Psyche
alle pijlers
Nog een topic over pesten, maar dan anders...
donderdag 26 april 2012 om 09:58
Ben hier wat aan het lezen, topic over pesten. En het blijft me verbazen hoe veel mensen vroeger gepest zijn. En dat er niemand gepest lijkt te hebben, hooguit 'niet meegedaan'. En dat als veel later, de pesters geconfronteerd worden door de gepesten, de pester 'zogenaamd' niks meer weet (volgens de gepeste).
Nou, bij deze:
Ik blijk vroeger gepest te hebben. Behoorlijk erg ook volgens het verhaal. En ik zeg met opzet 'volgens het verhaal', want ik weet er echt niets meer van. Kan me ook niet voorstellen dat het gebeurd is, maar tóch blijk ik iemand flinke psychische schade aangedaan te hebben. Niet alleen, met een groepje, maar wél actief gepest. En ik ben me werkelijk van geen kwaad bewust. Kon me nooit voorstellen dat pesters dat niet wisten, wat ze een ander hadden aangedaan, maar ik blijk dat dus zelf ook gedaan te hebben.
Vorige maand, op een reunie van de lagere school, heb ik het te horen gekregen van een vrouw die ik me eerlijk gezegd nauwelijks herinner uit die klas. Ze was er in de vierde klas bijgekomen (verhuisd naar ons dorp), en ik schijn haar samen met mijn vriendinnetjes het leven ontzettend zuur gemaakt te hebben. Ik ben naar een andere middelbare school gegaan dan zij, maar mijn vriendinnen zijn naar dezelfde school als zij gegaan en zijn daar doorgegaan met pesten. Volgens haar verhaal. Want mijn vriendinnen van toen kunnen zich haar dus ook nauwelijks herinneren. En zijn zich er óók al niet van bewust haar gepest te hebben. Wél dat ze probeerde aansluiting bij ons te krijgen waar wij niet op in gegaan zijn, maar een paar keer weigeren om te spelen kan toch geen pesten genoemd worden? Zij vertelde dat wij vaak haar spullen kapot maakten, haar jas een keer in de wc hebben gestopt, haar laarzen met water vol hebben laten lopen, haar haren hebben afgeknipt... allemaal vreselijke dingen, het kán toch niet dat wij dat allemaal niet meer weten?
Maargoed, ze is al jaren in therapie door ons pesten, en heeft ons dus vorige maand geconfronteerd, en wil graag onze excuses. Ik heb heel eerlijk gezegd dat ik er moeite mee heb om mijn excuses te maken voor iets waarvan ik werkelijk niet weet dat ik het gedaan heb, eigenlijk ook niet geloof dat ik (wij) dat gedaan hebben.
Aan de andere kant lees ik in de 'pesttopics' dat het heel vaak gebeurd dat als de gepeste de pester confronteerd, de pesters zich van geen kwaad bewust zijn.
Kan het écht zo zijn dat ik jarenlang gepest heb zonder me daar bewust van te zijn? De dingen die zij verteld, dat zijn geen kleine dingen, dat zijn echt welbewuste acties om een kind te pesten, en ik herinner me dat oprecht niet. Dat we haar hebben buitengesloten, dát wel. Daar wil ik ook bést mijn excuses voor maken. Maar al die andere dingen...
Wat vinden jullie? Wat moet ik hier mee?
Nou, bij deze:
Ik blijk vroeger gepest te hebben. Behoorlijk erg ook volgens het verhaal. En ik zeg met opzet 'volgens het verhaal', want ik weet er echt niets meer van. Kan me ook niet voorstellen dat het gebeurd is, maar tóch blijk ik iemand flinke psychische schade aangedaan te hebben. Niet alleen, met een groepje, maar wél actief gepest. En ik ben me werkelijk van geen kwaad bewust. Kon me nooit voorstellen dat pesters dat niet wisten, wat ze een ander hadden aangedaan, maar ik blijk dat dus zelf ook gedaan te hebben.
Vorige maand, op een reunie van de lagere school, heb ik het te horen gekregen van een vrouw die ik me eerlijk gezegd nauwelijks herinner uit die klas. Ze was er in de vierde klas bijgekomen (verhuisd naar ons dorp), en ik schijn haar samen met mijn vriendinnetjes het leven ontzettend zuur gemaakt te hebben. Ik ben naar een andere middelbare school gegaan dan zij, maar mijn vriendinnen zijn naar dezelfde school als zij gegaan en zijn daar doorgegaan met pesten. Volgens haar verhaal. Want mijn vriendinnen van toen kunnen zich haar dus ook nauwelijks herinneren. En zijn zich er óók al niet van bewust haar gepest te hebben. Wél dat ze probeerde aansluiting bij ons te krijgen waar wij niet op in gegaan zijn, maar een paar keer weigeren om te spelen kan toch geen pesten genoemd worden? Zij vertelde dat wij vaak haar spullen kapot maakten, haar jas een keer in de wc hebben gestopt, haar laarzen met water vol hebben laten lopen, haar haren hebben afgeknipt... allemaal vreselijke dingen, het kán toch niet dat wij dat allemaal niet meer weten?
Maargoed, ze is al jaren in therapie door ons pesten, en heeft ons dus vorige maand geconfronteerd, en wil graag onze excuses. Ik heb heel eerlijk gezegd dat ik er moeite mee heb om mijn excuses te maken voor iets waarvan ik werkelijk niet weet dat ik het gedaan heb, eigenlijk ook niet geloof dat ik (wij) dat gedaan hebben.
Aan de andere kant lees ik in de 'pesttopics' dat het heel vaak gebeurd dat als de gepeste de pester confronteerd, de pesters zich van geen kwaad bewust zijn.
Kan het écht zo zijn dat ik jarenlang gepest heb zonder me daar bewust van te zijn? De dingen die zij verteld, dat zijn geen kleine dingen, dat zijn echt welbewuste acties om een kind te pesten, en ik herinner me dat oprecht niet. Dat we haar hebben buitengesloten, dát wel. Daar wil ik ook bést mijn excuses voor maken. Maar al die andere dingen...
