Psyche
alle pijlers
Nog een topic over pesten, maar dan anders...
donderdag 26 april 2012 om 09:58
Ben hier wat aan het lezen, topic over pesten. En het blijft me verbazen hoe veel mensen vroeger gepest zijn. En dat er niemand gepest lijkt te hebben, hooguit 'niet meegedaan'. En dat als veel later, de pesters geconfronteerd worden door de gepesten, de pester 'zogenaamd' niks meer weet (volgens de gepeste).
Nou, bij deze:
Ik blijk vroeger gepest te hebben. Behoorlijk erg ook volgens het verhaal. En ik zeg met opzet 'volgens het verhaal', want ik weet er echt niets meer van. Kan me ook niet voorstellen dat het gebeurd is, maar tóch blijk ik iemand flinke psychische schade aangedaan te hebben. Niet alleen, met een groepje, maar wél actief gepest. En ik ben me werkelijk van geen kwaad bewust. Kon me nooit voorstellen dat pesters dat niet wisten, wat ze een ander hadden aangedaan, maar ik blijk dat dus zelf ook gedaan te hebben.
Vorige maand, op een reunie van de lagere school, heb ik het te horen gekregen van een vrouw die ik me eerlijk gezegd nauwelijks herinner uit die klas. Ze was er in de vierde klas bijgekomen (verhuisd naar ons dorp), en ik schijn haar samen met mijn vriendinnetjes het leven ontzettend zuur gemaakt te hebben. Ik ben naar een andere middelbare school gegaan dan zij, maar mijn vriendinnen zijn naar dezelfde school als zij gegaan en zijn daar doorgegaan met pesten. Volgens haar verhaal. Want mijn vriendinnen van toen kunnen zich haar dus ook nauwelijks herinneren. En zijn zich er óók al niet van bewust haar gepest te hebben. Wél dat ze probeerde aansluiting bij ons te krijgen waar wij niet op in gegaan zijn, maar een paar keer weigeren om te spelen kan toch geen pesten genoemd worden? Zij vertelde dat wij vaak haar spullen kapot maakten, haar jas een keer in de wc hebben gestopt, haar laarzen met water vol hebben laten lopen, haar haren hebben afgeknipt... allemaal vreselijke dingen, het kán toch niet dat wij dat allemaal niet meer weten?
Maargoed, ze is al jaren in therapie door ons pesten, en heeft ons dus vorige maand geconfronteerd, en wil graag onze excuses. Ik heb heel eerlijk gezegd dat ik er moeite mee heb om mijn excuses te maken voor iets waarvan ik werkelijk niet weet dat ik het gedaan heb, eigenlijk ook niet geloof dat ik (wij) dat gedaan hebben.
Aan de andere kant lees ik in de 'pesttopics' dat het heel vaak gebeurd dat als de gepeste de pester confronteerd, de pesters zich van geen kwaad bewust zijn.
Kan het écht zo zijn dat ik jarenlang gepest heb zonder me daar bewust van te zijn? De dingen die zij verteld, dat zijn geen kleine dingen, dat zijn echt welbewuste acties om een kind te pesten, en ik herinner me dat oprecht niet. Dat we haar hebben buitengesloten, dát wel. Daar wil ik ook bést mijn excuses voor maken. Maar al die andere dingen...
Wat vinden jullie? Wat moet ik hier mee?
Nou, bij deze:
Ik blijk vroeger gepest te hebben. Behoorlijk erg ook volgens het verhaal. En ik zeg met opzet 'volgens het verhaal', want ik weet er echt niets meer van. Kan me ook niet voorstellen dat het gebeurd is, maar tóch blijk ik iemand flinke psychische schade aangedaan te hebben. Niet alleen, met een groepje, maar wél actief gepest. En ik ben me werkelijk van geen kwaad bewust. Kon me nooit voorstellen dat pesters dat niet wisten, wat ze een ander hadden aangedaan, maar ik blijk dat dus zelf ook gedaan te hebben.
Vorige maand, op een reunie van de lagere school, heb ik het te horen gekregen van een vrouw die ik me eerlijk gezegd nauwelijks herinner uit die klas. Ze was er in de vierde klas bijgekomen (verhuisd naar ons dorp), en ik schijn haar samen met mijn vriendinnetjes het leven ontzettend zuur gemaakt te hebben. Ik ben naar een andere middelbare school gegaan dan zij, maar mijn vriendinnen zijn naar dezelfde school als zij gegaan en zijn daar doorgegaan met pesten. Volgens haar verhaal. Want mijn vriendinnen van toen kunnen zich haar dus ook nauwelijks herinneren. En zijn zich er óók al niet van bewust haar gepest te hebben. Wél dat ze probeerde aansluiting bij ons te krijgen waar wij niet op in gegaan zijn, maar een paar keer weigeren om te spelen kan toch geen pesten genoemd worden? Zij vertelde dat wij vaak haar spullen kapot maakten, haar jas een keer in de wc hebben gestopt, haar laarzen met water vol hebben laten lopen, haar haren hebben afgeknipt... allemaal vreselijke dingen, het kán toch niet dat wij dat allemaal niet meer weten?
Maargoed, ze is al jaren in therapie door ons pesten, en heeft ons dus vorige maand geconfronteerd, en wil graag onze excuses. Ik heb heel eerlijk gezegd dat ik er moeite mee heb om mijn excuses te maken voor iets waarvan ik werkelijk niet weet dat ik het gedaan heb, eigenlijk ook niet geloof dat ik (wij) dat gedaan hebben.
Aan de andere kant lees ik in de 'pesttopics' dat het heel vaak gebeurd dat als de gepeste de pester confronteerd, de pesters zich van geen kwaad bewust zijn.
Kan het écht zo zijn dat ik jarenlang gepest heb zonder me daar bewust van te zijn? De dingen die zij verteld, dat zijn geen kleine dingen, dat zijn echt welbewuste acties om een kind te pesten, en ik herinner me dat oprecht niet. Dat we haar hebben buitengesloten, dát wel. Daar wil ik ook bést mijn excuses voor maken. Maar al die andere dingen...
Wat vinden jullie? Wat moet ik hier mee?
donderdag 26 april 2012 om 11:12
donderdag 26 april 2012 om 11:12
quote:Susan schreef op 26 april 2012 @ 11:07:
[...]
