Psyche
alle pijlers
medicatie bij borderline?
donderdag 11 januari 2007 om 17:37
hallooow meiden....hier ben ik ook weer even....
als eerste intiem;
je zegt sorry voor het feit dat je niet eerder reageerde op mijn berichten...maar dat is oke hoor....we zetten hier onze ervaringen neer he...waar we van elkaar dan iets aan kunnen hebben....
ook al heb je niet altijd alles hetzelfde...bepaalde dingen zijn toch altijd wel herkenbaar....van wie dan ook.
ik had er dan ook eigenlijk nog niet op gelet dat je er geen bedankje of zo op had gezegd.....hoefte ook niet...maar in ieder geval wel lief van je dat je het toch doet......
kreeftje:
weet je....
thuis is vaak je veilige haven....of teminste...de plek waar je je masker vaak afzet...
als er mensen over de vloer komen...visite of zo...hoppa...masker vaak weer op....
en buiten de deur heb je hem zowiezo sneller op.
door dat masker loop je vaak tegen onbegrip op ook...want zo ben je voor de buitenwereld vrolijk...maar het kost je soms bakken met energie...dus vervolgens kom je thuis...en alles komt eruit...en als je het echt even zwaar had en het b.v opeens even niet trekt om de volgende dag naar je werk te gaan en je masker weer op te zetten.....ehh tjah...ze snappen er niks van want je voelt je slecht????...ze hebben anders niks aan je gemerkt!
of je bent uit...gooit alles van je af...en lacht en hebt plezier...en eenmaal thuis....boef je zakt er weer in...en ben je weer een hoopie ellende...en hoe zeg je iemand dan nog hoe je werkelijk voelt als ze die avond daarvoor die uitbundige meid hebben gezien?...dat gaat er niet in bij ze.
ergens begrijpelijk ook...dat het dus bijna niet te begrijpen is toch...
voor de buitenwereld hou je jezelf makkelijker groot dan wanneer je binnen zit of in vertrouwde kring.
ik denk dat ook dit voor veel mensen met dit soort problemen herkenbaar is.
liefs
vlijtigliesje
als eerste intiem;
je zegt sorry voor het feit dat je niet eerder reageerde op mijn berichten...maar dat is oke hoor....we zetten hier onze ervaringen neer he...waar we van elkaar dan iets aan kunnen hebben....
ook al heb je niet altijd alles hetzelfde...bepaalde dingen zijn toch altijd wel herkenbaar....van wie dan ook.
ik had er dan ook eigenlijk nog niet op gelet dat je er geen bedankje of zo op had gezegd.....hoefte ook niet...maar in ieder geval wel lief van je dat je het toch doet......
kreeftje:
weet je....
thuis is vaak je veilige haven....of teminste...de plek waar je je masker vaak afzet...
als er mensen over de vloer komen...visite of zo...hoppa...masker vaak weer op....
en buiten de deur heb je hem zowiezo sneller op.
door dat masker loop je vaak tegen onbegrip op ook...want zo ben je voor de buitenwereld vrolijk...maar het kost je soms bakken met energie...dus vervolgens kom je thuis...en alles komt eruit...en als je het echt even zwaar had en het b.v opeens even niet trekt om de volgende dag naar je werk te gaan en je masker weer op te zetten.....ehh tjah...ze snappen er niks van want je voelt je slecht????...ze hebben anders niks aan je gemerkt!
of je bent uit...gooit alles van je af...en lacht en hebt plezier...en eenmaal thuis....boef je zakt er weer in...en ben je weer een hoopie ellende...en hoe zeg je iemand dan nog hoe je werkelijk voelt als ze die avond daarvoor die uitbundige meid hebben gezien?...dat gaat er niet in bij ze.
ergens begrijpelijk ook...dat het dus bijna niet te begrijpen is toch...
voor de buitenwereld hou je jezelf makkelijker groot dan wanneer je binnen zit of in vertrouwde kring.
ik denk dat ook dit voor veel mensen met dit soort problemen herkenbaar is.
liefs
vlijtigliesje
donderdag 11 januari 2007 om 21:38
Hoi,Robin en Kohana, ik hoop dat de slaperige bijwerkingen tijdelijk zijn en dat ze uiteindelijk goed draagbaar worden. Want dat is niet prettig om zo suf en moe te zijn als je normaal gesproken lekker fit uit je bed springt.Hmmm, dan zouden dat in ieder geen goeie medicijnen voor mij zijn, want dan heb ik helemaal moeite om mijn bed uit te komen.Bestaan er geen medicijnen die passen bij de diagnose borderline, maar waarvan je energie niet naar beneden gaat of liever zelfs iets omhoog (zoals ik dat wel zou kunnen gebruiken)?Kohana, wij hebben pas 1 afspraak (intake) gehad, dus ik weet nog niet wat we gaan doen. Het eerste gesprek stond in het teken van vaststellen wat nu eigenlijk het probleem was en de peut heeft iets geopperd naar mij in de richting van een stukje cognitief (hij vroeg of ik dat niet had opgepakt met de dagbehandeling). Er zal ongetwijfeld huiswerk bij komen kijken, anders heb je er denk ik weinig aan. Vriend en ik gaan iig kijken naar ons verleden, omdat de peut heeft geconstateerd dat we allebei sterk reageren vanuit patronen van vroeger (ouderlijk huis en de wonden van ons kind). klinkt een beetje voorgekauwd, maar ik herken het wel erg. Ten minste, ik kan mezelf wel zo beredeneren dat ik snap dat mijn gedachten gang onlogisch is in het heden, maar wel logisch vanuit de pijnpunten van vroeger. En ditzelfde geldt voor vriend. Ik vrees dat we een stuk de geschiedenis in gaan.Ik snap er verder echt niks meer van. Vriend en ik hebben vandaag weer twee keer ruzie gehad en hij zegt dat hij tegen zijn grenzen aanloopt qua geduld voor mij. Hij vindt mij ontzettend overdreven reageren en dat ik hem push tot het uiterste. Maar ik begrijp het gewoon niet. Hij vindt mij doorgeschoten in assertiviteit en ruzie makend/uitlokkend. Terwijl ik denk dat ik dat helemaal niet doe, maar gewoon voor mezelf opkom zoals ik geleerd heb op therapie. Ik vind het zo godvergeten moeilijk om te weten wat normaal is...ben ik nu achterlijk of is hij dat? Allebei vinden we kennelijk dat de ander achterlijk is (ik bedoel daarmee dat we denken dat de ruzie begint bij en veroorzaakt wordt door de ander. Lief vindt dus dat het eigenlijk allemaal mijn schuld is en help...we moeten nog 2 weken wachten op ons volgende gesprek. Dat worden weer eens 2 moeilijke weken.Soms is het zo lastig om te weten wat hoort of normaal is. Ik durf mijn gevoel echt helemaal niet te vertrouwen, want mijn gevoel sucks. Mijn gevoel speelt spelletjes met me, mijn gedachten zitten erg 'vast'. Als ik denk dat iets 'zo' is, dan kan er bijna niks anders meer van gemaakt worden en lijk ik wel zo freaky obsessief/dwangmatig vast te zitten in die gedachten. Ik kan dan haast niet meer vanuit een ander perspectief de dingen bekijken en dat houdt onze ruzie alleen maar in stand. Erger, het maakt dat onze ruzie alleen maar escaleert tot een hoop narigheid en emotionele uitputtingsslag. En als ik nou eens niet zo **&%$ pittbullerig was. Ik laat het dan ook niet meer los en drijf alles totaal op de spits grrrr...zucht.Vlijtigliesje, dat van dat masker is niet alleen verwarrend voor de buitenwereld. Bij mij merkte de buitenwereld als werk e.d. weinig van veranderende maskers, want elke ochtend zette ik mijn 'vrolijk' masker op. Dus voor elke inzinking bedacht ik smoesjes (als ik het niet kon opbrengen om te werken had mijn zusje bijvoorbeeld haar arm gebroken en moest ik met haar naar het ziekenhuis) en op die manier merkten ze niet echt wat aan mij denk ik. Tja, dat ik misschien een beetje vreemd was ofzo.En uberhaupt hopte ik van baan naar baan, dus men leerde me toch nooit echt kennen.Maar goed, wat ik wilde zeggen was dat die maskers vooral voor mezelf ook erg verwarrend waren. Want wat was/ben ik nou???? Was ik nou somber of juist vrolijk. Hoe kon ik zo vrolijk doen (en ook wel zijn hoor, dat was dan lang niet altijd gespeeld), terwijl ik thuis een en al neerslachtigheid kon zijn. Ik kon het niet rijmen en kan dat vandaag de dag nog steeds niet. Het is zo inconsequent...er bestaat toch niet zoiets als depressief met vrolijke buien er tussendoor??? Je bent of vrolijk en zit lekker in je vel, of je bent depressief. Maar niet afgewisseld de hele tijd, dat is stom.Kohana, dat schilderen is inderdaad heel fijn. Maar fietsen bijvoorbeeld ook. Met dit weer bijvoorbeeld kan ik echt helemaal tot leven komen als ik wind en storm zit te happen op mijn zadel. Echt lekker hoor. Voor de sportschool had ik niet genoeg doorzettingsvermogen of zoiets. Maar ja, than again werd ik ook ziek en was ik zo overspannen als een balletje. Dus sporten moest en dat moeten was nu juist wat er vanaf moest (eeeuh, mocht). Het sporten was dus eignelijk bedoeld om te ontspannen, terwijl ik alleen maar spanning kreeg omdat ik niet voldeed aan mijn eigen opgedragen 3x per week sporten. Het werd weer eens een dogma in plaats dat het plezierig had kunnen zijn.En verder denk ik dat ik maar weer wat moet posten, anders ben ik echt aan het solliciteren voor recordhoudster lange lappen schrijven.Doei.
donderdag 11 januari 2007 om 22:32
het klopt wat je zegt vlijtig liesje, dat thuis veilig is!
Maar wat intiem zegt merk ik ook heel erg. Verwarrend voor mezelf! Weet zelf niet meer wie ik ben en wat ik moet en wat ik niet moet.... Heb jarenlang me op een bepaalde manier gedragen, en nu is dat ineens anders omdat ik er bewust mee aan het werk ga. Onwennig.
haha wat je zegt intiem moest ik wel om lachen: 'Het is of vrolijk of depressief, niet allebei, dat is stom!'
Hoezo een borderline trekje...
Maar ik ben het met je eens hoor!!! Het is niet stom bedoeld...
Vind het vooral lastig bij mijn vriend. Omdat ik bij hem vaak de 'down en negatieve buien' heb, en hij altijd al mijn shit aan moet horen, vind ik het ook heel moeilijk het leuk te hebben waar hij bij is.
Omdat hij dan ook gaat denken: 'Ow, nu kan ze het ineens wel? Wat een aansteller'.
Voel me dan erg ongemakkelijk en ga dan erg letten op hoe ik me gedraag. Ben dan echt vrolijk, maar mag me van mezelf niet zo voelen ofzo... Voel me dan schuldig tegenover hem.
Ik denk dat ik ook maar meer ga sporten, hoor vaak dat dat helpt! En ik wil ook wel wat afvallen dus mooie combi... Vanavond nog gezwommen... en daarna langs de MAC. haha dat schiet op he?
En intiem, ik denk dat JIJ bepaald wat normaal is en wat niet. Tog? Want wat is normaal? Wat de 1 normaal vind, vind de ander niet normaal...
Niet aan verwachtingen van anderen gaan kijken wat normaal is. Maar waar jij je goed bij voelt.
Makkelijker gezegd dan gedaan, i know!!
Nou succes ermee, ga zo lekker naar mijn bedje.
Fijn om hier af en toe mijn dingen kwijt te kunnen.
Groetjes!
Maar wat intiem zegt merk ik ook heel erg. Verwarrend voor mezelf! Weet zelf niet meer wie ik ben en wat ik moet en wat ik niet moet.... Heb jarenlang me op een bepaalde manier gedragen, en nu is dat ineens anders omdat ik er bewust mee aan het werk ga. Onwennig.
haha wat je zegt intiem moest ik wel om lachen: 'Het is of vrolijk of depressief, niet allebei, dat is stom!'
Hoezo een borderline trekje...
Maar ik ben het met je eens hoor!!! Het is niet stom bedoeld...
Vind het vooral lastig bij mijn vriend. Omdat ik bij hem vaak de 'down en negatieve buien' heb, en hij altijd al mijn shit aan moet horen, vind ik het ook heel moeilijk het leuk te hebben waar hij bij is.
Omdat hij dan ook gaat denken: 'Ow, nu kan ze het ineens wel? Wat een aansteller'.
Voel me dan erg ongemakkelijk en ga dan erg letten op hoe ik me gedraag. Ben dan echt vrolijk, maar mag me van mezelf niet zo voelen ofzo... Voel me dan schuldig tegenover hem.
Ik denk dat ik ook maar meer ga sporten, hoor vaak dat dat helpt! En ik wil ook wel wat afvallen dus mooie combi... Vanavond nog gezwommen... en daarna langs de MAC. haha dat schiet op he?