Wat vinden jullie? Wat moet ik hier mee?
donderdag 26 april 2012 om 10:26
Ik vind het zo moeilijk juist omdat ik fel tegen pesten ben. Heb vier kinderen, en oudste heeft werkelijk de hel over zich heen gekregen van me toen ik er achter kwam dat hij een ander kind pestte. Ik was zó boos. Hoe kon een kind van míj dat doen? Tja, blijkbaar aardje naar zijn eh.. moertje.
Maargoed, het is moeilijk. Het gaat er ook niet om wiens herinneringen kloppen, zij herinnert het zich zó, wij herinneren het ons zó. Punt is dat zij excuses wil voor zaken waar wij geen weet van hebben.
En het was niet zo'n hele grote klas (twintig kinderen totaal, iets meer meisjes, 12) dus het lijkt me sterk dat ze ons met een ander groepje verwarde. We hadden wel drie hele duidelijke groepjes van 4, waar zij dus buitenviel. Geen enkel groepje stond open voor haar. We vonden haar ook niet zo'n heel leuk meisje, niet alleen 'ons' groepje, maar ook bij de anderen vond ze geen aansluiting. Met één van die anderen heb ik het er ook over gehad (woont hier op het dorp), en die kan zich ook niet herinneren dat dat meisje actief gepest werd. Maar wél dat ze nergens bij hoorde. Is al erg genoeg natuurlijk, en daar wil ik volledig mijn excuses voor aanbieden (al vind ik dan ook weer, zoals iemand hier al zei, dat ik niet met iedereen vriendjes hoef te zijn, maargoed, er is een verschil tussen geen vriendjes willen zijn en buitensluiten, en dat is ook heel naar als dat je overkomt, kan ik me helemaal voorstellen).
Maargoed, het is moeilijk. Het gaat er ook niet om wiens herinneringen kloppen, zij herinnert het zich zó, wij herinneren het ons zó. Punt is dat zij excuses wil voor zaken waar wij geen weet van hebben.
En het was niet zo'n hele grote klas (twintig kinderen totaal, iets meer meisjes, 12) dus het lijkt me sterk dat ze ons met een ander groepje verwarde. We hadden wel drie hele duidelijke groepjes van 4, waar zij dus buitenviel. Geen enkel groepje stond open voor haar. We vonden haar ook niet zo'n heel leuk meisje, niet alleen 'ons' groepje, maar ook bij de anderen vond ze geen aansluiting. Met één van die anderen heb ik het er ook over gehad (woont hier op het dorp), en die kan zich ook niet herinneren dat dat meisje actief gepest werd. Maar wél dat ze nergens bij hoorde. Is al erg genoeg natuurlijk, en daar wil ik volledig mijn excuses voor aanbieden (al vind ik dan ook weer, zoals iemand hier al zei, dat ik niet met iedereen vriendjes hoef te zijn, maargoed, er is een verschil tussen geen vriendjes willen zijn en buitensluiten, en dat is ook heel naar als dat je overkomt, kan ik me helemaal voorstellen).
donderdag 26 april 2012 om 10:26
donderdag 26 april 2012 om 10:29
quote:Tanneketoverhex schreef op 26 april 2012 @ 10:16:
Dat is dus precies mijn dilemma. Ik ben wat excuses maken best principieel, ik biedt geen excuses aan die niet oprecht zijn.
Dat snap ik. Om die reden is het in mijn ogen ook heel belangrijk wat JOUW persoonlijke insteek is in het maken van die excuses. Zie je het als schuld bekennen (en dus dat je "verkeerd/fout" was, of ben je in staat om dat te zien als iets waarbij ze jouw hulp nodig heeft? Dat ze erkenning wil voor haar gevoel door degenen die er (in haar ogen) deel van uitgemaakt hebben, of die daar mede verantwoordelijk voor waren?
quote:Heb ik een gruwelijke hekel aan, en kán ik gewoon aan mezelf niet verantwoorden. Hoe zeer ik daar een ander ook mee zou helpen.
Snap ik helemaal. vandaar de invalshoek van waaruit je iets bekijken, en dat als je van invalshoek veranderd, je het wel aan jezelf kan verantwoorden. quote:
Voor het buitensluiten héb ik mijn excuses aangeboden, die zijn niet geaccepteerd omdat ze voor het totaalpakket excuses wil.
Ik heb er nu een maand overheen laten gaan, vooral om het te laten bezinken, kijken of ik me misschien tóch wat herinner, en ook om het er met die vriendinnen van vroeger over te hebben. We zijn er allemaal erg van geschrokken, logisch.Éen van ons herinnerde zich wel dat ze een keer een pen van haar geleend heeft en stuk teruggegeven, maar dat is dan ook het énige wat is komen bovendrijven.
En kijk, ik kan hier natuurlijk wel leuk zitten tikken aan de keukentafel, en ik heb natuurlijk makkelijk praten.
Wat alleen wel zo is, dat de "gepeste" mensen ook moeten leren, dat als ze "pesters" er op aan spreken, dat ze dan niet altijd de antwoorden krijgen die ze graag willen hebben. Dat er altijd mensen zijn die geen verantwoording willen nemen, of dat er mensen zijn die deels verantwoording willen nemen.
Maar dat is natuurlijk zo in allerhande situaties zo waar er om excuses gevraagd worden. Er zijn altijd mensen die dat wel helemaal doen, die dat deels doen, en die dat niet doen.
En hoe lullig of dat ook mag klinken, ook dat is iets wat iedereen moet leren. Je krijgt niet altijd het gewenste resultaat als je om excuses vraagt, en ook daar zal je mee moeten leren leven.
Hoe dan ook, blijf bij jezelf, en wees oprecht in datgene wat je zegt. Dan kun je jezelf altijd in de ogen kijken, en kun je ook anderen recht in de ogen kijken.
Dat is dus precies mijn dilemma. Ik ben wat excuses maken best principieel, ik biedt geen excuses aan die niet oprecht zijn.
Dat snap ik. Om die reden is het in mijn ogen ook heel belangrijk wat JOUW persoonlijke insteek is in het maken van die excuses. Zie je het als schuld bekennen (en dus dat je "verkeerd/fout" was, of ben je in staat om dat te zien als iets waarbij ze jouw hulp nodig heeft? Dat ze erkenning wil voor haar gevoel door degenen die er (in haar ogen) deel van uitgemaakt hebben, of die daar mede verantwoordelijk voor waren?
quote:Heb ik een gruwelijke hekel aan, en kán ik gewoon aan mezelf niet verantwoorden. Hoe zeer ik daar een ander ook mee zou helpen.