Misschien, maar dan geldt dat toch voor alles wat die pester achteraf doet? Excuses aanbieden, aardig tegen je zijn, neutraal, beleefd afstandelijk, je juist opzoeken of je juist uit de weg gaan, je negeren, et cetera, alles kan dan verkeerd vallen, denk ik.
Ik studeerde samen met een meisje dat mij niet echt gepest heeft, maar wel bij het groepje pesters hoorde en zij deed beleefd afstandelijk. Daar werd ik soms ook best onzeker van, dan dacht ik: zie je wel, ze vindt me nog steeds een muts. Terwijl de tijd dat ik met haar in de klas zit al jaren achter me lag en zij mij waarschijnlijk gewoon zag als een vage kennis.
Het geld voor alles dan ja.
Pesters die ik later nog een keer ben tegengekomen. Op werk toen der tijd begonnen gewoon opnieuw. Dus weg baan
want ik kon dat niet aan dus ben verder gaan zoeken. Voordat zij er was had ik een gewoon best leuk contact met sommige collega's.
Maar ze ontkende het pesten verder ook. Ze wist het zogenaamd niet, zei dat het wel meeviel en dat ik raar was en dan is het dus niet erg.
[...]
Misschien, maar dan geldt dat toch voor alles wat die pester achteraf doet? Excuses aanbieden, aardig tegen je zijn, neutraal, beleefd afstandelijk, je juist opzoeken of je juist uit de weg gaan, je negeren, et cetera, alles kan dan verkeerd vallen, denk ik.
Ik studeerde samen met een meisje dat mij niet echt gepest heeft, maar wel bij het groepje pesters hoorde en zij deed beleefd afstandelijk. Daar werd ik soms ook best onzeker van, dan dacht ik: zie je wel, ze vindt me nog steeds een muts. Terwijl de tijd dat ik met haar in de klas zit al jaren achter me lag en zij mij waarschijnlijk gewoon zag als een vage kennis.
Het geld voor alles dan ja.
Pesters die ik later nog een keer ben tegengekomen. Op werk toen der tijd begonnen gewoon opnieuw. Dus weg baan
want ik kon dat niet aan dus ben verder gaan zoeken. Voordat zij er was had ik een gewoon best leuk contact met sommige collega's. Maar ze ontkende het pesten verder ook. Ze wist het zogenaamd niet, zei dat het wel meeviel en dat ik raar was en dan is het dus niet erg.
donderdag 26 april 2012 om 11:14
quote:BJF33 schreef op 26 april 2012 @ 11:08:
[...]
Buitensluiten kan wel degelijk pesten zijn.
Probeer je een voorstelling te maken, je bent een kind van laten we zeggen een jaar of 10, je komt in een klas met 29 andere kinderen.
Van die 29 wil er niet één iets met je te maken hebben.
Ze willen niet met je spelen, maar ook niet met je samenwerken.
Worden ze daartoe gedwongen door de leerkracht dan gedragen ze zich alsof ze straf hebben gekregen voor iets dat ze niet hebben gedaan...
Kijk ik ben gepest, maar dat ging veel en veel verder dan worden buitengesloten.
Desalniettemin vind ik buitensluiten wel degelijk een vorm van pesten, een pasieve vorm maar echt wel pesten.mee eens
[...]
Buitensluiten kan wel degelijk pesten zijn.
Probeer je een voorstelling te maken, je bent een kind van laten we zeggen een jaar of 10, je komt in een klas met 29 andere kinderen.
Van die 29 wil er niet één iets met je te maken hebben.
Ze willen niet met je spelen, maar ook niet met je samenwerken.
Worden ze daartoe gedwongen door de leerkracht dan gedragen ze zich alsof ze straf hebben gekregen voor iets dat ze niet hebben gedaan...
Kijk ik ben gepest, maar dat ging veel en veel verder dan worden buitengesloten.
Desalniettemin vind ik buitensluiten wel degelijk een vorm van pesten, een pasieve vorm maar echt wel pesten.mee eens
donderdag 26 april 2012 om 11:14
Iederee heeft wel ergens een trauma, als hij maar diep geboeg zoekt.
maar je kunt er maar mee zitten.
Gedwongen excuuses zou voor mij geen enkele zin hebben, net zoals ik niet begrijp dat "we"ons zouden moeten excuseren voor de slavenhamdel in Afrika, gepleegd door onze voorvaderen, die er een heel andere mentaliteit op na hielden dan wij.
Sommige dingen overkomen je, en daar moet je gewoon mee verder.
maar je kunt er maar mee zitten.
Gedwongen excuuses zou voor mij geen enkele zin hebben, net zoals ik niet begrijp dat "we"ons zouden moeten excuseren voor de slavenhamdel in Afrika, gepleegd door onze voorvaderen, die er een heel andere mentaliteit op na hielden dan wij.
Sommige dingen overkomen je, en daar moet je gewoon mee verder.
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
donderdag 26 april 2012 om 11:16
Buitensluiten gebeurt NIET (alleen) omdat het desbetreffende kind niet aardig is. Ik ben zelf buitengesloten in de puberteit en ik werd afgestraft op iets anders (kleding). Ik werd buitengesloten door mensen bij wie ik niet eens in de klas zat en waarmee ik nooit had gepraat. De pesters spraken kinderen er op aan die met mij gingen praten. Ik was niet 'cool' ofzo.
Overigens denk ik zeker dat je kunt vergeten hoe iemand gepest is. Mijn toenmalige beste vriendin is enorm gepest op school door een naar ventje. Toen ze de hoofdpester een keer flink fysiek heeft aangepakt is het gestopt. Ik weet zeker dat ik dat toen de tijd wist en heel erg vond, maar ik kan me er nu echt niks meer van herinneren!
Overigens denk ik zeker dat je kunt vergeten hoe iemand gepest is. Mijn toenmalige beste vriendin is enorm gepest op school door een naar ventje. Toen ze de hoofdpester een keer flink fysiek heeft aangepakt is het gestopt. Ik weet zeker dat ik dat toen de tijd wist en heel erg vond, maar ik kan me er nu echt niks meer van herinneren!
donderdag 26 april 2012 om 11:16
quote:kaatje_85 schreef op 26 april 2012 @ 10:59:
Eigenlijk heb je je keuze al gemaakt, TO.