En intiem, ik denk dat JIJ bepaald wat normaal is en wat niet. Tog? Want wat is normaal? Wat de 1 normaal vind, vind de ander niet normaal...
Niet aan verwachtingen van anderen gaan kijken wat normaal is. Maar waar jij je goed bij voelt.
Makkelijker gezegd dan gedaan, i know!!
Nou succes ermee, ga zo lekker naar mijn bedje.
Fijn om hier af en toe mijn dingen kwijt te kunnen.
Groetjes!
vrijdag 12 januari 2007 om 00:17
heej intiem....
tis ook ingewikkeld allemaal...
het is ook vaak dat vrolijke masker he...je doet je groter voor dan dat je bent...lachen en gaan met die banaan....als ze maar vooral niet merken hoe je je echt voelt...
dat kan meerdere redenen hebben;
of je wilt niet gezien worden als die zeur die het vaak moeilijk heeft...
of je bent bang dat ze het toch niet begrijpen...
of je laat mensen gewoon niet toe tot je eigen ik door gebrek aan vertrouwen...
of je cijfert je gevoel gewoon weg voor jezelf...; met mij is er niks aan de hand!
of je wilt gewoon niet onderdoen aan verwachtingen die mensen van je kunnen hebben...of verwachtingen van jezelf....'je moet dat gewoon allemaal kunnen anders ben je zwak of weet ik veel wat....
en ga zo maar door....
en om ff een zinnetje te kopieeren;
er bestaat toch niet zoiets als depressief met vrolijke buien er tussendoor??? Je bent of vrolijk en zit lekker in je vel, of je bent depressief. Maar niet afgewisseld de hele tijd, dat is stom.
tjah...dat kan dus wel....soms ben je dus gewoon echt vrolijk en voel je jezelf echt goed....om jezelf vervolgens een half uur later vreselijk te kunnen voelen en weer andersom.
ik was bv net weer aan het werk...alleen de ochtenden...en kwam dan vrij normaal op mijn werk....uurtje later werd ik zo druk in mijn hoofd...alles om me heen was teveel en ik ben huilend naar achter gelopen en zei dat ik ff alleen gelaten wilde worden om te kunnen kalmeren.....10 minuten later was het weg....en ik stapte lachend weer naar binnen....sjoooow daar ben ik weer!
ik had op dat moment al veel therapie...en zag mijn collega's vreemd opkijken....en ik moest er zelf om lachen en zei; ja sorry hoor meiden...ff bordie tik als ik jullie was zou ik er ook geen hol van snappen...ik schoot er ff in en heb dan ff een time out nodig om m'n kop weer rustig te krijgen...heb daar wat foefjes voor en dan is het zo weer verdwenen....maar goed...waar waren we gebleven????...
omdat ik er zelf om moest lachen...konden hun er eigenlijk ook wel om lachen...en dat gaf een ontspannen sfeertje waardoor we eigenlijk snel verder gingen alsof er niks gebeurd was.
die heftige stemmingswisselingen zijn nu eigenlijk zo goed als verdwenen...en op mijn werk functioneer ik nu dus goed en steeds beter...
sinds een paar weken wordt mijn concentratie vermogen steeds beter en onthou dingen veel beter...heb steeds minder steuntjes nodig zoals briefjes...of aantekeningen op het bord.
ik kan de administratie weer doen zonder dat de cijfers voor mijn ogen heen en weer gaan of ze niet meer in me opneem...en ben steeds sneller klaar....het gaat me steeds makkelijker af en hoef bij veel dingen niet echt meer na te denken.
het enige wat nog wat zwaar is...dat zijn de ochtenden...wanneer ik wakker wordt....de ene dag is er niet zo veel aan de hand...de andere dag staar ik naar mijn wekker en moet mezelf echt een schop onder me hol geven om uit bed te komen...1 brok spanning ben ik dan.....maar als ik eenmaal op mijn werk ben dan valt alles van me af....en sta ik niet met een een of ander masker maar voel me ook echt goed.
er is nog wel die spanning in mijn lijf ...maar ik neem momenten om alles even te laten gaan....ik neem gewoon even de tijd zeg maar om me rot te voelen....en als het dan bv etenstijd is...hoppa 1 ding tegelijk...nu even koken...eten...opruimen...en als alles aan kant is dan kan het wel weer....en ik ervaar het maar gewoon op dat moment....en in mijn bed jank ik ook nog wel eens een potje of lig ik soms zelfs te shaken....maar dan gaat de wekker....kom ik er uit al gaat het soms moeizaam....ga ik naar mijn werk....en dan is het tijd voor mijn werk en dat andere laat ik er wel op een ander tijdstip uit komen.....
zelf denk ik dat omdat ik het voor mezelf toelaat en momenten neem om me echt rot te voelen wanneer ik al die spanning in mijn lijf heb zitten....en er niet meer bang voor ben of zo....maar het accepteer en het ook handel op dat moment....dat daardoor de heftige stemmingswisselingen zijn verdwenen....of eigenlijk weet ik het wel zeker....want dat leerde ik tijdens de therapieen....(een jaar lang dag in dag uit wat nu dus pas sinds een maand of 4 echt effect gaat krijgen)
de dagen die dus eigenlijk het lastigste voor me zijn...dat zijn de dagen dat ik vrij ben...want op mijn werk is het tijd voor mijn werk en dan voel ik me dus goed....maar een hele dag thuis...als ik niks gepland heb dan is het oppassen geblazen dat mijn gevoel niet alle kanten opgaat of me de hele dag trillerig of gespannen voel....
ik moet echt iets te doen hebben waarbij ik dan kan denken; 1 ding tegelijk...nu doe ik dit en als ik gespannen ben kan dat er straks wel even uit komen als ik een moment voor mezelf neem....
ik doe me niet meer vaak anders voor dan dan ik me voel en dat hoeft ook niet echt meer...want voel me eigenlijk gewoon altijd goed nu als ik ergens anders ben of ergens mee bezig ben.
en trouwens....ik heb officieel verkering whahahaha....
ik heb hem verteld van mijn borderline toestanden....en dat hij er echt op moet letten dat wanneer hij iets met me afspreekt..en het niet doorgaat of zo door een bepaalde reden...dat hij het me gewoon altijd even moet laten weten...want zo niet dan handel ik dat echt heel slecht....ik kan er echt in schieten zeg maar....gedachtes in mijn kop krijgen...ik ga shaken...pijn....noem maar op....
hij liet me dus een keer zitten...en tjakka...heb het hem dus direct gezegd dat hij dat nooit meer moet doen want dan ben ik weg...dat trek ik niet.
trouwens...of ik het nou wel of niet zou trekken...het is heel normaal als je iets afspreekt of zegt te komen...dat je even wat van je laat horen als het niet doorgaat...of achteraf in ieder geval waarom het niet doorging....dat is niks anders dan gewoon even rekening houden met de ander....
dus al had ik die klachten niet....ik wil iemand die rekening met me houdt...en doet iemand dat niet..tjah...wat geeft hij me dan voor meerwaarde?.....niks dus...en ook dan is het klaar....en dat heb ik hem dus ook gezegd.
in ieder geval....hij zou het nooit meer zo doen...gaf toe dat het stom van hem was...en dat hij lang vrijgezel was geweest...lang maar wat aan rommelde...en niet meer gewend was om rekening met iemand te houden op die manier....het speet hem echt oprecht....
dussss owkeej...voordeel van de twijvel krijgt ie....nieuwe ronde nieuwe kansen....ik ben benieuwd....
tis ook ingewikkeld allemaal...
het is ook vaak dat vrolijke masker he...je doet je groter voor dan dat je bent...lachen en gaan met die banaan....als ze maar vooral niet merken hoe je je echt voelt...
dat kan meerdere redenen hebben;
of je wilt niet gezien worden als die zeur die het vaak moeilijk heeft...
of je bent bang dat ze het toch niet begrijpen...
of je laat mensen gewoon niet toe tot je eigen ik door gebrek aan vertrouwen...
of je cijfert je gevoel gewoon weg voor jezelf...; met mij is er niks aan de hand!
of je wilt gewoon niet onderdoen aan verwachtingen die mensen van je kunnen hebben...of verwachtingen van jezelf....'je moet dat gewoon allemaal kunnen anders ben je zwak of weet ik veel wat....
en ga zo maar door....
en om ff een zinnetje te kopieeren;
er bestaat toch niet zoiets als depressief met vrolijke buien er tussendoor??? Je bent of vrolijk en zit lekker in je vel, of je bent depressief. Maar niet afgewisseld de hele tijd, dat is stom.
tjah...dat kan dus wel....soms ben je dus gewoon echt vrolijk en voel je jezelf echt goed....om jezelf vervolgens een half uur later vreselijk te kunnen voelen en weer andersom.
ik was bv net weer aan het werk...alleen de ochtenden...en kwam dan vrij normaal op mijn werk....uurtje later werd ik zo druk in mijn hoofd...alles om me heen was teveel en ik ben huilend naar achter gelopen en zei dat ik ff alleen gelaten wilde worden om te kunnen kalmeren.....10 minuten later was het weg....en ik stapte lachend weer naar binnen....sjoooow daar ben ik weer!
ik had op dat moment al veel therapie...en zag mijn collega's vreemd opkijken....en ik moest er zelf om lachen en zei; ja sorry hoor meiden...ff bordie tik als ik jullie was zou ik er ook geen hol van snappen...ik schoot er ff in en heb dan ff een time out nodig om m'n kop weer rustig te krijgen...heb daar wat foefjes voor en dan is het zo weer verdwenen....maar goed...waar waren we gebleven????...
omdat ik er zelf om moest lachen...konden hun er eigenlijk ook wel om lachen...en dat gaf een ontspannen sfeertje waardoor we eigenlijk snel verder gingen alsof er niks gebeurd was.
die heftige stemmingswisselingen zijn nu eigenlijk zo goed als verdwenen...en op mijn werk functioneer ik nu dus goed en steeds beter...
sinds een paar weken wordt mijn concentratie vermogen steeds beter en onthou dingen veel beter...heb steeds minder steuntjes nodig zoals briefjes...of aantekeningen op het bord.
ik kan de administratie weer doen zonder dat de cijfers voor mijn ogen heen en weer gaan of ze niet meer in me opneem...en ben steeds sneller klaar....het gaat me steeds makkelijker af en hoef bij veel dingen niet echt meer na te denken.
het enige wat nog wat zwaar is...dat zijn de ochtenden...wanneer ik wakker wordt....de ene dag is er niet zo veel aan de hand...de andere dag staar ik naar mijn wekker en moet mezelf echt een schop onder me hol geven om uit bed te komen...1 brok spanning ben ik dan.....maar als ik eenmaal op mijn werk ben dan valt alles van me af....en sta ik niet met een een of ander masker maar voel me ook echt goed.
er is nog wel die spanning in mijn lijf ...maar ik neem momenten om alles even te laten gaan....ik neem gewoon even de tijd zeg maar om me rot te voelen....en als het dan bv etenstijd is...hoppa 1 ding tegelijk...nu even koken...eten...opruimen...en als alles aan kant is dan kan het wel weer....en ik ervaar het maar gewoon op dat moment....en in mijn bed jank ik ook nog wel eens een potje of lig ik soms zelfs te shaken....maar dan gaat de wekker....kom ik er uit al gaat het soms moeizaam....ga ik naar mijn werk....en dan is het tijd voor mijn werk en dat andere laat ik er wel op een ander tijdstip uit komen.....
zelf denk ik dat omdat ik het voor mezelf toelaat en momenten neem om me echt rot te voelen wanneer ik al die spanning in mijn lijf heb zitten....en er niet meer bang voor ben of zo....maar het accepteer en het ook handel op dat moment....dat daardoor de heftige stemmingswisselingen zijn verdwenen....of eigenlijk weet ik het wel zeker....want dat leerde ik tijdens de therapieen....(een jaar lang dag in dag uit wat nu dus pas sinds een maand of 4 echt effect gaat krijgen)
de dagen die dus eigenlijk het lastigste voor me zijn...dat zijn de dagen dat ik vrij ben...want op mijn werk is het tijd voor mijn werk en dan voel ik me dus goed....maar een hele dag thuis...als ik niks gepland heb dan is het oppassen geblazen dat mijn gevoel niet alle kanten opgaat of me de hele dag trillerig of gespannen voel....
ik moet echt iets te doen hebben waarbij ik dan kan denken; 1 ding tegelijk...nu doe ik dit en als ik gespannen ben kan dat er straks wel even uit komen als ik een moment voor mezelf neem....
ik doe me niet meer vaak anders voor dan dan ik me voel en dat hoeft ook niet echt meer...want voel me eigenlijk gewoon altijd goed nu als ik ergens anders ben of ergens mee bezig ben.
en trouwens....ik heb officieel verkering whahahaha....
ik heb hem verteld van mijn borderline toestanden....en dat hij er echt op moet letten dat wanneer hij iets met me afspreekt..en het niet doorgaat of zo door een bepaalde reden...dat hij het me gewoon altijd even moet laten weten...want zo niet dan handel ik dat echt heel slecht....ik kan er echt in schieten zeg maar....gedachtes in mijn kop krijgen...ik ga shaken...pijn....noem maar op....
hij liet me dus een keer zitten...en tjakka...heb het hem dus direct gezegd dat hij dat nooit meer moet doen want dan ben ik weg...dat trek ik niet.
trouwens...of ik het nou wel of niet zou trekken...het is heel normaal als je iets afspreekt of zegt te komen...dat je even wat van je laat horen als het niet doorgaat...of achteraf in ieder geval waarom het niet doorging....dat is niks anders dan gewoon even rekening houden met de ander....
dus al had ik die klachten niet....ik wil iemand die rekening met me houdt...en doet iemand dat niet..tjah...wat geeft hij me dan voor meerwaarde?.....niks dus...en ook dan is het klaar....en dat heb ik hem dus ook gezegd.
in ieder geval....hij zou het nooit meer zo doen...gaf toe dat het stom van hem was...en dat hij lang vrijgezel was geweest...lang maar wat aan rommelde...en niet meer gewend was om rekening met iemand te houden op die manier....het speet hem echt oprecht....
dussss owkeej...voordeel van de twijvel krijgt ie....nieuwe ronde nieuwe kansen....ik ben benieuwd....
vrijdag 12 januari 2007 om 16:07
Hallo allemaal!
