Psyche
alle pijlers
Van sterke vrouw naar....?
vrijdag 30 maart 2012 om 12:35
Lang getwijfeld of ik nu wel of niet een topic wil openen. Ik herken soms stukjes van andere TO's maar het lijkt nooit helemaal de lading te dekken, vandaar dan toch maar een eigen topic.
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
vrijdag 6 april 2012 om 16:00
quote:boedhabuikje123 schreef op 05 april 2012 @ 21:28:
Ik heb altijd zo ontzettend de neiging om mijn verhaal maar te bagataliseren want het kan zoveel erger. Dus waarom me zo uit het veld laten laan door mijn verleden? Dat heeft toch helemaal geen zin en we moeten door toch? Met de neus naar de toekomst, niet naar het verleden.
Door hetgeen wat ik ondermeer van jullie lees, realiseer ik me dat ik gewoonweg door die berg verdriet moet om echt en authentiek te kunnen zijn.
Heel herkenbaar. Ik heb heel m`n jeugdherinneringen tot een paar maanden geleden geblokkeerd zonder het door te hebben. Ik heb ook de neiging om mijn verhaal maar te bagataliseren. Alleen zo lang ik dat blijf doen, blijf ik m`n diepe pijn van vroeger onderdrukken. Het zit diep van binnen toch wel. Ben niet voor niets vaak moe.
Ik heb bij therapie als eerste geleerd om met emoties om te gaan. Wel naar je jeugd/relatie met je moeder kijken, naar die berg verdriet, geeft je de kans het te verwerken en echt op eigen benen te staan. Ik geloof dat ik daarom blij ben dat ik aan therapie ben begonnen.
Doordat ik bij therapie opeens veel confrontaties kreeg (Opeens is er ruimte om herinneringen op te laten komen, die pijnlijk zijn) EN door drukte op mn werk ben ik 2 maanden geleden overspannen geraakt. Ik zit er voor m`n gevoel middenin.
Ik wil wel, maar vind het nog eng om de relatie met mn moeder te vertellen... ga eerst even koken
Ik heb altijd zo ontzettend de neiging om mijn verhaal maar te bagataliseren want het kan zoveel erger. Dus waarom me zo uit het veld laten laan door mijn verleden? Dat heeft toch helemaal geen zin en we moeten door toch? Met de neus naar de toekomst, niet naar het verleden.
Door hetgeen wat ik ondermeer van jullie lees, realiseer ik me dat ik gewoonweg door die berg verdriet moet om echt en authentiek te kunnen zijn.
Heel herkenbaar. Ik heb heel m`n jeugdherinneringen tot een paar maanden geleden geblokkeerd zonder het door te hebben. Ik heb ook de neiging om mijn verhaal maar te bagataliseren. Alleen zo lang ik dat blijf doen, blijf ik m`n diepe pijn van vroeger onderdrukken. Het zit diep van binnen toch wel. Ben niet voor niets vaak moe.
Ik heb bij therapie als eerste geleerd om met emoties om te gaan. Wel naar je jeugd/relatie met je moeder kijken, naar die berg verdriet, geeft je de kans het te verwerken en echt op eigen benen te staan. Ik geloof dat ik daarom blij ben dat ik aan therapie ben begonnen.
Doordat ik bij therapie opeens veel confrontaties kreeg (Opeens is er ruimte om herinneringen op te laten komen, die pijnlijk zijn) EN door drukte op mn werk ben ik 2 maanden geleden overspannen geraakt. Ik zit er voor m`n gevoel middenin.
Ik wil wel, maar vind het nog eng om de relatie met mn moeder te vertellen... ga eerst even koken
vrijdag 6 april 2012 om 17:47
Boeddhabuikje: "Dus waarom me zo uit het veld laten laan door mijn verleden? Dat heeft toch helemaal geen zin en we moeten door toch? Met de neus naar de toekomst, niet naar het verleden."
Het verleden is wel degelijk van belang voor de toekomst. En dan doel ik op het leren ervan. Als je niet erkent wat er heeft gespeeld, kan er ook niets veranderen.
Als metafoor: als je herhaaldelijk blijft struikelen over een losliggende stoeptegel, dan kun je wel zeggen 'ik kijk niet achterom, dat is geweest', maar dan kun je er ook niets mee. Als je dan probeert om makkelijkere schoenen aan te trekken, in de hoop dat je niet valt, of je blijft met een omweg lopen zodat niet over die stoep heen hoeft, dan verandert er in wezen niets. Die stoeptegel ligt er immers nog: klaar om je de volgende keer te laten struikelen.
Kijk terug naar waar je gelopen hebt, herken die tegel, érken hem (bewust worden van wat hij met je gedaan heeft) en ga er dan iets mee doen. Eerder is die verandering niet mogelijk.
Het verleden is wel degelijk van belang voor de toekomst. En dan doel ik op het leren ervan. Als je niet erkent wat er heeft gespeeld, kan er ook niets veranderen.
Als metafoor: als je herhaaldelijk blijft struikelen over een losliggende stoeptegel, dan kun je wel zeggen 'ik kijk niet achterom, dat is geweest', maar dan kun je er ook niets mee. Als je dan probeert om makkelijkere schoenen aan te trekken, in de hoop dat je niet valt, of je blijft met een omweg lopen zodat niet over die stoep heen hoeft, dan verandert er in wezen niets. Die stoeptegel ligt er immers nog: klaar om je de volgende keer te laten struikelen.