Jij hebt excuses gemaakt voor hetgene wat jij je wel herinnert: het buitensluiten. De ander accepteert dat niet, die wil alleen excuses voor alles wat er gebeurt is.
Dat ben jij niet van plan, want jij en je vriendinnen van toen zijn van mening dat het niet gebeurt is.
Maakt het verder dan nog wat uit wat de ander ervan vind en hoe die zich voelt?
Kaetje, zou jij dan blij zijn met een verontschuldiging voor zaken waarvan je weet dat die ander zich daar niks van herinnert? Want dat weet ze al, dat heb ik haar die avond verteld, dat ik me niet herinner dat ik die dingen gedaan heb.
En het maakt me zéker wel uit wat zij ervan vind of hoe zij zich voelt, maar ik word hier óók beschuldigd van bést ernstige dingen, ik vind dat ik daar óók goed over moet nadenken.
Ik wilde dit niet simpelweg afdoen als 'ik weet van niks, dus laat maar'. Ik heb hier serieus heel diep over nagedacht, en me dingen proberen te herinneren. Want een hol excuus, wat heeft ze dáár nou aan?
Eigenlijk heb je je keuze al gemaakt, TO.
Jij hebt excuses gemaakt voor hetgene wat jij je wel herinnert: het buitensluiten. De ander accepteert dat niet, die wil alleen excuses voor alles wat er gebeurt is.
Dat ben jij niet van plan, want jij en je vriendinnen van toen zijn van mening dat het niet gebeurt is.
Maakt het verder dan nog wat uit wat de ander ervan vind en hoe die zich voelt?
Kaetje, zou jij dan blij zijn met een verontschuldiging voor zaken waarvan je weet dat die ander zich daar niks van herinnert? Want dat weet ze al, dat heb ik haar die avond verteld, dat ik me niet herinner dat ik die dingen gedaan heb.
En het maakt me zéker wel uit wat zij ervan vind of hoe zij zich voelt, maar ik word hier óók beschuldigd van bést ernstige dingen, ik vind dat ik daar óók goed over moet nadenken.
Ik wilde dit niet simpelweg afdoen als 'ik weet van niks, dus laat maar'. Ik heb hier serieus heel diep over nagedacht, en me dingen proberen te herinneren. Want een hol excuus, wat heeft ze dáár nou aan?
donderdag 26 april 2012 om 11:17
quote:_flower_ schreef op 26 april 2012 @ 11:12:
Het geld voor alles dan ja.
Pesters die ik later nog een keer ben tegengekomen. Op werk toen der tijd begonnen gewoon opnieuw. Dus weg baan want ik kon dat niet aan dus ben verder gaan zoeken. Voordat zij er was had ik een gewoon best leuk contact met sommige collega's.
Maar ze ontkende het pesten verder ook. Ze wist het zogenaamd niet, zei dat het wel meeviel en dat ik raar was en dan is het dus niet erg.Dat zou ik het naarste vinden, als ze nog steeds zo tegen mij zouden doen. Of als ik erachter zou komen dat ze het nog steeds normaal vinden hoe ze toen deden, omdat ik nou eenmaal raar was.
Het geld voor alles dan ja.
Pesters die ik later nog een keer ben tegengekomen. Op werk toen der tijd begonnen gewoon opnieuw. Dus weg baan
want ik kon dat niet aan dus ben verder gaan zoeken. Voordat zij er was had ik een gewoon best leuk contact met sommige collega's. Maar ze ontkende het pesten verder ook. Ze wist het zogenaamd niet, zei dat het wel meeviel en dat ik raar was en dan is het dus niet erg.Dat zou ik het naarste vinden, als ze nog steeds zo tegen mij zouden doen. Of als ik erachter zou komen dat ze het nog steeds normaal vinden hoe ze toen deden, omdat ik nou eenmaal raar was.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
donderdag 26 april 2012 om 11:20
quote:Susan schreef op 26 april 2012 @ 11:17:
[...]
Dat zou ik het naarste vinden, als ze nog steeds zo tegen mij zouden doen. Of als ik erachter zou komen dat ze het nog steeds normaal vinden hoe ze toen deden, omdat ik nou eenmaal raar was.
Gelukkig woon ik nu aan de andere kant van het land dus hoop ik dat de kans kleiner is dat ik ze nog eens tegen kom. En ik werk niet en doe verder niets dus een nog kleinere kans.
Al is dat niet de oplossing.
[...]
Dat zou ik het naarste vinden, als ze nog steeds zo tegen mij zouden doen. Of als ik erachter zou komen dat ze het nog steeds normaal vinden hoe ze toen deden, omdat ik nou eenmaal raar was.
Gelukkig woon ik nu aan de andere kant van het land dus hoop ik dat de kans kleiner is dat ik ze nog eens tegen kom. En ik werk niet en doe verder niets dus een nog kleinere kans.
Al is dat niet de oplossing.
donderdag 26 april 2012 om 11:23
quote:Susan schreef op 26 april 2012 @ 11:11:
[...]
Eens. Maar daarom denk ik ook dat de grens dun is.
Vrienden worden kun je niet afdwingen, na schooltijd samenspelen ook niet. Maar je hoort wel gewoon te kunnen samenwerken met iemand die je niet ligt en dat is iets wat de juf of meester moet stimuleren door kinderen niet altijd alleen te laten samenwerken met vriendjes en vriendinnetjes. De hele klas uitnodigen op je feestje, op één persoon na, dat vind ik ook pesten. Je bent niet met de hele klas vrienden, dus dan is het geen kwestie van geen vrienden willen zijn, dan ben je doelbewust aan het buitensluiten, dan vind ik ook dat de ouders moeten ingrijpen. Maar er zijn wel heel veel twijfelgevallen.
Je hebt gelijk, alleen noem ik het geen vrienden in de klas hebben waarmee je speelt geen buitensluiten.
Voor mij is buitensluiten echt op geen enkele manier in geen enkele situatie iets met een ander te maken willen hebben.
[...]
Eens. Maar daarom denk ik ook dat de grens dun is.