Bij mij is twee dagen geconstateerd dat ik 'kenmerken heb van Borderline'. Ik zit nu al ruim 9 maanden in therapie om een jeugd van emotionele verwaarlozing te verwerken. Ik wist wel dat er 'iets' niet helemaal goed was, maar Borderline had ik nooooit verwacht. Ik doe namelijk niet aan zelfverwonding en ik slik geen medicijnen. Ik ben hoog opgeleid, heb een goede baan (maar ik kan wel weer niet zo goed relaties onderhouden enzo) Al met al ben ik me echt rot geschrokken en probeer het een beetje te relativeren, maar ja dat gaat nu juist moelijk als je hier last van hebt. Ik ben zelfs bang om eens een keer in een psychose ofzo terecht te komen, maar volgens de psycholoog is die kans bij mij echt heel klein. Maar toch zit de schrik er goed in. Bedankt dat ik het hier even van me af kan schrijven!!
:R
Bij mij is twee dagen geconstateerd dat ik 'kenmerken heb van Borderline'. Ik zit nu al ruim 9 maanden in therapie om een jeugd van emotionele verwaarlozing te verwerken. Ik wist wel dat er 'iets' niet helemaal goed was, maar Borderline had ik nooooit verwacht. Ik doe namelijk niet aan zelfverwonding en ik slik geen medicijnen. Ik ben hoog opgeleid, heb een goede baan (maar ik kan wel weer niet zo goed relaties onderhouden enzo) Al met al ben ik me echt rot geschrokken en probeer het een beetje te relativeren, maar ja dat gaat nu juist moelijk als je hier last van hebt. Ik ben zelfs bang om eens een keer in een psychose ofzo terecht te komen, maar volgens de psycholoog is die kans bij mij echt heel klein. Maar toch zit de schrik er goed in. Bedankt dat ik het hier even van me af kan schrijven!!
:R
vrijdag 12 januari 2007 om 23:24
Hoi Goudappeltje,ik heb je berichtje gelezen hoor. Ik heb alleen niet zoveel tijd om te reageren. Ik hoop dat je hier een beetje herkenning vindt en zodoende lekker van je af kan schrijven en je twijfels en gedachtenspinsels kan delen. Als je hier herkenning vindt, is dat al heel fijn heb ik gemerkt!Vanavond dochtertje weggebracht voor een weekendje bij mijn zusje. En zondagochtend pas weer ophalen (1e keer dat ze 2 nachtjes wegblijft) en daarna naar ouders van mijn vriend (opa en oma dus) op bezoek.Morgen hebben lief en ik het rijk dus samen en als hij zich hopelijk weer goed voelt (hij is een beetje geveld door een virus) dan gaan we morgen lekker ontspannen in de sauna. Dus ik weet niet of er morgen nog een gaatje is om te reageren.Anders alvast een fijn weekend.groetjes Intiem
zaterdag 13 januari 2007 om 14:06
aaaargh, vanochtend weeeeeer ruzie met vriend KLOTE. Wat een godvergeten struggle for life is dit bah bah en nog eens bah. Ik haat dit! We zouden een leuke dag gaan hebben en momenteel wil ik alleen maar heel hard wegrennen om nooit meer terug te komen. Zoek ut toch uit allemaal, gadverdamme (da's wat ik denk he, niet aan jullie gericht ofzo).Hoop dat het nog wat wordt vandaag, want een hele dag (terwijl dit juist een romantische dag samen had moeten zijn) alleen met deze drama trek ik ook niet. Oooooh, op dit soort momenten wil ik alleen maar gillen: het is uit, uit, uit! Hoor je me, het is uit! Ik wil je nooit meer zien, rot op en verdwijn (en in mijn hoofd doe ik allemaal nare dingen met hem. Tis maar goed, dat het in mijn hoofd zit en niemand het kan zien).Sorry voor mijn gedrama. Ik weet het niet meer, denk soms echt dat ik gek aan het worden ben. Ik bedoel, wat gebeurt er toch de hele tijd waarom we ruzie hebben.Ik snap het niet, ben ik nou gek of is hij dat? Ik opteer voor het laatste, ik denk dat mijn liefje (alias mr. asshole) minstens net zo gek is als ik en dat we samen zo megadestructief zijn als de neten.
zaterdag 13 januari 2007 om 20:28
Hi Intiem,
Ik hoop dat het al wat beter met je gaat, want het positieve van 'ons' is dat we door onze stemmingswisselingen ook wel heel snel weer gezellig kunnen zijn. Ik kan natuurlijk niet over jou oordelen, maar ik herken wel bij mezelf dat wanneer ik denk dat het gezellig MOET zijn, het juist verkeerd gaat. In mijn hoofd wordt de druk dan zo groot, dat het bij het minste of geringste verkeerd gaat. Daarom zijn feest- en verjaardagen altijd zo'n kwelling. Fijn toch dat je je frustraties op het forum kunt plaatsen? De meesten hier zullen het wel begrijpen en je niet veroordelen, manlief hoeft ook niet hel en verdoemenis naar zijn hoofd te krijgen, dus ook voor mij de ideale oplossing.
Hopelijk nog een beetje een fijn weekend!*;
Ik hoop dat het al wat beter met je gaat, want het positieve van 'ons' is dat we door onze stemmingswisselingen ook wel heel snel weer gezellig kunnen zijn. Ik kan natuurlijk niet over jou oordelen, maar ik herken wel bij mezelf dat wanneer ik denk dat het gezellig MOET zijn, het juist verkeerd gaat. In mijn hoofd wordt de druk dan zo groot, dat het bij het minste of geringste verkeerd gaat. Daarom zijn feest- en verjaardagen altijd zo'n kwelling. Fijn toch dat je je frustraties op het forum kunt plaatsen? De meesten hier zullen het wel begrijpen en je niet veroordelen, manlief hoeft ook niet hel en verdoemenis naar zijn hoofd te krijgen, dus ook voor mij de ideale oplossing.
Hopelijk nog een beetje een fijn weekend!*;
zaterdag 13 januari 2007 om 21:46
ik herken het idd ook ja, als je vrolijk 'moet' zijn, dan hoeft het al niet en lukt het ook niet.
Moet gewoon vanzelf gaan...
En vaak vind ik het ook moeilijk om vrolijk te doen, als ik net chagie ben geweest tegen mijn vriend bijvoorbeeld!
Komen dan allerlei gedachtes die ervoor zorgen dat ik niet vrolijk mag doen, terwijl ik me wel zo voel.
Stom is dat, moet gewoon vanzelf gaan.
Bang dat mijn vriend me dan niet geloofd, ben ten slotte niet echt overtuigend als ik thuis alles aan elkaar klaagde, en uurtje later tijdens het uitgaan ineend gezellig doe met anderen.
Bang dat hij me dan dom gaat vinden enz.enz. Herkennen jullie dit ook?
Ik wil dat mensen niet stom over me denken, maar met mijn achterlijke gedrag soms, bereik ik juist het averechtse effect!
Krom gedoe...
Wat je dag, ondanks de ruzie, nog wel leuk intiem?
En goudappeltje, je hoeft je niet te snijden of geen medicijnen te slikken om kenmerken van te hebben... Tog?
Je hebt kenmerken van, dus je hebt het niet volledig! En als je al 2 kenmerken hebt kan dit al behoorlijk lastig zijn.
Sterkte ermee, fijn weekend allemaal nog ff.
Groetjess Kreeftje
Moet gewoon vanzelf gaan...
En vaak vind ik het ook moeilijk om vrolijk te doen, als ik net chagie ben geweest tegen mijn vriend bijvoorbeeld!
Komen dan allerlei gedachtes die ervoor zorgen dat ik niet vrolijk mag doen, terwijl ik me wel zo voel.
Stom is dat, moet gewoon vanzelf gaan.
Bang dat mijn vriend me dan niet geloofd, ben ten slotte niet echt overtuigend als ik thuis alles aan elkaar klaagde, en uurtje later tijdens het uitgaan ineend gezellig doe met anderen.
Bang dat hij me dan dom gaat vinden enz.enz. Herkennen jullie dit ook?
Ik wil dat mensen niet stom over me denken, maar met mijn achterlijke gedrag soms, bereik ik juist het averechtse effect!
Krom gedoe...
Wat je dag, ondanks de ruzie, nog wel leuk intiem?
En goudappeltje, je hoeft je niet te snijden of geen medicijnen te slikken om kenmerken van te hebben... Tog?
Je hebt kenmerken van, dus je hebt het niet volledig! En als je al 2 kenmerken hebt kan dit al behoorlijk lastig zijn.
Sterkte ermee, fijn weekend allemaal nog ff.
Groetjess Kreeftje
zaterdag 13 januari 2007 om 23:32
Hoi Kreeftje1985,
Ik heb nog niet helemaal begrepen hoe het zit. Moet je nou inderdaad alle kenmerken hebben om officieel Borderline te hebben of zijn een aantal ook al genoeg. Maar goed, ik kan mezelf herkennen in heel veel verhalen, dus ik ben er in ieder geval niet vrij van.
Maar ik las net je verhaal en ik heb misschien een tip die je kan helpen. Mijn psych adviseert me altijd om alle probleempjes klein en luchtig te maken, omdat ik ze in mijn hoofd enorm opblaas (behalve dan problemen die met crimineel gedrag, drugs, alcohol etc. te maken hebben, maar dat is logisch natuurlijk). Dat helpt best goed. Dus na een ruzie probeer ik er een grapje van te maken. Iets in de trant van 'Bedankt schatje, dat ik even m'n hart mocht luchten. Ik ook altijd met m'n rare kronkels in m'n hoofd. Fijn dat je het begrijpt. Zullen we iets leuks gaan doen?' Nou, is die overschakeling altijd erg moeilijk, maar als je het gewoon doet en probeert er niet teveel over na te denken, dan wordt het meestal wel weer gezellig. Misschien kun jij dan ook weer lekker genieten van een avondje uit zonder dat je je schuldig hoeft te voelen. Ik hoop dat het ook bij jou werkt!
Jij ook nog een fijn weekend!
Ik heb nog niet helemaal begrepen hoe het zit. Moet je nou inderdaad alle kenmerken hebben om officieel Borderline te hebben of zijn een aantal ook al genoeg. Maar goed, ik kan mezelf herkennen in heel veel verhalen, dus ik ben er in ieder geval niet vrij van.
Maar ik las net je verhaal en ik heb misschien een tip die je kan helpen. Mijn psych adviseert me altijd om alle probleempjes klein en luchtig te maken, omdat ik ze in mijn hoofd enorm opblaas (behalve dan problemen die met crimineel gedrag, drugs, alcohol etc. te maken hebben, maar dat is logisch natuurlijk). Dat helpt best goed. Dus na een ruzie probeer ik er een grapje van te maken. Iets in de trant van 'Bedankt schatje, dat ik even m'n hart mocht luchten. Ik ook altijd met m'n rare kronkels in m'n hoofd. Fijn dat je het begrijpt. Zullen we iets leuks gaan doen?' Nou, is die overschakeling altijd erg moeilijk, maar als je het gewoon doet en probeert er niet teveel over na te denken, dan wordt het meestal wel weer gezellig. Misschien kun jij dan ook weer lekker genieten van een avondje uit zonder dat je je schuldig hoeft te voelen. Ik hoop dat het ook bij jou werkt!