Kijk terug naar waar je gelopen hebt, herken die tegel, érken hem (bewust worden van wat hij met je gedaan heeft) en ga er dan iets mee doen. Eerder is die verandering niet mogelijk.
vrijdag 6 april 2012 om 22:05
@Jellyfish: wat heftig als je zegt dat veel herinneringen geblokkeerd waren. Als je het durft, wil je hier wat meer over vertellen? Het hoeft niet hoor, maar misschien steunt het jou ook wel zoals het mij doet. Ik wil je iig een dikke knuffel geven:
@Molly: au, die vervelende stoeptegel ook iedere keer . Ik loop er niet langer omheen en ik kies ook geen andere schoenen meer. Ik bel de stratenmaker om die tegel weg te halen
Ik ga er mee aan de slag. Je weet echt niet half hoe steunend dit forum voor me is. Dat mensen mijn verhaal willen lezen en met me meevoelen. Als vreemden dat al voor me doen, dan moet ik het mezelf toch zeker ook gunnen?
@Mara: Wat lief!! Alleen al het feit dat je dit aanbiedt. Dit aanbod komt recht bij me binnen. Die empathie moet ik uiteindelijk ook aan mezelf gunnen maar ik merk dat ik het ook van anderen nodig heb. Eigenlijk heel erg, maar op de een of andere manier durf ik m niet voor mezelf op te eisen. Ben ik dat waard dan? Dat soort gevoelens
@Molly: au, die vervelende stoeptegel ook iedere keer . Ik loop er niet langer omheen en ik kies ook geen andere schoenen meer. Ik bel de stratenmaker om die tegel weg te halen
Ik ga er mee aan de slag. Je weet echt niet half hoe steunend dit forum voor me is. Dat mensen mijn verhaal willen lezen en met me meevoelen. Als vreemden dat al voor me doen, dan moet ik het mezelf toch zeker ook gunnen?
@Mara: Wat lief!! Alleen al het feit dat je dit aanbiedt. Dit aanbod komt recht bij me binnen. Die empathie moet ik uiteindelijk ook aan mezelf gunnen maar ik merk dat ik het ook van anderen nodig heb. Eigenlijk heel erg, maar op de een of andere manier durf ik m niet voor mezelf op te eisen. Ben ik dat waard dan? Dat soort gevoelens
zaterdag 7 april 2012 om 08:03
Hoi Boedhabuikje. Een paar jaar terug ging ik binnen een bedrijf naar een ander afdeling. Het was te zwaar. Ik heb dit in het begin als falen gezien. Dat ik het niet aan kon. IN die tijd heb ik veel steun gehad van twee vriendinnen/collegaatjes. Alleen al om te zeggen dat het niet aan mij lag. Of dat het daar ook niet gezellig was.
Dit heeft mijn toen zo gesterkt dat ik nu ben waar ik ben.
Daarom weet ik dat het zo belangerijk is dat mensen je begrijpen vaak is dat al zo een opluchting dat dat het belangerijkste lijkt in een geestenlijk herstel.
Fijn weekend. Meid jouw !!! gaat het lukken.... succes
Dit heeft mijn toen zo gesterkt dat ik nu ben waar ik ben.
Daarom weet ik dat het zo belangerijk is dat mensen je begrijpen vaak is dat al zo een opluchting dat dat het belangerijkste lijkt in een geestenlijk herstel.
Fijn weekend. Meid jouw !!! gaat het lukken.... succes
zaterdag 7 april 2012 om 10:09
Lullig he, dat je niet kunt smokkelen en het "gewoon" achter je kunt laten waar het lijkt te horen, in het verleden. Je ontkomt er niet aan dat je gevormd werd als kind in een ongezonde situatie. Dat je als volwassene met de sporen en het fundament daarvan leeft. Dat je ooit conclusies hebt getrokken over jezelf, over je waarde, over anderen en de wereld vanuit die situatie.
Ik denk dat we er daarom doorheen moeten, om dat recht te zetten en in eigen hand te nemen. En om het verdriet en de woede die tot in de emotionele botten zitten eindelijk te kunnen uiten. Dat te onderdrukken kost zoveel energie. Terwijl, als je er doorheen gaat, er veel meer loskomt. Zoveel dingen die begraven liggen onder de zwaarte van te vroeg volwassen geworden zijn, onder die zware conclusies. Er ligt veel lichtheid op de bodem van de put .
Probeer jezelf de tijd te geven die het nodig heeft. Je hebt je kinderen 9 maanden gedragen en daarna voor ze gezorgd toen ze weerloos en afhankelijk waren. Gun jezelf hetzelfde, geef dingen de tijd om te groeien, te broeien, broed erop, bescherm het wanneer het nog klein en kwetsbaar is. Ook die dingen worden vanzelf groot en sterk .
Ik denk dat we er daarom doorheen moeten, om dat recht te zetten en in eigen hand te nemen. En om het verdriet en de woede die tot in de emotionele botten zitten eindelijk te kunnen uiten. Dat te onderdrukken kost zoveel energie. Terwijl, als je er doorheen gaat, er veel meer loskomt. Zoveel dingen die begraven liggen onder de zwaarte van te vroeg volwassen geworden zijn, onder die zware conclusies. Er ligt veel lichtheid op de bodem van de put .