Vrienden worden kun je niet afdwingen, na schooltijd samenspelen ook niet. Maar je hoort wel gewoon te kunnen samenwerken met iemand die je niet ligt en dat is iets wat de juf of meester moet stimuleren door kinderen niet altijd alleen te laten samenwerken met vriendjes en vriendinnetjes. De hele klas uitnodigen op je feestje, op één persoon na, dat vind ik ook pesten. Je bent niet met de hele klas vrienden, dus dan is het geen kwestie van geen vrienden willen zijn, dan ben je doelbewust aan het buitensluiten, dan vind ik ook dat de ouders moeten ingrijpen. Maar er zijn wel heel veel twijfelgevallen.
Je hebt gelijk, alleen noem ik het geen vrienden in de klas hebben waarmee je speelt geen buitensluiten.
Voor mij is buitensluiten echt op geen enkele manier in geen enkele situatie iets met een ander te maken willen hebben.
"Mensen zullen vergeten wat je zei. Mensen zullen vergeten wat je deed. Maar mensen zullen nooit vergeten hoe je hen liet voelen." ( Maya Angelou )
donderdag 26 april 2012 om 11:24
Doet me denken aan een dilemma dat ik ooit gelezen heb, ik dacht in de Yes. Stel, je hebt een eigen bedrijf en een van de beste sollicitanten is iemand die jou vroeger heel erg heeft gepest, of je die dan aan zou nemen of niet. Er waren wel reacties van mensen die het onprofessioneel vonden om diegene daarop te beoordelen, maar ik zou het heel goed begrijpen als je iemand om die reden af zou wijzen. Ik denk dat je al wel kunt voorspellen wat het doet met de werksfeer als je iemand binnenhaalt die voor jou zo'n nare bijsmaak heeft. Er worden ook mensen afgewezen omdat het vermoeden bestaat dat die persoon niet in het team zal passen, dus waarom dan niet om deze reden?
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
donderdag 26 april 2012 om 11:26
quote:Susan schreef op 26 april 2012 @ 11:24:
Doet me denken aan een dilemma dat ik ooit gelezen heb, ik dacht in de Yes. Stel, je hebt een eigen bedrijf en een van de beste sollicitanten is iemand die jou vroeger heel erg heeft gepest, of je die dan aan zou nemen of niet. Er waren wel reacties van mensen die het onprofessioneel vonden om diegene daarop te beoordelen, maar ik zou het heel goed begrijpen als je iemand om die reden af zou wijzen. Ik denk dat je al wel kunt voorspellen wat het doet met de werksfeer als je iemand binnenhaalt die voor jou zo'n nare bijsmaak heeft. Er worden ook mensen afgewezen omdat het vermoeden bestaat dat die persoon niet in het team zal passen, dus waarom dan niet om deze reden?
Ik zou het niet profesioneel vinden om zoiemand aan te nemen.
Wetend dat jij met deze persoon nooit goed zal kunnen samenwerken door wat je in het verleden hebt gedeeld.
Doet me denken aan een dilemma dat ik ooit gelezen heb, ik dacht in de Yes. Stel, je hebt een eigen bedrijf en een van de beste sollicitanten is iemand die jou vroeger heel erg heeft gepest, of je die dan aan zou nemen of niet. Er waren wel reacties van mensen die het onprofessioneel vonden om diegene daarop te beoordelen, maar ik zou het heel goed begrijpen als je iemand om die reden af zou wijzen. Ik denk dat je al wel kunt voorspellen wat het doet met de werksfeer als je iemand binnenhaalt die voor jou zo'n nare bijsmaak heeft. Er worden ook mensen afgewezen omdat het vermoeden bestaat dat die persoon niet in het team zal passen, dus waarom dan niet om deze reden?
Ik zou het niet profesioneel vinden om zoiemand aan te nemen.
Wetend dat jij met deze persoon nooit goed zal kunnen samenwerken door wat je in het verleden hebt gedeeld.
"Mensen zullen vergeten wat je zei. Mensen zullen vergeten wat je deed. Maar mensen zullen nooit vergeten hoe je hen liet voelen." ( Maya Angelou )
donderdag 26 april 2012 om 11:27
quote:Susan schreef op 26 april 2012 @ 11:24:
Doet me denken aan een dilemma dat ik ooit gelezen heb, ik dacht in de Yes. Stel, je hebt een eigen bedrijf en een van de beste sollicitanten is iemand die jou vroeger heel erg heeft gepest, of je die dan aan zou nemen of niet. Er waren wel reacties van mensen die het onprofessioneel vonden om diegene daarop te beoordelen, maar ik zou het heel goed begrijpen als je iemand om die reden af zou wijzen. Ik denk dat je al wel kunt voorspellen wat het doet met de werksfeer als je iemand binnenhaalt die voor jou zo'n nare bijsmaak heeft. Er worden ook mensen afgewezen omdat het vermoeden bestaat dat die persoon niet in het team zal passen, dus waarom dan niet om deze reden?
Nouja nogal logisch dat ik die persoon inderdaad niet zou aannemen. Ik vind die persoon dan niet geschikt daarvoor.
Ik hoef niet een pestkop bij mijn bedrijf te hebben.
Doet me denken aan een dilemma dat ik ooit gelezen heb, ik dacht in de Yes. Stel, je hebt een eigen bedrijf en een van de beste sollicitanten is iemand die jou vroeger heel erg heeft gepest, of je die dan aan zou nemen of niet. Er waren wel reacties van mensen die het onprofessioneel vonden om diegene daarop te beoordelen, maar ik zou het heel goed begrijpen als je iemand om die reden af zou wijzen. Ik denk dat je al wel kunt voorspellen wat het doet met de werksfeer als je iemand binnenhaalt die voor jou zo'n nare bijsmaak heeft. Er worden ook mensen afgewezen omdat het vermoeden bestaat dat die persoon niet in het team zal passen, dus waarom dan niet om deze reden?
Nouja nogal logisch dat ik die persoon inderdaad niet zou aannemen. Ik vind die persoon dan niet geschikt daarvoor.
Ik hoef niet een pestkop bij mijn bedrijf te hebben.
donderdag 26 april 2012 om 11:28
@ hasse ne jojanneke
Even kort door de bocht. Heel zwart wit. Niet bedoelt om te kwetsen.
Jullie hebben het beide over de beleving van een situatie, als ik het goed begrijp. En ja, die is voor iedereen anders.
Dus dan kan blauw inderdaad rood zijn.
Maar de kleur van de toyota blijft geel. En dat is heel makkelijk te toetsen door naar vakantie foto's te kijken.