Snap ik helemaal. vandaar de invalshoek van waaruit je iets bekijken, en dat als je van invalshoek veranderd, je het wel aan jezelf kan verantwoorden. quote:
Voor het buitensluiten héb ik mijn excuses aangeboden, die zijn niet geaccepteerd omdat ze voor het totaalpakket excuses wil.
Ik heb er nu een maand overheen laten gaan, vooral om het te laten bezinken, kijken of ik me misschien tóch wat herinner, en ook om het er met die vriendinnen van vroeger over te hebben. We zijn er allemaal erg van geschrokken, logisch.Éen van ons herinnerde zich wel dat ze een keer een pen van haar geleend heeft en stuk teruggegeven, maar dat is dan ook het énige wat is komen bovendrijven.
En kijk, ik kan hier natuurlijk wel leuk zitten tikken aan de keukentafel, en ik heb natuurlijk makkelijk praten.
Wat alleen wel zo is, dat de "gepeste" mensen ook moeten leren, dat als ze "pesters" er op aan spreken, dat ze dan niet altijd de antwoorden krijgen die ze graag willen hebben. Dat er altijd mensen zijn die geen verantwoording willen nemen, of dat er mensen zijn die deels verantwoording willen nemen.
Maar dat is natuurlijk zo in allerhande situaties zo waar er om excuses gevraagd worden. Er zijn altijd mensen die dat wel helemaal doen, die dat deels doen, en die dat niet doen.
En hoe lullig of dat ook mag klinken, ook dat is iets wat iedereen moet leren. Je krijgt niet altijd het gewenste resultaat als je om excuses vraagt, en ook daar zal je mee moeten leren leven.
Hoe dan ook, blijf bij jezelf, en wees oprecht in datgene wat je zegt. Dan kun je jezelf altijd in de ogen kijken, en kun je ook anderen recht in de ogen kijken.
Vergeet niet, een “Ja, maar..” is eigenlijk een “nee, want...”
donderdag 26 april 2012 om 10:29
quote:Magz schreef op 26 april 2012 @ 10:25:
Moet wel eerlijk bekennen dat ik achteraf erg pissig was, omdat ze zei dat ze haar excuses wilde aanbieden omdat ze er zelf mee in haar maag zat. Over hoe ik me gevoeld moet hebben, dat kon haar blijkbaar niet schelen.Eerlijk gezegd vind ik het wel een beetje zuur om zo over die formulering te vallen. Ze zat ermee in haar maag omdat het jou destijds gekwetst heeft. Excuses van iemand die er zelf heel erg zit met wat er is gebeurd lijken mij waardevoller dan excuses van iemand die alleen excuses aanbiedt omdat jij er zo mee zat, maar die er zelf helemaal niets bij voelt. Deze persoon had blijkbaar oprecht spijt, dat had je ook kunnen waarderen, in plaats van er een negatieve draai aan te geven.
Moet wel eerlijk bekennen dat ik achteraf erg pissig was, omdat ze zei dat ze haar excuses wilde aanbieden omdat ze er zelf mee in haar maag zat. Over hoe ik me gevoeld moet hebben, dat kon haar blijkbaar niet schelen.Eerlijk gezegd vind ik het wel een beetje zuur om zo over die formulering te vallen. Ze zat ermee in haar maag omdat het jou destijds gekwetst heeft. Excuses van iemand die er zelf heel erg zit met wat er is gebeurd lijken mij waardevoller dan excuses van iemand die alleen excuses aanbiedt omdat jij er zo mee zat, maar die er zelf helemaal niets bij voelt. Deze persoon had blijkbaar oprecht spijt, dat had je ook kunnen waarderen, in plaats van er een negatieve draai aan te geven.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
donderdag 26 april 2012 om 10:30
Lastige situatie. Het lijkt me sterk dat iemand zoiets verzint.
Maar wat ik vind, ook nu met dat programma Gepest, het gaat vaak over kleine kinderen die 'dader' zijn. Tuurlijk is het verkeerd om te pesten, maar een kind is zich niet bewust van wat de gevolgen zijn. Die doet dat niet expres, kinderen maken fouten, daar zijn ze kind voor. Eigenlijk vind ik het raar dat je daar als volwassene verantwoording voor moet nemen.
Maar wat ik vind, ook nu met dat programma Gepest, het gaat vaak over kleine kinderen die 'dader' zijn. Tuurlijk is het verkeerd om te pesten, maar een kind is zich niet bewust van wat de gevolgen zijn. Die doet dat niet expres, kinderen maken fouten, daar zijn ze kind voor. Eigenlijk vind ik het raar dat je daar als volwassene verantwoording voor moet nemen.
donderdag 26 april 2012 om 10:30
quote:kaatje_85 schreef op 26 april 2012 @ 10:10:
[...]
Wat een onzin. Dus als jij als pestkop iemand steeds loopt te treiteren, en het boeit je geen ene moer wat die ander daarvan vindt (dat is meestal zo met pesten), en de ander moet jaren in therapie om zijn zelfbeeld op te krikken, dan heeft diegene het dus maar ''verzonnen''? Doe effe normaal zeg.
Ik denk dat de meeste slachtoffers van pesten vooral worstelen met de ''waarom'' vraag. Waarom overkomt mij dit? Wat heb ik fout gedaan? Dat zijn geen makkelijke dingen om overheen te stappen hoor. Maar als je zelf nooit gepest bent dan kun je daar ook niet over meepraten!
Nou nou, rustig maar. Ten eerste, niet dat ik het iets vind uitmaken maar jij blijkbaar wel: ik ben ook flink gepest en buitengesloten. Weet hoe het (door)werkt.
Ik zat wat hardop te denken omdat ik het zo'n raar verhaal vind. Kinderen zullen denk ik in die pestperiode inderdaad niet doorhebben welke impact het gepest heeft.
Als volwassene weet je dat (achteraf) wel. Dan interesseert het je wel 'een moer'. Als de gepeste dan met heftige verhalen komt waar je je echt niks van kan herinneren, tja, dat is dan erg raar.