Probeer jezelf de tijd te geven die het nodig heeft. Je hebt je kinderen 9 maanden gedragen en daarna voor ze gezorgd toen ze weerloos en afhankelijk waren. Gun jezelf hetzelfde, geef dingen de tijd om te groeien, te broeien, broed erop, bescherm het wanneer het nog klein en kwetsbaar is. Ook die dingen worden vanzelf groot en sterk .
zaterdag 7 april 2012 om 16:00
Ik wil nog even iets schrijven over een slecht fundament. Hoe slecht dat ook moge zijn bij sommigen, in het groot of in het klein, als volwassenen hebben we de mogelijkheid om ons opnieuw te wortelen.
Ooit was ik een kwetsbaar plantje, net in de grond gezet. Ik werd beschermd door vele grote bomen (mijn veel oudere broers en zussen én mijn ouders). Ze bedoelden het goed, want dat plantje moest bescherming hebben, vonden ze. Ze dachten: laat het maar lekker klein, dan is het én makkelijker te beschermen én wordt het nooit groot, dus dan krijgt ze ook geen grote problemen.
Maar door die bescherming, kreeg ik geen licht en geen lucht. En dat is wel wat ik nodig hebt om te groeien. Dat heeft iedereen nodig! Toen ik eenmaal in mijn eentje in het veld stond, zonder die bescherming, voelde ik me heel kwetsbaar, heel onveilig. Waar was nu die bescherming? Ze lieten me alleen, ze verlieten me!
Toen ik als volwassene allerlei problemen ging uiten (die er natuurlijk al jaren zaten), bleek dat ik van binnen nog altijd dat kleine plantje. Als ik er dan weer 's slecht aan toe was, dan snoeide ik dat iets groter geworden plantje. Ik knipte er de rotte blaadjes van af en gaf het zo nu en dan 's water, en dan ging het wel weer even. Dan leken er mooie bloemen in te groeien. Maar dat was altijd maar voor even, het was niet blijven. Opnieuw gaan snoeien en knippen, opnieuw even een bloempje, maar opnieuw ook weer hangende blaadjes en dorre takken.
Zo kon het niet doorgaan natuurlijk. Ik moest de wortels aanpakken! Niet alleen het zichtbare! Ik zorgde dus voor goede grond en ging aan de slag met de bron, met het fundament.
Ik heb dus dat plantje leren zien, leren kennen, ik heb er Pokon aan gegeven, en veel liefde en aandacht aan geschonken. En nu ben ik een grote boom, een prachtige bloem, een sterke plant. Ik kan wel 's op en neer waaien bij krachtige wind, maar ik blijf wel staan. Diepgeworteld in de grond met mijn gezicht naar boven. Laat het dus maar even stormen soms, ik kan het aan!
Ooit was ik een kwetsbaar plantje, net in de grond gezet. Ik werd beschermd door vele grote bomen (mijn veel oudere broers en zussen én mijn ouders). Ze bedoelden het goed, want dat plantje moest bescherming hebben, vonden ze. Ze dachten: laat het maar lekker klein, dan is het én makkelijker te beschermen én wordt het nooit groot, dus dan krijgt ze ook geen grote problemen.
Maar door die bescherming, kreeg ik geen licht en geen lucht. En dat is wel wat ik nodig hebt om te groeien. Dat heeft iedereen nodig! Toen ik eenmaal in mijn eentje in het veld stond, zonder die bescherming, voelde ik me heel kwetsbaar, heel onveilig. Waar was nu die bescherming? Ze lieten me alleen, ze verlieten me!
Toen ik als volwassene allerlei problemen ging uiten (die er natuurlijk al jaren zaten), bleek dat ik van binnen nog altijd dat kleine plantje. Als ik er dan weer 's slecht aan toe was, dan snoeide ik dat iets groter geworden plantje. Ik knipte er de rotte blaadjes van af en gaf het zo nu en dan 's water, en dan ging het wel weer even. Dan leken er mooie bloemen in te groeien. Maar dat was altijd maar voor even, het was niet blijven. Opnieuw gaan snoeien en knippen, opnieuw even een bloempje, maar opnieuw ook weer hangende blaadjes en dorre takken.
Zo kon het niet doorgaan natuurlijk. Ik moest de wortels aanpakken! Niet alleen het zichtbare! Ik zorgde dus voor goede grond en ging aan de slag met de bron, met het fundament.
Ik heb dus dat plantje leren zien, leren kennen, ik heb er Pokon aan gegeven, en veel liefde en aandacht aan geschonken. En nu ben ik een grote boom, een prachtige bloem, een sterke plant. Ik kan wel 's op en neer waaien bij krachtige wind, maar ik blijf wel staan. Diepgeworteld in de grond met mijn gezicht naar boven. Laat het dus maar even stormen soms, ik kan het aan!
zaterdag 7 april 2012 om 23:39
@mara: wat goed dat er destijds in jouw omgeving vrienden/collega's waren die jou konden steunen. En wat goed dat dat voor jou voldoende was om het daardoor niet op jezelf te betrekken. Inderdaad, dat gevoel van falen.
Op zich heb ik gelukkig hele waardevolle mensen om me heen en dat biedt zeker steun. Zij kennen mijn verhaal en vinden mij stoer hoe ik het allemaal aanpak. Maar ja, zij houden van me, en zullen me het "voordeel van de twijfel" wel willen geven.
