Schoonfamilie

Zoals ik het omschrijf sta jij daar dus los van. Het is meer iets tussen hem en zijn moeder. Zij mag dan altijd een sterke mening gehad hebben, daar kon ze veel mee bereiken toen hij nog kind was, maar kom op zeg... als je volwassen bent laat je je daar toch niet door beïnvloeden?... hij is nu volwassen en mag daar op reageren. Sterker nog: lijkt me alleen maar gezond. Helemaal eens met Elninjo!

Nou, ik begrijp TO wel hoor. Ik hoef echt niet twee keer per maand op visite (want dat is het) bij mijn schoonouders. En dan hebben wij een reistijd van een half uur! Ik ga ong. één keer in de twee maanden en de rest gaat hij lekker alleen. Als hij alleen gaat, is hij er 1uur, maar als ik erbij ben, minimaal 2,5 uur. En dat is rond de salontafel zitten; koffie drinken en praten. En wat TO betreft; spelletjes doen is ook niet iederen z'n cup of tea. Daar zou ik dus echt geen zin in hebben.

Mijn moeder zien we vaker, maar dat is veel gezelliger + mijn vriend is daar niet op visite, maar pakt ook zelf wat te drinken uit de koelkast.

En ik vind dat ze ook wel eens naar jullie mogen komen. Zowel qua interesse als qua reistijd.

En dan had ik nog niet eens gelezen dat spelletjes uitbeeld-spelletjes zijn. Sjezus, wat een hel.



Ik vind het ook ronduit onbeleefd om, als iemand geen vis eet, vis te serveren. Dat kan de eerste keer per ongeluk zijn, maar anders hou je daar toch rekening mee.

Toen ik 18 jaar geleden voor het eerst bij de ouders van m'n vriend ging eten, wist ze niet wat ze moest koken, omdat ik vegetarier ben. Toen heeft mijn vriend gezegd dat ik ipv vlees wel een ei at. En dat heeft ze gemaakt; groenten, aardappelen, sla en een gekookt ei. Daarna heeft ze zelfs wel eens vegetarische ovenschotels gemaakt, wat van mij niet hoefde, want haar man lust dat niet en dan stond ze twee maaltijden te maken.

Maar echt geen vis eten en dan vissoep én zalm maken??!! En ik vind de vriendin van je zoon googlen en dan over jouw politieke voorkeur beginnen niet echt een leuk onderwerp voor een eerste keer.

Mijn schoonmoeder begon over mijn scheve tanden en of ik geen beugeltje zou nemen. Vond ik ook geen binnenkomer....

Ja, dat is erg onbeleefd Oki. Los van het feit of het schoonfamilie is of niet, je voelt je dan niet welkom.



TO, mijn ervaring is trouwens wel dat je zelf ook echt duidelijk moet zijn in wat jij wilt en hoe jij het wilt.

Aan zulke spelletjes zou ik ook niet meedoen, sterker nog... ik doe niks tegen mijn zin.

Ik ga gerust na een half uurtje social talk (wat er soms gewoon even bij ´hoort´) even met een tijdschrift in een hoekje zitten. Ik ben niet iemand van urenlang bij elkaar zitten praten. In het begin vond men dat vreemd. Nu zijn ze er aan gewend. Bij ´iemand op visite zitten´ (zoals Oki omschrijft... met zijn allen om de tafel zitten en dan praten) ken ik dan ook niet omdat ik er niet aan meedoe. Je kunt ook je eigen draai eraan geven zodat het voor jou toch ook leuk kan zijn. Als men dat niet begrijpt dan zijn het jou soort mensen gewoon niet, schoonfamilie of niet (dat is mijn mening hoor).