Jij ook nog een fijn weekend!
zondag 14 januari 2007 om 00:53
heej meiden...
whaaaaaaaaaa help!!!...
ik altijd met mijn adviezen...ik ben nu zelf weer even helemaal de weg kwijt....
alles heb ik in de hand..alles gaat goed...totdat ik dus weer een relatie aanga...
echt...ik tril over mijn hele lijf...ik heb zin om een mesje te pakken en die spanning uit mijn lijf te halen...ik heb de behoefte om me helemaal klem te zuipen...alles om dit maar niet te hoeven voelen...ik jank de ogen uit mijn kop vandaan...het doet zo'n pijn...maar ik doe niks.
ik krijg niet de aandacht die ik nodig heb...ik kan gewoon niet vertrouwen...bij alles wat hij zegt of heeft gezegd denk ik nu;
je liegt tegen me..je belazerd me...je meent er niks van...je speelt met me en draait gewoon om alles heen en maakt van alles een smoes om me maar niet te hoeven zeggen dat je me niet wilt....
ik ben het gisteravond van me af gaan trappen nadat ik hem vroeg of hij me terug wilde bellen en het niet deed.
vanavond belde ik hem op...wilde het hem uitleggen want ik werd gek...tranen rolden over mijn wangen...hij luisterde maar snel werd het gesprek onderbroken....hij moest ophangen want zijn dochtertje kwam binnen....en natuurlijk heeft hij me niet terug gebeld.
niet meer zelf gaan bellen denk ik...maar stuur hem toch een sms...dat ik hem gewoon mis en heb hem een mail gestuurd...de drang naar begrip is zo groot dat ik mezelf weer totaal niet onder controle heb.
ik schiet van kwaad; rot op ik wil je nooit meer horen of zien...naar please zeg me dat je echt gek op me bent ik wil je niet kwijt.....
nu moet ik proberen geen contact meer op te nemen met hem, want ik maak alles alleen maar erger...maar het enige wat me nu kalm lijkt te krijgen is zijn armen om me heen....maar ik hoor niks van hem....
ik moet weer een paar dagen door die hel heen...niet reageren...het gevoel op me af laten komen....echt...als ik hier weer kalm uit ben...en niks meer van hem zal hebben gehoord of nog horen....dan echt nooit, nooit wil ik meer een man in mijn leven....
ik ga er verdomme aan kapot.....ik haat borderline!
whaaaaaaaaaa help!!!...
ik altijd met mijn adviezen...ik ben nu zelf weer even helemaal de weg kwijt....
alles heb ik in de hand..alles gaat goed...totdat ik dus weer een relatie aanga...
echt...ik tril over mijn hele lijf...ik heb zin om een mesje te pakken en die spanning uit mijn lijf te halen...ik heb de behoefte om me helemaal klem te zuipen...alles om dit maar niet te hoeven voelen...ik jank de ogen uit mijn kop vandaan...het doet zo'n pijn...maar ik doe niks.
ik krijg niet de aandacht die ik nodig heb...ik kan gewoon niet vertrouwen...bij alles wat hij zegt of heeft gezegd denk ik nu;
je liegt tegen me..je belazerd me...je meent er niks van...je speelt met me en draait gewoon om alles heen en maakt van alles een smoes om me maar niet te hoeven zeggen dat je me niet wilt....
ik ben het gisteravond van me af gaan trappen nadat ik hem vroeg of hij me terug wilde bellen en het niet deed.
vanavond belde ik hem op...wilde het hem uitleggen want ik werd gek...tranen rolden over mijn wangen...hij luisterde maar snel werd het gesprek onderbroken....hij moest ophangen want zijn dochtertje kwam binnen....en natuurlijk heeft hij me niet terug gebeld.
niet meer zelf gaan bellen denk ik...maar stuur hem toch een sms...dat ik hem gewoon mis en heb hem een mail gestuurd...de drang naar begrip is zo groot dat ik mezelf weer totaal niet onder controle heb.
ik schiet van kwaad; rot op ik wil je nooit meer horen of zien...naar please zeg me dat je echt gek op me bent ik wil je niet kwijt.....
nu moet ik proberen geen contact meer op te nemen met hem, want ik maak alles alleen maar erger...maar het enige wat me nu kalm lijkt te krijgen is zijn armen om me heen....maar ik hoor niks van hem....
ik moet weer een paar dagen door die hel heen...niet reageren...het gevoel op me af laten komen....echt...als ik hier weer kalm uit ben...en niks meer van hem zal hebben gehoord of nog horen....dan echt nooit, nooit wil ik meer een man in mijn leven....
ik ga er verdomme aan kapot.....ik haat borderline!
zondag 14 januari 2007 om 11:23
Hoe gaat het nu the-day-after, Vlijtigliesje?
Heeft je vriend weleens een post van je gelezen? Zoals die van gisteren?
Lijkt me heel sterk dat hij dan niet heel graag even contact met je wil opnemen om je te laten weten dat het goed is. Maar ja... het blijft een man, en ik weet ook niet of jullie heftig ruzie hebben gehad die avond. Dat 'ie het gewoon nu even niet kan.
Ik hou van je maar nu even niet. Kun je iets met zo'n gevoel bij je partner?
Heeft je vriend weleens een post van je gelezen? Zoals die van gisteren?
Lijkt me heel sterk dat hij dan niet heel graag even contact met je wil opnemen om je te laten weten dat het goed is. Maar ja... het blijft een man, en ik weet ook niet of jullie heftig ruzie hebben gehad die avond. Dat 'ie het gewoon nu even niet kan.
Ik hou van je maar nu even niet. Kun je iets met zo'n gevoel bij je partner?
zondag 14 januari 2007 om 14:35
heej lieve mamzelle....
ik kom net uit mijn bed....wilde er de hele dag in blijven liggen zo van; deze dag wil ik gewoon ff over slaan.
ik voel me verdrietig en leeg....ben trillerig....
ik heb gelukkig wel geslapen vannacht.
we hebben geen heftige ruzie gehad...ik heb hem alleen 2 boze smsjes gestuurd omdat hij niet snel genoeg reageerde op me...waar hij vervolgens ook niet op reageerde...wat ik dus eigenlijk wel wil dat hij vervolgens doet...
maar wat je zegt...het is een man...
ik belde hem gisteravond...en hij nam op met; heej lekkertje....
ik vroeg hem hoe het ging...en hij zei; slecht....toen ik vroeg waarom toen gaf hij als antwoord dat dat kwam omdat ik hem dus had gesmst dat ik er met andere woorde; klaar mee was.
hij zei me dat hij me terug had willen bellen als zijn dochter naar bed was of wanneer ze weer naar huis was...maar toen kreeg hij mijn smsje dus.
ik begon te huilen en legde hem uit waarom...maar toen kwam zijn dochter dus binnen...we moesten ophangen...en dat was het.
die mail heb ik hem toen alsnog maar verstuurd...en gisteravond heb ik hem een sms gestuurd met;
ik mis je gewoon...en wil je ook geduld hebben met het feit dat ik gewoon weinig geduld heb
hij zei me laatst; heb geduld schat...geduld is een schone zaak.
hij heeft een dochter die hij 5 jaar niet heeft mogen zien...en sinds de kerst mag ze naar hem toe...en ze is dus bijna iedere dag bij hem en hij wil niet dat ze weet van onze relatie....zijn dochtertje is zo blij dat ze weer naar haar vader mag en hangt erg aan hem en is dan ook vreselijk jaloers.
ik snap het aan de ene kant wel...ik heb dat ook met mijn dochter gehad...maar aan de andere kant maakt het met boos...in feite laat hij het dus toe dat zijn dochter alles bepaald.
ik bedoel...hij belt toch ook gewoon met zijn vrienden of vriendinnen als zij erbij is maar ik word dus echt helemaal aan de kant geschoven.
maar goed...ik heb nog niks gehoord verder...weet ook niet of hij mijn mail heeft gelezen want hij heeft zelf geen computer....hij heeft laatst een mailadres gemaakt op de pc van een vriend van hem zodat ik hem foto's kon versturen.
mijn punt is ook gewoon; je kunt toch ook smssen...dat kon hij de eerste week ook en vanaf het moment dat we echt een relatie hadden...stuurt hij niks meer...en het is allemaal zo krom...want door de weeks gaat ze 's avonds naar huis...en dan belt hij me ook niet uit zichzelf of stuurt me even een sms....ik ben dus degene die belt als het een uur of 10 is en nog niks van hem heb gehoord.
ik moet nu gewoon proberen even niet meer te bellen...of te smssen voordat ik echt ga klampen...maar het volgende moment pak ik dan toch weer die telefoon...
ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen.
in mijn mail staat duidelijk dat ik hem niet kwijt wil en waarom ik zo kan reageren....hij zal hem heus wel vroeg of laat lezen...en verder denk ik dat ik dat maar het beste even af kan wachten totdat hij mij belt...en man weet pas wat hij mist.............je kent het liedje wel...en daarbij hoe langer ik er op doorga...des te groter wordt het drama en des te depri raak ik.
anyway...ik ga me ff douchen..heb net even een van mijn beste vrienden gebeld en die gaat me even helpen de dag door te komen.
ik weet dat dit wel weer over gaat...maar het is gewoon zo zwaar iedere keer als ik er in terecht kom....
ik ben in ieder geval niet gaan drinken....ik heb mezelf niet gekrast...ik heb mezelf vanmorgen alleen met mijn vuisten op mijn hoofd geslagen en mezelf geknepen....maar dat laat geen sporen na waar ik me dan vervolgens weer rot om kan gaan voelen...
anyway...ik ben weer ff in een bordie toestand...en ik zie wel hoe ik mezelf er weer uit ga trekken....
je kunt alles nog zo goed kunnen handelen...maar echt even terug donderen doe je soms heus wel...en daarom ben ik gewoon als de dood voor relaties....want dan is het echt feest bij mij...
ik kom net uit mijn bed....wilde er de hele dag in blijven liggen zo van; deze dag wil ik gewoon ff over slaan.
ik voel me verdrietig en leeg....ben trillerig....
ik heb gelukkig wel geslapen vannacht.
we hebben geen heftige ruzie gehad...ik heb hem alleen 2 boze smsjes gestuurd omdat hij niet snel genoeg reageerde op me...waar hij vervolgens ook niet op reageerde...wat ik dus eigenlijk wel wil dat hij vervolgens doet...
maar wat je zegt...het is een man...
ik belde hem gisteravond...en hij nam op met; heej lekkertje....
ik vroeg hem hoe het ging...en hij zei; slecht....toen ik vroeg waarom toen gaf hij als antwoord dat dat kwam omdat ik hem dus had gesmst dat ik er met andere woorde; klaar mee was.
hij zei me dat hij me terug had willen bellen als zijn dochter naar bed was of wanneer ze weer naar huis was...maar toen kreeg hij mijn smsje dus.
ik begon te huilen en legde hem uit waarom...maar toen kwam zijn dochter dus binnen...we moesten ophangen...en dat was het.
die mail heb ik hem toen alsnog maar verstuurd...en gisteravond heb ik hem een sms gestuurd met;
ik mis je gewoon...en wil je ook geduld hebben met het feit dat ik gewoon weinig geduld heb
hij zei me laatst; heb geduld schat...geduld is een schone zaak.
hij heeft een dochter die hij 5 jaar niet heeft mogen zien...en sinds de kerst mag ze naar hem toe...en ze is dus bijna iedere dag bij hem en hij wil niet dat ze weet van onze relatie....zijn dochtertje is zo blij dat ze weer naar haar vader mag en hangt erg aan hem en is dan ook vreselijk jaloers.
ik snap het aan de ene kant wel...ik heb dat ook met mijn dochter gehad...maar aan de andere kant maakt het met boos...in feite laat hij het dus toe dat zijn dochter alles bepaald.
ik bedoel...hij belt toch ook gewoon met zijn vrienden of vriendinnen als zij erbij is maar ik word dus echt helemaal aan de kant geschoven.
maar goed...ik heb nog niks gehoord verder...weet ook niet of hij mijn mail heeft gelezen want hij heeft zelf geen computer....hij heeft laatst een mailadres gemaakt op de pc van een vriend van hem zodat ik hem foto's kon versturen.
mijn punt is ook gewoon; je kunt toch ook smssen...dat kon hij de eerste week ook en vanaf het moment dat we echt een relatie hadden...stuurt hij niks meer...en het is allemaal zo krom...want door de weeks gaat ze 's avonds naar huis...en dan belt hij me ook niet uit zichzelf of stuurt me even een sms....ik ben dus degene die belt als het een uur of 10 is en nog niks van hem heb gehoord.
ik moet nu gewoon proberen even niet meer te bellen...of te smssen voordat ik echt ga klampen...maar het volgende moment pak ik dan toch weer die telefoon...
ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen.
in mijn mail staat duidelijk dat ik hem niet kwijt wil en waarom ik zo kan reageren....hij zal hem heus wel vroeg of laat lezen...en verder denk ik dat ik dat maar het beste even af kan wachten totdat hij mij belt...en man weet pas wat hij mist.............je kent het liedje wel...en daarbij hoe langer ik er op doorga...des te groter wordt het drama en des te depri raak ik.
anyway...ik ga me ff douchen..heb net even een van mijn beste vrienden gebeld en die gaat me even helpen de dag door te komen.
ik weet dat dit wel weer over gaat...maar het is gewoon zo zwaar iedere keer als ik er in terecht kom....
ik ben in ieder geval niet gaan drinken....ik heb mezelf niet gekrast...ik heb mezelf vanmorgen alleen met mijn vuisten op mijn hoofd geslagen en mezelf geknepen....maar dat laat geen sporen na waar ik me dan vervolgens weer rot om kan gaan voelen...
anyway...ik ben weer ff in een bordie toestand...en ik zie wel hoe ik mezelf er weer uit ga trekken....
je kunt alles nog zo goed kunnen handelen...maar echt even terug donderen doe je soms heus wel...en daarom ben ik gewoon als de dood voor relaties....want dan is het echt feest bij mij...
zondag 14 januari 2007 om 14:49
Ach, lieve vlijtig liesje, wat heb ik met je te doen. Dit is dus de rode draad door mijn leven. Zo herkenbaar.. (dat van Intiem trouwens ook..)
Vandaar ook de rust die ik nu eindelijk vind. Sinds vorig jaar juni ben ik alleen (met mijn kinderen). En ik heb me ook echt voorgenomen: nu geen relatie meer!!!! Althans voorlopig niet, niet totdat ik me een stuk sterker voel. En het gevoel heb 100%, nee, 200 % te kunnen bouwen op die ander. Want ik wil die ellende nooit meer!!!!!! Het gaat bij mij altijd mis in relaties. Zo kan ik goed functioneren. Doe ik nu ook. Maar als ik een relatie heb, dan heb ik mezelf niet meer in de hand. Geen controle. Laat ik me meeslepen. Voor mij is het te belangrijk. En ik heb zo'n ernorme behoefte aan bevestiging. Aandacht. Dat die ander er voor me is. Ik jaag die ander daarmee van me af. Dat houdt niemand vol. Ikzelf ook niet. Alles gaat er dan onder lijden bij mij. Ikzelf natuurlijk, mijn werk, en het allerergste nog, mijn kinderen krijgen het ook mee. Ik ben dan nergens anders meer met mijn hoofd bij. Verlies me er echt in. En ga drinken en andere gekke dingen doen. Richt mezelf ten gronde. En dat wil ik echt nooit meer..
Neemt niet weg dat ik hoop dat het bij jou goed uitpakt Vlijtigliesje!! Want begrijp me hierin alsjeblieft niet verkeerd. Ik hoop zo dat het gaat werken bij jou!!! (Ik hoop dat ook voor mezelf nog eens!!!).
Maar pas alsjeblieft heel goed op jezelf!!!!!!
Liefs, Inky.
Vandaar ook de rust die ik nu eindelijk vind. Sinds vorig jaar juni ben ik alleen (met mijn kinderen). En ik heb me ook echt voorgenomen: nu geen relatie meer!!!! Althans voorlopig niet, niet totdat ik me een stuk sterker voel. En het gevoel heb 100%, nee, 200 % te kunnen bouwen op die ander. Want ik wil die ellende nooit meer!!!!!! Het gaat bij mij altijd mis in relaties. Zo kan ik goed functioneren. Doe ik nu ook. Maar als ik een relatie heb, dan heb ik mezelf niet meer in de hand. Geen controle. Laat ik me meeslepen. Voor mij is het te belangrijk. En ik heb zo'n ernorme behoefte aan bevestiging. Aandacht. Dat die ander er voor me is. Ik jaag die ander daarmee van me af. Dat houdt niemand vol. Ikzelf ook niet. Alles gaat er dan onder lijden bij mij. Ikzelf natuurlijk, mijn werk, en het allerergste nog, mijn kinderen krijgen het ook mee. Ik ben dan nergens anders meer met mijn hoofd bij. Verlies me er echt in. En ga drinken en andere gekke dingen doen. Richt mezelf ten gronde. En dat wil ik echt nooit meer..
Neemt niet weg dat ik hoop dat het bij jou goed uitpakt Vlijtigliesje!! Want begrijp me hierin alsjeblieft niet verkeerd. Ik hoop zo dat het gaat werken bij jou!!! (Ik hoop dat ook voor mezelf nog eens!!!).
Maar pas alsjeblieft heel goed op jezelf!!!!!!
Liefs, Inky.
zondag 14 januari 2007 om 16:58
Even heel ego hoor, ga zometeen de rest lezen, maar dit moet er even uit.
grrrr,
internet ligt er de halve tijd uit.
Zonet een heel geirriteerd telefoontje gepleegd met UPC (kutbedrijf
blegh) en word ik er nog vanaf gegooid ook nog, doordat de verbinding
per ongeluk (jaja, zal wel) verbreekt. Uitzuigers.... Kan ik weeeeeer
bellen op eigen kosten.
Maar goed, dat is de stem van iemand die
mega geirriteerd raakt van dat soort momenten, omdat ik een ontzettend
fijn weekend achter de rug heb (not).
Vriend is zojuist bij me
'weggegaan' (hij trekt me nu niet meer, dus is hij naar zijn eigen huis
in afwachting van het vervolg bij relatietherapie. Hij heeft zelfs de
woorden 'het is uit' genoemd) en zit ik thuis met dochtertje en een
internet dat het net weer eens niet deed. Ik sta dan bijna op flippen,
hoewel ik nu evnetjes ijselijk kalm lijk. Maar de eerste de beste die
dwars ligt (UPC dus in dit geval) kan van mij een hoek ontvangen...
Want
nu m'n meisje in haar bedje ligt, wil ik hier op internet mijn acute
frust kwijt, zodat ik mezelf weer een beetje bij elkaar kan rapen. En
dan dus geen internet grrrrr >>HELP<<
Maar goed, drama hier in huize Intiem.
Ik weet niet meer of ik al verteld heb wat de bedoeling was van dit
weekend? Maar dochterlief zou voor het eerst 2 nachtjes bij mijn zusje
blijven logeren, zodat wij lekker aan elkaar toe konden komen: heerlijk
ontspannen, naar de sauna, lekker uitslapen etc.
Ruzie toen dochter weg moest. Maar goed, ons erover heen gezet. Ruzie
weer terug thuis. Weer ons eroverheen gezet. An sich fijne nacht gehad
door tegen elkaar aan te liggen. Nog geen tien minuten wakker,
knallende ruzie !!
Sauna stond op de tocht, want vriend en ik hadden bijna besloten dat
het beter was ieder ons eigen ding te gaan doen (in ons romatische
weekendje wel te verstaan ).
Na heel veel praten en schreeuwen en praten en huilen en schreeuwen en
praten toch maar besloten dat we het gingen proberen om ons gezellige
dagje niet te laten verpesten.
Toch naar sauna en verrek, het ging een beetje. We konden ten minste
aardig en zelfs een beetje lief doen (hoewel het meer vriendschappelijk
was dan romantisch, want die stemming was wel aan gort geslagen door
ons. Maar goed, vriendschappelijk deed ik het ook voor). Na alle stress
half ontspannen terug naar huis, nog naar een verplicht feestje gegaan
en om 02.00 uur in bed (record hoor voor ons, dat hebben we al eeuwen
niet meer gedaan). Vanochtend voor de verandering weer eens gevreeen
(vraag me niet helemaal hoe dat ontstond, want sex is de laatste tijd
ver te zoeken, ook omdat we zo moe zijn -door alle ruzies??-). En
dochter ophalen en in de auto onderweg naar zusje weer knallende
ruzie...
ik snap het allemaal niet meer??? Waarom toch? Vriend zegt geen liefde
meer te voelen voor mij (nu dan i.i.g.) en wat hem betreft is het
(tijdelijk) uit. Hij wil afstand van mij, want hij wil zich niet kapot
laten maken door mij (doe ik dat dan ????).
Nu is hij dus weg naar eigen huis en hebben we zorgafsrpaken gemaakt
voor dochtertje. Vandaag en morgen zorg ik voor haar en morgen haalt
hij haar op uit zijn werk en neemt haar mee en zorgt hij voor haar.
Alles om maar niet bij mij te hoeven zijn.
Vooralsnog voel ik me verslagen en wezenloos
en bovenal begrijp ik het/mezelf/wat er gaande is voor geen halve
meter. Ik heb zin om te schreeuwen (ergens diep van binnen), maar voel
me nu zo'n ijskast, dat ik dat niet kan. Ik moet zometeen als
dochterjte wakker wordt een beetje leuk en lief doen, maar zij wilde
mij ook al niet toen we haar kwamen halen. Papa was de enige die haar
mocht optillen en knuffelen.
Nou, ok, huh???? Het zal wel....
Ik begrijp mezelf niet meer. Lief vindt mij inene overdreven
borderlinerig, maar dat is ook alleen maar omdat hij weet dat ik daar
nu over meeschrijf. Lekker handig dat hij nu ineens een naam heeft
gevonden voor mijn gedrag .
En zijn gedrag dan?? Doet dat dan niet meer mee? Ben ik dan de enige
die onze relatie verziekt en is hij vrij van alle blaam of wat?
Nou ja, en zo nog tig overpeinzingen. Wou dat ik heel hard kon
schreeuwen en heel hard kon huilen. Maar waarom ben ik zo verrotte
kalm? Niet dat het wijs is om heel hard te schreeuwen en te huilen,
want meisje klein zal daar vast niks van snappen. Die heeft meer aan
een rustige mama. Dat zal vast de reden zijn dat ik zo koeltjes ben.
Wie zegt mij nu nog dat ik borderline heb he ?
Kan niet, dan zat ik nu totaal te flippen en dat doe ik nu niet (andere
keertjes wel, maar nu lekker niet). Ergens heb ik gewoon het gevoel
(vage hoop?) dat we bij de relatiepeut komen en we uitleggen wat er is
gebeurt en dat de peut tegen lief zegt: "ja maar hee, dat kun je ook
niet zo zeggen hoor. Nogal wiedes dat ze dan boos wordt". En dat lief
dan zegt, "oh sorry, het was niet jouw schuld. Jij bent niet gek, maar
blijkbaar ben ik dat". Maar dat is nogal kinderachtig om het zo bij hem
neer te willen leggen .
Maar zou wel fijn zijn als blijkt dat ik met recht en rede ruzie met
hem maak. Want als blijkt dat ik dat niet doe, dan heb ik een
heeeeeeeeeel GROOT probleem
en moet ik nog jaren en jaren aan mezelf sleutelen (terwijl ik dat al
jaren en jaren doe en heb gedaan op de dagbehandeling). En dan vrees ik
ook wel voor onze relatie, ja, dan wel echt. Want dan ben ik bang dat
lief misschien zelfs wel bij me weggaat misschien
Vage bedoeling hoor, voel me net half gedrogeerd ofzo, in shock is
misschien het goede woord en we gaan gewoon door op het semi
automatische pilootje. Gewoon door en door en door, nothing happened
toch?
grrrr,
internet ligt er de halve tijd uit.
Zonet een heel geirriteerd telefoontje gepleegd met UPC (kutbedrijf
blegh) en word ik er nog vanaf gegooid ook nog, doordat de verbinding
per ongeluk (jaja, zal wel) verbreekt. Uitzuigers.... Kan ik weeeeeer
bellen op eigen kosten.
Maar goed, dat is de stem van iemand die
mega geirriteerd raakt van dat soort momenten, omdat ik een ontzettend
fijn weekend achter de rug heb (not).
Vriend is zojuist bij me
'weggegaan' (hij trekt me nu niet meer, dus is hij naar zijn eigen huis
in afwachting van het vervolg bij relatietherapie. Hij heeft zelfs de
woorden 'het is uit' genoemd) en zit ik thuis met dochtertje en een
internet dat het net weer eens niet deed. Ik sta dan bijna op flippen,
hoewel ik nu evnetjes ijselijk kalm lijk. Maar de eerste de beste die
dwars ligt (UPC dus in dit geval) kan van mij een hoek ontvangen...
Want
nu m'n meisje in haar bedje ligt, wil ik hier op internet mijn acute
frust kwijt, zodat ik mezelf weer een beetje bij elkaar kan rapen. En
dan dus geen internet grrrrr >>HELP<<
Maar goed, drama hier in huize Intiem.
Ik weet niet meer of ik al verteld heb wat de bedoeling was van dit
weekend? Maar dochterlief zou voor het eerst 2 nachtjes bij mijn zusje
blijven logeren, zodat wij lekker aan elkaar toe konden komen: heerlijk
ontspannen, naar de sauna, lekker uitslapen etc.
Ruzie toen dochter weg moest. Maar goed, ons erover heen gezet. Ruzie
weer terug thuis. Weer ons eroverheen gezet. An sich fijne nacht gehad
door tegen elkaar aan te liggen. Nog geen tien minuten wakker,
knallende ruzie !!
Sauna stond op de tocht, want vriend en ik hadden bijna besloten dat
het beter was ieder ons eigen ding te gaan doen (in ons romatische
weekendje wel te verstaan ).
Na heel veel praten en schreeuwen en praten en huilen en schreeuwen en
praten toch maar besloten dat we het gingen proberen om ons gezellige
dagje niet te laten verpesten.