Wat voor mij zo fijn is aan dit forum, is dat ik hier mijn verhaal kan doen zonder dat ik gekend word. Alsof ik hier anoniem kan checken of mijn verhaal echt wel erg genoeg is of zo. Ik weet niet precies hoe ik het moet omschrijven maar ik merk dat ik het nodig heb alvorens mezelf serieus te mogen nemen. (en ja, ik weet hoe raar dat klinkt
Ik wil je danken dat jij hier maar zo je tijd aan wil geven om mij daarin te helpen. Heel bijzonder!
@Pastiche: wat omschrijf je het weer goed. Veel lichtheid op de bodem van de put. Die neem ik mee.
Inmiddels is het me ook echt duidelijk hoor, dat ik er doorheen moet. Ik heb binnenkort een intakegesprek bij een revalidatieprogramma wat me is aanbevolen door de bedrijfsarts. Ik heb er zelf nog wel wat twijfels over omdat toch wel erg gericht lijkt te zijn op het fysieke gedeelte. De psychosomatische psycholoog die ik telefonisch sprak, vertelde dat het een hele holoistische benadering betreft waarbij wordt uitgegaan van onderliggende emoties die aan gedrag ten grondslag liggen. Dit klinkt goed en ook het feit dat het vrij intensief is spreekt me aan.
Mijn psycholoog is echter van mening dat ik meer gebaat ben bij psychotherapie; volgens hem is het beter om op die manier de diepte in te gaan.
En boem, daar lig ik weer in een spagaat....twee verschillende adviezen van mensen waarbij ik de relatie goed wil houden. Welk advies volg ik op? Want ja tegen een is nee tegen de ander. Dat gevoel om steeds maar te willen afstemmen met een ander, desnoods ten koste van mezelf, zit zo diep, en maakt dat ik niet durf te kiezen voor wat ik zelf wil. Sterker nog, dit soort innerlijke conflicten zijn zo bepalend dat ik nauwelijks bij mijn eigen wensen hierin kan komen.
Wat wel beter gaat, is om mezelf hierin iets zachter te behandelen. Niet meer met die bulldozer over deze gevoelens heen te gaan.
@Molly: knuffel voor jou. Zo mooi om te lezen hoe jij jezelf hebt ontwikkeld en zo te komen waar je nu bent. Ik las in een ander topic dat je bezig bent met plannen voor jezelf te beginnen. Zoals ik je lees moet dat wat betreft kwaliteiten wel goed zitten.
Wat ik momenteel lastig vind om te handelen is hoe dit hele proces ook van invloed is op mijn gezin en dan met name mijn kinderen. Die hebben er niet om gevraagd om een moeder te hebben die nog zo druk is met haarzelf, want is dit niet precies wat ik mijn eigen moeder ook zelf verwijt?
Dit uit zich weer (even inzichtmoment voor mij, ik ben ECHT zwart-wit!!) in twee uitersten. Ofwel ik ben de moeder die er helemaal voor ze is en waar ik best over te spreken ben. (ik voldoe aan mijn eigen standaard) Of ik ben de moeder die zo op is dat even helemaal niets meer mogelijk is. En dan doe ik nog mijn best hoor.....echt, maar het zit er dan op dat moment niet in. Dan ben ik zo blij als ze op school zitten, bij vriendjes spelen of slapen. Koken is dan een ding waar ik tegenop zie (en wordt het vaak een boterham met iets van rauwkost) en ook het hele bedritueel kost me dan eigenlijk teveel.
Ik voel me dan zo enorm schuldig, en doe ik mezelf toch weer aan mijn moeder denken. En dat was nou net hetgeen....
Op zich heb ik gelukkig hele waardevolle mensen om me heen en dat biedt zeker steun. Zij kennen mijn verhaal en vinden mij stoer hoe ik het allemaal aanpak. Maar ja, zij houden van me, en zullen me het "voordeel van de twijfel" wel willen geven.
Wat voor mij zo fijn is aan dit forum, is dat ik hier mijn verhaal kan doen zonder dat ik gekend word. Alsof ik hier anoniem kan checken of mijn verhaal echt wel erg genoeg is of zo. Ik weet niet precies hoe ik het moet omschrijven maar ik merk dat ik het nodig heb alvorens mezelf serieus te mogen nemen. (en ja, ik weet hoe raar dat klinkt
Ik wil je danken dat jij hier maar zo je tijd aan wil geven om mij daarin te helpen. Heel bijzonder!
@Pastiche: wat omschrijf je het weer goed. Veel lichtheid op de bodem van de put. Die neem ik mee.
Inmiddels is het me ook echt duidelijk hoor, dat ik er doorheen moet. Ik heb binnenkort een intakegesprek bij een revalidatieprogramma wat me is aanbevolen door de bedrijfsarts. Ik heb er zelf nog wel wat twijfels over omdat toch wel erg gericht lijkt te zijn op het fysieke gedeelte. De psychosomatische psycholoog die ik telefonisch sprak, vertelde dat het een hele holoistische benadering betreft waarbij wordt uitgegaan van onderliggende emoties die aan gedrag ten grondslag liggen. Dit klinkt goed en ook het feit dat het vrij intensief is spreekt me aan.
Mijn psycholoog is echter van mening dat ik meer gebaat ben bij psychotherapie; volgens hem is het beter om op die manier de diepte in te gaan.