Ik zou proberen een middenweg te zoeken:



- je vriend ook vaker meenemen naar jou ouders, en zien wat hij daar van vindt

- een keer per maand proberen mee te gaan



Maar ik zou bv wel mee naar de Kerk gaan met kerst, ook al ben je niet gelovig. Zo is hun kerstfeest, en als je daar aan deelneemt, vind ik het vreemd dat je niet uit beleefdheid meegaat. Jij verwacht toch ook respect voor jou zienswijze (ook al krijg je dat blijkbaar niet altijd van je schoonouders, maar dan geef je tenminste het goede voorbeeld).

quote:visje444 schreef op 08 december 2011 @ 12:39:



Maar ik zou bv wel mee naar de Kerk gaan met kerst, ook al ben je niet gelovig. Zo is hun kerstfeest, en als je daar aan deelneemt, vind ik het vreemd dat je niet uit beleefdheid meegaat. Jij verwacht toch ook respect voor jou zienswijze (ook al krijg je dat blijkbaar niet altijd van je schoonouders, maar dan geef je tenminste het goede voorbeeld).

Een kerk is geen social event, dat is 'n persoonlijke keuze en geen gelegenheid waarbij je met elkaar kunt socializen. Ik ga daar ook niet mee naartoe en spreek dus niet af op 'n tijdstip dat men naar de kerstmis gaat. Als die mensen op kerstavond gaan, dan ga je dus niet op die avond bij hen op bezoek. Gaan ze op kerstochtend, dan spreek je pas eind van de middag af.

Neem aan dat je van (schoon)ouders ook niet verwacht dat ze met jou meegaan naar 'n rokerige lawaaierige bar, omdat jij bijv. zo kerstavond viert?

Ik snap volledig dat je geen zin hebt in verplicht gezellig doen, ik heb daar ook een hekel aan bij mijn schoonfamilie.



Ik mis in je topics echter wel de intentie om deze familie te gaan accepteren en aardig te vinden. Ik neem aan dat je serieus bent met je vriend en misschien wel 'voor altijd' bij elkaar wilt blijven. Lijkt me toch fijn voor je vriend en misschien ook wel voor jullie toekomstige vrienden, als je op zijn minst een normale relatie met deze mensen krijgt.

Ik vind het heel raar dat je na een half jaar al zó negatief bent en nog helemaal niks hebt willen proberen. Ok, ze zijn niet gastvrij geweest in jouw ogen, en je hebt een hekel aan spelletjes, maar hoe erg is het om een beetje je best te doen met een open mind?

Oeps, sorry.... dat moeten natuurlijk 'kinderen' zijn....

Hi Brabo,

Even een hart onder de riem: ik begrijp erg goed wat je bedoeld met "Hollands", ook al klinkt het nogal generaliserend.

Heb eenzelfde ervaring met mijn schoonouders, en dat heeft weinig te maken met leren kennen of tijd geven. Ik kom er nu bijna vijf jaar maar voel me nog steeds niet welkom. Je gaat er op visite inderdaad en het voelt niet als thuis of warm.

Bij mijn ouders wordt inderdaad ook veel gedaan om iemand welkom te laten voelen, zoals koken wat die persoon lekker vindt of in ieder geval te zorgen dat die persoon niets tekort komt.

Bij mijn schoonouders lijkt alles teveel, moeten we een week van tevoren aangeven of we nu meeeten, hoe laat we komen, moet er een soort van programma zijn etc. Nogmaals het voelt niet warm, veel concreter kan ik het niet maken. Het blijft een gevoel.

Dit heb ik wel eens met vriend besproken maar heeft bij ons slechts tot irritatie geleid, het gaat toch om je ouders. Hij ziet wel dat het anders is bij mijn ouders, maar vind het ook prima zoals het bij hem gaat, en terecht.

Je kunt ervoor kiezen inderdaad niet te vaak te gaan, en te accepteren dat iedereen anders is en ik ben na een bezoekje bij de inlaws altijd weer erg blij met mijn eigen ouders!