Dat is tastbaar. Kijk, die auto is geel. Niet groen.
Klaar.
Er zijn geen foto's van het afknippen van haren. Of het laten vollopen van laarzen met water. Geen direct "bewijsmateriaal" Toch noem ik dit "tastbare gebeurtenissen" dit heeft niets te maken met beleving. Dat is gebeurt, of niet. Je kan hier niet over zeggen dat je dit anders beleeft hebt.
En dan zeg ik, als a zegt dat het wel gebeurt is en b, c, d, en e, zeggen, nee dit is niet gebeurt. Dan denk ik toch dat a zich ergens iets verkeerd herinnert.
Zou zomaar kunnen dat het f, g, h, en i dit hebben gedaan. of dat a hier over nagedacht heeft en daar bang voor was en nu, jaren later ook meent dat dit gebeurt is.
En dan ga ik dus ook niet mijn excuus aanbieden.
Even kort door de bocht. Heel zwart wit. Niet bedoelt om te kwetsen.
Jullie hebben het beide over de beleving van een situatie, als ik het goed begrijp. En ja, die is voor iedereen anders.
Dus dan kan blauw inderdaad rood zijn.
Maar de kleur van de toyota blijft geel. En dat is heel makkelijk te toetsen door naar vakantie foto's te kijken.
Dat is tastbaar. Kijk, die auto is geel. Niet groen.
Klaar.
Er zijn geen foto's van het afknippen van haren. Of het laten vollopen van laarzen met water. Geen direct "bewijsmateriaal" Toch noem ik dit "tastbare gebeurtenissen" dit heeft niets te maken met beleving. Dat is gebeurt, of niet. Je kan hier niet over zeggen dat je dit anders beleeft hebt.
En dan zeg ik, als a zegt dat het wel gebeurt is en b, c, d, en e, zeggen, nee dit is niet gebeurt. Dan denk ik toch dat a zich ergens iets verkeerd herinnert.
Zou zomaar kunnen dat het f, g, h, en i dit hebben gedaan. of dat a hier over nagedacht heeft en daar bang voor was en nu, jaren later ook meent dat dit gebeurt is.
En dan ga ik dus ook niet mijn excuus aanbieden.
donderdag 26 april 2012 om 11:29
Als iemand mij nu zou beschuldigen van pesten, dan zou ik zeggen: "Ben jij wel helemaal lekker?" Want ik weet voor 100% zeker dat ik geen klasgenoten gepest heb.
Als én jij én je vriendinnen én een andere klasgenoot zich helemaal niks kunnen herinneren van het echte pesten, maar wel van buitensluiting. En zij, als enige, "herinnert" zich bepaalde dingen. Kan het dan zo zijn, dat ze dénkt dat dit is gebeurd, maar dat ze het bijv gedroomd heeft, of dat dit haar is "aangepraat" in therapie?
Er is ooit een onderzoek geweest wat mensen zich herinneren na (vele) jaren. Elk jaar moesten ze een bepaald verhaal vertellen en elk jaar was het verhaal ietsje anders.
Als én jij én je vriendinnen én een andere klasgenoot zich helemaal niks kunnen herinneren van het echte pesten, maar wel van buitensluiting. En zij, als enige, "herinnert" zich bepaalde dingen. Kan het dan zo zijn, dat ze dénkt dat dit is gebeurd, maar dat ze het bijv gedroomd heeft, of dat dit haar is "aangepraat" in therapie?
Er is ooit een onderzoek geweest wat mensen zich herinneren na (vele) jaren. Elk jaar moesten ze een bepaald verhaal vertellen en elk jaar was het verhaal ietsje anders.
donderdag 26 april 2012 om 11:29
quote:Tanneketoverhex schreef op 26 april 2012 @ 11:16:
[...]
Kaetje, zou jij dan blij zijn met een verontschuldiging voor zaken waarvan je weet dat die ander zich daar niks van herinnert? Want dat weet ze al, dat heb ik haar die avond verteld, dat ik me niet herinner dat ik die dingen gedaan heb.
En het maakt me zéker wel uit wat zij ervan vind of hoe zij zich voelt, maar ik word hier óók beschuldigd van bést ernstige dingen, ik vind dat ik daar óók goed over moet nadenken.
Ik wilde dit niet simpelweg afdoen als 'ik weet van niks, dus laat maar'. Ik heb hier serieus heel diep over nagedacht, en me dingen proberen te herinneren. Want een hol excuus, wat heeft ze dáár nou aan?Ik begrijp dat je geen ''hol'' excuus wil geven, maar aan de andere kant: zij weet al dat jij je van geen kwaad bewust bent en toch wil ze dat excuus. Blijkbaar hecht ze er toch, ondanks dat jij het hol vind, veel waarde aan.
[...]
Kaetje, zou jij dan blij zijn met een verontschuldiging voor zaken waarvan je weet dat die ander zich daar niks van herinnert? Want dat weet ze al, dat heb ik haar die avond verteld, dat ik me niet herinner dat ik die dingen gedaan heb.
En het maakt me zéker wel uit wat zij ervan vind of hoe zij zich voelt, maar ik word hier óók beschuldigd van bést ernstige dingen, ik vind dat ik daar óók goed over moet nadenken.
Ik wilde dit niet simpelweg afdoen als 'ik weet van niks, dus laat maar'. Ik heb hier serieus heel diep over nagedacht, en me dingen proberen te herinneren. Want een hol excuus, wat heeft ze dáár nou aan?Ik begrijp dat je geen ''hol'' excuus wil geven, maar aan de andere kant: zij weet al dat jij je van geen kwaad bewust bent en toch wil ze dat excuus. Blijkbaar hecht ze er toch, ondanks dat jij het hol vind, veel waarde aan.
donderdag 26 april 2012 om 11:29
Waarom zeg je niet dat je het oprecht heel erg vindt dat ze zoveel last heeft van haar tijd op de basisschool. En dat je je excuses aanbiedt voor de rol die jij daarin hebt gespeeld.
Je specificeert die rol niet nader.
En dan mag zij zvoor zichzelf invulling daaraan geven. Wellicht kan dat haar helpen.
Je specificeert die rol niet nader.