En boem, daar lig ik weer in een spagaat....twee verschillende adviezen van mensen waarbij ik de relatie goed wil houden. Welk advies volg ik op? Want ja tegen een is nee tegen de ander. Dat gevoel om steeds maar te willen afstemmen met een ander, desnoods ten koste van mezelf, zit zo diep, en maakt dat ik niet durf te kiezen voor wat ik zelf wil. Sterker nog, dit soort innerlijke conflicten zijn zo bepalend dat ik nauwelijks bij mijn eigen wensen hierin kan komen.
Wat wel beter gaat, is om mezelf hierin iets zachter te behandelen. Niet meer met die bulldozer over deze gevoelens heen te gaan.
@Molly: knuffel voor jou. Zo mooi om te lezen hoe jij jezelf hebt ontwikkeld en zo te komen waar je nu bent. Ik las in een ander topic dat je bezig bent met plannen voor jezelf te beginnen. Zoals ik je lees moet dat wat betreft kwaliteiten wel goed zitten.
Wat ik momenteel lastig vind om te handelen is hoe dit hele proces ook van invloed is op mijn gezin en dan met name mijn kinderen. Die hebben er niet om gevraagd om een moeder te hebben die nog zo druk is met haarzelf, want is dit niet precies wat ik mijn eigen moeder ook zelf verwijt?
Dit uit zich weer (even inzichtmoment voor mij, ik ben ECHT zwart-wit!!) in twee uitersten. Ofwel ik ben de moeder die er helemaal voor ze is en waar ik best over te spreken ben. (ik voldoe aan mijn eigen standaard) Of ik ben de moeder die zo op is dat even helemaal niets meer mogelijk is. En dan doe ik nog mijn best hoor.....echt, maar het zit er dan op dat moment niet in. Dan ben ik zo blij als ze op school zitten, bij vriendjes spelen of slapen. Koken is dan een ding waar ik tegenop zie (en wordt het vaak een boterham met iets van rauwkost) en ook het hele bedritueel kost me dan eigenlijk teveel.
Ik voel me dan zo enorm schuldig, en doe ik mezelf toch weer aan mijn moeder denken. En dat was nou net hetgeen....
zaterdag 7 april 2012 om 23:54
Dank je Boedhabuikje. Klopt inderdaad, ben met zulke plannen bezig.
V.w.b. je twee zogenaamde opties: je hebt nog een derde optie. Wél aan jezelf denken, maar dan op een positieve, opbouwende, groeiende manier. Dat is anders dan je moeder, die aan zichzelf dacht op een negatieve manier.
Ken je dat riedeltje in een vliegtuig als het over de zuurstofmaskers gaat? In geval van nood eerst bij jezelf het masker opzetten, dan pas bij je kinderen.
Blijf in ieder geval niet vechten tegen het 'niet je moeder willen zijn'. Want wat je vreest, trek je naar je toe. Net als met autorijden, dan moet je ook in de richting kijken van waar je naartoe wil, en niet naar de vangrail.
Oh, had ik al gezegd dat ik gek ben op metaforen? Dat maakt het voor mij altijd zo helder.
V.w.b. je twee zogenaamde opties: je hebt nog een derde optie. Wél aan jezelf denken, maar dan op een positieve, opbouwende, groeiende manier. Dat is anders dan je moeder, die aan zichzelf dacht op een negatieve manier.
Ken je dat riedeltje in een vliegtuig als het over de zuurstofmaskers gaat? In geval van nood eerst bij jezelf het masker opzetten, dan pas bij je kinderen.
Blijf in ieder geval niet vechten tegen het 'niet je moeder willen zijn'. Want wat je vreest, trek je naar je toe. Net als met autorijden, dan moet je ook in de richting kijken van waar je naartoe wil, en niet naar de vangrail.
Oh, had ik al gezegd dat ik gek ben op metaforen? Dat maakt het voor mij altijd zo helder.
zondag 8 april 2012 om 00:30
Haha, Molly. Dat je graag in metaforen schrijft was me inmiddels helder . Vind ik prettig, het sluit aan bij hoe ik zelf ook denk en dingen omschrijf. ( als je nou Meta had geheten was je bedrijfsnaam makkelijk geweest: Meta for you )
Voor wat betreft die angst op mijn moeder te lijken. Het vervelende is dat ik toch meer van haar weg heb dan dat ik ooit heb durven toegeven. Misschien moet ik nu juist eindelijk eens in die diepe angst heen en mezelf wat dit betreft eens goed in de spiegel bekijken en dit aan mezelf toegeven.
Juist dit niet steeds zo bevechten en anders bewijzen. Al mijn energie gaat erin zitten, zoals eerder in dit topic al gezegd is.
Ik denk dat mijn opdracht misschien juist moet zijn: kijk in die spiegel. Kijk goed. Ja, ik herken dingen van mijn moeder. Dat zwart-witte, het verslavingsgevoelige (al heb ik geen verslaving), de serieusheid enzovoort.
Het verschil zit m er idd in dat mijn moeder met deze eigenschappen destructief omgaat, en dat ik er probeer van te leren en van te groeien.
Dit geschreven hebbende.....Ik zit dan zo ontzettend in mjn eigen allergie dat ik dan toch weer een hekel aan mezelf krijg en drang voel om heel hard te bewijzen dat ik wel aan het werk ben. Ik moet toch leren, ik moet toch groeien, ik ben echt niet aan het niesten hoor. Dat idee, waardoor ik weer in die cirkel zit waar ik juist uit wil.
