Nog een topic over pesten, maar dan anders...

Ben hier wat aan het lezen, topic over pesten. En het blijft me verbazen hoe veel mensen vroeger gepest zijn. En dat er niemand gepest lijkt te hebben, hooguit 'niet meegedaan'. En dat als veel later, de pesters geconfronteerd worden door de gepesten, de pester 'zogenaamd' niks meer weet (volgens de gepeste).



Nou, bij deze:



Ik blijk vroeger gepest te hebben. Behoorlijk erg ook volgens het verhaal. En ik zeg met opzet 'volgens het verhaal', want ik weet er echt niets meer van. Kan me ook niet voorstellen dat het gebeurd is, maar tóch blijk ik iemand flinke psychische schade aangedaan te hebben. Niet alleen, met een groepje, maar wél actief gepest. En ik ben me werkelijk van geen kwaad bewust. Kon me nooit voorstellen dat pesters dat niet wisten, wat ze een ander hadden aangedaan, maar ik blijk dat dus zelf ook gedaan te hebben.



Vorige maand, op een reunie van de lagere school, heb ik het te horen gekregen van een vrouw die ik me eerlijk gezegd nauwelijks herinner uit die klas. Ze was er in de vierde klas bijgekomen (verhuisd naar ons dorp), en ik schijn haar samen met mijn vriendinnetjes het leven ontzettend zuur gemaakt te hebben. Ik ben naar een andere middelbare school gegaan dan zij, maar mijn vriendinnen zijn naar dezelfde school als zij gegaan en zijn daar doorgegaan met pesten. Volgens haar verhaal. Want mijn vriendinnen van toen kunnen zich haar dus ook nauwelijks herinneren. En zijn zich er óók al niet van bewust haar gepest te hebben. Wél dat ze probeerde aansluiting bij ons te krijgen waar wij niet op in gegaan zijn, maar een paar keer weigeren om te spelen kan toch geen pesten genoemd worden? Zij vertelde dat wij vaak haar spullen kapot maakten, haar jas een keer in de wc hebben gestopt, haar laarzen met water vol hebben laten lopen, haar haren hebben afgeknipt... allemaal vreselijke dingen, het kán toch niet dat wij dat allemaal niet meer weten?



Maargoed, ze is al jaren in therapie door ons pesten, en heeft ons dus vorige maand geconfronteerd, en wil graag onze excuses. Ik heb heel eerlijk gezegd dat ik er moeite mee heb om mijn excuses te maken voor iets waarvan ik werkelijk niet weet dat ik het gedaan heb, eigenlijk ook niet geloof dat ik (wij) dat gedaan hebben.



Aan de andere kant lees ik in de 'pesttopics' dat het heel vaak gebeurd dat als de gepeste de pester confronteerd, de pesters zich van geen kwaad bewust zijn.



Kan het écht zo zijn dat ik jarenlang gepest heb zonder me daar bewust van te zijn? De dingen die zij verteld, dat zijn geen kleine dingen, dat zijn echt welbewuste acties om een kind te pesten, en ik herinner me dat oprecht niet. Dat we haar hebben buitengesloten, dát wel. Daar wil ik ook bést mijn excuses voor maken. Maar al die andere dingen...



Wat vinden jullie? Wat moet ik hier mee?

Java, dank je wel voor die post.



Ik heb een duidelijke brief geschreven, met in mijn achterhoofd het idee dat er mogelijk tóch dingen zijn gebeurd die niet door de beugel kunnen (naast het buitensluiten, wat ik wél genoemd heb). Dat ik dat niet meer weet neemt niet weg dat het haar leven nú nog verpest. Vanuit die gedachte heb ik mijn excuses geschreven. Dat zij lijdt onder zaken die ik in haar beleving haar heb aangedaan. En of dat nou wel of niet de werkelijkheid is, het is voor haar zó belangrijk dat er excuses voor komen dat ik dat dus gedaan heb.

Ondanks dat ik het niet meer weet ga ik maar even uit van het idee: Waar rook is, is vuur. Mogelijk ben ík niet perse degene die het haar heeft aangedaan, maar ik heb haar het leven zéker niet makkelijk gemaakt door mee te doen aan het haar buitensluiten. En misschien heb ik wel veel meer uitgevreten, ík weet het niet meer, maar wat in Java's post ook gezegd wordt, al was het maar één dingetje per dag, dan was het er tóch één te veel, en voor haar zéker.



Dus. Ben voor mijn gevoel niet van mijn principes afgestapt, en tóch oprechte excuses gemaakt. Ik hoop écht dat zij daar veel aan heeft, dat zij nu dingen kan afsluiten, beginnen, verwerken, wat ze dan ook verwacht van deze excuses.



En ik ook, loop er al een maand mee rond (al valt dat in het niet bij de jaren die zij er al mee rondloopt), omdat ik gewoon echt niet meer weet of mijn herinneringen nou zo belachelijk anders zijn dan de hare, of zij dingen erger gemaakt heeft dan ze waren, verzonnen heeft, of ik dingen gemakzuchtig vergeten ben, ik weet het niet. Maar het voelde zéker niet goed om van deze dingen beschuldigd te worden.



Bleh, ik dacht altijd dat ik een leuk, aardig kind was.

Kaatje, komt ook door jou. Juist doordat ik hier wat verschillende invalshoeken heb gekregen is het gelukt het 'mooi' op papier te krijgen. En ik vind het oprecht erg voor haar dat zij zo'n rottijd bij ons op school heeft gehad en ik me daar helemaal niet bewust van geweest ben.

Heb daarom ook niet genoemd dat ik me niks herinner, ook niet dat ik me haar verder nauwelijks herinner, dat maakt het alleen maar pijnlijker denk ik.

Pfff.. bloed zweet en tranen hoor, zoiets. Maar ook gewoon het idee dat iemand jarenlang met het idee van jou als oorzaak van haar verpeste leven heeft rondgelopen