Psyche
alle pijlers
Even verdwijnen...
vrijdag 9 december 2011 om 23:12
Na een aantal heftige gebeurtenissen te hebben meegemaakt in mijn leven denk ik denk er steeds meer serieus over na om een tijdje te verdwijnen, m'n tas te pakken en te vertrekken; bestemming onbekend..
Na steeds weer de ups and downs, te denken dat je weer een stap vooruit bent om vervolgens weer keihard 5 stappen terug te vallen ben ik het zat, ik weet niet meer wat ik wil en soms ook niet meer wie ik (bedoeld) ben (te zijn).
Mijn toekomstbeeld is (meerdere keren) uiteengevallen en ik voel alsof ik vast zit, ik moet door gaan om in mijn levensonderhoud te voorzien maar het liefst vertrek ik dus naar Timboektoe om mezelf hopelijk weer terug te vinden.
Iedereen om me heen zal me niet begrijpen en voor gek verklaren maar het kan me niet schelen, ik wil rust.
Niemand om me heen weet van mijn plan en ik wil ook eigenlijk dat dat zo blijft.
Als ik het echt zou doen, dan zou ik mijn dierbaren een brief achterlaten met de boodschap dat ik even tijd voor mezelf nodig heb en dat ik niet wil dat ze zich ongerust maken.
Ik post mijn verhaal hier omdat ik het toch kwijt moet, benieuwd ben naar de reactie's en meningen.
Hoe zouden jullie reageren als een van jullie dierbaren dit zou doen?
Het leven hier in NL is zo gejaagd en voor mij lijkt het alsof iedereen zich alleen maar met materiele zaken bezighoudt, niemand echt oprecht gelukkig is.
Ik wil meer, ik wil mijn levensdoel vinden, datgene doen waar ik voor gemaakt ben, helemaal gaan voor iets wat me gelukkig maakt.
In de liefde durf ik me (voorlopig) niet meer te geven, ik heb twee maal in korte tijd een gebroken hart opgelopen en allebei de keren was het gevoel van beide kanten niet over maar een rationele keuze, en ik kan het gewoon nog steeds niet begrijpen.
Als liefde zo werkt, dan durf ik het gewoon niet meer aan.
Ik ben dus in staat om zo te vertrekken en huis en haard achter te laten, alleen.... ik heb een hypotheek en dus een huis.
En ik wil mijn familie niet met problemen opzadelen, als ik zomaar vertrek dan staat de bank natuurlijk binnen de kortste keren bij hen op de stoep en dat verdienen zij niet.
En ook mijn vaste baan (ben al 10 jaar werkzaam bij hetzelfde bedrijf) raak ik natuurlijk kwijt..
Zou ik dan gezocht worden, in de boeken komen te staan als wanbetaler of iets dergelijks?
Stel dat ik het nu echt zou doen, wat zou het ergste zijn wat er zou kunnen gebeuren??
Na steeds weer de ups and downs, te denken dat je weer een stap vooruit bent om vervolgens weer keihard 5 stappen terug te vallen ben ik het zat, ik weet niet meer wat ik wil en soms ook niet meer wie ik (bedoeld) ben (te zijn).
Mijn toekomstbeeld is (meerdere keren) uiteengevallen en ik voel alsof ik vast zit, ik moet door gaan om in mijn levensonderhoud te voorzien maar het liefst vertrek ik dus naar Timboektoe om mezelf hopelijk weer terug te vinden.
Iedereen om me heen zal me niet begrijpen en voor gek verklaren maar het kan me niet schelen, ik wil rust.
Niemand om me heen weet van mijn plan en ik wil ook eigenlijk dat dat zo blijft.
Als ik het echt zou doen, dan zou ik mijn dierbaren een brief achterlaten met de boodschap dat ik even tijd voor mezelf nodig heb en dat ik niet wil dat ze zich ongerust maken.
Ik post mijn verhaal hier omdat ik het toch kwijt moet, benieuwd ben naar de reactie's en meningen.
Hoe zouden jullie reageren als een van jullie dierbaren dit zou doen?
Het leven hier in NL is zo gejaagd en voor mij lijkt het alsof iedereen zich alleen maar met materiele zaken bezighoudt, niemand echt oprecht gelukkig is.
Ik wil meer, ik wil mijn levensdoel vinden, datgene doen waar ik voor gemaakt ben, helemaal gaan voor iets wat me gelukkig maakt.
