Psyche
alle pijlers
Van sterke vrouw naar....?
vrijdag 30 maart 2012 om 12:35
Lang getwijfeld of ik nu wel of niet een topic wil openen. Ik herken soms stukjes van andere TO's maar het lijkt nooit helemaal de lading te dekken, vandaar dan toch maar een eigen topic.
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
woensdag 25 april 2012 om 20:47
Wat voor coach ik had en heb? Degene die ik had is gewoon coach, dus geen psych of therapeut, 'gewoon' iemand die een coachingsopleiding heeft gedaan, aangevuld met cursussen die aansluiten bij haar werkwijze. Degene die ik nu heb is lichaamsgericht therapeut. Ik heb gewoon gezocht op google naar coaching in mijn woonplaats en gekeken wat mij aansprak.
Wat wil je van je huisarts horen? Als jij iemand nodig hebt die jou intensiever begeleid dan is dat aan jou toch?
Goed dat je het hebt aangegeven bij je huidige coach!
Hoe je 'het' eruit laat komen? In mijn ogen is dat door op het moment dat je woede/verdriet ed voelt het laten komen, het uiten, dus zoals ik zei; schreeuwen, huilen, met kussens op bed slaan. Net zo lang tot het vanzelf stopt, en dus niet bedenken dat 'je nu maar moet stoppen'. (Wat bedoel jij met het moment dat het 'over' is? hoe voelt dat voor jou?) Door laagje voor laagje op die manier eruit te laten wat er op dat moment naar boven komt wordt de lading minder, wordt het minder heftig. En tuurlijk kan/ga je daarna weer over tot de orde van de dag, en het volgende moment dat er weer iets naar boven komt laat je het gewoon weer komen. Stapje voor stapje, en bij die stapjes is t goed om begeleiding te krijgen, zoveel als jij nodig hebt!
Wat wil je van je huisarts horen? Als jij iemand nodig hebt die jou intensiever begeleid dan is dat aan jou toch?
Goed dat je het hebt aangegeven bij je huidige coach!
Hoe je 'het' eruit laat komen? In mijn ogen is dat door op het moment dat je woede/verdriet ed voelt het laten komen, het uiten, dus zoals ik zei; schreeuwen, huilen, met kussens op bed slaan. Net zo lang tot het vanzelf stopt, en dus niet bedenken dat 'je nu maar moet stoppen'. (Wat bedoel jij met het moment dat het 'over' is? hoe voelt dat voor jou?) Door laagje voor laagje op die manier eruit te laten wat er op dat moment naar boven komt wordt de lading minder, wordt het minder heftig. En tuurlijk kan/ga je daarna weer over tot de orde van de dag, en het volgende moment dat er weer iets naar boven komt laat je het gewoon weer komen. Stapje voor stapje, en bij die stapjes is t goed om begeleiding te krijgen, zoveel als jij nodig hebt!
donderdag 26 april 2012 om 10:10
Lieve allemaal,
Een dikke voor Sadeceben en de anderen ook. ik reageer eerst even op jouw vragen. Kan me voorstellen waar je mee zit. Je mag hier altijd weer langskomen wanneer het goed voelt.
Het klinkt voor mij alsof je echt meer hulp verdient van iemand die ook echt naar je luistert. Ik vind het antwoord dat je kreeg, dat je hier nu doorheen bent echt belachelijk. Jij kan dat alleen maar aanvoelen of je er klaar mee bent.
quote:sadeceben schreef op 25 april 2012 @ 19:07:
Mijn vraag aan jullie is eigenlijk, welke hulp hebben jullie precies, met welke frequentie zien jullie je begeleider en wat doen jullie met dit soort dingen?
Zal je vraag proberen te beantwoorden. Ik vind dat ik nu best veel steun krijg.
Ik kreeg van de huisarts een verwijzing naar een psycholoog in het algemeen en mocht dan zelf een psycholoog zoeken. De beschrijving op de website van mijn huidige therapeute sprak me aan en bij de kennismaking had ik direct vertrouwen in haar (geluk). Moest wel eerst 3 maanden op de wachtlijst, maar dat had ik er toen voor over.
Ik zie haar 1 per 3 weken gemiddeld. Dit is voor mij nu de meest waardevolle steun, en het mag van mij vaker, maar het is goed. Zo`n proces als je nu beschrijft, met de brief en boosheid, doe ik met name tijdens de sessies. Het is zoveel makkelijker om boos te worden als er iemand bij is die je steunt, een hand op je rug legt, je zegt dat het mag, je naderhand vraagt hoe je je nu voelt etc.
Ik kan thuis ook dingen doormaken, maar dan voelt het ergens of ik ondertussen ook wel op mezelf moet passen. En ik stap er daarna ook weer snel overheen waardoor het niet altijd voelt of ik er ook wat aan heb.
Terwijl als ik bij therapie iets heb doorgemaakt voel ik me meestal een stuk steviger.
Het is een soort gestalt-therapie.
(stuk weggeKNIPt tegen herkenn)
Een dikke voor Sadeceben en de anderen ook. ik reageer eerst even op jouw vragen. Kan me voorstellen waar je mee zit. Je mag hier altijd weer langskomen wanneer het goed voelt.
Het klinkt voor mij alsof je echt meer hulp verdient van iemand die ook echt naar je luistert. Ik vind het antwoord dat je kreeg, dat je hier nu doorheen bent echt belachelijk. Jij kan dat alleen maar aanvoelen of je er klaar mee bent.
quote:sadeceben schreef op 25 april 2012 @ 19:07:
Mijn vraag aan jullie is eigenlijk, welke hulp hebben jullie precies, met welke frequentie zien jullie je begeleider en wat doen jullie met dit soort dingen?
Zal je vraag proberen te beantwoorden. Ik vind dat ik nu best veel steun krijg.
Ik kreeg van de huisarts een verwijzing naar een psycholoog in het algemeen en mocht dan zelf een psycholoog zoeken. De beschrijving op de website van mijn huidige therapeute sprak me aan en bij de kennismaking had ik direct vertrouwen in haar (geluk). Moest wel eerst 3 maanden op de wachtlijst, maar dat had ik er toen voor over.
Ik zie haar 1 per 3 weken gemiddeld. Dit is voor mij nu de meest waardevolle steun, en het mag van mij vaker, maar het is goed. Zo`n proces als je nu beschrijft, met de brief en boosheid, doe ik met name tijdens de sessies. Het is zoveel makkelijker om boos te worden als er iemand bij is die je steunt, een hand op je rug legt, je zegt dat het mag, je naderhand vraagt hoe je je nu voelt etc.
Ik kan thuis ook dingen doormaken, maar dan voelt het ergens of ik ondertussen ook wel op mezelf moet passen. En ik stap er daarna ook weer snel overheen waardoor het niet altijd voelt of ik er ook wat aan heb.
Terwijl als ik bij therapie iets heb doorgemaakt voel ik me meestal een stuk steviger.
Het is een soort gestalt-therapie.
(stuk weggeKNIPt tegen herkenn)
donderdag 26 april 2012 om 10:19
quote:boedhabuikje123 schreef op 25 april 2012 @ 20:35:
Jellyfish, relatieperikelen horen er toch ook bij? Ik denk dat het voor een ieder zo is dat we ons momenteel allemaal nogal shaked en mixed up voelen. Dan lijken mij vragen over relaties, kinderen enz enz daar toch ook bij horen?