Toch naar sauna en verrek, het ging een beetje. We konden ten minste
aardig en zelfs een beetje lief doen (hoewel het meer vriendschappelijk
was dan romantisch, want die stemming was wel aan gort geslagen door
ons. Maar goed, vriendschappelijk deed ik het ook voor). Na alle stress
half ontspannen terug naar huis, nog naar een verplicht feestje gegaan
en om 02.00 uur in bed (record hoor voor ons, dat hebben we al eeuwen
niet meer gedaan). Vanochtend voor de verandering weer eens gevreeen
(vraag me niet helemaal hoe dat ontstond, want sex is de laatste tijd
ver te zoeken, ook omdat we zo moe zijn -door alle ruzies??-). En
dochter ophalen en in de auto onderweg naar zusje weer knallende
ruzie...
ik snap het allemaal niet meer??? Waarom toch? Vriend zegt geen liefde
meer te voelen voor mij (nu dan i.i.g.) en wat hem betreft is het
(tijdelijk) uit. Hij wil afstand van mij, want hij wil zich niet kapot
laten maken door mij (doe ik dat dan ????).
Nu is hij dus weg naar eigen huis en hebben we zorgafsrpaken gemaakt
voor dochtertje. Vandaag en morgen zorg ik voor haar en morgen haalt
hij haar op uit zijn werk en neemt haar mee en zorgt hij voor haar.
Alles om maar niet bij mij te hoeven zijn.
Vooralsnog voel ik me verslagen en wezenloos
en bovenal begrijp ik het/mezelf/wat er gaande is voor geen halve
meter. Ik heb zin om te schreeuwen (ergens diep van binnen), maar voel
me nu zo'n ijskast, dat ik dat niet kan. Ik moet zometeen als
dochterjte wakker wordt een beetje leuk en lief doen, maar zij wilde
mij ook al niet toen we haar kwamen halen. Papa was de enige die haar
mocht optillen en knuffelen.
Nou, ok, huh???? Het zal wel....
Ik begrijp mezelf niet meer. Lief vindt mij inene overdreven
borderlinerig, maar dat is ook alleen maar omdat hij weet dat ik daar
nu over meeschrijf. Lekker handig dat hij nu ineens een naam heeft
gevonden voor mijn gedrag .
En zijn gedrag dan?? Doet dat dan niet meer mee? Ben ik dan de enige
die onze relatie verziekt en is hij vrij van alle blaam of wat?
Nou ja, en zo nog tig overpeinzingen. Wou dat ik heel hard kon
schreeuwen en heel hard kon huilen. Maar waarom ben ik zo verrotte
kalm? Niet dat het wijs is om heel hard te schreeuwen en te huilen,
want meisje klein zal daar vast niks van snappen. Die heeft meer aan
een rustige mama. Dat zal vast de reden zijn dat ik zo koeltjes ben.
Wie zegt mij nu nog dat ik borderline heb he ?
Kan niet, dan zat ik nu totaal te flippen en dat doe ik nu niet (andere
keertjes wel, maar nu lekker niet). Ergens heb ik gewoon het gevoel
(vage hoop?) dat we bij de relatiepeut komen en we uitleggen wat er is
gebeurt en dat de peut tegen lief zegt: "ja maar hee, dat kun je ook
niet zo zeggen hoor. Nogal wiedes dat ze dan boos wordt". En dat lief
dan zegt, "oh sorry, het was niet jouw schuld. Jij bent niet gek, maar
blijkbaar ben ik dat". Maar dat is nogal kinderachtig om het zo bij hem
neer te willen leggen .
Maar zou wel fijn zijn als blijkt dat ik met recht en rede ruzie met
hem maak. Want als blijkt dat ik dat niet doe, dan heb ik een
heeeeeeeeeel GROOT probleem
en moet ik nog jaren en jaren aan mezelf sleutelen (terwijl ik dat al
jaren en jaren doe en heb gedaan op de dagbehandeling). En dan vrees ik
ook wel voor onze relatie, ja, dan wel echt. Want dan ben ik bang dat
lief misschien zelfs wel bij me weggaat misschien
Vage bedoeling hoor, voel me net half gedrogeerd ofzo, in shock is
misschien het goede woord en we gaan gewoon door op het semi
automatische pilootje. Gewoon door en door en door, nothing happened
toch?
zondag 14 januari 2007 om 17:11
Aaaah, Vlijtigliesje *;.
Snap wat voor stomme spelletjes je hoofd met je uithaalt op dat soort momenten. Maar het beste is toch echt je ertegen vermannen, hoe moeilijk ook. Want nu ben je verdrietig en tleurgesteld om wat hij niet doet, maar las hij het vervolgens wel doet, ben je eigenlijk nog steeds net zo verdrietig, omdat je het wantrouwd (hijd oet het alleen maar omdat ik het hem vroeg etc.).
Dus je blijft hoe dan ook verdrietig, wat hij of jij ook doet. Daarom heel goed van je dat je iemand hebt gebeld om je te coachen. Want de opluchting en bevestiging (als je die krijgt) is maar zo kort en vluchtig, dat je al snel weer in hetzelfde probleem terecht komt. Daarom is het erg verstandig dat je veel, heul, veul tijd neemt en mischien ook een beetje afstand bewaart. En veel afleiding, zodat je relatie niet met je op sleeptouw gaat en je de controle kwijtraakt. Hem kun je toch niet controleren, maar dat weet je wel he. Je kunt alleen maar je eigen grenzen bewaken en dat zijn de afspraken die je voor jezelf met hem maakt. Bijvoorbeeld: trouw zijn, bellen als je beloofd te bellen, regelmatig contact zoeken (zeg zo'n 2 a 3 keer per week, etc.), ook van zijn kant uit...het is jammer dat wij een relatie soms zo moeten verzakelijken om er anders niet mee aan de haal te gaan. Maar het werkt wel, het houdt wel je kop erbij. Ten minste, zo is hoe ik het doe en daar ben ik dan ook heel frigide in. Want bij mij is afspraak een afspraak. Maar het is wel duidelijk en we kunnen elkaar er wel altijd op aan spreken. En het werkt voor mij echt wel om m'n kop niet gek te laten maken...
Misschien voor jou ook? En als hij zichniet kan houden aan gemaakte afspraken, weet je wel gelijk waar je staat. Hoe vervelend ook.
Heb je het al wel eens zo geprobeerd?
Sterkte en je doet het goed hoor! Gewoon erover praten en hulp/afleiding vragen.
Snap wat voor stomme spelletjes je hoofd met je uithaalt op dat soort momenten. Maar het beste is toch echt je ertegen vermannen, hoe moeilijk ook. Want nu ben je verdrietig en tleurgesteld om wat hij niet doet, maar las hij het vervolgens wel doet, ben je eigenlijk nog steeds net zo verdrietig, omdat je het wantrouwd (hijd oet het alleen maar omdat ik het hem vroeg etc.).
Dus je blijft hoe dan ook verdrietig, wat hij of jij ook doet. Daarom heel goed van je dat je iemand hebt gebeld om je te coachen. Want de opluchting en bevestiging (als je die krijgt) is maar zo kort en vluchtig, dat je al snel weer in hetzelfde probleem terecht komt. Daarom is het erg verstandig dat je veel, heul, veul tijd neemt en mischien ook een beetje afstand bewaart. En veel afleiding, zodat je relatie niet met je op sleeptouw gaat en je de controle kwijtraakt. Hem kun je toch niet controleren, maar dat weet je wel he. Je kunt alleen maar je eigen grenzen bewaken en dat zijn de afspraken die je voor jezelf met hem maakt. Bijvoorbeeld: trouw zijn, bellen als je beloofd te bellen, regelmatig contact zoeken (zeg zo'n 2 a 3 keer per week, etc.), ook van zijn kant uit...het is jammer dat wij een relatie soms zo moeten verzakelijken om er anders niet mee aan de haal te gaan. Maar het werkt wel, het houdt wel je kop erbij. Ten minste, zo is hoe ik het doe en daar ben ik dan ook heel frigide in. Want bij mij is afspraak een afspraak. Maar het is wel duidelijk en we kunnen elkaar er wel altijd op aan spreken. En het werkt voor mij echt wel om m'n kop niet gek te laten maken...
Misschien voor jou ook? En als hij zichniet kan houden aan gemaakte afspraken, weet je wel gelijk waar je staat. Hoe vervelend ook.
Heb je het al wel eens zo geprobeerd?
Sterkte en je doet het goed hoor! Gewoon erover praten en hulp/afleiding vragen.
zondag 14 januari 2007 om 21:10
thnx voor de reacties ...erg lief!!!!
en jeetje intiem...dat is ook even een lastige toestand...ik weet er nu alleen weinig op te zeggen even...omdat mijn kop een beetje vol zit....maar ego vind ik het zeker niet als je alles er eerst even uitknald....logisch toch.
ik ben alweer wat kalmer...ik zat gewoon weer even in een bepaald verwachtingspatroon....
weer iets mannenachtigs; ze zeggen iets wat ze ook wel ergens menen...maar ergens kunnen ze nog niet voldoen aan wat ze zeggen...
op het moment dat hij tegen me zegt dat hij verliefd op me is en een relatie met me wil...dan meent hij dat ook wel...maar hij is druk met zijn dochter...en dan zijn er ook nog zijn vrienden...en ineens omswichen om hun aandacht aan een meid te geven...hmmm...dat doen ze zolang je er dan niet teveel achteraan loopt...op het moment dat je 'binnen bent' hoeven ze die moeite niet echt te doen en verslapt het snel.
ik verwachtte ergens te veel...want hij is toch verliefd op me en wil toch een relatie met me?...dan wil je toch ook tijd voor elkaar maken en elkaar spreken? ...ik stort mezelf er meteen volledig op en hij is alles wat er nog in me hoofd zit en waar ik me mee bezig hou....en betrek vervolgens alles op mezelf wanneer er iets niet aan mijn verwachting voldoet....en dan gaat het mis en goed ook.
ik heb een mailtje van hem terug gekregen...en daar staat in dat zijn dochter op dit moment gewoon voor gaat en dat wanneer zij er is hij mij gewoon niet kan bellen....
oke...maar dan nog...zijn dochter gaat door de weeks om half 8 naar huis en dan belt hij dus ook niet...of smst me niet meer...ik ben degene die hem belt als ik om 10 uur nog niks heb gehoord.
ik kan daarnaast door de weeks 's avonds ook naar hem toe als we elkaar willen zien...maar 1 avond was hij bij zijn zus...2 avonden had hij iets met een vriend afgesproken...en die andere avonden, die dagen heb ik dus wel een sms gestuurd, maar verder niks van hem gehoord.
ik heb hem dus ook terug gemaild...dat hij degene was die me zei echt een relatie met me te willen...en dat ik toen d8 oke ik ga er ook voor....maar dat ook al wil hij dus ergens graag een relatie met mij....dat er dus ergens op dit moment de ruimte ook niet echt voor is nog....en dat ik dan dus in de war raak als er ergens iets niet echt duidelijk is...
dat ik het verder heus wel begrijp en dat hij zich dan gewoon eerst met zijn dochter bezig moet houden......
ik heb nu ook niet meer de drang om hem te bellen...want ergens ligt het ook aan het feit...dat ik gewoon 'binnen' ben....ik hem toch wel bel en sms....en er dus gewoon toch wel ben....
boos worden en zeggen dat ik wil dat hij mij ook belt of smst schiet dan vervolgens bij een man niet op....dan ben je alleen maar een zeur...dus ; een man weet pas wat hij mist...als ze er niet is..tralalalaaa....en mocht hij mijn dan bellen en vragen waarom ik niet meer sms of bel...dan kan ik zeggen; omdat smssen pas leuk is als je iets terug krijgt...en dat bellen leuker is als de ander ook belt....
zoiets is kort maar krachtig...en dat snapt een man dus wel.
het ligt dus niet echt aan mij...het wordt alleen drama wanneer ik de gedachten krijg dat alles aan mij ligt...en vervolgens dus ook de drang krijg tot bellen en maar uitleg en nog eens uitleg te gaan geven...en idd...hij zou me ook ergens een bevestiging kunnen geven dat hij gek op me is...niet liegt en voor me wil gaan...maar het zou me tijdelijk gerust stellen....ik zou later toch weer opnieuw in die gedachtes schieten....
dussss....ik doe even mijn eigen ding...heb vandaag goede afleiding gehad bij die vriend van me...hij weet me altijd wel uit zo'n bui te trekken....en zo heb ik meerdere vrienden/vriendinnen...en elk van hen lijkt wel gespecialiseerd in verschillende buien haha.
mijn vriend laat ik even voor wat het is...teveel drama is niet goed...en dat moet eerst even zakken...en hij moet me eerst even gaan missen...en ik weet dat als ik dingen niet al te hoog op laat lopen....ze bellen me dan altijd vanzelf wel weer.
voor nu ben ik die klamp neigingen even kwijt...en kijk maar niet terug op datgene wat ik wel deed....