In de liefde durf ik me (voorlopig) niet meer te geven, ik heb twee maal in korte tijd een gebroken hart opgelopen en allebei de keren was het gevoel van beide kanten niet over maar een rationele keuze, en ik kan het gewoon nog steeds niet begrijpen.
Als liefde zo werkt, dan durf ik het gewoon niet meer aan.
Ik ben dus in staat om zo te vertrekken en huis en haard achter te laten, alleen.... ik heb een hypotheek en dus een huis.
En ik wil mijn familie niet met problemen opzadelen, als ik zomaar vertrek dan staat de bank natuurlijk binnen de kortste keren bij hen op de stoep en dat verdienen zij niet.
En ook mijn vaste baan (ben al 10 jaar werkzaam bij hetzelfde bedrijf) raak ik natuurlijk kwijt..
Zou ik dan gezocht worden, in de boeken komen te staan als wanbetaler of iets dergelijks?
Stel dat ik het nu echt zou doen, wat zou het ergste zijn wat er zou kunnen gebeuren??
zaterdag 10 december 2011 om 00:43
@Ruby Ann, idd waarom doe je het niet gewoon op een nette manier? Ik ben jaren geleden ook weg gegaan uit Nederland. Niet impulsief, maar weloverwogen. Het kan binnen een paar weken geregeld zijn hoor!
Ga morgen bij een makelaar langs en bespreek de mogelijkheid om je huis te verhuren. Er zijn vaak mensen die tussen twee woningen zitten of gescheiden mannen/vrouwen. Stel evt. jouw hypotheekverstrekker hiervan op de hoogte. Vertrek naar het buitenland is nl. een reden om je huis te mogen verhuren.
Bij je werk zou je onbetaald verlof kunnen bespreken.
Probeer vast werk te zoeken in het land waar je heen zou willen. Kijk bij werk in de horeca, het toerisme. Vaak krijg je bij werk in het toerisme ook onderdak. Eigen ruimte of personeelshuis.
Kijk vanuit die plek in het buitenland wat je wil en waarschijnlijk zul je mensen ontmoeten en dingen ontdekken die je verder op weg zullen helpen.
DOE het gewoon, go for it!!!
Ga morgen bij een makelaar langs en bespreek de mogelijkheid om je huis te verhuren. Er zijn vaak mensen die tussen twee woningen zitten of gescheiden mannen/vrouwen. Stel evt. jouw hypotheekverstrekker hiervan op de hoogte. Vertrek naar het buitenland is nl. een reden om je huis te mogen verhuren.
Bij je werk zou je onbetaald verlof kunnen bespreken.
Probeer vast werk te zoeken in het land waar je heen zou willen. Kijk bij werk in de horeca, het toerisme. Vaak krijg je bij werk in het toerisme ook onderdak. Eigen ruimte of personeelshuis.
Kijk vanuit die plek in het buitenland wat je wil en waarschijnlijk zul je mensen ontmoeten en dingen ontdekken die je verder op weg zullen helpen.
DOE het gewoon, go for it!!!
zaterdag 10 december 2011 om 12:36
quote:Primabella schreef op 10 december 2011 @ 12:07:
En ik zou me elke dag afvragen of ik je nog levend zal terugzien.Dit. Een paar weken lekker op vakantie gaan naar een ver land zal je msischien goed doen, of een paar maanden een sabatical nemen. Als een familielid of vriend van mij dat zou aankondigen zou ik hem/haar veel plezier wensen en met een gerust hart laten vertrekken. Maar halsoverkop vertrekken zou ik heel griezelig vinden. Misschien is dat een persoonlijk ding: ik heb iemand gekend die iets soortgelijks heeft gedaan en die ik niet meer levend heb teruggezien. Ik zeg niet dat jij iets soortgelijks van plan bent, maar je komt niet over als iemand die goed heeft uitgedacht wat ze nou eigenlijk wil gaan doen.
En ik zou me elke dag afvragen of ik je nog levend zal terugzien.Dit. Een paar weken lekker op vakantie gaan naar een ver land zal je msischien goed doen, of een paar maanden een sabatical nemen. Als een familielid of vriend van mij dat zou aankondigen zou ik hem/haar veel plezier wensen en met een gerust hart laten vertrekken. Maar halsoverkop vertrekken zou ik heel griezelig vinden. Misschien is dat een persoonlijk ding: ik heb iemand gekend die iets soortgelijks heeft gedaan en die ik niet meer levend heb teruggezien. Ik zeg niet dat jij iets soortgelijks van plan bent, maar je komt niet over als iemand die goed heeft uitgedacht wat ze nou eigenlijk wil gaan doen.
donderdag 15 december 2011 om 13:02
Nou hier zit ik dan, jankend thuis van mijn werk omdat ik emotioneel helemaal afgebroken ben.