Je bent toch niet een stukje relatie, een stukje therapie, een stukje burn out? Jij bent Jellyfish, met alle facetten en vragen die daar nu bij horen.
ja , geloof dat ik het overzichtelijk probeer te houden, maar het hoort er inderdaad bij...
Lieve Anahata? Hoe is het jou? ook als je alleen even meeleest
Knuffel voor jullie allemaal
Jellyfish, relatieperikelen horen er toch ook bij? Ik denk dat het voor een ieder zo is dat we ons momenteel allemaal nogal shaked en mixed up voelen. Dan lijken mij vragen over relaties, kinderen enz enz daar toch ook bij horen?
Je bent toch niet een stukje relatie, een stukje therapie, een stukje burn out? Jij bent Jellyfish, met alle facetten en vragen die daar nu bij horen.
ja , geloof dat ik het overzichtelijk probeer te houden, maar het hoort er inderdaad bij...
Lieve Anahata? Hoe is het jou? ook als je alleen even meeleest
Knuffel voor jullie allemaal
donderdag 26 april 2012 om 16:45
quote:Jellyfish schreef op 26 april 2012 @ 10:10:
Ik vind het antwoord dat je kreeg, dat je hier nu doorheen bent echt belachelijk. Jij kan dat alleen maar aanvoelen of je er klaar mee bent.
Ik heb hem inmiddels telefonisch gesproken en hij gaf aan dat hij het verkeerd verwoord had wat hij bedoelde.
[...]
......
Zo`n proces als je nu beschrijft, met de brief en boosheid, doe ik met name tijdens de sessies. Het is zoveel makkelijker om boos te worden als er iemand bij is die je steunt, een hand op je rug legt, je zegt dat het mag, je naderhand vraagt hoe je je nu voelt etc.
Ik kan thuis ook dingen doormaken, maar dan voelt het ergens of ik ondertussen ook wel op mezelf moet passen. En ik stap er daarna ook weer snel overheen waardoor het niet altijd voelt of ik er ook wat aan heb.
Terwijl als ik bij therapie iets heb doorgemaakt voel ik me meestal een stuk steviger.
Het is een soort gestalt-therapie.
Kijk dat is nou precies wat ik bedoel, hoe ik me voel als ik zo'n brief naar mijn moeder schrijf bijvoorbeeld!
Ik heb vandaag in ons telefonisch gesprek, net als gisteren in mijn mail, aangegeven dat ik van mening ben dat ik meer en intensievere hulp nodig heb. Gelukkig is hij het helemaal met me eens. Hij doet vaker 'zaken' met een psychotherapeut als het voor hem te complex is om alleen te behandelen. Deze mevrouw heeft een praktijk niet ver van mijn woonplaats af en hij zou mij bij haar introduceren, dat scheelt waarschijnlijk een wachttijd. Als het niet zou klikken met haar ga ik zelf op zoek naar een therapeut. Inmiddels heb ik ook een afspraak gemaakt met een haptotherapeute en daar ga ik volgende week woensdag heen.
Nou, met een psychotherapeut, een haptotherapeut én mijn eigen coach tezamen moet het toch goed gaan komen met mij?!
Meiden, sterkte allemaal, hartstikke bedankt voor de lieve woorden en knuffels en als ik me beter voel dan kom ik me weer melden hier. Oké?
Ik vind het antwoord dat je kreeg, dat je hier nu doorheen bent echt belachelijk. Jij kan dat alleen maar aanvoelen of je er klaar mee bent.
Ik heb hem inmiddels telefonisch gesproken en hij gaf aan dat hij het verkeerd verwoord had wat hij bedoelde.
[...]
......
Zo`n proces als je nu beschrijft, met de brief en boosheid, doe ik met name tijdens de sessies. Het is zoveel makkelijker om boos te worden als er iemand bij is die je steunt, een hand op je rug legt, je zegt dat het mag, je naderhand vraagt hoe je je nu voelt etc.
Ik kan thuis ook dingen doormaken, maar dan voelt het ergens of ik ondertussen ook wel op mezelf moet passen. En ik stap er daarna ook weer snel overheen waardoor het niet altijd voelt of ik er ook wat aan heb.
Terwijl als ik bij therapie iets heb doorgemaakt voel ik me meestal een stuk steviger.
Het is een soort gestalt-therapie.
Kijk dat is nou precies wat ik bedoel, hoe ik me voel als ik zo'n brief naar mijn moeder schrijf bijvoorbeeld!
Ik heb vandaag in ons telefonisch gesprek, net als gisteren in mijn mail, aangegeven dat ik van mening ben dat ik meer en intensievere hulp nodig heb. Gelukkig is hij het helemaal met me eens. Hij doet vaker 'zaken' met een psychotherapeut als het voor hem te complex is om alleen te behandelen. Deze mevrouw heeft een praktijk niet ver van mijn woonplaats af en hij zou mij bij haar introduceren, dat scheelt waarschijnlijk een wachttijd. Als het niet zou klikken met haar ga ik zelf op zoek naar een therapeut. Inmiddels heb ik ook een afspraak gemaakt met een haptotherapeute en daar ga ik volgende week woensdag heen.
Nou, met een psychotherapeut, een haptotherapeut én mijn eigen coach tezamen moet het toch goed gaan komen met mij?!
Meiden, sterkte allemaal, hartstikke bedankt voor de lieve woorden en knuffels en als ik me beter voel dan kom ik me weer melden hier. Oké?
donderdag 26 april 2012 om 17:20
quote:sadeceben schreef op 26 april 2012 @ 16:45:
[...]
Ik heb vandaag in ons telefonisch gesprek, net als gisteren in mijn mail, aangegeven dat ik van mening ben dat ik meer en intensievere hulp nodig heb. Gelukkig is hij het helemaal met me eens. Hij doet vaker 'zaken' met een psychotherapeut als het voor hem te complex is om alleen te behandelen. Deze mevrouw heeft een praktijk niet ver van mijn woonplaats af en hij zou mij bij haar introduceren, dat scheelt waarschijnlijk een wachttijd. Als het niet zou klikken met haar ga ik zelf op zoek naar een therapeut. Inmiddels heb ik ook een afspraak gemaakt met een haptotherapeute en daar ga ik volgende week woensdag heen.
Nou, met een psychotherapeut, een haptotherapeut én mijn eigen coach tezamen moet het toch goed gaan komen met mij?!
Meiden, sterkte allemaal, hartstikke bedankt voor de lieve woorden en knuffels en als ik me beter voel dan kom ik me weer melden hier. Oké?
Klinkt goed Sadeceden!! Overhaast het niet hoor, verwacht geen turbotherapie bij gedragsparonen die je al zo lang hebt.
Neem de tijd om te voelen wat het met je doet. Verwacht ook geen recht stijgende lijn, het gaat ws op en neer. Dat blijkt nu voor mij ook een grote valkuil. Gaat het weer even een periode
goed met me dan komt me er weer een dip van jewelste. Ook dat hoort er bij, hoe vervelend ook.
Sterkte ermee, en voel je welkom op het topic hoor. Ook je twijfels en je baalmomenten mogen er zijn.
Met mij gaat het eigenlijk al een paar dagen erg goed. Veel meer energie, geen hoofdpijn en geen last van piekergedachten. Heerlijk. Ik hd ook wel weer even een bevestiging nodig dat het ook beter kan gaan, want ik voelde me nu al een week of twee zowel fysiek als psychisch nogal krachteloos. En ik moest mezelf er echt van overtuigen dat di slechte dagen echt overgaan....pfff, was lastig dit keer.