En dan mag zij zvoor zichzelf invulling daaraan geven. Wellicht kan dat haar helpen.
donderdag 26 april 2012 om 11:32
quote:truffelmaffia schreef op 26 april 2012 @ 11:29:
Als iemand mij nu zou beschuldigen van pesten, dan zou ik zeggen: "Ben jij wel helemaal lekker?" Want ik weet voor 100% zeker dat ik geen klasgenoten gepest heb.
Als én jij én je vriendinnen én een andere klasgenoot zich helemaal niks kunnen herinneren van het echte pesten, maar wel van buitensluiting. En zij, als enige, "herinnert"zich bepaalde dingen. Kan het dan zo zijn, dat ze dénkt dat dit is gebeurd, maar dat ze het bijv gedroomd heeft, of dat dit haar is "aangepraat" in therapie?
Er is ooit een onderzoek geweest wat mensen zich herinneren na (vele) jaren. Elk jaar moesten ze een bepaald verhaal vertellen en elk jaar was het verhaal ietsje anders.Zou kunnen. Maar aangepraat of niet, waar of niet, ze ervaart het wel zo. Het gevoel is er.
Als iemand mij nu zou beschuldigen van pesten, dan zou ik zeggen: "Ben jij wel helemaal lekker?" Want ik weet voor 100% zeker dat ik geen klasgenoten gepest heb.
Als én jij én je vriendinnen én een andere klasgenoot zich helemaal niks kunnen herinneren van het echte pesten, maar wel van buitensluiting. En zij, als enige, "herinnert"zich bepaalde dingen. Kan het dan zo zijn, dat ze dénkt dat dit is gebeurd, maar dat ze het bijv gedroomd heeft, of dat dit haar is "aangepraat" in therapie?
Er is ooit een onderzoek geweest wat mensen zich herinneren na (vele) jaren. Elk jaar moesten ze een bepaald verhaal vertellen en elk jaar was het verhaal ietsje anders.Zou kunnen. Maar aangepraat of niet, waar of niet, ze ervaart het wel zo. Het gevoel is er.
Vergeet niet, een “Ja, maar..” is eigenlijk een “nee, want...”
donderdag 26 april 2012 om 11:32
quote:eefjewentelteefje schreef op 26 april 2012 @ 10:34:
Ik heb samen met vriendinnen op de lagere school een meisje behoorlijk gepest, alleen zagen we dat zo niet.
Nu als ik terug kijk besef ik me dat we haar echt hebben gepest.
Mocht zij ooit om excuses vragen kan ze die krijgen.
Ik denk dat pesten op de "slachtoffers" veel meer indruk maakt dan op degene die pesten , daarom zou het wel zo kunnen zijn dat sommige pesters het pesten zich niet kunnen herinneren.
Ik zou alleen niet mijn excuses aanbieden voor iets wat ik me niet kan herinneren.
Zoiets zeggen als ; vervelend dat jij het zo heb ervaren , een beetje erkenning voor gevoelens lijkt me als "slachtoffer" wel fijn.
Mijn zus werd vreselijk gepest op de lagere school.
Ooit was ik op een feestje (jaaaaaren later) en raakte ik in gesprek met een vrouw die door mijn zus gepest was en daar nog heel erg mee zat.
Mijn zus kon zich daar niets meer van herinneren!
Maar haar eigen pesters herinnert ze zich wel.
Ik denk dat het vooral komt doordat de gepesten er continu mee bezig zijn. Niet alleen hoe ze op school kunnen overleven, maar ook thuis met de vraag waarom ze het slachtoffer zijn. Eigenlijk draait op dat moment hun leven om het gepest worden.
Pesters daarentegen hebben ook nog een leven buiten het pesten. Vooral omdat het vaak ook nog eens groepjes zijn die naast het pesten ook nog leuke dingen met elkaar doen. Omdat we nu eenmaal niet alles kunnen onthouden, is het niet eens zo vreemd dat sommige expesters er gewoon weinig tot niks van kunnen herinneren. Het heeft totaal geen indruk op ze gemaakt en juist dat soort dingen blijven in ons geheugen.
De vraag is dan ook of het nog zin heeft om jaren later nog op dit onderwerp te komen. En heb ik heb ik over wanneer pesten op de basisschool afspeelt. Kinderen vinden andere kinderen die afwijkend uitzien of gedragen al snel raar en kunnen daar nog niet mee omgaan. Vaak is het niet eens persoonlijke haat en voor een deel ook nog eens meeloperij om er gewoon bij te horen.
Het is erg dat mensen vroeger gepest zijn, maar nu kun je er weinig aan veranderen. Als je als gepeste er erg mee zit, zou je ook bijvoorbeeld voorlichting kunnen geven over de gevolgen van pesten. Zo kun je misschien nieuwe slachtoffers voorkomen. En dan niet aan kinderen, want die zullen het misschien niet serieus nemen, maar aan docenten hoe ze pesten sneller kunnen opmerken. Laat het verleden rusten en richt je op de toekomst.
Ik heb samen met vriendinnen op de lagere school een meisje behoorlijk gepest, alleen zagen we dat zo niet.
Nu als ik terug kijk besef ik me dat we haar echt hebben gepest.
Mocht zij ooit om excuses vragen kan ze die krijgen.
Ik denk dat pesten op de "slachtoffers" veel meer indruk maakt dan op degene die pesten , daarom zou het wel zo kunnen zijn dat sommige pesters het pesten zich niet kunnen herinneren.
Ik zou alleen niet mijn excuses aanbieden voor iets wat ik me niet kan herinneren.
Zoiets zeggen als ; vervelend dat jij het zo heb ervaren , een beetje erkenning voor gevoelens lijkt me als "slachtoffer" wel fijn.
Mijn zus werd vreselijk gepest op de lagere school.
Ooit was ik op een feestje (jaaaaaren later) en raakte ik in gesprek met een vrouw die door mijn zus gepest was en daar nog heel erg mee zat.
Mijn zus kon zich daar niets meer van herinneren!
Maar haar eigen pesters herinnert ze zich wel.
Ik denk dat het vooral komt doordat de gepesten er continu mee bezig zijn. Niet alleen hoe ze op school kunnen overleven, maar ook thuis met de vraag waarom ze het slachtoffer zijn. Eigenlijk draait op dat moment hun leven om het gepest worden.