Dus geen concreet advies, maar misschien proberen soms tot tien te tellen en heel blij te zijn met je eigen ouders!

quote:Brabo85 schreef op 04 december 2011 @ 18:52:

Dat koekje is een metafoor, om te illusteren dat het echte hollanders zijn......en dat doe ik al hoor, of ik zeg eerlijk dat ik geen zin heb/behoefte heb om zijin familie zo vaak te zien....helaas merk ik wel dat schoonmama (is het nog niet hoor) dit niet erg op prijs stelt!Jij bent toch niet zo iemand van alles wat niet brabants is is niet goed he? Er zijn geen echte hollanders, ze zijn allemaal verschillend. Hollanders kunnen zelfs hartelijker zijn dan brabanders die mensen van buiten brabant ongastvrij behandelen. Ik heb een brabantse familie en een veluwse. En de veluwse is heel gastvrij en kijkt niet naar waar anderen vandaan komen. De brabantse daarentegen vinden mensen buiten brabant maar niks. Heel raar.

Oh ja, bij mijn veluwse moeder was iedereen welkom, mijn brabantse vader vond het allemaal maar niks.

De kerstdagen wel overleefd brabo?



Dit jaar merkte ik voor het eerst hoe verschillend de families van vriend en mij zijn.



Wij hebben een kleine familie ( oma + haar zus, mijn ouders, broertje en zusje en ik) en doen dus ook altijd alles met elkaar. Doordat we zo'n kleine familie hebben ( ook zelf voor gekozen, moeder heeft met haar familie gebroken) kennen we elkaar door en door en kan ik me tijdens dit soort ( feest) dagen terugtrekken als ik daar behoefte aan heb. Ik ben iemand die tijd voor zichzelf nodig heeft en dit ook laat merken. 2e kerstdag waren we bij vriend + familie. Een grote familie, 15+ mensen die er waren op die dag. En dat trek ik toch niet zo goed.. een spelletjes mens ben ik niet zo, dat is daar traditie en deed ik een keer niet mee, werd dat de hele tijd benoemd hoe saai dat wel niet was. Tig keer is aangegeven dat de koude kant ( schoonzusje en vriend van nicht ) niet bij op de foto's konden, omdat dat niet zo hoorde.



En dat brak me op.

Ik, die altijd een grote mond heeft gehad over het delen met elkaar, elkaar respecteren en schoonfamilie accepteren.

Ja, mijn schoonouders+ zwager en schoonzusje accepteer ik, respecteer ik en vind ik erg leuk! Maar alle familie eromheen, de tradities, het mee moeten doen, want anders is het niet gezellig mentaliteit, het ons kent ons gevoel. Nee, daar ben ik niet voor in de wieg gelegd en wil ik ook niet. Het zijn hele aardige mensen, die ik 2-3x per jaar zie en dat is voor mij meer dan voldoende.

Vriend en ik hebben het op de terugweg erover gehad, dat ik hem niets wil ontnemen en dat ik zijn ooms, tantes etc. heel aardig vind, maar dat ik mezelf ben en me niet op alle gebieden aan wil passen. Volgend jaar is het dus 'eigen gezin eerst-;)) Ouders, schoonouders, broers en zussen.



Ik moest hier aan denken toen ik m'n eigen posts hier terug las..



En zoals huismuts aangaf, dat heeft niets te maken met hollands zijn of niet. Ouders van vriend en mijn ouders zijn rasechte tukkers-;).

quote:Chantilly21 schreef op 28 december 2011 @ 22:24:

. Tig keer is aangegeven dat de koude kant ( schoonzusje en vriend van nicht ) niet bij op de foto's konden, omdat dat niet zo hoorde.



En zoals huismuts aangaf, dat heeft niets te maken met hollands zijn of niet. Ouders van vriend en mijn ouders zijn rasechte tukkers-;).



Ook zo wat, ik hoorde voor het eerst van de kouwe kant bij de ouders van mijn ex (ook brabanders). Daarvoor wist ik niet eens wat dat was.

Nee, ik ben niet tegen brabanders. Beetje lastig met een brabantse familie en ex, maar ik kan heel slecht tegen dat 'wij-zijn-leuker-beter-gezelliger-dan-hollanders-gedrag'. Alles over 1 kam scheren. Mijn huidige vriend is trouwens ook weer een brabander, hahahahaha. Gelukkig zijn die niet zo!