Nu proberen om mijn verwachtingen niet te hoog te houden. Lekker genieten dat het nu lekker gaat, maar niet teleurgesteld raken als er toch weer dat dipje mocht komen.
Ik merk aan mezelf dat de focus bij mij een beeje af is van hoe mijn verleden mijn huidige staat van zijn beïnvloedt. Blijk ik toch weer die praktische muts te zijn die doelen nodig heeft om te kunnen focussen.
Ik merk dat ik weer wat meer aan het bedenken ben hoe ik straks mijn werkzame leven weer kan oppakken. Dat daar dingen in moeten gaan veranderen, lijkt me evident. Mijn man is momenteel ook erg druk bezig met zijn werk en hoe hij dat vorm kan geven. Hij zit in een behoorlijke noodgedwongen carriereswitch, waardoor ons plaatje hoe we het in het begin hadden opgebouwd voor wat betreft de verdeling zorg/arbeid, er ook ineens nogal anders is komen uit te zien.
Als alles zou lukken zoals hij het wil, zou het voor mij meer ruimte scheppen om minder te gaan werken. Want als ik me nu bedenk dat er een periode komt dat ik weer bijna FT aan de slag moet? Paniek!!
Ik merk ook aan mezelf dat ik dat (nu) ook nog niet wil; de afgelopen jaren hebben een te grote impact gehad op mijn schldgevoel naar mijn kinderen. Ik heb daar te lang stoer over gedaan, dat wil ik niet meer.
Wanneer ze echt groter zijn, komt mijn tijd wel weer. Mijn ambities moeten voorlopig even in de kast.
Tenzij mijn man alsnog zijn baan kwijtraakt...tsja, dan verandert de insteek naturlijk weer.
Bovenstaand nu eindelijk te durven toegeven voelt vooralsnog ls een flinke opluchting. Even genieten van dat gevoel dus.
[...]
Ik heb vandaag in ons telefonisch gesprek, net als gisteren in mijn mail, aangegeven dat ik van mening ben dat ik meer en intensievere hulp nodig heb. Gelukkig is hij het helemaal met me eens. Hij doet vaker 'zaken' met een psychotherapeut als het voor hem te complex is om alleen te behandelen. Deze mevrouw heeft een praktijk niet ver van mijn woonplaats af en hij zou mij bij haar introduceren, dat scheelt waarschijnlijk een wachttijd. Als het niet zou klikken met haar ga ik zelf op zoek naar een therapeut. Inmiddels heb ik ook een afspraak gemaakt met een haptotherapeute en daar ga ik volgende week woensdag heen.
Nou, met een psychotherapeut, een haptotherapeut én mijn eigen coach tezamen moet het toch goed gaan komen met mij?!
Meiden, sterkte allemaal, hartstikke bedankt voor de lieve woorden en knuffels en als ik me beter voel dan kom ik me weer melden hier. Oké?
Klinkt goed Sadeceden!! Overhaast het niet hoor, verwacht geen turbotherapie bij gedragsparonen die je al zo lang hebt.
Neem de tijd om te voelen wat het met je doet. Verwacht ook geen recht stijgende lijn, het gaat ws op en neer. Dat blijkt nu voor mij ook een grote valkuil. Gaat het weer even een periode
goed met me dan komt me er weer een dip van jewelste. Ook dat hoort er bij, hoe vervelend ook.
Sterkte ermee, en voel je welkom op het topic hoor. Ook je twijfels en je baalmomenten mogen er zijn.
Met mij gaat het eigenlijk al een paar dagen erg goed. Veel meer energie, geen hoofdpijn en geen last van piekergedachten. Heerlijk. Ik hd ook wel weer even een bevestiging nodig dat het ook beter kan gaan, want ik voelde me nu al een week of twee zowel fysiek als psychisch nogal krachteloos. En ik moest mezelf er echt van overtuigen dat di slechte dagen echt overgaan....pfff, was lastig dit keer.
Nu proberen om mijn verwachtingen niet te hoog te houden. Lekker genieten dat het nu lekker gaat, maar niet teleurgesteld raken als er toch weer dat dipje mocht komen.
Ik merk aan mezelf dat de focus bij mij een beeje af is van hoe mijn verleden mijn huidige staat van zijn beïnvloedt. Blijk ik toch weer die praktische muts te zijn die doelen nodig heeft om te kunnen focussen.
Ik merk dat ik weer wat meer aan het bedenken ben hoe ik straks mijn werkzame leven weer kan oppakken. Dat daar dingen in moeten gaan veranderen, lijkt me evident. Mijn man is momenteel ook erg druk bezig met zijn werk en hoe hij dat vorm kan geven. Hij zit in een behoorlijke noodgedwongen carriereswitch, waardoor ons plaatje hoe we het in het begin hadden opgebouwd voor wat betreft de verdeling zorg/arbeid, er ook ineens nogal anders is komen uit te zien.
Als alles zou lukken zoals hij het wil, zou het voor mij meer ruimte scheppen om minder te gaan werken. Want als ik me nu bedenk dat er een periode komt dat ik weer bijna FT aan de slag moet? Paniek!!
Ik merk ook aan mezelf dat ik dat (nu) ook nog niet wil; de afgelopen jaren hebben een te grote impact gehad op mijn schldgevoel naar mijn kinderen. Ik heb daar te lang stoer over gedaan, dat wil ik niet meer.
Wanneer ze echt groter zijn, komt mijn tijd wel weer. Mijn ambities moeten voorlopig even in de kast.
Tenzij mijn man alsnog zijn baan kwijtraakt...tsja, dan verandert de insteek naturlijk weer.
Bovenstaand nu eindelijk te durven toegeven voelt vooralsnog ls een flinke opluchting. Even genieten van dat gevoel dus.
donderdag 26 april 2012 om 19:28
Lieve lieve meiden,
Ik ben er nog. Gaat even niet zo goed. Natuurlijk weer eens flink over mn grenzen gegaan en keihard geconfronteerd met een aantal zaken. Moet even heeeeeeel goed voor mezelf zorgen en heel spaarzaam met mn energie om gaan, maar dan ben ik er wel weer. En heb ik weer een hoop tranen lichter en heb ik een hele hoop geleerd. Ondertussen lees ik af en toe hier, zal binnenkort even goed bijlezen en inhoudelijk reageren. Tot dan, dank voor de knuffels een een paar goeie terug
Ik ben er nog. Gaat even niet zo goed. Natuurlijk weer eens flink over mn grenzen gegaan en keihard geconfronteerd met een aantal zaken. Moet even heeeeeeel goed voor mezelf zorgen en heel spaarzaam met mn energie om gaan, maar dan ben ik er wel weer. En heb ik weer een hoop tranen lichter en heb ik een hele hoop geleerd. Ondertussen lees ik af en toe hier, zal binnenkort even goed bijlezen en inhoudelijk reageren. Tot dan, dank voor de knuffels een een paar goeie terug
vrijdag 27 april 2012 om 11:31
quote:anahata4 schreef op 26 april 2012 @ 19:28:
Lieve lieve meiden,
Ik ben er nog. Gaat even niet zo goed. Natuurlijk weer eens flink over mn grenzen gegaan en keihard geconfronteerd met een aantal zaken. Moet even heeeeeeel goed voor mezelf zorgen en heel spaarzaam met mn energie om gaan, maar dan ben ik er wel weer. En heb ik weer een hoop tranen lichter en heb ik een hele hoop geleerd. Ondertussen lees ik af en toe hier, zal binnenkort even goed bijlezen en inhoudelijk reageren. Tot dan, dank voor de knuffels een een paar goeie terug Pas goed op jezelf en neem je tijd. Wij lopen niet weg:-)
Lieve lieve meiden,
Ik ben er nog. Gaat even niet zo goed. Natuurlijk weer eens flink over mn grenzen gegaan en keihard geconfronteerd met een aantal zaken. Moet even heeeeeeel goed voor mezelf zorgen en heel spaarzaam met mn energie om gaan, maar dan ben ik er wel weer. En heb ik weer een hoop tranen lichter en heb ik een hele hoop geleerd. Ondertussen lees ik af en toe hier, zal binnenkort even goed bijlezen en inhoudelijk reageren. Tot dan, dank voor de knuffels een een paar goeie terug Pas goed op jezelf en neem je tijd. Wij lopen niet weg:-)
dinsdag 1 mei 2012 om 11:37
Hey allemaal,
Hoe gaat het met jullie? Nog een fijne, rustige (?) koninginnedag gehad?