ik heb mezelf voorgenomen hem niet eerder te bellen totdat ik iets van hem heb gehoord...en daarnaast bel ik hem in ieder geval niet meer iedere dag...maak mijn eigen plannen en zet deze niet opzij voor hem....
even mijn eigen ruimte houden...anders verzuip ik mezelf...het ergste heb ik in ieder geval gehad...moet dit nu alleen even zien vol te houden om niet weer opnieuw te verzuipen in een bordie bui....want mijn god...dat is echt een hel.......
en jeetje intiem...dat is ook even een lastige toestand...ik weet er nu alleen weinig op te zeggen even...omdat mijn kop een beetje vol zit....maar ego vind ik het zeker niet als je alles er eerst even uitknald....logisch toch.
ik ben alweer wat kalmer...ik zat gewoon weer even in een bepaald verwachtingspatroon....
weer iets mannenachtigs; ze zeggen iets wat ze ook wel ergens menen...maar ergens kunnen ze nog niet voldoen aan wat ze zeggen...
op het moment dat hij tegen me zegt dat hij verliefd op me is en een relatie met me wil...dan meent hij dat ook wel...maar hij is druk met zijn dochter...en dan zijn er ook nog zijn vrienden...en ineens omswichen om hun aandacht aan een meid te geven...hmmm...dat doen ze zolang je er dan niet teveel achteraan loopt...op het moment dat je 'binnen bent' hoeven ze die moeite niet echt te doen en verslapt het snel.
ik verwachtte ergens te veel...want hij is toch verliefd op me en wil toch een relatie met me?...dan wil je toch ook tijd voor elkaar maken en elkaar spreken? ...ik stort mezelf er meteen volledig op en hij is alles wat er nog in me hoofd zit en waar ik me mee bezig hou....en betrek vervolgens alles op mezelf wanneer er iets niet aan mijn verwachting voldoet....en dan gaat het mis en goed ook.
ik heb een mailtje van hem terug gekregen...en daar staat in dat zijn dochter op dit moment gewoon voor gaat en dat wanneer zij er is hij mij gewoon niet kan bellen....
oke...maar dan nog...zijn dochter gaat door de weeks om half 8 naar huis en dan belt hij dus ook niet...of smst me niet meer...ik ben degene die hem belt als ik om 10 uur nog niks heb gehoord.
ik kan daarnaast door de weeks 's avonds ook naar hem toe als we elkaar willen zien...maar 1 avond was hij bij zijn zus...2 avonden had hij iets met een vriend afgesproken...en die andere avonden, die dagen heb ik dus wel een sms gestuurd, maar verder niks van hem gehoord.
ik heb hem dus ook terug gemaild...dat hij degene was die me zei echt een relatie met me te willen...en dat ik toen d8 oke ik ga er ook voor....maar dat ook al wil hij dus ergens graag een relatie met mij....dat er dus ergens op dit moment de ruimte ook niet echt voor is nog....en dat ik dan dus in de war raak als er ergens iets niet echt duidelijk is...
dat ik het verder heus wel begrijp en dat hij zich dan gewoon eerst met zijn dochter bezig moet houden......
ik heb nu ook niet meer de drang om hem te bellen...want ergens ligt het ook aan het feit...dat ik gewoon 'binnen' ben....ik hem toch wel bel en sms....en er dus gewoon toch wel ben....
boos worden en zeggen dat ik wil dat hij mij ook belt of smst schiet dan vervolgens bij een man niet op....dan ben je alleen maar een zeur...dus ; een man weet pas wat hij mist...als ze er niet is..tralalalaaa....en mocht hij mijn dan bellen en vragen waarom ik niet meer sms of bel...dan kan ik zeggen; omdat smssen pas leuk is als je iets terug krijgt...en dat bellen leuker is als de ander ook belt....
zoiets is kort maar krachtig...en dat snapt een man dus wel.
het ligt dus niet echt aan mij...het wordt alleen drama wanneer ik de gedachten krijg dat alles aan mij ligt...en vervolgens dus ook de drang krijg tot bellen en maar uitleg en nog eens uitleg te gaan geven...en idd...hij zou me ook ergens een bevestiging kunnen geven dat hij gek op me is...niet liegt en voor me wil gaan...maar het zou me tijdelijk gerust stellen....ik zou later toch weer opnieuw in die gedachtes schieten....
dussss....ik doe even mijn eigen ding...heb vandaag goede afleiding gehad bij die vriend van me...hij weet me altijd wel uit zo'n bui te trekken....en zo heb ik meerdere vrienden/vriendinnen...en elk van hen lijkt wel gespecialiseerd in verschillende buien haha.
mijn vriend laat ik even voor wat het is...teveel drama is niet goed...en dat moet eerst even zakken...en hij moet me eerst even gaan missen...en ik weet dat als ik dingen niet al te hoog op laat lopen....ze bellen me dan altijd vanzelf wel weer.
voor nu ben ik die klamp neigingen even kwijt...en kijk maar niet terug op datgene wat ik wel deed....
ik heb mezelf voorgenomen hem niet eerder te bellen totdat ik iets van hem heb gehoord...en daarnaast bel ik hem in ieder geval niet meer iedere dag...maak mijn eigen plannen en zet deze niet opzij voor hem....
even mijn eigen ruimte houden...anders verzuip ik mezelf...het ergste heb ik in ieder geval gehad...moet dit nu alleen even zien vol te houden om niet weer opnieuw te verzuipen in een bordie bui....want mijn god...dat is echt een hel.......
maandag 15 januari 2007 om 20:34
Even snel, voordat mijn favo tv programma voorbijkomt (nog 10 sec., 9, 8, ooh snel).
Heb gelukkig goed nieuws (gelukkig dat dat ook nog bestaat) gekregen:
gemeente Nijmegen belde me op om me te vertellen dat ik niet meer in de rats hoef te zitten wat betreft sociaal medische indicatie van dochtertje. Ik heb nu een SMI totdat ze de basisschoolleeftijd heeft. Fijn he! Ben erg opgelucht.
Vlijtigliesje, alles ok bij jou?
Tot later.
Heb gelukkig goed nieuws (gelukkig dat dat ook nog bestaat) gekregen:
gemeente Nijmegen belde me op om me te vertellen dat ik niet meer in de rats hoef te zitten wat betreft sociaal medische indicatie van dochtertje. Ik heb nu een SMI totdat ze de basisschoolleeftijd heeft. Fijn he! Ben erg opgelucht.
Vlijtigliesje, alles ok bij jou?
Tot later.
maandag 15 januari 2007 om 21:39
hey goudappeltje! Ik geloof dat je 5 van de 9 kenmerken moet hebben om de diagnose te krijgen. Maar kijk is op internet, staat genoeg over op!
Maar wat ik bedoel te zeggen is dat als je 2 kenmerken hebt ist ook al lastig:)
Ik lees elke keer mee met alle verhalen, boeiend en soms herkenbaar om te lezen...
Ik heb wel dat ik mezelf in een boze bui kan slaan en knijpen. Heb mezelf 1 keer echt een vette bult op de kop gemept. Erg...:? Maar gelukkig zat hij onder mijn ponny, niemand zag het.
Wel heftig al jullie verhalen. Ik herken de buien heel erg, en ook bepaalde dingen in relaties.
Maar denk dat ik geen borderline echt heb. Kan het af en toe ook nog wel relativeren en dingen echt anders zien.
Het bevestiging zoeken, komt errug terug in vanalles bij mij! Ik werk eraan, wil zelf ergens voor staan en geen bevestiging nodig hebben. Moelijk natuurlijk, maar ben ervan overtuigd dat je hier zelf wel invloed op kan hebben en kan veranderen.(ikzelf iig dan!)
Niet als je een borderline-bui hebt, dan interesseert nix me meer. Ben ik echt boos en kan niemand iets goed doen. Alles negatief enz.
Ik voel me laatste dagen eigenlijk wel rustig, al moet ik zeggen dat dat ook weer vreemd voelt ofzo. Herkent iemand dat? Idee dat ik mezelf niet ben...
Bij mij spelen ook veel dingen van vroeger mee, die maken dat ik me soms zo voel of gedraag! Hebben jullie dit ook? Werd bij mij thuis nooit over dingen gepraat, kan ik nu ook niet. Met gevoel enz. daardoor in de knoop!
Onzeker, omdat ik vroeger weinig bevestiging kreeg. Daarom ben ik nu bang om af te gaan. Dit soort dingen.
Is borderline iets wat je al hebt bij je geboorte?(misschien rare vraag..?) Of het ontwikkeld zich door hoe je leeft, opvoeding enz.? Ben wel benieuwd hoe jullie hierover denken.
Zoals ADHD dat heb je gewoon, het is erfelijk. Dan is er iets mis in je hersens volgens mij. Is dit bij borderline ook?
Misschien wil niemand hier op ingaan, dan gewoon zeggen hoor. Want kan het ook best opzoeken...
Groetjess!
Maar wat ik bedoel te zeggen is dat als je 2 kenmerken hebt ist ook al lastig:)
Ik lees elke keer mee met alle verhalen, boeiend en soms herkenbaar om te lezen...
Ik heb wel dat ik mezelf in een boze bui kan slaan en knijpen. Heb mezelf 1 keer echt een vette bult op de kop gemept. Erg...:? Maar gelukkig zat hij onder mijn ponny, niemand zag het.
Wel heftig al jullie verhalen. Ik herken de buien heel erg, en ook bepaalde dingen in relaties.
Maar denk dat ik geen borderline echt heb. Kan het af en toe ook nog wel relativeren en dingen echt anders zien.
Het bevestiging zoeken, komt errug terug in vanalles bij mij! Ik werk eraan, wil zelf ergens voor staan en geen bevestiging nodig hebben. Moelijk natuurlijk, maar ben ervan overtuigd dat je hier zelf wel invloed op kan hebben en kan veranderen.(ikzelf iig dan!)
Niet als je een borderline-bui hebt, dan interesseert nix me meer. Ben ik echt boos en kan niemand iets goed doen. Alles negatief enz.
Ik voel me laatste dagen eigenlijk wel rustig, al moet ik zeggen dat dat ook weer vreemd voelt ofzo. Herkent iemand dat? Idee dat ik mezelf niet ben...
Bij mij spelen ook veel dingen van vroeger mee, die maken dat ik me soms zo voel of gedraag! Hebben jullie dit ook? Werd bij mij thuis nooit over dingen gepraat, kan ik nu ook niet. Met gevoel enz. daardoor in de knoop!
Onzeker, omdat ik vroeger weinig bevestiging kreeg. Daarom ben ik nu bang om af te gaan. Dit soort dingen.
Is borderline iets wat je al hebt bij je geboorte?(misschien rare vraag..?) Of het ontwikkeld zich door hoe je leeft, opvoeding enz.? Ben wel benieuwd hoe jullie hierover denken.
Zoals ADHD dat heb je gewoon, het is erfelijk. Dan is er iets mis in je hersens volgens mij. Is dit bij borderline ook?
Misschien wil niemand hier op ingaan, dan gewoon zeggen hoor. Want kan het ook best opzoeken...
Groetjess!
dinsdag 16 januari 2007 om 01:39
heej lieverds....
met mij gaat het van je hmzzzz....moet gewoon even mijn eigen dingen doen en mezelf niet teveel proberen te fixeren op hem....
trouwens kreeftje....het kan ook bij borderline een erfelijke factor wezen hoor....depressies en toestanden zit ook bij mij in de familie....alleen speelt de omgang van ouders wel een rol in of het zich ontwikkeld of niet...
ik heb geen traumatische ervaringen...met mijn zus is er weinig aan de hand...maar ik heb dus borderline ontwikkeld....niet door traumatische ervaring....maar door een gevoeligheid ervoor die zich heeft ontwikkeld door in feite op een verkeerde manier met me om te gaan....
een kind met een gevoeligheid voor een stoornis moet je altijd op een bepaalde manier sturen...en dat vind je niet in een standaard opvoedkundig boekje.....vertrouwen begrip maar daarnaast wel grenzen stellen is eigenlijk het belangrijkste.
mijn dochter is er ook gevoelig voor...en haar manieren van doen en denken...ik herken mezelf er echt in.
ik verbied haar weinig....ik leg haar eerder keuzes voor en zeg erbij wat de gevolgen van bepaalde keuzes kunnen wezen...maar laat het aan haar wat ze er mee doet...en het gaat altijd goed.
of ik schat een situatie in...laat haar iets zelf ondervinden en als ze dan met me komt praten...dan geef ik haar opties wat ze er aan zou kunnen doen....ik zeg haar niet wat ze MOET doen.
wel geef ik grenzen aan...tot daar en niet verder...en straf krijgt ze niet snel...maar boos wordt ik wel als ze er over heen gaat en een straf is dan hooguit vroeg naar bed of even naar boven om eens na te kunnen denken over wat er mis ging...en zodra ze zichzelf weer gedraagd...dan ben ik niet boos meer en hebben we het er vervolgens ook niet meer over.