Dit verhaal deed me even denken aan een oude schoolvriendin van me, die op latere leeftijd in therapie ging voor persoonlijke issues en uiteindelijk tot de conclusie kwam dat haar ouders haar hadden benadeeld (zus voorgetrokken, te weinig aandacht etc.) en het contact verbrak. Ik had destijds echt het idee dat er tijdens de therapie een soort zondebok was gezocht en dat haar ouders daar de dupe van zijn geworden. Maar goed, ik dwaal af.
[...]
Wat een onzin. Dus als jij als pestkop iemand steeds loopt te treiteren, en het boeit je geen ene moer wat die ander daarvan vindt (dat is meestal zo met pesten), en de ander moet jaren in therapie om zijn zelfbeeld op te krikken, dan heeft diegene het dus maar ''verzonnen''? Doe effe normaal zeg.
Ik denk dat de meeste slachtoffers van pesten vooral worstelen met de ''waarom'' vraag. Waarom overkomt mij dit? Wat heb ik fout gedaan? Dat zijn geen makkelijke dingen om overheen te stappen hoor. Maar als je zelf nooit gepest bent dan kun je daar ook niet over meepraten!
Nou nou, rustig maar. Ten eerste, niet dat ik het iets vind uitmaken maar jij blijkbaar wel: ik ben ook flink gepest en buitengesloten. Weet hoe het (door)werkt.
Ik zat wat hardop te denken omdat ik het zo'n raar verhaal vind. Kinderen zullen denk ik in die pestperiode inderdaad niet doorhebben welke impact het gepest heeft.
Als volwassene weet je dat (achteraf) wel. Dan interesseert het je wel 'een moer'. Als de gepeste dan met heftige verhalen komt waar je je echt niks van kan herinneren, tja, dat is dan erg raar.
Dit verhaal deed me even denken aan een oude schoolvriendin van me, die op latere leeftijd in therapie ging voor persoonlijke issues en uiteindelijk tot de conclusie kwam dat haar ouders haar hadden benadeeld (zus voorgetrokken, te weinig aandacht etc.) en het contact verbrak. Ik had destijds echt het idee dat er tijdens de therapie een soort zondebok was gezocht en dat haar ouders daar de dupe van zijn geworden. Maar goed, ik dwaal af.
donderdag 26 april 2012 om 10:32
Hoe ging dat buitensluiten dan?
Was het werkelijk buitensluiten of deden jullie voor jullie doen beetje plagen. Wat normaal blijkt te zijn in groepjes. Maar voor iemand die niet bij een groepje hoort is dit pesten.
Ik snap trouwens niet waarom ze excuses wilt. Want alsof dat helpt. Als of het dan opeens beter is en alles vergeven is. Lijkt me niet. Excuses is in echte gevallen van ernstig gepest zijn geweest echt niet genoeg.
Was het werkelijk buitensluiten of deden jullie voor jullie doen beetje plagen. Wat normaal blijkt te zijn in groepjes. Maar voor iemand die niet bij een groepje hoort is dit pesten.
Ik snap trouwens niet waarom ze excuses wilt. Want alsof dat helpt. Als of het dan opeens beter is en alles vergeven is. Lijkt me niet. Excuses is in echte gevallen van ernstig gepest zijn geweest echt niet genoeg.
donderdag 26 april 2012 om 10:33
Yette, ik denk inderdaad dat het zoiets wordt. Dat lijkt op wat ik nu al op papier heb. Maar het is niet wat zij wil, ze heeft duidelijk aangegeven dat ze wil horen dat wij spijt hebben van die acties die zij genoemd heeft. Tja, dat heb ik niet, want volgens mij heb ik dat écht niet gedaan. Maar volgens haar dus écht wel. Die andere groepjes waren volgens haar de meelopers, maar míjn groepje (en ik word als 'hoofd' van dat groepje afgeschilderd terwijl ik dat zéker niet was, dat was een ander vriendinnetje) was het kwaad.
En schelden deed ik zelfs niet. Als mijn moeder dáár achter zou komen Kom uit een streng gelovig gezin, schelden ... owowow, dat kón echt niet, en deden we ook niet. Nog steeds 'durf' ik niets meer te zeggen dan tuttebel/muts (vrouwen) of ei /uilebal (mannen). Opvoeding, he!
En schelden deed ik zelfs niet. Als mijn moeder dáár achter zou komen Kom uit een streng gelovig gezin, schelden ... owowow, dat kón echt niet, en deden we ook niet. Nog steeds 'durf' ik niets meer te zeggen dan tuttebel/muts (vrouwen) of ei /uilebal (mannen). Opvoeding, he!
donderdag 26 april 2012 om 10:33
@ TO, wat een lastige situatie. Ik zou haar in jou geval vertellen dat jij het je oprecht niet kunt herinneren, maar het erg naar voor haar vindt als het zo gebeurd is.
Zelf ben ik erg gepest, maar de meeste pesters bleken zich dat nog wel te herinneren. 1 van hen had hier erg veel spijt van, terwijl de ander deed alsof het wel mee viel (tegengesproken door een leraar). Een derde doet nu alsof hij een model leerling was, terwijl hij meerdere kinderen terroriseerde, mij tot bloedens toe beet en een meisje met een schep zelfs een gat in haar hoofd sloeg. Eigenlijk ben ik geneigd om te geloven dat hij dat echt niet meer weet. Het menselijk brein is bijzonder, zodra je een keuze maakt kun je die extreem goed 'goedpraten', ook kun je je dingen selectief herinneren. In mijn geval noemde mijn pesters een aantal voorvallen die ik ook niet meer weet, omdat ze misschien te pijnlijk waren.
Ik snap wel dat dit voor het meisje heel moeilijk was. Voor mij was de erkenning van het pesten namelijk erg belangrijk. Misschien kan ze je bepaalde voorvallen een keer in detail vertellen? Wellicht herinner je ze je dan, of misschien is er een neutrale klasgenoot die er wel bij was en kan vertellen hoe zij zich het zich herinnert. Het zou je sieren om haar hier een beetje mee te helpen, zodat zij het kan afsluiten.
Zelf zou ik ook graag willen weten wat de waarheid is.