Ik heb het ook al in een ander topic gepost (alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf), maar ik wil vragen of ook jullie mij misschien kunnen helpen. Ik wil heel graag wat liever worden voor mezelf en anderen, lief zijn voor dat meisje in mij, positiever in het leven staan en ' zachter' worden. Ik merk dat de liefde die in mij zit (die ik bijvoorbeeld voelde voor mijn ex, of als ik mijn mogelijke toekomstige kinderen denk) dat die 'ommuurd' is, dat ik daar heel erg moeilijk bij kom. Ik moet me er eerst heel erg op focussen, dan het toelaten en huilen, om er bij te kunnen komen, het te voelen. Ik ben heel erg afgeschermd en onzeker en negatief over mezelf en daardoor ook best vaaknegatief, hard tegen anderen. Ik ga hiervoor ook al in gewone therapie, maar eigenlijk wil ik er ook iets 'alternatiefs' bij doen. Iets wat meer gericht is op 'genezing', in plaats van graven en om leren gaan met je problemen. Ik woon in omgeving Amsterdam maar kan zo nodig wel een stuk reizen, en ben geen rijk vrouw...is er misschien iets of iemand waar jullie goede verhalen over gehoord hebben, of goede ervaringen mee hebben?
Hoe gaat het met jullie? Nog een fijne, rustige (?) koninginnedag gehad?
Ik heb het ook al in een ander topic gepost (alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf), maar ik wil vragen of ook jullie mij misschien kunnen helpen. Ik wil heel graag wat liever worden voor mezelf en anderen, lief zijn voor dat meisje in mij, positiever in het leven staan en ' zachter' worden. Ik merk dat de liefde die in mij zit (die ik bijvoorbeeld voelde voor mijn ex, of als ik mijn mogelijke toekomstige kinderen denk) dat die 'ommuurd' is, dat ik daar heel erg moeilijk bij kom. Ik moet me er eerst heel erg op focussen, dan het toelaten en huilen, om er bij te kunnen komen, het te voelen. Ik ben heel erg afgeschermd en onzeker en negatief over mezelf en daardoor ook best vaaknegatief, hard tegen anderen. Ik ga hiervoor ook al in gewone therapie, maar eigenlijk wil ik er ook iets 'alternatiefs' bij doen. Iets wat meer gericht is op 'genezing', in plaats van graven en om leren gaan met je problemen. Ik woon in omgeving Amsterdam maar kan zo nodig wel een stuk reizen, en ben geen rijk vrouw...is er misschien iets of iemand waar jullie goede verhalen over gehoord hebben, of goede ervaringen mee hebben?
dinsdag 1 mei 2012 om 19:27
woensdag 2 mei 2012 om 11:35
Lief Framb00sje,
Ik ben even kwijt wat jij nu al aan hulp hebt? Want wat je omschrijft klinkt als iets waarbij je juist hulp zou kunnen gebruiken in het lichaamsgerichte. Niet teveel analyseren, begrijpen en leren, maar "gewoon" voelen.
Zachter voor jezelf ( en anderen, maar jijzelf bent in dit proces het belangrijkste, de rest komt vanzelf dan wel) gaat volgens mij het best als je de pijn die dat kleine meisje gevoeld heeft, toelaat. Daar heb je hulp bij nodig om je naar dat gevoel te leiden.
Haptotherapie, meditatie, yoga, lichaamsgerichte therapie. Er zijn zoveel vormen. Ik denk dat je het best eens kan rondbellen en maar gewoon "iets' probeert. Ik hoor ook goede verhalen van Reiki trouwens. de verhalen van italy vind ik ook erg duidelijk.
Ik denk dat je het best ergens kan beginnen en dan maar voelen of het wat voor je is. Uiteindelijk valt de baat van bepaalde therapieen ook erg samen met de klik die je hebt met de betreffende therapeut. Die moet je vertrouwen en soms moet dat groeien maar het kan ook een "instant dislike" zijn.
Wat mij daarbij helpt, is om aan de telefoon expliciet te zeggen dat het orienterend bedoeld is. Ik voel me namelijk al weer heel snel verplicht om verwachtingen van anderen waar te maken. Op die manier probeer ik ruimte te houden voor wat ik zelf voel en wil.
Sterkte joh, en een dikke knuffel.
Hoe gaat het met de anderen? Het is zo stil hier:-)
Anahata, voel jij je weer een beetje beter? Toch weer over je (energie)grenzen heengegaan? Hoe kwam dat, wil je daar meer over vertellen?
Jellyfish, hoe is het met jou? Hoe gaat het met je vriend en jou samen? Kom je er een beetje uit?
Italy, Kun jij nog zo lekker in je lichaam blijven? Jouw verhalen zijn iedere keer zo positief. Heb ik echt bewondering voor.
Sadeceden, en jij? Wat is er nu precies afgesproken na het laatste contact met jouw coach? Heb je je huisarts nog gebeld?
Ik heb momenteel een beetje het idee dat ik in niemandsland zit. Ik zit echt te wachten op dat programma. Ik heb nog wel afspraken bij psych en hapto staan volgende week, maar dat is nu toch allemaal in de afrondende fase.
Op zich voel ik me eigenlijk nog wel goed. Ik geniet van de rust maar heb ook meer energie voor andere dingen.
Eigenlijk zoveel, dat ik weer een beetje bang ben dat dat programma toch een beetje overbodig zal blijken. Tsja, als je naar de tandarts moet, kan je kiespijn ook spontaan over zijn
.
Wat ik wel bijzonder vind om te merken hoe gemakkelijk de dagen zich vullen. Ik verveel me eigenlijk nooit. Hoe moet ik daar later weer een bijna FT baan tussenproppen? daar maak ik me wel zorgen over.
Volgens mij heb ik dit al eens eerder beschreven; maar het huidige plaatje ziet er zo anders uit dan hoe we het vier jaar geleden hadden besproken. in dit huidige plaatje past eigenlijk gewoon geen moeder die bijna FT werkt omdat vader dit inmiddels ook meer dan FT doet.
Maar ja, dat plaatje is nog onzeker. Man weet nog niet of en onder welke voorwaarden hij kan blijven dus ik durf simpelweg die keuze nog niet te maken. Want wat als hij toch zonder baan komt te zitten.....dan moet ik dat opvangen maar ligt de zorgverdeling weer meer op zijn schouders.