Pesters daarentegen hebben ook nog een leven buiten het pesten. Vooral omdat het vaak ook nog eens groepjes zijn die naast het pesten ook nog leuke dingen met elkaar doen. Omdat we nu eenmaal niet alles kunnen onthouden, is het niet eens zo vreemd dat sommige expesters er gewoon weinig tot niks van kunnen herinneren. Het heeft totaal geen indruk op ze gemaakt en juist dat soort dingen blijven in ons geheugen.
De vraag is dan ook of het nog zin heeft om jaren later nog op dit onderwerp te komen. En heb ik heb ik over wanneer pesten op de basisschool afspeelt. Kinderen vinden andere kinderen die afwijkend uitzien of gedragen al snel raar en kunnen daar nog niet mee omgaan. Vaak is het niet eens persoonlijke haat en voor een deel ook nog eens meeloperij om er gewoon bij te horen.
Het is erg dat mensen vroeger gepest zijn, maar nu kun je er weinig aan veranderen. Als je als gepeste er erg mee zit, zou je ook bijvoorbeeld voorlichting kunnen geven over de gevolgen van pesten. Zo kun je misschien nieuwe slachtoffers voorkomen. En dan niet aan kinderen, want die zullen het misschien niet serieus nemen, maar aan docenten hoe ze pesten sneller kunnen opmerken. Laat het verleden rusten en richt je op de toekomst.
donderdag 26 april 2012 om 11:34
donderdag 26 april 2012 om 11:41
quote:secondhandsuus schreef op 26 april 2012 @ 11:34:
[...]
Maar daar hoe je je excuus toch niet voor aan te bieden dan? Voor het gevoel wat iemand heeft, waar jij geen deel aan hebt?
Ze heeft er wel deel aan.
Alleen is het voor de gepeste veel groter dan voor de pester.
Gepeste heeft er last van. Buitensluiten is ook pesten (volgens het pestprotocol op de school van mijn kinderen ook) en zeker als dat zoals TO beaamt steeds groffer werd.
TO is zich er niet van bewust hoe haar gedrag een ander heeft geschaad. Het is niet de intentie van TO geweest en ook niet het doel. Maar het is wel gebeurd.
Dan kun je toch excuses aanbieden voor hoe alles is gelopen?
Excuses aanbieden is geen schuld bekennen. Maar een manier van zeggen dat je het ook erg rot vindt
[...]
Maar daar hoe je je excuus toch niet voor aan te bieden dan? Voor het gevoel wat iemand heeft, waar jij geen deel aan hebt?
Ze heeft er wel deel aan.
Alleen is het voor de gepeste veel groter dan voor de pester.
Gepeste heeft er last van. Buitensluiten is ook pesten (volgens het pestprotocol op de school van mijn kinderen ook) en zeker als dat zoals TO beaamt steeds groffer werd.
TO is zich er niet van bewust hoe haar gedrag een ander heeft geschaad. Het is niet de intentie van TO geweest en ook niet het doel. Maar het is wel gebeurd.
Dan kun je toch excuses aanbieden voor hoe alles is gelopen?
Excuses aanbieden is geen schuld bekennen. Maar een manier van zeggen dat je het ook erg rot vindt
donderdag 26 april 2012 om 11:45
quote:eefjewentelteefje schreef op 26 april 2012 @ 10:34:
Ik heb samen met vriendinnen op de lagere school een meisje behoorlijk gepest, alleen zagen we dat zo niet.
Nu als ik terug kijk besef ik me dat we haar echt hebben gepest.
Mocht zij ooit om excuses vragen kan ze die krijgen.
Ik denk dat pesten op de "slachtoffers" veel meer indruk maakt dan op degene die pesten , daarom zou het wel zo kunnen zijn dat sommige pesters het pesten zich niet kunnen herinneren.
Ik zou alleen niet mijn excuses aanbieden voor iets wat ik me niet kan herinneren.
Zoiets zeggen als ; vervelend dat jij het zo heb ervaren , een beetje erkenning voor gevoelens lijkt me als "slachtoffer" wel fijn.
Mijn zus werd vreselijk gepest op de lagere school.
Ooit was ik op een feestje (jaaaaaren later) en raakte ik in gesprek met een vrouw die door mijn zus gepest was en daar nog heel erg mee zat.
Mijn zus kon zich daar niets meer van herinneren!
Maar haar eigen pesters herinnert ze zich wel.Waarom ging je zus dan zelf ook pesten als zij zegt zelf zo ernstig gepest te zijn. Kan dan niet meer geloven dat zij echt gepest is geworden. Want dan doe je zoiets niet.
Ik heb samen met vriendinnen op de lagere school een meisje behoorlijk gepest, alleen zagen we dat zo niet.
Nu als ik terug kijk besef ik me dat we haar echt hebben gepest.
Mocht zij ooit om excuses vragen kan ze die krijgen.
Ik denk dat pesten op de "slachtoffers" veel meer indruk maakt dan op degene die pesten , daarom zou het wel zo kunnen zijn dat sommige pesters het pesten zich niet kunnen herinneren.
Ik zou alleen niet mijn excuses aanbieden voor iets wat ik me niet kan herinneren.
Zoiets zeggen als ; vervelend dat jij het zo heb ervaren , een beetje erkenning voor gevoelens lijkt me als "slachtoffer" wel fijn.
Mijn zus werd vreselijk gepest op de lagere school.
Ooit was ik op een feestje (jaaaaaren later) en raakte ik in gesprek met een vrouw die door mijn zus gepest was en daar nog heel erg mee zat.
Mijn zus kon zich daar niets meer van herinneren!
Maar haar eigen pesters herinnert ze zich wel.Waarom ging je zus dan zelf ook pesten als zij zegt zelf zo ernstig gepest te zijn. Kan dan niet meer geloven dat zij echt gepest is geworden. Want dan doe je zoiets niet.
donderdag 26 april 2012 om 11:45
En ik vind het gewoon ook voor mezelf erg, dat ik van dit soort dingen beschuldigd wordt die ik volgens míj niet gedaan heb. Ik vind het voor haar heel erg dat haar deze dingen overkomen zijn, maar ík was niet degene die dat gedaan heeft. Daar ben ik eigenlijk wel van overtuigd. Ik kan me werkelijk niet voorstellen dat ik het me niet zou herinneren als ik een meisje haar haren zou afknippen om te pesten. Écht niet.
