Met rust laten?

Goede avond,



Ik zit een beetje met mijzelf in de knoop en niemand in mijn directe omgeving lijkt mij te kunnen of willen helpen. Het is nu ongeveer 2 maanden over na een relatie van 2 jaar. De reden van deze beëindiging is een lang verhaal maar komt er uiteindelijk op neer dat het gevoel weg was bij haar, ze was niet meer verliefd.



Sinds het uit ging 2 maanden geleden heb ik nog veel nachten doorgebracht in ons oude huis samen met haar en dat kwam van beide kanten. Zij vond het fijn als ik er was en ik vond het uiteraard fijn bij haar te zijn. Dit heeft een paar weken mogen duren maar sinds een week heeft ze dit afgekapt en negeert ze mij volledig. De nachten dat ik er was waren overigens niet seksueel geladen en was enkel omdat we het beide gezellig en fijn vonden.



Tot op heden weet ik mij redelijk in te houden met betrekking tot contact opzoeken met haar en blijft het beperkt tot een enkele korte mail of sms. Maar toch zou ik graag vechten voor haar, laten zien dat ik van haar hou en om haar geef.



Ik zit enkel met het probleem dat ik niet weet hoe, wat en wanneer. Ik wil allereerst niet opdringerig overkomen, ik weet dat ik daar meer kapot mee maak dan dat het goed doet en daarnaast wil ik me niet daartoe verlagen. Daarnaast wil ik haar eerst rust en tijd geven, het zal voor haar ook niet niets zijn dat alles nu is zoals het is.



Ik zit op dit moment zelfs in dubio of het überhaupt wel slim is. In principe is ze duidelijk geweest dat ze niets meer met mij te maken wil hebben, nu niet nooit niet. Maar dit zei ze twee maanden geleden ook om vervolgens twee weken later te vragen of ik bij haar kwam slapen.



Een van de redenen dat het over is, is dat ik moeilijk met mijn gevoelens om kan gaan en redelijk opgewonden kan reageren als iets mij niet zint. Hiervoor ben ik inmiddels anderhalve maand in therapie en natuurlijk kan ik niet zeggen dat ik er van af ben want dat kan ik in mijn huidige leefsituatie niets over zeggen, maar ik merk wel dat ik progressie maak. Ik werk dus wel hard aan mijzelf en wil een evenwichtige partner zijn voor haar, iets dat zij aangegeven heeft nodig te hebben.



Leef ik in een sprookje of zijn er mogelijkheden al dan niet kansen?

Ja er is inderdaad meer gebeurt, staat ook op het forum maar ik weet niet hoe ik dat terug kan vinden.

Ja zinkend schip was ik ook al bang voor, en langzaam maar zeker trekt het allemaal ook wel bij. Maar hoewel de verhalen anders doen vermoeden hebben wij voor een langere periode een stabiele en hechte relatie gehad. Een relatie die nog wel berust was op wederzijds respect.



En dat mis ik daarnaast hou ik enorm veel van haar. Gelukkig kan ik nog wel rationeel genoeg nadenken om te weten dat dit tijdelijk is en dat als ik mijzelf ervoor inzet en ervoor open sta ik ook wel weer verder kan en uiteindelijk ook wel zal moeten.



Toch vind ik het eng, om dit alles los te laten. Vraag me af of ik soms niet gewoon moet laten zien dat je wel echt van iemand kan houden ongeacht wat de ander voelt. Dat zij niet meer van mij houdt, betekend toch niet automatisch dat ik het maar moet verdrukken? Dan wordt het zo'n inwissel milieu waar ik persoonlijk niet zo van hou.

Klopt mavipa, ik probeer het ook echt wel haha. Is alleen zo moeilijk, maar op aanraden van velen zal ik me daar maar aan houden! Ik wil ook alleen maar dat ze gelukkig is, en op dit moment is dat sowieso niet met mij.



Soms is het wel lekker om even met beide benen op de grond gezet te worden en daarom kan ik de reacties hier wel waarderen. Al zal ik nooit ontkennen dat ik nog wankel op mijn benen sta en mijzelf ervan bewust ben hier mijn kansen niet mee te vergroten.

Inderdaad opbeurend en ook hetgeen waar ik mij aan vast probeer te houden. Uiteindelijk kan ik namelijk zoveel willen maar dat is niet waar het om gaat.



Het gaat er om dat je samen gelukkig bent en niet alleen. Ik wou dat ik alvast met je kon proosten op 2012 want ik hoop inderdaad dat dat ons jaar gaat worden !



Bedankt voor je reactie.