In de drukste tijd van het jaar laat ik iedereen zitten, voel me vreselijk schuldig, zie er geen gat meer in en weet het allemaal echt niet meer.
Iedereen om me heen is zo ontzettend lief en steunt me waardoor ik me nog meer schuldig voel omdat ik toch blij zou moeten zijn met wat ik heb, allemaal lieve mensen om me heen die om me geven en zeggen dat ik het waard ben.
In plaats daarvan kan ik alleen maar voor me uit staren, huilen, slapen en voel me dood en doodmoe..
Ik weet dat het zwaar klinkt maar wat heeft het nu allemaal voor zin, ik beleef nergens meer plezier aan en kan werkelijk niet bedenken waar ik nog voor wil leven.
In de drukste tijd van het jaar laat ik iedereen zitten, voel me vreselijk schuldig, zie er geen gat meer in en weet het allemaal echt niet meer.
Iedereen om me heen is zo ontzettend lief en steunt me waardoor ik me nog meer schuldig voel omdat ik toch blij zou moeten zijn met wat ik heb, allemaal lieve mensen om me heen die om me geven en zeggen dat ik het waard ben.
In plaats daarvan kan ik alleen maar voor me uit staren, huilen, slapen en voel me dood en doodmoe..
Ik weet dat het zwaar klinkt maar wat heeft het nu allemaal voor zin, ik beleef nergens meer plezier aan en kan werkelijk niet bedenken waar ik nog voor wil leven.
donderdag 15 december 2011 om 13:04
donderdag 15 december 2011 om 13:05
quote:Ruby-Ann schreef op 15 december 2011 @ 13:02:
Nou hier zit ik dan, jankend thuis van mijn werk omdat ik emotioneel helemaal afgebroken ben.
In de drukste tijd van het jaar laat ik iedereen zitten, voel me vreselijk schuldig, zie er geen gat meer in en weet het allemaal echt niet meer.
Iedereen om me heen is zo ontzettend lief en steunt me waardoor ik me nog meer schuldig voel omdat ik toch blij zou moeten zijn met wat ik heb, allemaal lieve mensen om me heen die om me geven en zeggen dat ik het waard ben.
In plaats daarvan kan ik alleen maar voor me uit staren, huilen, slapen en voel me dood en doodmoe..
Ik weet dat het zwaar klinkt maar wat heeft het nu allemaal voor zin, ik beleef nergens meer plezier aan en kan werkelijk niet bedenken waar ik nog voor wil leven.
Ach, meissie toch
Ik vind je behoorlijk dapper hoor. Dapper omdat je laat weten hoe je je voelt en wat er in je omgaat. Dat zouden meer mensen moeten doen.
Raap jezelf nu even bij elkaar en bel de huisarts. Hij kan je zeker verder helpen, door je bijv. door te sturen naar een psycholoog. Kom op meis, de eerste stap (aangeven wat er in je omgaat) heb je al gezet!
Nou hier zit ik dan, jankend thuis van mijn werk omdat ik emotioneel helemaal afgebroken ben.
In de drukste tijd van het jaar laat ik iedereen zitten, voel me vreselijk schuldig, zie er geen gat meer in en weet het allemaal echt niet meer.
Iedereen om me heen is zo ontzettend lief en steunt me waardoor ik me nog meer schuldig voel omdat ik toch blij zou moeten zijn met wat ik heb, allemaal lieve mensen om me heen die om me geven en zeggen dat ik het waard ben.
In plaats daarvan kan ik alleen maar voor me uit staren, huilen, slapen en voel me dood en doodmoe..
Ik weet dat het zwaar klinkt maar wat heeft het nu allemaal voor zin, ik beleef nergens meer plezier aan en kan werkelijk niet bedenken waar ik nog voor wil leven.
Ach, meissie toch
Ik vind je behoorlijk dapper hoor. Dapper omdat je laat weten hoe je je voelt en wat er in je omgaat. Dat zouden meer mensen moeten doen.