Ik merk dat dit momenteel eigenlijk hetgeen is dat me het meest bezighoudt. Voor mij is dat wel weer positief, want naar de toekomst gericht. Maar ik ben ook erg bang voor de man met de hamer die mij dan wel weer eventjes haarfijn komt vertellen dat ik er echt nog niet ben. Die heb ik namelijk al te vaak gezien, net toen ik dacht dat het echt beter ging met me. Dat is ook juist de grote valkuil van mij, als ik denk dat het weer beter met me gaat, dan ga ik er voluit tegenaan. Dit probeer ik dus nu wel beter onder controle te houden, maar ik merk wel dat ik dat lastig vind. Zoals ik me nu voel, is ook zoveel malen beter namelijk. En dan is de verleiding om dat gevoel op te zoeken en in stand te houden door mijn energie volledig te gebruiken, heel erg groot. Me weer die sterke vrouw te voelen die ik het liefste ben. Nu doe ik dat bewust niet bovenmatig. Ik geniet van het gevoel dat ik me beter voel, maar ga er ook niet mee aan de haal.
Ik heb trouwens vanmorgen het hele topic weer eens door zitten lezen. Zo bijzonder dat er zulke wijze dingen zijn gezegd. Twee weken gelden zou ik hebben gedacht dat er echt nog totaal geen vooruitgang was te merken bij mij. Nu ben ik weer wat positiever.
Lieve meiden, een hele dikke voor jullie allemaal. Ik hoop jullie binnenkort weer te lezen op dit topic. Ik denk vaak aan jullie, ook al ken ik jullie helemaal niet. Jullie zijn kanjers!!!
Ik ben even kwijt wat jij nu al aan hulp hebt? Want wat je omschrijft klinkt als iets waarbij je juist hulp zou kunnen gebruiken in het lichaamsgerichte. Niet teveel analyseren, begrijpen en leren, maar "gewoon" voelen.
Zachter voor jezelf ( en anderen, maar jijzelf bent in dit proces het belangrijkste, de rest komt vanzelf dan wel) gaat volgens mij het best als je de pijn die dat kleine meisje gevoeld heeft, toelaat. Daar heb je hulp bij nodig om je naar dat gevoel te leiden.
Haptotherapie, meditatie, yoga, lichaamsgerichte therapie. Er zijn zoveel vormen. Ik denk dat je het best eens kan rondbellen en maar gewoon "iets' probeert. Ik hoor ook goede verhalen van Reiki trouwens. de verhalen van italy vind ik ook erg duidelijk.
Ik denk dat je het best ergens kan beginnen en dan maar voelen of het wat voor je is. Uiteindelijk valt de baat van bepaalde therapieen ook erg samen met de klik die je hebt met de betreffende therapeut. Die moet je vertrouwen en soms moet dat groeien maar het kan ook een "instant dislike" zijn.
Wat mij daarbij helpt, is om aan de telefoon expliciet te zeggen dat het orienterend bedoeld is. Ik voel me namelijk al weer heel snel verplicht om verwachtingen van anderen waar te maken. Op die manier probeer ik ruimte te houden voor wat ik zelf voel en wil.
Sterkte joh, en een dikke knuffel.
Hoe gaat het met de anderen? Het is zo stil hier:-)
Anahata, voel jij je weer een beetje beter? Toch weer over je (energie)grenzen heengegaan? Hoe kwam dat, wil je daar meer over vertellen?
Jellyfish, hoe is het met jou? Hoe gaat het met je vriend en jou samen? Kom je er een beetje uit?
Italy, Kun jij nog zo lekker in je lichaam blijven? Jouw verhalen zijn iedere keer zo positief. Heb ik echt bewondering voor.
Sadeceden, en jij? Wat is er nu precies afgesproken na het laatste contact met jouw coach? Heb je je huisarts nog gebeld?
Ik heb momenteel een beetje het idee dat ik in niemandsland zit. Ik zit echt te wachten op dat programma. Ik heb nog wel afspraken bij psych en hapto staan volgende week, maar dat is nu toch allemaal in de afrondende fase.
Op zich voel ik me eigenlijk nog wel goed. Ik geniet van de rust maar heb ook meer energie voor andere dingen.
Eigenlijk zoveel, dat ik weer een beetje bang ben dat dat programma toch een beetje overbodig zal blijken. Tsja, als je naar de tandarts moet, kan je kiespijn ook spontaan over zijn
.Wat ik wel bijzonder vind om te merken hoe gemakkelijk de dagen zich vullen. Ik verveel me eigenlijk nooit. Hoe moet ik daar later weer een bijna FT baan tussenproppen? daar maak ik me wel zorgen over.
Volgens mij heb ik dit al eens eerder beschreven; maar het huidige plaatje ziet er zo anders uit dan hoe we het vier jaar geleden hadden besproken. in dit huidige plaatje past eigenlijk gewoon geen moeder die bijna FT werkt omdat vader dit inmiddels ook meer dan FT doet.
Maar ja, dat plaatje is nog onzeker. Man weet nog niet of en onder welke voorwaarden hij kan blijven dus ik durf simpelweg die keuze nog niet te maken. Want wat als hij toch zonder baan komt te zitten.....dan moet ik dat opvangen maar ligt de zorgverdeling weer meer op zijn schouders.
Ik merk dat dit momenteel eigenlijk hetgeen is dat me het meest bezighoudt. Voor mij is dat wel weer positief, want naar de toekomst gericht. Maar ik ben ook erg bang voor de man met de hamer die mij dan wel weer eventjes haarfijn komt vertellen dat ik er echt nog niet ben. Die heb ik namelijk al te vaak gezien, net toen ik dacht dat het echt beter ging met me. Dat is ook juist de grote valkuil van mij, als ik denk dat het weer beter met me gaat, dan ga ik er voluit tegenaan. Dit probeer ik dus nu wel beter onder controle te houden, maar ik merk wel dat ik dat lastig vind. Zoals ik me nu voel, is ook zoveel malen beter namelijk. En dan is de verleiding om dat gevoel op te zoeken en in stand te houden door mijn energie volledig te gebruiken, heel erg groot. Me weer die sterke vrouw te voelen die ik het liefste ben. Nu doe ik dat bewust niet bovenmatig. Ik geniet van het gevoel dat ik me beter voel, maar ga er ook niet mee aan de haal.
Ik heb trouwens vanmorgen het hele topic weer eens door zitten lezen. Zo bijzonder dat er zulke wijze dingen zijn gezegd. Twee weken gelden zou ik hebben gedacht dat er echt nog totaal geen vooruitgang was te merken bij mij. Nu ben ik weer wat positiever.
Lieve meiden, een hele dikke voor jullie allemaal. Ik hoop jullie binnenkort weer te lezen op dit topic. Ik denk vaak aan jullie, ook al ken ik jullie helemaal niet. Jullie zijn kanjers!!!
woensdag 2 mei 2012 om 13:44
joehoe, daar ben ik weer!!
ik heb voor het eerst sinds tijden weer even de rust om hier te reageren. Er is een hoop langs me heen gegaan hier, maar duidelijk is dat er veel gebeurt.
Met mij dus ook. Ongemerkt ben ik toch weer op een aantal vlakken over mn grenzen gegaan. Ik pakte wat dingetjes op, die ik eerder niet zou oppakken omdat ik het niet zou hoeven van mezelf. Ik merk dat nu het wat beter gaat, ik dus weer ongemerkt dingen ga doen omdat ik vind dat ik het moet kunnen van mezelf.