Voor wat betreft die angst op mijn moeder te lijken. Het vervelende is dat ik toch meer van haar weg heb dan dat ik ooit heb durven toegeven. Misschien moet ik nu juist eindelijk eens in die diepe angst heen en mezelf wat dit betreft eens goed in de spiegel bekijken en dit aan mezelf toegeven.
Juist dit niet steeds zo bevechten en anders bewijzen. Al mijn energie gaat erin zitten, zoals eerder in dit topic al gezegd is.
Ik denk dat mijn opdracht misschien juist moet zijn: kijk in die spiegel. Kijk goed. Ja, ik herken dingen van mijn moeder. Dat zwart-witte, het verslavingsgevoelige (al heb ik geen verslaving), de serieusheid enzovoort.
Het verschil zit m er idd in dat mijn moeder met deze eigenschappen destructief omgaat, en dat ik er probeer van te leren en van te groeien.
Dit geschreven hebbende.....Ik zit dan zo ontzettend in mjn eigen allergie dat ik dan toch weer een hekel aan mezelf krijg en drang voel om heel hard te bewijzen dat ik wel aan het werk ben. Ik moet toch leren, ik moet toch groeien, ik ben echt niet aan het niesten hoor. Dat idee, waardoor ik weer in die cirkel zit waar ik juist uit wil.
zondag 8 april 2012 om 05:04
Lieve Boedhabuikje, wat ben je toch hard voor jezelf Je hebt een burnout mede door je verleden met een alcoholistische moeder dat je al jaren als een molensteen met je mee torst. Je biedt je hele leven al weerstand tegen je verslavinggsgevoeligheid, met succes. Maar als je te moe bent om een potje te koken voor je kinderen, voel je jezelf net zo'n slechte moeder als de jouwe?
Misschien moet je dat beeld eens ontrafelen. Wat voor beeld heb jij precies van je moeder? Wat deed ze met jou? Wat was het dat jou zo'n pijn heeft gedaan en je het gevoel gegeven dat je alleen was en voor jezelf (en haar) moest zorgen? Hebben de dingen die jou triggeren, zoals te moe zijn om te koken, daar ook mee te maken? Denk je dat jouw kinderen deze dingen net zo ervaren als jij dat vroeger deed? Kun je het ze vragen?
Ik heb me na de scheiding erg schuldig gevoeld. Niet alleen had ik het gezin gebroken (ik voelde me schuldig, niet mijn alcoholistische ex), maar ik was ook nog eens ingestort en kon ternauwernood voor mijn nog kleine kinderen zorgen.
Lieve schat, ik kan je met volle overtuiging zeggen: dit gaat voorbij. Om ook een mooie metafoor te gebruiken: een opvoeding is als een quilt. Er kunnen minder mooie stukjes stof in zitten, maar het eindresultaat kan evengoed prachtig zijn.
Kijk eens maar jouw quilt. Hoeveel mooie en lelijke stukjes zitten daarin? En in die van je kinderen? Deze periode gaat voorbij. Zelfs nu ben je er zo veel mogelijk voor ze. Straks gaat het beter met je en krijg je alleen maar meer betere momenten, mooie stukjes stof. Je maakt een mooie quilt, daar ben ik van overtuigd.
Ik heb vanavond niet gekookt. Vanmiddag aten we pas om half 4 middageten, ik was erg moe. Terwijl ik gewoon vakantie heb en gisteravond wat lang bij vrienden ben blijven hangen en heerlijk heb gedanst. Helemaal geen goeie smoes dus.
Maar ik voel me er niet meer schuldig over. Ik mag gewoon genieten en dingen doen die goed en leuk zijn voor mij. Ik heb geen schuld af te lossen bij mijn kinderen (wat een last zou dat voor hen zijn!). Ik hoef niet altijd perfect te zijn (wat intimiderend zou dat zijn!).
Dan kook ik eens niet, soit. Andere dagen maak ik er echt werk van. Gisteren samen met een horde kinderen zelf pizza gebakken, ze lekker laten kliederen in de keuken. Lekker relaxt. Dat doe ik als ik er energie voor heb. Soms ben ik moe. Dat mag ook.
Wat therapie betreft, hier heb je een mooie gelegenheid om te oefenen in naar jezelf luisteren. Vertel beide therapeuten hoe je je voelt. Dat je ze allebei tevreden wilt stellen en daarom niet wil kiezen. Hun reactie geeft je misschien een aanknopingspunt voor de therapie die het meest geschikt voor je is.
Misschien moet je dat beeld eens ontrafelen. Wat voor beeld heb jij precies van je moeder? Wat deed ze met jou? Wat was het dat jou zo'n pijn heeft gedaan en je het gevoel gegeven dat je alleen was en voor jezelf (en haar) moest zorgen? Hebben de dingen die jou triggeren, zoals te moe zijn om te koken, daar ook mee te maken? Denk je dat jouw kinderen deze dingen net zo ervaren als jij dat vroeger deed? Kun je het ze vragen?
Ik heb me na de scheiding erg schuldig gevoeld. Niet alleen had ik het gezin gebroken (ik voelde me schuldig, niet mijn alcoholistische ex), maar ik was ook nog eens ingestort en kon ternauwernood voor mijn nog kleine kinderen zorgen.
Lieve schat, ik kan je met volle overtuiging zeggen: dit gaat voorbij. Om ook een mooie metafoor te gebruiken: een opvoeding is als een quilt. Er kunnen minder mooie stukjes stof in zitten, maar het eindresultaat kan evengoed prachtig zijn.