Raap jezelf nu even bij elkaar en bel de huisarts. Hij kan je zeker verder helpen, door je bijv. door te sturen naar een psycholoog. Kom op meis, de eerste stap (aangeven wat er in je omgaat) heb je al gezet!
donderdag 15 december 2011 om 13:19
Bedankt voor de hugs lieve mensen..
Ik heb dinsdag weer een afspraak bij de psycholoog, daar loop ik al een tijdje.
Maar ik was altijd nog in staat om te gaan werken, voelde me vaak wel down en depri maar dan kon ik mezelf weer bij elkaar rapen om weer door te gaan.
Nu ontbreekt de moed me volledig, ik sluit me op, wil niemand (behalve mijn familie) zien of spreken omdat het gevoel niet uit te leggen is...
Ik heb dinsdag weer een afspraak bij de psycholoog, daar loop ik al een tijdje.
Maar ik was altijd nog in staat om te gaan werken, voelde me vaak wel down en depri maar dan kon ik mezelf weer bij elkaar rapen om weer door te gaan.
Nu ontbreekt de moed me volledig, ik sluit me op, wil niemand (behalve mijn familie) zien of spreken omdat het gevoel niet uit te leggen is...
donderdag 15 december 2011 om 13:25
quote:Liquorice schreef op 09 december 2011 @ 23:20:
Je vertoont vluchtgedrag, daar bereik je niets mee. Wat molly al zei: je neemt jezelf en je zorgen mee, dus je zult je niet ineens bevrijd voelen. Een time-out nemen is natuurlijk wel een goed idee, maar halsoverkop wegrennen lijkt me geen goed plan. Als een familielid van mij dat zou doen zou ik alles op alles zetten om hem of haar tegen te houden.
Zo niet mee eens! Het kan wel degelijk zeer verfrissend werken om een tijd in een vreemde omgeving te zijn. Je gaat dan op een heel andere manier naar alles kijken. Ik zeg dit uit eigen ervaring. Verder vind ik het verre van egoistisch om dit voor jezelf te doen als je voelt dat je dat moet doen. Ik zou alleen wel eerst proberen mijn huis te verkopen om zo niemand met die lasten op te zadelen en wat geld te hebben voor mijn reis. Dat je de mensen die echt het allerdichtst bij je staan wel vertelt dat je gaat maar met bestemming onbekend, daar zie ik geen probleem in. Je kunt toch afspreken dat je heel af en toe even iets laat weten, dat alles goed gaat.
Ik krijg de kriebels van de laatste zin die Liquorice schrijft; waarom zou je iemand moeten tegenhouden? Dat vind ik pas egoistisch.
Je vertoont vluchtgedrag, daar bereik je niets mee. Wat molly al zei: je neemt jezelf en je zorgen mee, dus je zult je niet ineens bevrijd voelen. Een time-out nemen is natuurlijk wel een goed idee, maar halsoverkop wegrennen lijkt me geen goed plan. Als een familielid van mij dat zou doen zou ik alles op alles zetten om hem of haar tegen te houden.
Zo niet mee eens! Het kan wel degelijk zeer verfrissend werken om een tijd in een vreemde omgeving te zijn. Je gaat dan op een heel andere manier naar alles kijken. Ik zeg dit uit eigen ervaring. Verder vind ik het verre van egoistisch om dit voor jezelf te doen als je voelt dat je dat moet doen. Ik zou alleen wel eerst proberen mijn huis te verkopen om zo niemand met die lasten op te zadelen en wat geld te hebben voor mijn reis. Dat je de mensen die echt het allerdichtst bij je staan wel vertelt dat je gaat maar met bestemming onbekend, daar zie ik geen probleem in. Je kunt toch afspreken dat je heel af en toe even iets laat weten, dat alles goed gaat.
Ik krijg de kriebels van de laatste zin die Liquorice schrijft; waarom zou je iemand moeten tegenhouden? Dat vind ik pas egoistisch.
donderdag 15 december 2011 om 13:28
quote:Sylphide75 schreef op 15 december 2011 @ 13:25:
[...]