Zelf ben ik erg gepest, maar de meeste pesters bleken zich dat nog wel te herinneren. 1 van hen had hier erg veel spijt van, terwijl de ander deed alsof het wel mee viel (tegengesproken door een leraar). Een derde doet nu alsof hij een model leerling was, terwijl hij meerdere kinderen terroriseerde, mij tot bloedens toe beet en een meisje met een schep zelfs een gat in haar hoofd sloeg. Eigenlijk ben ik geneigd om te geloven dat hij dat echt niet meer weet. Het menselijk brein is bijzonder, zodra je een keuze maakt kun je die extreem goed 'goedpraten', ook kun je je dingen selectief herinneren. In mijn geval noemde mijn pesters een aantal voorvallen die ik ook niet meer weet, omdat ze misschien te pijnlijk waren.
Ik snap wel dat dit voor het meisje heel moeilijk was. Voor mij was de erkenning van het pesten namelijk erg belangrijk. Misschien kan ze je bepaalde voorvallen een keer in detail vertellen? Wellicht herinner je ze je dan, of misschien is er een neutrale klasgenoot die er wel bij was en kan vertellen hoe zij zich het zich herinnert. Het zou je sieren om haar hier een beetje mee te helpen, zodat zij het kan afsluiten.
Zelf zou ik ook graag willen weten wat de waarheid is.
donderdag 26 april 2012 om 10:34
Ik heb samen met vriendinnen op de lagere school een meisje behoorlijk gepest, alleen zagen we dat zo niet.
Nu als ik terug kijk besef ik me dat we haar echt hebben gepest.
Mocht zij ooit om excuses vragen kan ze die krijgen.
Ik denk dat pesten op de "slachtoffers" veel meer indruk maakt dan op degene die pesten , daarom zou het wel zo kunnen zijn dat sommige pesters het pesten zich niet kunnen herinneren.
Ik zou alleen niet mijn excuses aanbieden voor iets wat ik me niet kan herinneren.
Zoiets zeggen als ; vervelend dat jij het zo heb ervaren , een beetje erkenning voor gevoelens lijkt me als "slachtoffer" wel fijn.
Mijn zus werd vreselijk gepest op de lagere school.
Ooit was ik op een feestje (jaaaaaren later) en raakte ik in gesprek met een vrouw die door mijn zus gepest was en daar nog heel erg mee zat.
Mijn zus kon zich daar niets meer van herinneren!
Maar haar eigen pesters herinnert ze zich wel.
Nu als ik terug kijk besef ik me dat we haar echt hebben gepest.
Mocht zij ooit om excuses vragen kan ze die krijgen.
Ik denk dat pesten op de "slachtoffers" veel meer indruk maakt dan op degene die pesten , daarom zou het wel zo kunnen zijn dat sommige pesters het pesten zich niet kunnen herinneren.
Ik zou alleen niet mijn excuses aanbieden voor iets wat ik me niet kan herinneren.
Zoiets zeggen als ; vervelend dat jij het zo heb ervaren , een beetje erkenning voor gevoelens lijkt me als "slachtoffer" wel fijn.
Mijn zus werd vreselijk gepest op de lagere school.
Ooit was ik op een feestje (jaaaaaren later) en raakte ik in gesprek met een vrouw die door mijn zus gepest was en daar nog heel erg mee zat.
Mijn zus kon zich daar niets meer van herinneren!
Maar haar eigen pesters herinnert ze zich wel.
donderdag 26 april 2012 om 10:35
quote:secondhandsuus schreef op 26 april 2012 @ 10:18:
Ik zou dan ook aangeven dat de gepeste zich zaken niet goed herinnert. Of erger zijn geworden in haar, telkens terughalen van de situatie. Of dat ze angsten had die ze nu denkt dat echt gebeurt zijn ofzoiets.
.
Kijk.. (en dat is niet persoonlijk naar jou toe, maar een mooi voorbeeld)
Als je op deze manier reageert, dan geef je aan dat je haar niet serieus neemt, sterker nog, je vertelt haar dat ze niet de waarheid spreekt.
Voor haar is het de waarheid. Het is haar persoonlijke waarheid, zo heeft zij het beleeft.
Zo beleef ik het viva forum (meestal) als leuk, en zijn er mensen genoeg die het viva forum als (meestal) niet leuk ervaren.
Wie spreekt er nu de waarheid? Ik natuurlijk, wat zo ervaar ik het, en ik ga daar niet om liegen. Tegelijkertijd zal degene die het viva forum hetzelfde zeggen, want waarom zou zij daarom liegen? Dat zijn haar gevoelens, dat is de manier waarop zij e.e.a beleeft.
DE WAARHEID bestaat dus ook niet.
En in dit soort situaties al helemaal niet.
Ik zou dan ook aangeven dat de gepeste zich zaken niet goed herinnert. Of erger zijn geworden in haar, telkens terughalen van de situatie. Of dat ze angsten had die ze nu denkt dat echt gebeurt zijn ofzoiets.
.
Kijk.. (en dat is niet persoonlijk naar jou toe, maar een mooi voorbeeld)
Als je op deze manier reageert, dan geef je aan dat je haar niet serieus neemt, sterker nog, je vertelt haar dat ze niet de waarheid spreekt.
Voor haar is het de waarheid. Het is haar persoonlijke waarheid, zo heeft zij het beleeft.
Zo beleef ik het viva forum (meestal) als leuk, en zijn er mensen genoeg die het viva forum als (meestal) niet leuk ervaren.
Wie spreekt er nu de waarheid? Ik natuurlijk, wat zo ervaar ik het, en ik ga daar niet om liegen. Tegelijkertijd zal degene die het viva forum hetzelfde zeggen, want waarom zou zij daarom liegen? Dat zijn haar gevoelens, dat is de manier waarop zij e.e.a beleeft.
DE WAARHEID bestaat dus ook niet.
En in dit soort situaties al helemaal niet.
Vergeet niet, een “Ja, maar..” is eigenlijk een “nee, want...”
donderdag 26 april 2012 om 10:36
quote:Susan schreef op 26 april 2012 @ 10:29:
[...]