Wat sterk meespeelt daarin was dat er weer een soort mijlpaal voorbij in hoe lang ik hier al in zit. Vorig jaar om deze tijd gebeurde er wat heftige dingen. Alles helpt me herinneren aan vorig jaar. De bloesem die losbarst, de frisgroene bomen, de geur buiten, Koninginnedag, verjaardagen. Het zijn allemaal van die triggers die me weer even terugbrengen naar hoe het vorig jaar was. En in plaats van juist daarom extreem heeel erg lief voor mezelf te zijn, sloop het er in dat mijn interne criticus (shit, twijfel ineens of dat c's of k's moeten zijn..) de boel weer even overnam. Heel sneaky en zonder dat ik het doorhad moest ik dus weer wat dingen kunnen van mezelf. En voor ik het wist, was ik totaal over mn grenzen gegaan en kwam de boosheid op mezelf echt in volle glorie naar boven. Zoals ik hem vaak genoeg gevoeld heb. Echt een heel hard, koud en scherp gevoel in mn hele romp. Vol van zelfhaat en oordelen. 'je doet het allemaal verkeerd, je had allang beter kunnen zijn, enz enz'
Gelukkig betekende dat ook even het einde van de cyclus, want toen ben ik ook gebarsten en kreeg het verdriet en de angst ruimte. (oke misschien beschrijf ik het heel erg vaag, maar zo beleef ik het in ieder geval)
HEt verdriet dat ik hier al zo lang in zit, terwijl de wereld om me heen doordraait en vrienden lekker aan het leven (en aan het settelen) zijn. De grote angst dat ik echt zon ernstig geval ben dat als ik hier na al deze tijd nog niet uit ben, ik er echt voorlopig niet uit zal komen. a.K.a. de angst om een Ernstig Psychiatrisch Patient te zijn.
Maar goed, toen ik al deze emoties echt de ruimte durfde en kon geven, zwakte ze geleidelijk ook af natuurlijk. Wat ik ook wel weet op dat moment trouwens, maar het is voor mij echt zo vechten om een manier te vinden om bij die gevoelens te komen. ofzo.
Sindsdien ben ik weer gewoon flink aan het bijkomen van al deze consternatie en emoties. Dus lekker moe
het is wel weer leerzaam geweest, ik heb echt het gevoel weer een klein stukje verder te zijn. Want ik heb doordat ik me weer even heb 'laten gaan' in oude patronen, ook weer even scherp kunnen observeren wat er gebeurt en waar ik nu wat mee kan. In dit geval heb ik even heel erg gezien hoe ik me werkelijk verantwoordelijk voel voor ongeveer ALLES wat mn pad kruist. Echt bizar, maar zodra een ander persoon in mijn buurt kom, ga ik me verantwoordelijk voelen voor die persoon. Of als er in een groep wat moet gebeuren, zeg ik wel tegen mezel dat het iedereens verantwoordelijkheid is, maar ik gedraag me er niet naar. Want IK moet het oplossen. Want Ik moet het allemaal regelen. Alsof ik de enrgie heb om dingen voor een hele groep op te lossen.
Nou ja, zoiets is er dus de agelopen tijd een beetje bij mij gebeurd. Hoop dat ik het niet te verward heb opgeschreven. vragen stellen mag
Ik vind het fijn hier weer even mn verhaal te doen, denk namelijk ook vaak aan jullie. Ik denk dat het ook heel goed is dat iedereen hier vooral en alleen maar schrijft als ze er echt ruimte en tijd voor heeft. Want ook hier was ik een tijdje geleden een beetje doorgeschoten in: 'ik moet reageren, ik moet iedereen zien, IK moet het topic gaande houden.....' Wat jij ook een beetje bescrhifjt BB. Maar goed, ieder moet lekker schrijven wanneer ze wil, en eht is prachtig dat we daarbuiten ook aan elkaar denken.
BB:
kan me voorstellen dat je nu in een soort niemandsland zit. En ik herken het gevoel heel erg dat het nu misschien niet meer nodig zou zijn die therapie. Fijn dat je even in rustiger vaarwater zit. En misschien heb je vanuit dat rustiger vaarwater ook veel meer ruimte om heel veel te leren bij die therapie!
Sadeceben: je schrijft hier voorlopig even niet meer, las ik. Helemaal goed natuurlijk, maar weet dat we aan je dneken! volgens mij las ik dat je vandaag naar de hapto ging? hoop dat je een fijn persoon treft!
Framboosje: heb jouw andere topic ook een beetje gevolgd. Heb jij nou het gevoel dat je goede hulp hebt op dit moment? je had toch een intake ergens? Ik sluit me aan bij wat BB schreef: er zijn zo ontzettend veel mogelijkheden, het gaat er vooral om dat het voor jou heel goed voelt en er een klik is. Ik heb een wat alternatievere therapeut, bij wie ik me zo ongelofelijk veilig voel, dat het echt geen zak uit maakt wat voor therapie ze zou geven volgens mij
Jelly: hoe is het nu met jou? weer wat rustiger thuis? Dikke knufel
Italy: jij bent ook hard aan de bak volgens mij. Ik lees af en toe even op het alleen zijn en gelukkig met je zelf topic. Je klinkt alsof je flinke stappen aan het zetten bent.
ik heb voor het eerst sinds tijden weer even de rust om hier te reageren. Er is een hoop langs me heen gegaan hier, maar duidelijk is dat er veel gebeurt.
Met mij dus ook. Ongemerkt ben ik toch weer op een aantal vlakken over mn grenzen gegaan. Ik pakte wat dingetjes op, die ik eerder niet zou oppakken omdat ik het niet zou hoeven van mezelf. Ik merk dat nu het wat beter gaat, ik dus weer ongemerkt dingen ga doen omdat ik vind dat ik het moet kunnen van mezelf.
Wat sterk meespeelt daarin was dat er weer een soort mijlpaal voorbij in hoe lang ik hier al in zit. Vorig jaar om deze tijd gebeurde er wat heftige dingen. Alles helpt me herinneren aan vorig jaar. De bloesem die losbarst, de frisgroene bomen, de geur buiten, Koninginnedag, verjaardagen. Het zijn allemaal van die triggers die me weer even terugbrengen naar hoe het vorig jaar was. En in plaats van juist daarom extreem heeel erg lief voor mezelf te zijn, sloop het er in dat mijn interne criticus (shit, twijfel ineens of dat c's of k's moeten zijn..) de boel weer even overnam. Heel sneaky en zonder dat ik het doorhad moest ik dus weer wat dingen kunnen van mezelf. En voor ik het wist, was ik totaal over mn grenzen gegaan en kwam de boosheid op mezelf echt in volle glorie naar boven. Zoals ik hem vaak genoeg gevoeld heb. Echt een heel hard, koud en scherp gevoel in mn hele romp. Vol van zelfhaat en oordelen. 'je doet het allemaal verkeerd, je had allang beter kunnen zijn, enz enz'
Gelukkig betekende dat ook even het einde van de cyclus, want toen ben ik ook gebarsten en kreeg het verdriet en de angst ruimte. (oke misschien beschrijf ik het heel erg vaag, maar zo beleef ik het in ieder geval)
HEt verdriet dat ik hier al zo lang in zit, terwijl de wereld om me heen doordraait en vrienden lekker aan het leven (en aan het settelen) zijn. De grote angst dat ik echt zon ernstig geval ben dat als ik hier na al deze tijd nog niet uit ben, ik er echt voorlopig niet uit zal komen. a.K.a. de angst om een Ernstig Psychiatrisch Patient te zijn.