Zo niet mee eens! Het kan wel degelijk zeer verfrissend werken om een tijd in een vreemde omgeving te zijn. Je gaat dan op een heel andere manier naar alles kijken. Ik zeg dit uit eigen ervaring. Verder vind ik het verre van egoistisch om dit voor jezelf te doen als je voelt dat je dat moet doen. Ik zou alleen wel eerst proberen mijn huis te verkopen om zo niemand met die lasten op te zadelen en wat geld te hebben voor mijn reis. Dat je de mensen die echt het allerdichtst bij je staan wel vertelt dat je gaat maar met bestemming onbekend, daar zie ik geen probleem in. Je kunt toch afspreken dat je heel af en toe even iets laat weten, dat alles goed gaat.
Ik krijg de kriebels van de laatste zin die Liquorice schrijft; waarom zou je iemand moeten tegenhouden? Dat vind ik pas egoistisch.
Natuurlijk kan zoiets helpen.
Maar om zomaar te vertrekken zonder je dierbaren te informeren en je huis zomaar leeg te laten staan zonder zaken te regelen, is gewoon niet slim.
[...]
Zo niet mee eens! Het kan wel degelijk zeer verfrissend werken om een tijd in een vreemde omgeving te zijn. Je gaat dan op een heel andere manier naar alles kijken. Ik zeg dit uit eigen ervaring. Verder vind ik het verre van egoistisch om dit voor jezelf te doen als je voelt dat je dat moet doen. Ik zou alleen wel eerst proberen mijn huis te verkopen om zo niemand met die lasten op te zadelen en wat geld te hebben voor mijn reis. Dat je de mensen die echt het allerdichtst bij je staan wel vertelt dat je gaat maar met bestemming onbekend, daar zie ik geen probleem in. Je kunt toch afspreken dat je heel af en toe even iets laat weten, dat alles goed gaat.
Ik krijg de kriebels van de laatste zin die Liquorice schrijft; waarom zou je iemand moeten tegenhouden? Dat vind ik pas egoistisch.
Natuurlijk kan zoiets helpen.
Maar om zomaar te vertrekken zonder je dierbaren te informeren en je huis zomaar leeg te laten staan zonder zaken te regelen, is gewoon niet slim.
donderdag 15 december 2011 om 13:36
quote:Ruby-Ann schreef op 09 december 2011 @ 23:22:
Een huis verkopen in deze tijd kan wel jaren duren...
Ik voel me verstikt, eerst dus weer de boel volgens de regeltjes regelen is meer iets voor iemand die idd weloverwogen een sabbatical neemt met plan hoe en wat..
En ja, ik neem natuurlijk overal mezelf mee naar toe, dit realiseer ik mij volledig..
Ik denk juist dat door volledig op jezelf teruggeworpen te zijn, meer zelfinzicht kan brengen.
Dat denk ik ook Ruby Ann. En wat je huis betreft; zou je het niet een tijdje kunnen verhuren aan iemand die je kent? Wel goed nagaan hoe je dat regelt omdat huurders er soms lastig weer uit te krijgen zijn. Maar mss een optie?
Ik snap trouwens ook heel goed wat je in je openingspost schrift, over die ontevredenheid van mensen hier. Ik zie dat ook en ik vind dat het ook wel steeds erger lijkt te worden. Elke dag van de week zijn alle winkels open, kopen kopen kopen, en moet je eens kijken met wat voor chagarijnige smoelwerken iedereen rondloopt. Geluk zit duidelijk niet in consumeren en geld. Heb je al een idee waar je naartoe zou willen (werelddeel)?
Een huis verkopen in deze tijd kan wel jaren duren...
Ik voel me verstikt, eerst dus weer de boel volgens de regeltjes regelen is meer iets voor iemand die idd weloverwogen een sabbatical neemt met plan hoe en wat..
En ja, ik neem natuurlijk overal mezelf mee naar toe, dit realiseer ik mij volledig..
Ik denk juist dat door volledig op jezelf teruggeworpen te zijn, meer zelfinzicht kan brengen.
Dat denk ik ook Ruby Ann. En wat je huis betreft; zou je het niet een tijdje kunnen verhuren aan iemand die je kent? Wel goed nagaan hoe je dat regelt omdat huurders er soms lastig weer uit te krijgen zijn. Maar mss een optie?