Eerlijk gezegd vind ik het wel een beetje zuur om zo over die formulering te vallen. Ze zat ermee in haar maag omdat het jou destijds gekwetst heeft. Excuses van iemand die er zelf heel erg zit met wat er is gebeurd lijken mij waardevoller dan excuses van iemand die alleen excuses aanbiedt omdat jij er zo mee zat, maar die er zelf helemaal niets bij voelt. Deze persoon had blijkbaar oprecht spijt, dat had je ook kunnen waarderen, in plaats van er een negatieve draai aan te geven.
Het waarderen? dat iemand zich er toch ook wat rot onder voelde dat hij/zij iemands anders leven was aan het verzieken?
Goed dat iemand zich daar ook rot onder voelde zodat diegene beter begreep hoe slecht zoiets is, maar dat maakt een excuses niet waardevoller.
[...]
Eerlijk gezegd vind ik het wel een beetje zuur om zo over die formulering te vallen. Ze zat ermee in haar maag omdat het jou destijds gekwetst heeft. Excuses van iemand die er zelf heel erg zit met wat er is gebeurd lijken mij waardevoller dan excuses van iemand die alleen excuses aanbiedt omdat jij er zo mee zat, maar die er zelf helemaal niets bij voelt. Deze persoon had blijkbaar oprecht spijt, dat had je ook kunnen waarderen, in plaats van er een negatieve draai aan te geven.
Het waarderen? dat iemand zich er toch ook wat rot onder voelde dat hij/zij iemands anders leven was aan het verzieken?
Goed dat iemand zich daar ook rot onder voelde zodat diegene beter begreep hoe slecht zoiets is, maar dat maakt een excuses niet waardevoller.
donderdag 26 april 2012 om 10:36
quote:_flower_ schreef op 26 april 2012 @ 10:19:
*************
Buitensluiten in de zin van niet mee willen spelen is niet zo erg en is geen pesten. Maar wel als iemand daardoor niet mee kan doen met school, omdat niemand normaal wilt samenwerken.Oh, hier ben ik het zo mee oneens. Ik vond buitengesloten worden juist heel erg. Dan besta je gewoon niet voor anderen.
*************
Buitensluiten in de zin van niet mee willen spelen is niet zo erg en is geen pesten. Maar wel als iemand daardoor niet mee kan doen met school, omdat niemand normaal wilt samenwerken.Oh, hier ben ik het zo mee oneens. Ik vond buitengesloten worden juist heel erg. Dan besta je gewoon niet voor anderen.
donderdag 26 april 2012 om 10:38
Ik denk dat excuses zinnig zijn als je weet dat de pesters achteraf zelf het gevoel hebben dat ze verkeerd bezig waren. Een soort erkenning dus, het weten dat de mensen die dat deden dat achteraf ook niet zo fijntjes vinden van zichzelf en het nu anders aan zouden pakken, dat zij zelf vinden dat ze fout waren en dat het niet aan jou lag.
Gedwongen excuses van iemand die het zich niet eens herinnert dragen naar mijn mening helemaal niks bij, dan heb je niks van dat alles. Alleen iemand die onder druk sorry zegt. Ik zou me daar misschien zelfs wel nog lulliger door voelen dan ik al deed, puur door het weten dat het op die ander kennelijk zo weinig indruk heeft gemaakt of dat die ander het zo anders heeft beleefd.
Gedwongen excuses van iemand die het zich niet eens herinnert dragen naar mijn mening helemaal niks bij, dan heb je niks van dat alles. Alleen iemand die onder druk sorry zegt. Ik zou me daar misschien zelfs wel nog lulliger door voelen dan ik al deed, puur door het weten dat het op die ander kennelijk zo weinig indruk heeft gemaakt of dat die ander het zo anders heeft beleefd.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
donderdag 26 april 2012 om 10:40
quote:_flower_ schreef op 26 april 2012 @ 10:36:
Het waarderen? dat iemand zich er toch ook wat rot onder voelde dat hij/zij iemands anders leven was aan het verzieken?
Goed dat iemand zich daar ook rot onder voelde zodat diegene beter begreep hoe slecht zoiets is, maar dat maakt een excuses niet waardevoller.Ik zeg niet dat je diegene er dankbaar voor hoeft te zijn, maar juist pissig zijn omdat diegene bij het excuses aanbieden zegt er zelf mee in de maag te hebben gezeten, dat vind ik raar. Ik zou meer waarde hechten aan oprechte excuses van iemand die er zelf ook mee gezeten heeft dan aan excuses van iemand die het alleen maar voor mij zegt.
Het waarderen? dat iemand zich er toch ook wat rot onder voelde dat hij/zij iemands anders leven was aan het verzieken?
Goed dat iemand zich daar ook rot onder voelde zodat diegene beter begreep hoe slecht zoiets is, maar dat maakt een excuses niet waardevoller.Ik zeg niet dat je diegene er dankbaar voor hoeft te zijn, maar juist pissig zijn omdat diegene bij het excuses aanbieden zegt er zelf mee in de maag te hebben gezeten, dat vind ik raar. Ik zou meer waarde hechten aan oprechte excuses van iemand die er zelf ook mee gezeten heeft dan aan excuses van iemand die het alleen maar voor mij zegt.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
donderdag 26 april 2012 om 10:42
quote:hekje schreef op 26 april 2012 @ 10:36:
[...]
Oh, hier ben ik het zo mee oneens. Ik vond buitengesloten worden juist heel erg. Dan besta je gewoon niet voor anderen.
Ik vond het niet zo erg dat de andere kinderen/scholieren niet met mij wilde omgaan bij niet school gerelateerde dingen. Dus dat ze niet wilde spelen ofzo.
Wat ik wel heel erg vond was dat ik op school met andere moest samenwerken. Ik vond school namelijk eigenlijk leuk en wilde veel leren (jammer genoeg kreeg ik die kans niet). Maar niemand wilde samenwerken en als iemand toch verplicht met mij moest samenwerken dan werd ik daarbij buitengesloten zodat ik niet goed mee kon doen. En dan was ik volgens iedereen diegene die niet kon samenwerken, terwijl ik juist mijn best deed en een goed resultaat wilde. (maarja dat kon dus niet daardoor)
[...]
Oh, hier ben ik het zo mee oneens. Ik vond buitengesloten worden juist heel erg. Dan besta je gewoon niet voor anderen.