Maar goed, toen ik al deze emoties echt de ruimte durfde en kon geven, zwakte ze geleidelijk ook af natuurlijk. Wat ik ook wel weet op dat moment trouwens, maar het is voor mij echt zo vechten om een manier te vinden om bij die gevoelens te komen. ofzo.
Sindsdien ben ik weer gewoon flink aan het bijkomen van al deze consternatie en emoties. Dus lekker moe
het is wel weer leerzaam geweest, ik heb echt het gevoel weer een klein stukje verder te zijn. Want ik heb doordat ik me weer even heb 'laten gaan' in oude patronen, ook weer even scherp kunnen observeren wat er gebeurt en waar ik nu wat mee kan. In dit geval heb ik even heel erg gezien hoe ik me werkelijk verantwoordelijk voel voor ongeveer ALLES wat mn pad kruist. Echt bizar, maar zodra een ander persoon in mijn buurt kom, ga ik me verantwoordelijk voelen voor die persoon. Of als er in een groep wat moet gebeuren, zeg ik wel tegen mezel dat het iedereens verantwoordelijkheid is, maar ik gedraag me er niet naar. Want IK moet het oplossen. Want Ik moet het allemaal regelen. Alsof ik de enrgie heb om dingen voor een hele groep op te lossen.
Nou ja, zoiets is er dus de agelopen tijd een beetje bij mij gebeurd. Hoop dat ik het niet te verward heb opgeschreven. vragen stellen mag
Ik vind het fijn hier weer even mn verhaal te doen, denk namelijk ook vaak aan jullie. Ik denk dat het ook heel goed is dat iedereen hier vooral en alleen maar schrijft als ze er echt ruimte en tijd voor heeft. Want ook hier was ik een tijdje geleden een beetje doorgeschoten in: 'ik moet reageren, ik moet iedereen zien, IK moet het topic gaande houden.....' Wat jij ook een beetje bescrhifjt BB. Maar goed, ieder moet lekker schrijven wanneer ze wil, en eht is prachtig dat we daarbuiten ook aan elkaar denken.
BB:
kan me voorstellen dat je nu in een soort niemandsland zit. En ik herken het gevoel heel erg dat het nu misschien niet meer nodig zou zijn die therapie. Fijn dat je even in rustiger vaarwater zit. En misschien heb je vanuit dat rustiger vaarwater ook veel meer ruimte om heel veel te leren bij die therapie!
Sadeceben: je schrijft hier voorlopig even niet meer, las ik. Helemaal goed natuurlijk, maar weet dat we aan je dneken! volgens mij las ik dat je vandaag naar de hapto ging? hoop dat je een fijn persoon treft!
Framboosje: heb jouw andere topic ook een beetje gevolgd. Heb jij nou het gevoel dat je goede hulp hebt op dit moment? je had toch een intake ergens? Ik sluit me aan bij wat BB schreef: er zijn zo ontzettend veel mogelijkheden, het gaat er vooral om dat het voor jou heel goed voelt en er een klik is. Ik heb een wat alternatievere therapeut, bij wie ik me zo ongelofelijk veilig voel, dat het echt geen zak uit maakt wat voor therapie ze zou geven volgens mij
Jelly: hoe is het nu met jou? weer wat rustiger thuis? Dikke knufel
Italy: jij bent ook hard aan de bak volgens mij. Ik lees af en toe even op het alleen zijn en gelukkig met je zelf topic. Je klinkt alsof je flinke stappen aan het zetten bent.
woensdag 2 mei 2012 om 14:02
He lieverds!
Anahata, heftig wat je omschrijft, maar erg herkenbaar! Weer even helemaal opgaan in je oude patroontjes en daarna weer flink landen en doorhebben wat je aan t doen was.. fijn dat alles er daarna uit kwam!! Hopelijk komt dat steeds wat sneller, ik denk dat je in je patroontjes gaat zitten als je iets anders onderdrukt (onbewust). Laat het er maar lekker uit allemaal
BB, waarom nu al druk maken over dat werken? Nu = nu en werk = straks. Het loopt zoals het loopt en voor de zorgen die dan zijn komen ook wel weer oplossingen. Heeft nog geen nut om daar nu al mee bezig te zijn, het loopt altijd anders dan gepland. Vertrouw erop dat de dingen ook wel goed gaan ookal heb je nu geen controle erop, laat dit hetgene zijn waarbij je dat 'uitprobeerd'.
Met mij gaat het idd wel goed ja! Ik ga echt in sneltreinvaart sinds ik met mn nieuwe therapie begonnen ben. Dat komt allemaal omdat ik me nu veilig genoeg voel bij mezelf om de pijn die ik voel eruit te laten; ik word geraakt door iets op een oude pijnplek, of ik reageer vanuit een oud patroon en ik voel de pijn daarvan, ik huil alles eruit en daarna voel ik dat de angel van die pijn loskomt én (het belangrijkste) dat ik ermee kan dealen en weet/voel dat het goed komt. De scherpe randjes gaan steeds meer van mn pijnen af en ik merk dat ik daardoor minder geraakt word op die plekken en minder in mn patroontjes reageer. Waar ik normaal daaaagen/weken kon analyseren en nadenken over mn patroontjes, waar alles vandaan kwam, wat ik anders moest doen, en dan ook nog eens boos worden als ik wéér op de oude manier reageerde, word ik nu geraakt ergens, ik voel in mn lijf wat er dwars zit, zet een zielig muziekje aan, ik huil, ben daarna heel moe en voel me vervolgens 10 keer beter dan daarvoor!
Doordat ik dit zo heb ervaren heb ik ook geen behoefte om te analyseren, dit werkt veel beter alleen durfde ik nooit tot die diepste pijn te gaan (in mn eentje).
Door de manier waarop we in therapie werken met de innerlijke criticus kan ik dat stemmetje ook beter laten praten, ik reageer er gewoon niet meer op, omdat ik door heb dat het de stem van mn moeder (/ouders) is die ik over heb genomen, dus t hoort helemaal niet bij mij!
Maar goed, de ups en downs ken ik heel goed, in de ups denk ik dat ik heel de wereld aankan en het nooit meer minder zal worden en in de downs denk ik dat ik me nooit meer beter zal gaan voelen haha. Zo houden we onszelf bezig
Anahata, heftig wat je omschrijft, maar erg herkenbaar! Weer even helemaal opgaan in je oude patroontjes en daarna weer flink landen en doorhebben wat je aan t doen was.. fijn dat alles er daarna uit kwam!! Hopelijk komt dat steeds wat sneller, ik denk dat je in je patroontjes gaat zitten als je iets anders onderdrukt (onbewust). Laat het er maar lekker uit allemaal
BB, waarom nu al druk maken over dat werken? Nu = nu en werk = straks. Het loopt zoals het loopt en voor de zorgen die dan zijn komen ook wel weer oplossingen. Heeft nog geen nut om daar nu al mee bezig te zijn, het loopt altijd anders dan gepland. Vertrouw erop dat de dingen ook wel goed gaan ookal heb je nu geen controle erop, laat dit hetgene zijn waarbij je dat 'uitprobeerd'.