Hee Brabo,



Ik kom een beetje laat binnen en heb niet alles gelezen. Ik wil alleen even zeggen: ik herken je situatie . Ben zelf ook enig kind, kom uit een hecht gezin waarin iedereen lekker zichzelf kan zijn. Ben eigenlijk vooral bevriend met mijn ouders. Vriend komt uit gezin van drie kinderen en hun ouders verwachten ook dat iedereen komt opdraven voor verjaardagen, moederdag, vaderdag, familieweekend enzovoorts. Ook wij moeten lang reizen: c.a. 4 uur heen en terug met het ov. Mijn schoonfamilie is overigens wel aardig, m.u.v. schoonzus.



Ik wil je vooral zeggen: geef het wat tijd. Jullie hebben nu een half jaar een relatie. Mijn vriend en ik zijn na 3 maanden gaan samenwonen, dus ik wil zeker niet zeggen dat een relatie van een half jaar niet "serieus" is o.i.d. Maar het is wel zo dat er veel verandert naarmate je langer bij elkaar bent. Wij zijn nu 2.5 jaar samen en in die tijd zijn we heel anders tegen elkanders familie gaan aankijken en zijn we meer van elkaar gaan accepteren. Je moet zeker niet willen dat je schoonfamilie over je heen loopt, maar probeer ook niet om je vriend te overtuigen dat het in jouw gezin beter is, ook al vind je stiekem van wel . Misschien vind je dat hun gedrag totaal niet overeenkomt met zijn persoonlijkheid, maar als dat werkelijk zo is komt je vriend daar zelf wel achter.



Na een tijd is mijn vriend zich steeds meer gaan ergeren aan het claimgedrag van zijn ouders. Hij werd het zat om altijd maar weer op te moeten draven bij verjaardagen, moederdag, e.d. Ik durf eerlijk te zeggen dat ik hem niet heb opgestookt, het is echt uit hemzelf gekomen. Bij zijn broer is nu hetzelfde aan de gang: tijdens de kerst heeft die een aantal geïrriteerde opmerkingen gemaakt over de "verplichtingen" bij zijn ouders. Sommige mannen hebben kennelijk wat meer tijd nodig om zich onder de ouderlijke plak vandaan te wringen. Mijn vriend voelde zich in het begin schuldig als hij niet kwam. Na twee jaar is dat schuldgevoel nu vrijwel helemaal weg. Hij gaat alleen nog naar wat grotere events, zoals kerst en naar zaken waar hij zelf bij wil zijn. Ik ga bijna altijd mee. Niet, zoals vroeger, omdat dat werd verwacht, maar omdat mijn vriend het vervelend vind om zonder mij te gaan. Zonder mij vind hij het moeilijk om met zijn familie te praten, maar met mij erbij komt het gesprek (kennelijk...) meer op gang.



Dus: geef het tijd! Er komt vast een moment dat ook jouw vriend zich aan het claimgedrag begint te ergeren. Ik maak uit jouw verhaal namelijk niet op dat hij steeds met veel plezier en uit eigen beweging op bezoek gaat. Als dit gebeurt zal hij vanzelf meer begrip krijgen voor jouw beklemde gevoel en zal hij later misschien uit eigen beweging meer begrip voor je ergernis tonen. Het is niet verstandig om in zo'n vroeg stadium over elkanders ouders te zeuren, want zoals je al zei: het zijn toch je ouders. Pas als je relatie verder ontwikkelt wordt het gemakkelijker om "objectiever" over het gedrag van je ouders te praten, althans, zo was het bij ons.

Vluchtig en niet alles gelezen. Elk cultuur/provincies heeft zo zijn gewoontes inclusief schoonfamilie gedoe.



Schoonfamilie van mij zien elkaar jaarlijks met familiedag en jubilea(niet jaarlijks). We lopen gelukkig niet alle verjaardagen af.

Als we bij elkaar zijn, dan blijven de gesprekken oppervlakkig gezellig en houdbaar.



Ik zou het een ramp vinden om wekelijks verplicht op bezoek te moeten. Ik heb ook een leven.