Ik snap trouwens ook heel goed wat je in je openingspost schrift, over die ontevredenheid van mensen hier. Ik zie dat ook en ik vind dat het ook wel steeds erger lijkt te worden. Elke dag van de week zijn alle winkels open, kopen kopen kopen, en moet je eens kijken met wat voor chagarijnige smoelwerken iedereen rondloopt. Geluk zit duidelijk niet in consumeren en geld. Heb je al een idee waar je naartoe zou willen (werelddeel)?
donderdag 15 december 2011 om 13:47
Licht je familie in op die manier dat je zegt DAT je weggaat, niet waarheen, dat weet je zelf nog niet eens. En spreek af da tje af en toe een teken van leven stuurt. Dit is nu voor jou belangrijk en ik denk dat je daar gehoor aan moet geven. Wat anderen vinden en voelen is nu even niet nummer 1. Het gaat om jou, dat jij je geluk weer vindt en verder kan. En ik denk niet dat een huisarts en/of medicijnen je daarbij gaan helpen. Dat is iets dat uit jezelf kan komen. Ik zie ook niet in waarom je niet zonder veel voorbereiding kunt vertrekken hoor. Je regelt iets voor je huis, je boekt een ticket en pakt je spullen in en je bent weg. Je zoekt in het land van bestemming werk of vrijwilligerswerk tegen kost en inwoning. Er zijn mogelijkheden genoeg als je ze maar ziet.
Kun je goed tegen primitieve omstandigheden? Dat is wel een pre als je zoiets gaat ondernemen tenzij je naar een heel westers land gaat. Maar dat kost weer veel geld en daar tref je hetzelfde aan als hier.
Kun je goed tegen primitieve omstandigheden? Dat is wel een pre als je zoiets gaat ondernemen tenzij je naar een heel westers land gaat. Maar dat kost weer veel geld en daar tref je hetzelfde aan als hier.
donderdag 15 december 2011 om 13:56
quote:Sylphide75 schreef op 15 december 2011 @ 13:25:
[...]
Zo niet mee eens! Het kan wel degelijk zeer verfrissend werken om een tijd in een vreemde omgeving te zijn. Je gaat dan op een heel andere manier naar alles kijken. Ik zeg dit uit eigen ervaring. Verder vind ik het verre van egoistisch om dit voor jezelf te doen als je voelt dat je dat moet doen. Ik zou alleen wel eerst proberen mijn huis te verkopen om zo niemand met die lasten op te zadelen en wat geld te hebben voor mijn reis. Dat je de mensen die echt het allerdichtst bij je staan wel vertelt dat je gaat maar met bestemming onbekend, daar zie ik geen probleem in. Je kunt toch afspreken dat je heel af en toe even iets laat weten, dat alles goed gaat.
Ik krijg de kriebels van de laatste zin die Liquorice schrijft; waarom zou je iemand moeten tegenhouden? Dat vind ik pas egoistisch.Lees eens goed wat ik nu eigenlijk zeg. Ik zeg niet dat het een slecht idee is om weg te gaan. Dat kan wel degelijk goed uitpakken, die ervaring heb ik zelf ook. Ik zeg alleen dat ik het een slecht idee vind om zonder plan, halsoverkop te vertrekken zonder mensen in je omgeving goed in te lichten, zeker als je psychisch instabiel bent zoals TO. Als mensen die ik goed ken op vakantie willen om zichzelf terug te vinden, mijn zegen hebben ze. Het lijkt me alleen in dit geval, op deze manier, geen goed idee.
[...]
Zo niet mee eens! Het kan wel degelijk zeer verfrissend werken om een tijd in een vreemde omgeving te zijn. Je gaat dan op een heel andere manier naar alles kijken. Ik zeg dit uit eigen ervaring. Verder vind ik het verre van egoistisch om dit voor jezelf te doen als je voelt dat je dat moet doen. Ik zou alleen wel eerst proberen mijn huis te verkopen om zo niemand met die lasten op te zadelen en wat geld te hebben voor mijn reis. Dat je de mensen die echt het allerdichtst bij je staan wel vertelt dat je gaat maar met bestemming onbekend, daar zie ik geen probleem in. Je kunt toch afspreken dat je heel af en toe even iets laat weten, dat alles goed gaat.