Kijk eens maar jouw quilt. Hoeveel mooie en lelijke stukjes zitten daarin? En in die van je kinderen? Deze periode gaat voorbij. Zelfs nu ben je er zo veel mogelijk voor ze. Straks gaat het beter met je en krijg je alleen maar meer betere momenten, mooie stukjes stof. Je maakt een mooie quilt, daar ben ik van overtuigd.
Ik heb vanavond niet gekookt. Vanmiddag aten we pas om half 4 middageten, ik was erg moe. Terwijl ik gewoon vakantie heb en gisteravond wat lang bij vrienden ben blijven hangen en heerlijk heb gedanst. Helemaal geen goeie smoes dus.
Maar ik voel me er niet meer schuldig over. Ik mag gewoon genieten en dingen doen die goed en leuk zijn voor mij. Ik heb geen schuld af te lossen bij mijn kinderen (wat een last zou dat voor hen zijn!). Ik hoef niet altijd perfect te zijn (wat intimiderend zou dat zijn!).
Dan kook ik eens niet, soit. Andere dagen maak ik er echt werk van. Gisteren samen met een horde kinderen zelf pizza gebakken, ze lekker laten kliederen in de keuken. Lekker relaxt. Dat doe ik als ik er energie voor heb. Soms ben ik moe. Dat mag ook.
Wat therapie betreft, hier heb je een mooie gelegenheid om te oefenen in naar jezelf luisteren. Vertel beide therapeuten hoe je je voelt. Dat je ze allebei tevreden wilt stellen en daarom niet wil kiezen. Hun reactie geeft je misschien een aanknopingspunt voor de therapie die het meest geschikt voor je is.
Ga in therapie!
zondag 8 april 2012 om 12:50
Wat worden er hier liefdevol en wijs gereageerd. Echt zo mooi dat dit zo kan op een forum.
Lief boeddhabuikje, ik blijf zoveel herkenning vinden in hoe je in je proces staat. Je komt over als een intelligente, wijze en warme vrouw. Iemand die veel kan houden van anderen, maar die het lastig vind haar hart te openen naar zichzelf om zichzelf met de zelfde liefdevolle blik te bekijken. Als ik jouw posts lees, opent mijn hart zich voor jou en wens ik je toe dat je zelf echt kan zien en voelen hoe hard je werkt, hoe goed je het doet, zodat je jezelf een dikke knuffel kan geven. En dan denk ik: oooo ja, dat mag ik dus ook vaker proberen .
Hoop dat je hier kaas van kan maken, mn concentratie is weer lekker knudde de afgelopen dagen, dan kan ik me verbaal nooit zo soepel uiten..
Ow en wat betreft de keuze tussen twee tegenstrijdige adviezen, je schrijft zelf al dat je niet durft te kiezen voor wat je zelf wilt. Dat suggereert dat je het (ergens) dus wel weet! Uitspreken dat je in die spagaat zit, kan helderder maken wat je zelf wilt. En elke keer als je een keuze maakt vanuit wat jouw hart je vertelt, bouw je een stukje verder aan je eigen fundament.
Knuffel!!
Lief boeddhabuikje, ik blijf zoveel herkenning vinden in hoe je in je proces staat. Je komt over als een intelligente, wijze en warme vrouw. Iemand die veel kan houden van anderen, maar die het lastig vind haar hart te openen naar zichzelf om zichzelf met de zelfde liefdevolle blik te bekijken. Als ik jouw posts lees, opent mijn hart zich voor jou en wens ik je toe dat je zelf echt kan zien en voelen hoe hard je werkt, hoe goed je het doet, zodat je jezelf een dikke knuffel kan geven. En dan denk ik: oooo ja, dat mag ik dus ook vaker proberen .
Hoop dat je hier kaas van kan maken, mn concentratie is weer lekker knudde de afgelopen dagen, dan kan ik me verbaal nooit zo soepel uiten..
Ow en wat betreft de keuze tussen twee tegenstrijdige adviezen, je schrijft zelf al dat je niet durft te kiezen voor wat je zelf wilt. Dat suggereert dat je het (ergens) dus wel weet! Uitspreken dat je in die spagaat zit, kan helderder maken wat je zelf wilt. En elke keer als je een keuze maakt vanuit wat jouw hart je vertelt, bouw je een stukje verder aan je eigen fundament.
Knuffel!!
zondag 8 april 2012 om 12:52
maandag 9 april 2012 om 21:04
Pfff...dan hebben we hier weer een druk Paasweekend "overleefd". Ben helemaal gesloopt en kwam weer (eens) tot het besef gekomen dat ik toch, ondanks al mijn vorderingen, weer in alle valkuilen ben gevallen die er maar zijn.
Weer veel te veel sociaal wenselijk gedrag willen laten zien, veel te veel hooi op mijn vork genomen, veel te veel verantwoordelijkheden op mijn bordje genomen en vul het zelf maar verder in. Met als gevolg dat ik in eerste instantie dus eigenlijk helemaal niet van de verwachte feestvreugde kon genieten en alleen maar kon huilen van frustratie.
Omdat het er zo dik bovenop lag moest ik dit wel uitspreken bij mijn gezelschap en dan blijkt maar weer dat ik ontzettend lieve mensen om me heen heb die me gelukkig begrepen en gesteund hebben.