als ze extreem reageerd door bv een woedeaanval...of iets stuk te maken...dan laat ik haar heel even razen...zeg dan vervolgens; en nu is het over....ik begrijp je wel en ben niet boos...maar dit lost niks op....we gaan nu even samen zitten en bedenken wat wel helpt!....deze buien heeft ze zo goed als niet meer nu.
ze heeft de ruimte om alles tegen me te zeggen wat ze denkt of voelt....zo kan ze bv zeggen; mama ik schaam me voor je als je zo doet...of vind het niet leuk als je hier of daar bij bent.....als ik zoiets vroeger zei, dan werd mijn moeder kwaad of werd verdrietig....ik kon mezelf dus nooit uiten....dan was ik slecht...begrip kreeg ik in ieder geval niet....mijn dochter en ik praten er gewoon over en zoeken dan een oplossing of een compromis waar we ons beiden goed bij kunnen voelen.
mijn dochter heeft ook hulp bij jeugdzorg...ze heeft iemand waar ze 1 keer in de 3 weken heen gaat en die ziet ze als een vertrouwens persoon en daar kan ze ook een hoop kwijt.
ik kon mijn gevoelens die soms heftig waren nooit uiten...want of het hoorde niet bij mijn leeftijd...ik hoorde me gewoon zo te gedragen en als ik anders deed dan was ik een dwars of moeilijk kind...ik moest gewoon luisteren en respect hebben!....ik werd niet begrepen en kreeg straf...of ik kreeg te horen hoeveel pijn ik anderen wel niet deed en werd vervolgens genegeerd als mijn emoties zo hoog op liepen dat ik begon te schreeuwen....ik was dan egoistisch en gemeen en dat liet mijn moeder me voelen ook.
ik voelde me onbegrepen...alleen...schaamde me vaak...voelde me op den duur ook een slecht persoon....altijd bang dat mensen boos op me zouden worden of blijven, want ik bedoelde het echt niet zo!
een van de eerste dingen die je leert als omstander...is dat je jezelf de dingen vooral niet te persoonlijk aan moet trekken...en dat doe ik het bij mijn dochter dus ook niet...het is iets in haar wat niet altijd persoonlijk op te vatten is.
mijn moeder heeft dat nooit begrepen en dat zal ze ook nooit doen...
toen het mij mij duidelijk werd waar het mis was gegaan....en ik mijn moeder voorlegde wat het vroeger met me deed hoe ze met mij omging en wat ik daarbij dacht of voelde....kreeg ik als reactie;
wat ben jij gemeen en egoistisch!!...ja je zal maar zo'n moeder hebben als ik he!....
maar goed....laat maar dus....
met mijn dochter gaat het steeds beter...als je in weet te grijpen en het weet te sturen voordat ze echt de puberteit in gaan...dan hoeft zich helemaal geen stoornis te ontwikkelen...en de kans dat mijn dochter een stoornis ontwikkeld wordt steeds kleiner....
een gevoeligheid ergens voor wil dus nog niet zeggen dat het zich ook daadwerkelijk ontwikkeld.....
een jong kind zal dus ook niet een diagnose krijgen...maar wel kan er een gevoeligheid worden aangetoont.
met mij gaat het van je hmzzzz....moet gewoon even mijn eigen dingen doen en mezelf niet teveel proberen te fixeren op hem....
trouwens kreeftje....het kan ook bij borderline een erfelijke factor wezen hoor....depressies en toestanden zit ook bij mij in de familie....alleen speelt de omgang van ouders wel een rol in of het zich ontwikkeld of niet...
ik heb geen traumatische ervaringen...met mijn zus is er weinig aan de hand...maar ik heb dus borderline ontwikkeld....niet door traumatische ervaring....maar door een gevoeligheid ervoor die zich heeft ontwikkeld door in feite op een verkeerde manier met me om te gaan....
een kind met een gevoeligheid voor een stoornis moet je altijd op een bepaalde manier sturen...en dat vind je niet in een standaard opvoedkundig boekje.....vertrouwen begrip maar daarnaast wel grenzen stellen is eigenlijk het belangrijkste.
mijn dochter is er ook gevoelig voor...en haar manieren van doen en denken...ik herken mezelf er echt in.
ik verbied haar weinig....ik leg haar eerder keuzes voor en zeg erbij wat de gevolgen van bepaalde keuzes kunnen wezen...maar laat het aan haar wat ze er mee doet...en het gaat altijd goed.
of ik schat een situatie in...laat haar iets zelf ondervinden en als ze dan met me komt praten...dan geef ik haar opties wat ze er aan zou kunnen doen....ik zeg haar niet wat ze MOET doen.
wel geef ik grenzen aan...tot daar en niet verder...en straf krijgt ze niet snel...maar boos wordt ik wel als ze er over heen gaat en een straf is dan hooguit vroeg naar bed of even naar boven om eens na te kunnen denken over wat er mis ging...en zodra ze zichzelf weer gedraagd...dan ben ik niet boos meer en hebben we het er vervolgens ook niet meer over.
als ze extreem reageerd door bv een woedeaanval...of iets stuk te maken...dan laat ik haar heel even razen...zeg dan vervolgens; en nu is het over....ik begrijp je wel en ben niet boos...maar dit lost niks op....we gaan nu even samen zitten en bedenken wat wel helpt!....deze buien heeft ze zo goed als niet meer nu.
ze heeft de ruimte om alles tegen me te zeggen wat ze denkt of voelt....zo kan ze bv zeggen; mama ik schaam me voor je als je zo doet...of vind het niet leuk als je hier of daar bij bent.....als ik zoiets vroeger zei, dan werd mijn moeder kwaad of werd verdrietig....ik kon mezelf dus nooit uiten....dan was ik slecht...begrip kreeg ik in ieder geval niet....mijn dochter en ik praten er gewoon over en zoeken dan een oplossing of een compromis waar we ons beiden goed bij kunnen voelen.
mijn dochter heeft ook hulp bij jeugdzorg...ze heeft iemand waar ze 1 keer in de 3 weken heen gaat en die ziet ze als een vertrouwens persoon en daar kan ze ook een hoop kwijt.
ik kon mijn gevoelens die soms heftig waren nooit uiten...want of het hoorde niet bij mijn leeftijd...ik hoorde me gewoon zo te gedragen en als ik anders deed dan was ik een dwars of moeilijk kind...ik moest gewoon luisteren en respect hebben!....ik werd niet begrepen en kreeg straf...of ik kreeg te horen hoeveel pijn ik anderen wel niet deed en werd vervolgens genegeerd als mijn emoties zo hoog op liepen dat ik begon te schreeuwen....ik was dan egoistisch en gemeen en dat liet mijn moeder me voelen ook.
ik voelde me onbegrepen...alleen...schaamde me vaak...voelde me op den duur ook een slecht persoon....altijd bang dat mensen boos op me zouden worden of blijven, want ik bedoelde het echt niet zo!
een van de eerste dingen die je leert als omstander...is dat je jezelf de dingen vooral niet te persoonlijk aan moet trekken...en dat doe ik het bij mijn dochter dus ook niet...het is iets in haar wat niet altijd persoonlijk op te vatten is.
mijn moeder heeft dat nooit begrepen en dat zal ze ook nooit doen...
toen het mij mij duidelijk werd waar het mis was gegaan....en ik mijn moeder voorlegde wat het vroeger met me deed hoe ze met mij omging en wat ik daarbij dacht of voelde....kreeg ik als reactie;
wat ben jij gemeen en egoistisch!!...ja je zal maar zo'n moeder hebben als ik he!....
maar goed....laat maar dus....
met mijn dochter gaat het steeds beter...als je in weet te grijpen en het weet te sturen voordat ze echt de puberteit in gaan...dan hoeft zich helemaal geen stoornis te ontwikkelen...en de kans dat mijn dochter een stoornis ontwikkeld wordt steeds kleiner....
een gevoeligheid ergens voor wil dus nog niet zeggen dat het zich ook daadwerkelijk ontwikkeld.....
een jong kind zal dus ook niet een diagnose krijgen...maar wel kan er een gevoeligheid worden aangetoont.
dinsdag 16 januari 2007 om 09:46
Hi Kreeftje1985!
Bedankt voor je uitleg. Ik zal me er eens in gaan verdiepen. Wat ik wel heb gemerkt is dat het iets minder wordt naarmate je ouder wordt. Ik ben nu 28, maar ik herken veel dingen uit je verhaal van toen ik rond de 20 was. Ik heb mezelf nooit pijn gedaan, maar ik kan pijn op zich wel lekker vinden, zoals spierpijn of getattoeerd worden. Dus dat is wel een beetje apart. Daarnaast was ik vroeger ook heel erg onzeker (soms nog steeds wel hoor) en had ik veel bevestiging nodig. Nu heb ik mezelf leren accepteren (voor een groot deel) en dan gaat het wat makkelijker. Ik heb wel een paar jaar in een slechte relatie gezeten en deze werd steeds gewelddadiger. We hadden constant ruzie en hij vernederde me dan ook. Oop een gegeven moment pikte ik dat niet meer en viel ik hem ook echt aan. Ik heb 'm zelfs met een mes achterna gezeten. Daar ben ik zelf heel erg van geschrokken en ik ben wel bang dat het in een nieuwe relatie weer gebeurd. Alhoewel het in andere langdurige relaties nooit was gebeurd.
Het is inderdaad vreselijk om zo'n bui te hebben. Dan zie je het allemaal niet meer zitten en is het moeilijk om jezelf eruit te trekken. Door veel te slapen, weinig te drinken, goed eten (dat kost me wel heel veel moeite) en te sporten lukt dat allemaal wel goed. Maar ja, het vergt nogal veel discipline en het gaat dus weleens mis.
Wel heel goed van je dat je eraan werkt! Zit je ook in therapie? Ik heb ook weleens dat het dagen goed gaat en je onrustig wordt van de rust. Haha, stom he eigenlijk? Overigens ben ik er niet mee geboren. Volgens mij kan het wel erfelijk zijn. Ik ben vroeger verwaarloosd (zoals ze dat noemen) en daardoor heel veel dingen niet geleerd. Ik leer nu dus pas op m'n 28ste hoe ik me moet gedragen in ruzies, relaties, op het werk etc. (niet schelden, slaan, vanuit je eigen gevoel communiceren etc), mezelf te accepteren en het verleden te verwerken.
Maar goed toch Kreeftje om te horen dat meer meiden het hebben. Het ligt dus echt niet aan jou! Wij hebben sommige dingen nou eenmaal verkeerd aangeleerd gekregen. Maar wat je kan aanleren, kun je ook weer afleren, den ik altijd maar. *;
Bedankt voor je uitleg. Ik zal me er eens in gaan verdiepen. Wat ik wel heb gemerkt is dat het iets minder wordt naarmate je ouder wordt. Ik ben nu 28, maar ik herken veel dingen uit je verhaal van toen ik rond de 20 was. Ik heb mezelf nooit pijn gedaan, maar ik kan pijn op zich wel lekker vinden, zoals spierpijn of getattoeerd worden. Dus dat is wel een beetje apart. Daarnaast was ik vroeger ook heel erg onzeker (soms nog steeds wel hoor) en had ik veel bevestiging nodig. Nu heb ik mezelf leren accepteren (voor een groot deel) en dan gaat het wat makkelijker. Ik heb wel een paar jaar in een slechte relatie gezeten en deze werd steeds gewelddadiger. We hadden constant ruzie en hij vernederde me dan ook. Oop een gegeven moment pikte ik dat niet meer en viel ik hem ook echt aan. Ik heb 'm zelfs met een mes achterna gezeten. Daar ben ik zelf heel erg van geschrokken en ik ben wel bang dat het in een nieuwe relatie weer gebeurd. Alhoewel het in andere langdurige relaties nooit was gebeurd.
Het is inderdaad vreselijk om zo'n bui te hebben. Dan zie je het allemaal niet meer zitten en is het moeilijk om jezelf eruit te trekken. Door veel te slapen, weinig te drinken, goed eten (dat kost me wel heel veel moeite) en te sporten lukt dat allemaal wel goed. Maar ja, het vergt nogal veel discipline en het gaat dus weleens mis.
Wel heel goed van je dat je eraan werkt! Zit je ook in therapie? Ik heb ook weleens dat het dagen goed gaat en je onrustig wordt van de rust. Haha, stom he eigenlijk? Overigens ben ik er niet mee geboren. Volgens mij kan het wel erfelijk zijn. Ik ben vroeger verwaarloosd (zoals ze dat noemen) en daardoor heel veel dingen niet geleerd. Ik leer nu dus pas op m'n 28ste hoe ik me moet gedragen in ruzies, relaties, op het werk etc. (niet schelden, slaan, vanuit je eigen gevoel communiceren etc), mezelf te accepteren en het verleden te verwerken.
Maar goed toch Kreeftje om te horen dat meer meiden het hebben. Het ligt dus echt niet aan jou! Wij hebben sommige dingen nou eenmaal verkeerd aangeleerd gekregen. Maar wat je kan aanleren, kun je ook weer afleren, den ik altijd maar. *;