Ik krijg de kriebels van de laatste zin die Liquorice schrijft; waarom zou je iemand moeten tegenhouden? Dat vind ik pas egoistisch.Lees eens goed wat ik nu eigenlijk zeg. Ik zeg niet dat het een slecht idee is om weg te gaan. Dat kan wel degelijk goed uitpakken, die ervaring heb ik zelf ook. Ik zeg alleen dat ik het een slecht idee vind om zonder plan, halsoverkop te vertrekken zonder mensen in je omgeving goed in te lichten, zeker als je psychisch instabiel bent zoals TO. Als mensen die ik goed ken op vakantie willen om zichzelf terug te vinden, mijn zegen hebben ze. Het lijkt me alleen in dit geval, op deze manier, geen goed idee.
donderdag 15 december 2011 om 14:00
Ik zou naar 'n westers land gaan waar ruimte is. Persoonlijk ervaar ik dat als zeer bevrijdend. Landen als Nieuw Zeeland, Australie, Canada en de USA hadden dat effect op me. Het zijn wel niet de goedkoopste landen, maar je hoeft er tenminste niet over je schouder te kijken (het is er veilig als vrouw alleen, tenminste zeker buiten de grote steden) en je kunt jezelf verstaanbaar maken.
donderdag 15 december 2011 om 23:05
vrijdag 16 december 2011 om 01:43
quote:Primabella schreef op 10 december 2011 @ 12:06:
Je vroeg hoe ik zou reageren als een dierbare een brief achterliet: ik zou het echt héél héêl erg vinden en me ontzettende zorgen maken.
Als je weggaat, doe het alsjeblieft niet op die manier.
Inderdaad, dit dus.
Ruby, weet je zeker dat dit geen schreeuw om aandacht is? Waarom wil je je dierbaren zoals je dat noemt, in onzekerheid en twijfel achter laten? Wat heeft dat voor meerwaarde? Waarom vertel je hun niet gewoon hoe je je voelt en dat je een tijdje gaat reizen?
Of wil je je juist ontdoen van alles om je heen, je huis, je werk, je dierbaren? Op zich kan ik me daar iets bij voorstellen ook al denk ik niet dat het uiteindelijk tot een oplossing of tot magische inzichten leidt. Het zou juist enorm aan me knagen dat ik mensen in verwarring achterlaat. Het zou me een heel onrustig en opgejaagd gevoel bezorgen.
Nee, zoals anderen al schreven, wat is er mis mee om alles netjes te regelen? Zo van 'jongens, het is goed, ik ga er even helemaal uit'.
Je vroeg hoe ik zou reageren als een dierbare een brief achterliet: ik zou het echt héél héêl erg vinden en me ontzettende zorgen maken.
Als je weggaat, doe het alsjeblieft niet op die manier.
Inderdaad, dit dus.
Ruby, weet je zeker dat dit geen schreeuw om aandacht is? Waarom wil je je dierbaren zoals je dat noemt, in onzekerheid en twijfel achter laten? Wat heeft dat voor meerwaarde? Waarom vertel je hun niet gewoon hoe je je voelt en dat je een tijdje gaat reizen?
Of wil je je juist ontdoen van alles om je heen, je huis, je werk, je dierbaren? Op zich kan ik me daar iets bij voorstellen ook al denk ik niet dat het uiteindelijk tot een oplossing of tot magische inzichten leidt. Het zou juist enorm aan me knagen dat ik mensen in verwarring achterlaat. Het zou me een heel onrustig en opgejaagd gevoel bezorgen.
Nee, zoals anderen al schreven, wat is er mis mee om alles netjes te regelen? Zo van 'jongens, het is goed, ik ga er even helemaal uit'.
vrijdag 16 december 2011 om 02:50
Lieverd, ik zeg het niet snel zo op het forum, maar ik denk dat je in een depressie bent beland.
En dat is meer dan 'een beetje depri en het gaat morgen wel weer'. Je kunt je er doodziek door voelen, ook lichamelijk.
Het is nu te laat om een heel lang verhaal te schrijven (ik moet naar bed)
Maar ik denk dat je in deze toestand beter even kunt wachten met reizen. Omdat je altijd wel dingen moet regelen, in het buitenland ook, je moet gewoon een beetje energie hebben en wat veerkracht voor de dingen die niet meteen lukken.
En ik denk dat je die op dit moment niet hebt.
Ik ben zelf een paar keer depressief geweest en de eerste keer wist ik niet wat me overkwam. Ik had last van allerlei rare dingen (bijv niet goed een boek kunnen lezen, geen verbanden zien bij de studie) maar ik zag niet in dat dat bij de depressie hoorde.
Het 'willen verdwijnen' is overigens ook iets wat heel kenmerkend is.
Het slechte nieuws is: Het is heel kut.
Het goede nieuws: Het gaat weer over.