Rest mij alleen de vraag: waarom heb ik het dan toch weer zover laten komen? Hoe heb ik van mezelf kunnen verwachten dat ik in deze tijd van burn out ik deze dingen er "wel even bij doe"? Ik snap het niet, ik dacht dat ik deze maanden toch wel wat geleerd had, maar ik tuin er weer met open ogen in.
En volgend weekend weer zo'n druk weekend voor de boeg, en ik doe het dus gewoon echt zelf. " Boedhabuikje, weet je echt zeker dat je het gaat redden? Heb je geen hulp nodig, wij willen je wel helpen hoor!" En dan antwoord ik: "nee hoor, het gaat echt wel. Als jullie dan iets eerder komen om een klein beetje te helpen, dan lukt het echt wel" En dat drie afspraken in het weekend....
Waarom doe ik dat nou, heb ik daarvoor verdorie al een half jaar in therapie gezeten. Ik voel me nu echt weer zo'n muts.
Wat wel beter ging is, dat ik uiteindelijk toch heb toegegeven dat het inderdaad toch niet ging. En de hulp die ik toen alsnog aangeboden kreeg, heb aangenomen. En daar ook blij om was.
En wat ik nu ook beter doe...ik neem het mezelf wat minder kwalijk. Ik kan nu wel zien dat er ook wel iets licht absurdistisch in mijn gedachtengang zit om te denken dat ik het "er wel even bij doe". Nee dus. Dat is niet realistisch in een burn out en sta ik me morgen dan toch een dag van rust en bijkomen toe.
Weer veel te veel sociaal wenselijk gedrag willen laten zien, veel te veel hooi op mijn vork genomen, veel te veel verantwoordelijkheden op mijn bordje genomen en vul het zelf maar verder in. Met als gevolg dat ik in eerste instantie dus eigenlijk helemaal niet van de verwachte feestvreugde kon genieten en alleen maar kon huilen van frustratie.
Omdat het er zo dik bovenop lag moest ik dit wel uitspreken bij mijn gezelschap en dan blijkt maar weer dat ik ontzettend lieve mensen om me heen heb die me gelukkig begrepen en gesteund hebben.
Rest mij alleen de vraag: waarom heb ik het dan toch weer zover laten komen? Hoe heb ik van mezelf kunnen verwachten dat ik in deze tijd van burn out ik deze dingen er "wel even bij doe"? Ik snap het niet, ik dacht dat ik deze maanden toch wel wat geleerd had, maar ik tuin er weer met open ogen in.
En volgend weekend weer zo'n druk weekend voor de boeg, en ik doe het dus gewoon echt zelf. " Boedhabuikje, weet je echt zeker dat je het gaat redden? Heb je geen hulp nodig, wij willen je wel helpen hoor!" En dan antwoord ik: "nee hoor, het gaat echt wel. Als jullie dan iets eerder komen om een klein beetje te helpen, dan lukt het echt wel" En dat drie afspraken in het weekend....
Waarom doe ik dat nou, heb ik daarvoor verdorie al een half jaar in therapie gezeten. Ik voel me nu echt weer zo'n muts.
Wat wel beter ging is, dat ik uiteindelijk toch heb toegegeven dat het inderdaad toch niet ging. En de hulp die ik toen alsnog aangeboden kreeg, heb aangenomen. En daar ook blij om was.
En wat ik nu ook beter doe...ik neem het mezelf wat minder kwalijk. Ik kan nu wel zien dat er ook wel iets licht absurdistisch in mijn gedachtengang zit om te denken dat ik het "er wel even bij doe". Nee dus. Dat is niet realistisch in een burn out en sta ik me morgen dan toch een dag van rust en bijkomen toe.
maandag 9 april 2012 om 21:41
Amen!
Zo leren we, boeddhabuikje. Elke keer dat we struikelen, te veel doen, te veel willen en weer lekker in elkaar klappen leren we. Op dit soort momenten moet je maar denken: There is no way but up. Echt. Want zoals vroeger maar doorgaan, dat lukt dus duidelijk Echt niet meer. Zoals je nu weer gemerkt hebt. En mijn ervaring is dat je burn out niet ineens over zal zijn. Mijn lichaam pikt het echt niet meer en zal vroeg of laat van zich laten horen. En omdat we zo diep gevallen zijn, willen we ook luisteren.
Tuurlijk kunnen we het niet van de ene op de andere dag helemaal anders. Maar elke keer dat we veel van onszelf eisen, geen hulp ontvangen, ons lichaam negeren en we weer een hoopje ellende zijn, komen we juist weer een stukje verder.
Knuffel!
Zo leren we, boeddhabuikje. Elke keer dat we struikelen, te veel doen, te veel willen en weer lekker in elkaar klappen leren we. Op dit soort momenten moet je maar denken: There is no way but up. Echt. Want zoals vroeger maar doorgaan, dat lukt dus duidelijk Echt niet meer. Zoals je nu weer gemerkt hebt. En mijn ervaring is dat je burn out niet ineens over zal zijn. Mijn lichaam pikt het echt niet meer en zal vroeg of laat van zich laten horen. En omdat we zo diep gevallen zijn, willen we ook luisteren.
Tuurlijk kunnen we het niet van de ene op de andere dag helemaal anders. Maar elke keer dat we veel van onszelf eisen, geen hulp ontvangen, ons lichaam negeren en we weer een hoopje ellende zijn, komen we juist weer een stukje verder.
Knuffel!