebt.
wat denk je, dat ik daar zelf ook niet aan gedacht heb?
Maar ik kan hem niet missen, hij is zo lief...........
Ik kan hem toch niet laten lopen?
Toen hij hier net zat, had ik constant tranen in mijn ogen. Ik voel me zo oneerlijk.
ik ben echt stapelgek met hem maar hij moest eens weten hoe verdrietig ik nog ben om mijn ex.
serieus, ik had mijn ex vanavond bijna een mail gestuurd, om te zeggen dat ik heus wel aan hem denk.
Ik lijk wel gek..........
Heel herkenbaar hoor, het is ook zo heftig wat je nu meemaakt.
Ik deelde het ook niet met nieuwe lover. Weet nog dat ik een keer zijn cd-kast opentrok, en daar zag ik werkelijk alleen maar CD's die ex en ik ook hadden.. Ik schrok gewoon, en ik wou helemaal geen muziek meer opzetten, teveel herinneringen.
En dat deelde ik niet, ik slikte het weg en voelde me een bedriegster...
Ik wou niet het gif van mijn oude relatie toelaten in deze nieuwe, vond en vind nog steeds dat ik echt ontgift moet zijn voordat ik iets nieuws begin.
Maar tegelijkertijd voelt het ook zeer zooo goed om je bemind te voelen, even niet meer zo afgedankt en weggedaan....
Het blijft lastig, ik snap hoe moeilijk je het hebt.
woensdag 7 december 2011 om 00:40
Dat vind ik ook heel mooi gezegd. Ik wil ook geen gif in deze relatie toelaten. Daarom vertel ik hem ook niet alles.
En inderdaad, vervolgens voel ik me oneerlijk!
Ik kan hem toch niet vertellen dat ik huil omdat ik verdriet heb om mijn ex? Dan jaag ik hem weg! En dat wil ik niet, ik kan hem echt niet missen..........Als hij wegvalt dan ben ik bang dat ik regelrecht in de armen van mijn ex terugval.........
En inderdaad, vervolgens voel ik me oneerlijk!
Ik kan hem toch niet vertellen dat ik huil omdat ik verdriet heb om mijn ex? Dan jaag ik hem weg! En dat wil ik niet, ik kan hem echt niet missen..........Als hij wegvalt dan ben ik bang dat ik regelrecht in de armen van mijn ex terugval.........
woensdag 7 december 2011 om 00:51
Je wilt hem geen pijn doen, dat begrijp ik heel goed. Dus je kunt hem niet zeggen dat je verdriet hebt om je ex. Maar is dit de echte Marvelt dan? Nee toch? De echte is degene die het momenteel verdomd moeilijk heeft, die middenin haar rouwproces zit, die haar ex haat, en hem ook nog ongelooflijk mist.
Maar mag hij jouw valbreker zijn? Verdient hij niet beter?
Maar mag hij jouw valbreker zijn? Verdient hij niet beter?