Ik vond het niet zo erg dat de andere kinderen/scholieren niet met mij wilde omgaan bij niet school gerelateerde dingen. Dus dat ze niet wilde spelen ofzo.
Wat ik wel heel erg vond was dat ik op school met andere moest samenwerken. Ik vond school namelijk eigenlijk leuk en wilde veel leren (jammer genoeg kreeg ik die kans niet). Maar niemand wilde samenwerken en als iemand toch verplicht met mij moest samenwerken dan werd ik daarbij buitengesloten zodat ik niet goed mee kon doen. En dan was ik volgens iedereen diegene die niet kon samenwerken, terwijl ik juist mijn best deed en een goed resultaat wilde. (maarja dat kon dus niet daardoor)
donderdag 26 april 2012 om 10:42
Ik kan me levendig voorstellen dat het buitensluiten voor haar als pesten voelde. Daarom heb ik daar mijn excuses al voor aangeboden (die niet geaccepteerd zijn). En ik wéét ook dat wij dat deden. Als ze vroeg of ze mee mocht spelen, nee zeggen omdat het écht alleen maar met z'n vieren kon, altijd al met een ander afgesproken hebben na school dus nooit met haar 'kunnen' spelen, maar ook: de tafels in de klas stonden altijd in groepjes van 4, en we zaten altijd bij elkaar (de groepjes). Haar tafel was 'los' omdat er altijd al 5 groepjes van 4 waren. Haar tafel werd dus regelmatig bij een andere groep geschoven. Maar, even voor de duidelijkheid, dat werd alleen in de vierde klas gedaan DOOR DE JUF (ze is ergens halverwege het jaar gekomen, en zo kon ze iedereen leren kennen).Zij herinnert zich dat als dat haar tafel altijd door de groepjes werd weggeschoven. De juf van die klas was bij de reunie en heeft haar dus verteld dat ZIJ degene was die haar tafeltje steeds bij een ander groepje zette, zodat ze iedereen zou leren kennen, en dat dat ook met haar besproken was. Zij herinnert zich dat dus als een pest-actie, terwijl het iets heel anders was. Daarom twijfel ik zo of zij zich de rest ook 'verdraaid' herinnert (al kan ik me geen alternatief 'goed' verhaal voorstellen bij haar afknippen, jas in toilet stoppen).
donderdag 26 april 2012 om 10:44
quote:Susan schreef op 26 april 2012 @ 10:40:
[...]
Ik zeg niet dat je diegene er dankbaar voor hoeft te zijn, maar juist pissig zijn omdat diegene bij het excuses aanbieden zegt er zelf mee in de maag te hebben gezeten, dat vind ik raar. Ik zou meer waarde hechten aan oprechte excuses van iemand die er zelf ook mee gezeten heeft dan aan excuses van iemand die het alleen maar voor mij zegt.
Pissig ben je dan omdat diegene nadat hij/zij zijn excuses heeft aangeboden en jij die hebt geaccepteerd van zijn vervelende gevoel af is. Want dat is dus die reden waarom hij/zij die excuses aanbied.
Maar jij zit er je hele leven nog mee.
[...]
Ik zeg niet dat je diegene er dankbaar voor hoeft te zijn, maar juist pissig zijn omdat diegene bij het excuses aanbieden zegt er zelf mee in de maag te hebben gezeten, dat vind ik raar. Ik zou meer waarde hechten aan oprechte excuses van iemand die er zelf ook mee gezeten heeft dan aan excuses van iemand die het alleen maar voor mij zegt.
Pissig ben je dan omdat diegene nadat hij/zij zijn excuses heeft aangeboden en jij die hebt geaccepteerd van zijn vervelende gevoel af is. Want dat is dus die reden waarom hij/zij die excuses aanbied.
Maar jij zit er je hele leven nog mee.
donderdag 26 april 2012 om 10:44
quote:hekje schreef op 26 april 2012 @ 10:36:
[...]
Oh, hier ben ik het zo mee oneens. Ik vond buitengesloten worden juist heel erg. Dan besta je gewoon niet voor anderen.Buitengesloten worden om een reden die jou niet bekend is en omdat je ouders een beetje anders zijn. Ik had liever gehad dat ze me gepest hadden omdat ik een bril had ofzo (heb ik niet maar bij wijze van)
[...]
Oh, hier ben ik het zo mee oneens. Ik vond buitengesloten worden juist heel erg. Dan besta je gewoon niet voor anderen.Buitengesloten worden om een reden die jou niet bekend is en omdat je ouders een beetje anders zijn. Ik had liever gehad dat ze me gepest hadden omdat ik een bril had ofzo (heb ik niet maar bij wijze van)
donderdag 26 april 2012 om 10:47
Als je al buitengesloten en gepest word door een groep, kan ik me voorstellen dat het steeds bij andere groepjes geschoven worden (en dús niet bij een groepje mogen blijven) óók als pesten word ervaren. Denk je eens in hoe dat voor dat meisje gevoeld moet hebben: steeds bij een andere groep gezet worden, die je overduidelijk laten merken dat je teveel bent en dan húp weer door naar de volgende groep... Ik zou dat ook als buitensluiten beschouwen. Dat er nou helemaal niemand in de klas was die zei: kom hier maar bij....
Your life could depend on this. Don't blink. Don't even blink. Blink and you're dead. They are fast. Faster than you can believe. Don't turn your back, don't look away, and don't blink! Good luck. - The Doctor
donderdag 26 april 2012 om 10:48
Ja, zo kun je ook denken.
Ik ben ook gepest op school en het zou mij wel goed doen om te horen dat de mensen die dat deden daar achteraf geen goed gevoel bij hebben gehad. Beter dan dat het ze doodgewoon niets deed, of dat ze vinden dat het mijn eigen schuld was omdat ik zo'n stom kind was o.i.d.
Dat zij na het maken van die excuses dan ook een beter gevoel hebben, dat is dan mooi meegenomen voor ze. Mensen die er nooit mee in hun maag hebben gezeten hadden dat goede gevoel al die tijd al en na de excuses misschien nog wel een beetje meer. Als hun eventuele goede gevoel al voor jou een reden is om verder in de put te raken dan denk ik niet dat je echt op de goede weg zit.