Zoek hulp bij de huisarts. Vertel hem ook de ergste dingen, dus als jij ter plekke dood neer zou willen vallen... spreek dat dan uit. Dan heeft die man/vrouw een beeld van hoe het echt met je gaat.
Veel sterkte en ik hoop dat je af en toe een update wilt geven hier.
En dat is meer dan 'een beetje depri en het gaat morgen wel weer'. Je kunt je er doodziek door voelen, ook lichamelijk.
Het is nu te laat om een heel lang verhaal te schrijven (ik moet naar bed)
Maar ik denk dat je in deze toestand beter even kunt wachten met reizen. Omdat je altijd wel dingen moet regelen, in het buitenland ook, je moet gewoon een beetje energie hebben en wat veerkracht voor de dingen die niet meteen lukken.
En ik denk dat je die op dit moment niet hebt.
Ik ben zelf een paar keer depressief geweest en de eerste keer wist ik niet wat me overkwam. Ik had last van allerlei rare dingen (bijv niet goed een boek kunnen lezen, geen verbanden zien bij de studie) maar ik zag niet in dat dat bij de depressie hoorde.
Het 'willen verdwijnen' is overigens ook iets wat heel kenmerkend is.
Het slechte nieuws is: Het is heel kut.
Het goede nieuws: Het gaat weer over.
Zoek hulp bij de huisarts. Vertel hem ook de ergste dingen, dus als jij ter plekke dood neer zou willen vallen... spreek dat dan uit. Dan heeft die man/vrouw een beeld van hoe het echt met je gaat.
Veel sterkte en ik hoop dat je af en toe een update wilt geven hier.
vrijdag 16 december 2011 om 10:59
Bedankt voor alle lieve reactie's, heb alweer wat traantjes moeten wegpinken.
Heb net eindelijk de huisarts gebeld maar ik kan dinsdag pas terecht.
Ik had al een paar keer gebeld maar ik durfde het gewoon niet te zeggen waar het om ging en hing dan weer op, zo stom..
Ik weet niet of ik een depressie heb, dat klinkt zo zwaar.
Af&toe denk ik dat ik mezelf voor de gek hou door thuis te zitten en gewoon een flinke schop onder m'n reet nodig heb.
Maar die schop die ik mezelf altijd gaf als ik me ff kut voelde, de kracht voor die schop ontbreekt me volledig..
Ik wil niemand zien, heb al dagen de gordijnen dicht.
Ben constant moe en wil het liefst alleen maar slapen en me verstoppen voor de buitenwereld.
Beleef nergens plezier aan, het lijkt allemaal zo nutteloos, het leven...
En dit allemaal door liefdesverdriet, een liefde die zo intens en echt was dat de klap toen het over was me helemaal heeft lamgeslagen.
Iedereen zegt dat ik het waard ben, dat ik zo'n mooie persoonlijkheid ben maar ik denk alleen maar dat ik waardeloos ben en niks speciaals kan of ben.
Ik weet niet meer wat ik wil, heb altijd een relatie gehad (een 'project' waar ik me op kon richten) en nu weet ik niet eens meer of ik dat ooit nog wil..
Heb net eindelijk de huisarts gebeld maar ik kan dinsdag pas terecht.
Ik had al een paar keer gebeld maar ik durfde het gewoon niet te zeggen waar het om ging en hing dan weer op, zo stom..
Ik weet niet of ik een depressie heb, dat klinkt zo zwaar.
Af&toe denk ik dat ik mezelf voor de gek hou door thuis te zitten en gewoon een flinke schop onder m'n reet nodig heb.
Maar die schop die ik mezelf altijd gaf als ik me ff kut voelde, de kracht voor die schop ontbreekt me volledig..
Ik wil niemand zien, heb al dagen de gordijnen dicht.
Ben constant moe en wil het liefst alleen maar slapen en me verstoppen voor de buitenwereld.
Beleef nergens plezier aan, het lijkt allemaal zo nutteloos, het leven...
En dit allemaal door liefdesverdriet, een liefde die zo intens en echt was dat de klap toen het over was me helemaal heeft lamgeslagen.
Iedereen zegt dat ik het waard ben, dat ik zo'n mooie persoonlijkheid ben maar ik denk alleen maar dat ik waardeloos ben en niks speciaals kan of ben.
Ik weet niet meer wat ik wil, heb altijd een relatie gehad (een 'project' waar ik me op kon richten) en nu weet ik niet eens meer of ik dat ooit nog wil..