En mijn man verteld me nu net dat hij zich een verhaal van mijn jeugd herinnert , dat we de laarzen van de meester vol water hadden gezet. De laarzen stonden altijd in een voorhalletje, in een klompenkast (jaja, oude school). Hij pakte dan altijd de bovenstijl van de deur en liet zich dan in zijn laarzen zakken. Dat voelde vást heel bizar voor hem toen hij zich die keer in zijn laarzen liet zakken . Man zegt nu dat die vrouw zich dat nu vást herinnert als iets wat háár is aangedaan.
Als het zó in elkaar zit, is het wel heel verknipt allemaal....
En mijn man verteld me nu net dat hij zich een verhaal van mijn jeugd herinnert , dat we de laarzen van de meester vol water hadden gezet. De laarzen stonden altijd in een voorhalletje, in een klompenkast (jaja, oude school). Hij pakte dan altijd de bovenstijl van de deur en liet zich dan in zijn laarzen zakken. Dat voelde vást heel bizar voor hem toen hij zich die keer in zijn laarzen liet zakken . Man zegt nu dat die vrouw zich dat nu vást herinnert als iets wat háár is aangedaan.
Als het zó in elkaar zit, is het wel heel verknipt allemaal....
donderdag 26 april 2012 om 11:48
quote:secondhandsuus schreef op 26 april 2012 @ 11:34:
[...]
Maar daar hoe je je excuus toch niet voor aan te bieden dan? Voor het gevoel wat iemand heeft, waar jij geen deel aan hebt?
Tja, ik ben bang dat ik dan een watje ben.
Als er iemand bij mij komt, die mij verteld dat ik haar gepest heeft, en dat ze daar jaaaaren later nog last van heeft, en ze graag "excuses" voor wil, dan is de kans erg groot dat ik inderdaad aangeef dat ik het heel vervelend voor haar vind dat zij één en ander zo ervaren heeft, en dat ik mij daar niet van bewust was toen.
Helemaal als dat in een kader van één of andere therapie is.
En daar is de kous helemaal mee af voor mij.
Wat gebeurd is is gebeurd, en het verleden kan ik niet meer veranderen, en ik kan al helemaal niet de herinneringen en het gevoel van iemand veranderen over iets wat misschien wel 35 jaar geleden gebeurd is.
Die energie wil ik er ook niet (meer) in stoppen.
En (grijze geitenwollen sokken type als ik ben) zal ik me waarschijnlijk bedenken dat ze in het "Hier en nu" hulp van mij nodig heeft, om haar het "toen en daar" te verwerken.
Ik richt mijn aandacht dan wel op de vraag nu (ik hoor, wil je me helpen om dat te verwerken door daar verantwoording voor te nemen in het "hier en nu" )
En bij die verwerking wil ik best helpen. En als dat is door het aanbieden van excuses, of door het nemen van verantwoording voor mijn gedrag toen, dan doe ik dat.
[...]
Maar daar hoe je je excuus toch niet voor aan te bieden dan? Voor het gevoel wat iemand heeft, waar jij geen deel aan hebt?
Tja, ik ben bang dat ik dan een watje ben.
Als er iemand bij mij komt, die mij verteld dat ik haar gepest heeft, en dat ze daar jaaaaren later nog last van heeft, en ze graag "excuses" voor wil, dan is de kans erg groot dat ik inderdaad aangeef dat ik het heel vervelend voor haar vind dat zij één en ander zo ervaren heeft, en dat ik mij daar niet van bewust was toen.
Helemaal als dat in een kader van één of andere therapie is.
En daar is de kous helemaal mee af voor mij.
Wat gebeurd is is gebeurd, en het verleden kan ik niet meer veranderen, en ik kan al helemaal niet de herinneringen en het gevoel van iemand veranderen over iets wat misschien wel 35 jaar geleden gebeurd is.
Die energie wil ik er ook niet (meer) in stoppen.
En (grijze geitenwollen sokken type als ik ben) zal ik me waarschijnlijk bedenken dat ze in het "Hier en nu" hulp van mij nodig heeft, om haar het "toen en daar" te verwerken.
Ik richt mijn aandacht dan wel op de vraag nu (ik hoor, wil je me helpen om dat te verwerken door daar verantwoording voor te nemen in het "hier en nu" )
En bij die verwerking wil ik best helpen. En als dat is door het aanbieden van excuses, of door het nemen van verantwoording voor mijn gedrag toen, dan doe ik dat.
Vergeet niet, een “Ja, maar..” is eigenlijk een “nee, want...”
donderdag 26 april 2012 om 11:48
Ik ga de kinderen van school halen, en vanmiddag een mooie excuusbrief in elkaar zetten. Met oprechte excuses voor het buitensluiten, en medeleven voor hoe zij haar jeugd ervaren heeft en excuses voor alles waar ik schuldig aan ben in haar herinnering. Denk dat ik het dan voor mezelf kan verantwoorden door niet te zeggen dat ik dat gedaan heb, maar dat ik daar IN HAAR HERINNERING schuldig aan ben.
Ik weet het anders ook niet...
Ik weet het anders ook niet...
donderdag 26 april 2012 om 11:50
quote:Tanneketoverhex schreef op 26 april 2012 @ 11:48:
Ik ga de kinderen van school halen, en vanmiddag een mooie excuusbrief in elkaar zetten. Met oprechte excuses voor het buitensluiten, en medeleven voor hoe zij haar jeugd ervaren heeft en excuses voor alles waar ik schuldig aan ben in haar herinnering. Denk dat ik het dan voor mezelf kan verantwoorden door niet te zeggen dat ik dat gedaan heb, maar dat ik daar IN HAAR HERINNERING schuldig aan ben.
Ik weet het anders ook niet...Ik denk dat het (als je al iets wil doen) zoiets moet worden. Het is een welles-nietes spelletje.
Ik ga de kinderen van school halen, en vanmiddag een mooie excuusbrief in elkaar zetten. Met oprechte excuses voor het buitensluiten, en medeleven voor hoe zij haar jeugd ervaren heeft en excuses voor alles waar ik schuldig aan ben in haar herinnering. Denk dat ik het dan voor mezelf kan verantwoorden door niet te zeggen dat ik dat gedaan heb, maar dat ik daar IN HAAR HERINNERING schuldig aan ben.
Ik weet het anders ook niet...Ik denk dat het (als je al iets wil doen) zoiets moet worden. Het is een welles-nietes spelletje.