Ik ben ook gepest op school en het zou mij wel goed doen om te horen dat de mensen die dat deden daar achteraf geen goed gevoel bij hebben gehad. Beter dan dat het ze doodgewoon niets deed, of dat ze vinden dat het mijn eigen schuld was omdat ik zo'n stom kind was o.i.d.
Dat zij na het maken van die excuses dan ook een beter gevoel hebben, dat is dan mooi meegenomen voor ze. Mensen die er nooit mee in hun maag hebben gezeten hadden dat goede gevoel al die tijd al en na de excuses misschien nog wel een beetje meer. Als hun eventuele goede gevoel al voor jou een reden is om verder in de put te raken dan denk ik niet dat je echt op de goede weg zit.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
donderdag 26 april 2012 om 10:48
@tanneketoverheks:
Maakt het echt iets uit wie wat gedaan heeft, en wie daar de schuld van was? En of zij zich het verdraaid herinnert of niet?
Kijk, als dat tafeltje bij een groepje geschoven werd, dan was er ook een moment dat dat tafeltje daar weer weggeschoven werd.
Dat herinnert ze zich dus goed.
En het gaat ook niet over wat er precies gebeurt is. Daar kom je toch niet meer achter.
Ik denk dat ze domweg een stuk erkenning wil op haar gevoel, dat ze zich ongewenst en ongeliefd voelde, en dat dat gevoel ook terecht was.
Ik denk ook dat als je het "gesprek" bij dat gevoel houdt, en de manier waarop zij bevestiging kreeg op dat gevoel (toen) erbuiten houdt, je verder kunt komen.
Het hoe en waarom krijg je toch niet meer helder. Zij heeft andere dingen ervaren, en het heeft echt geen nut om daar energie in te stoppen.
Maakt het echt iets uit wie wat gedaan heeft, en wie daar de schuld van was? En of zij zich het verdraaid herinnert of niet?
Kijk, als dat tafeltje bij een groepje geschoven werd, dan was er ook een moment dat dat tafeltje daar weer weggeschoven werd.
Dat herinnert ze zich dus goed.
En het gaat ook niet over wat er precies gebeurt is. Daar kom je toch niet meer achter.
Ik denk dat ze domweg een stuk erkenning wil op haar gevoel, dat ze zich ongewenst en ongeliefd voelde, en dat dat gevoel ook terecht was.
Ik denk ook dat als je het "gesprek" bij dat gevoel houdt, en de manier waarop zij bevestiging kreeg op dat gevoel (toen) erbuiten houdt, je verder kunt komen.
Het hoe en waarom krijg je toch niet meer helder. Zij heeft andere dingen ervaren, en het heeft echt geen nut om daar energie in te stoppen.
Vergeet niet, een “Ja, maar..” is eigenlijk een “nee, want...”
donderdag 26 april 2012 om 10:49
quote:Tanneketoverhex schreef op 26 april 2012 @ 10:33:
Yette, ik denk inderdaad dat het zoiets wordt. Dat lijkt op wat ik nu al op papier heb. Maar het is niet wat zij wil, ze heeft duidelijk aangegeven dat ze wil horen dat wij spijt hebben van die acties die zij genoemd heeft. Tja, dat heb ik niet, want volgens mij heb ik dat écht niet gedaan. Maar volgens haar dus écht wel. Die andere groepjes waren volgens haar de meelopers, maar míjn groepje (en ik word als 'hoofd' van dat groepje afgeschilderd terwijl ik dat zéker niet was, dat was een ander vriendinnetje) was het kwaad.
En schelden deed ik zelfs niet. Als mijn moeder dáár achter zou komen Kom uit een streng gelovig gezin, schelden ... owowow, dat kón echt niet, en deden we ook niet. Nog steeds 'durf' ik niets meer te zeggen dan tuttebel/muts (vrouwen) of ei /uilebal (mannen). Opvoeding, he!Ik zou die hele discussie niet aangaan en ook geen dingen bekennen die je zelf niet zo hebt ervaren. Hou het bij haar en hoe zij zich voelde. Je zou ook nog over het heden kunnen zeggen dat het je raakt dat zij zulke nare herinneringen aan jou heeft. Hoef je niks te zeggen over je eigen herinneringen aan die tijd, want dan klinkt het als 'sorry, maar zo zie ik het niet'. Bovendien voorkom je zo dat je een discussie krijgt over hoe het nou precies is gegaan. Zo'n discussie lost voor haar niks op, want ze moet haar eigen ervaring verwerken, of die nou klopt met de werkelijkheid of niet.
Yette, ik denk inderdaad dat het zoiets wordt. Dat lijkt op wat ik nu al op papier heb. Maar het is niet wat zij wil, ze heeft duidelijk aangegeven dat ze wil horen dat wij spijt hebben van die acties die zij genoemd heeft. Tja, dat heb ik niet, want volgens mij heb ik dat écht niet gedaan. Maar volgens haar dus écht wel. Die andere groepjes waren volgens haar de meelopers, maar míjn groepje (en ik word als 'hoofd' van dat groepje afgeschilderd terwijl ik dat zéker niet was, dat was een ander vriendinnetje) was het kwaad.
En schelden deed ik zelfs niet. Als mijn moeder dáár achter zou komen Kom uit een streng gelovig gezin, schelden ... owowow, dat kón echt niet, en deden we ook niet. Nog steeds 'durf' ik niets meer te zeggen dan tuttebel/muts (vrouwen) of ei /uilebal (mannen). Opvoeding, he!Ik zou die hele discussie niet aangaan en ook geen dingen bekennen die je zelf niet zo hebt ervaren. Hou het bij haar en hoe zij zich voelde. Je zou ook nog over het heden kunnen zeggen dat het je raakt dat zij zulke nare herinneringen aan jou heeft. Hoef je niks te zeggen over je eigen herinneringen aan die tijd, want dan klinkt het als 'sorry, maar zo zie ik het niet'. Bovendien voorkom je zo dat je een discussie krijgt over hoe het nou precies is gegaan. Zo'n discussie lost voor haar niks op, want ze moet haar eigen ervaring verwerken, of die nou klopt met de werkelijkheid of niet.