Met mij gaat het idd wel goed ja! Ik ga echt in sneltreinvaart sinds ik met mn nieuwe therapie begonnen ben. Dat komt allemaal omdat ik me nu veilig genoeg voel bij mezelf om de pijn die ik voel eruit te laten; ik word geraakt door iets op een oude pijnplek, of ik reageer vanuit een oud patroon en ik voel de pijn daarvan, ik huil alles eruit en daarna voel ik dat de angel van die pijn loskomt én (het belangrijkste) dat ik ermee kan dealen en weet/voel dat het goed komt. De scherpe randjes gaan steeds meer van mn pijnen af en ik merk dat ik daardoor minder geraakt word op die plekken en minder in mn patroontjes reageer. Waar ik normaal daaaagen/weken kon analyseren en nadenken over mn patroontjes, waar alles vandaan kwam, wat ik anders moest doen, en dan ook nog eens boos worden als ik wéér op de oude manier reageerde, word ik nu geraakt ergens, ik voel in mn lijf wat er dwars zit, zet een zielig muziekje aan, ik huil, ben daarna heel moe en voel me vervolgens 10 keer beter dan daarvoor!
Doordat ik dit zo heb ervaren heb ik ook geen behoefte om te analyseren, dit werkt veel beter alleen durfde ik nooit tot die diepste pijn te gaan (in mn eentje).
Door de manier waarop we in therapie werken met de innerlijke criticus kan ik dat stemmetje ook beter laten praten, ik reageer er gewoon niet meer op, omdat ik door heb dat het de stem van mn moeder (/ouders) is die ik over heb genomen, dus t hoort helemaal niet bij mij!
Maar goed, de ups en downs ken ik heel goed, in de ups denk ik dat ik heel de wereld aankan en het nooit meer minder zal worden en in de downs denk ik dat ik me nooit meer beter zal gaan voelen haha. Zo houden we onszelf bezig
woensdag 2 mei 2012 om 14:31
wow, jij klinkt lekker opgewekt! heerlijk voor je!quote:italy1983 schreef op 02 mei 2012 @ 14:02:
ik denk dat je in je patroontjes gaat zitten als je iets anders onderdrukt (onbewust). Laat het er maar lekker uit allemaal
dank voor de:hug: en ik geloof ook wel dat je gelijk hebt dat je makkelijker in oude patronen schiet als je iets onderdrukt. Het heeft heel veel aandacht nodig om op een nieuwe manier te leven en te reageren. Even niet opletten om wat voor reden dan ook en hoppa: daar ga je weer. Wat ik in dit geval 'onderdrukte' of te moeilijk vond om naar te kijken, was ehm de realiteit. Dat ik er na al die maanden zo bij zit zoals ik zit. En dat het zo snel gaat zoals het gaat. Dat was me even te moeilijk, en daarmee kregen de oordelen en het mezelf streng toespreken zoveel grip en voeding.
...laten; ik word geraakt door iets op een oude pijnplek, of ik reageer vanuit een oud patroon en ik voel de pijn daarvan, ik huil alles eruit en daarna voel ik dat de angel van die pijn loskomt én (het belangrijkste) dat ik ermee kan dealen en weet/voel dat het goed komt. Door de manier waarop we in therapie werken met de innerlijke criticus kan ik dat stemmetje ook beter laten praten, ik reageer er gewoon niet meer op, omdat ik door heb dat het de stem van mn moeder (/ouders) is die ik over heb genomen, dus t hoort helemaal niet bij mij!
Mooi hoe je zegt dat het niet bij je hoort. Zo ervaar ik het ook steeds vaker, alleen als ik heel 'zwak' ben, dwz dus heel slecht voor mezelf heb gezorgd en de focus naar buiten heb ipv naar binnen, dan voelt het alsof die interne criticus het roer weer overneemt. En ik dat maar toelaat, omdat ik dat dan verdien.. En omdat ik dus vind dat ik het verdien, is het lastig om het roer weer terug te pakken. Omdat ik dan gewoon geloof wat er gezegd wordt!
Zoals je het beschrijft klinkt het een beetje als PRI, ken je dat? Past reality integration, zoals beschreven in de boeken van ingeborg bosch. Is dat wat jullie doen? Of meer praten met interne criticus a la voice dialoge? Ben erg nieuwsgierig
voor jou!
ik denk dat je in je patroontjes gaat zitten als je iets anders onderdrukt (onbewust). Laat het er maar lekker uit allemaal
dank voor de:hug: en ik geloof ook wel dat je gelijk hebt dat je makkelijker in oude patronen schiet als je iets onderdrukt. Het heeft heel veel aandacht nodig om op een nieuwe manier te leven en te reageren. Even niet opletten om wat voor reden dan ook en hoppa: daar ga je weer. Wat ik in dit geval 'onderdrukte' of te moeilijk vond om naar te kijken, was ehm de realiteit. Dat ik er na al die maanden zo bij zit zoals ik zit. En dat het zo snel gaat zoals het gaat. Dat was me even te moeilijk, en daarmee kregen de oordelen en het mezelf streng toespreken zoveel grip en voeding.
...laten; ik word geraakt door iets op een oude pijnplek, of ik reageer vanuit een oud patroon en ik voel de pijn daarvan, ik huil alles eruit en daarna voel ik dat de angel van die pijn loskomt én (het belangrijkste) dat ik ermee kan dealen en weet/voel dat het goed komt. Door de manier waarop we in therapie werken met de innerlijke criticus kan ik dat stemmetje ook beter laten praten, ik reageer er gewoon niet meer op, omdat ik door heb dat het de stem van mn moeder (/ouders) is die ik over heb genomen, dus t hoort helemaal niet bij mij!
Mooi hoe je zegt dat het niet bij je hoort. Zo ervaar ik het ook steeds vaker, alleen als ik heel 'zwak' ben, dwz dus heel slecht voor mezelf heb gezorgd en de focus naar buiten heb ipv naar binnen, dan voelt het alsof die interne criticus het roer weer overneemt. En ik dat maar toelaat, omdat ik dat dan verdien.. En omdat ik dus vind dat ik het verdien, is het lastig om het roer weer terug te pakken. Omdat ik dan gewoon geloof wat er gezegd wordt!
Zoals je het beschrijft klinkt het een beetje als PRI, ken je dat? Past reality integration, zoals beschreven in de boeken van ingeborg bosch. Is dat wat jullie doen? Of meer praten met interne criticus a la voice dialoge? Ben erg nieuwsgierig
voor jou!
woensdag 2 mei 2012 om 19:43
Lieve allemaal,
De afgelopen dagen heb ik elke keer mee zitten lezen,en ik vond het zo fijn om te lezen hoe lief en begripvol jullie op elkaar reageren!!!
Ik herken heel veel dingen van mezelf in jullie stukjes,
ook ik was altyd iemand die volop bezig was,2 banen,man,3 kids(waarvan 2 pubers)druk sociaal leven,klaar willen staan voor iedereen!!
En nu ben ik al 9 weken ziek thuis,burn out,en ik dacht altyd dat dat zolang ik maar door bleef gaan het allemaal wel goed ging!!
Ik ben momenteel nog geen 10 procent van wat ik normaal ben,alles,maar dan ook ECHT alles vind ik moeilijk,kijk ik tegenop en vind ik vooral gedoe!!
Heb de afgelopen jaren zo op de automatische piloot geleefd,dat ik niet eens meer weet hoe iets zou MOETEN voelen!!!
Heb nu wel hulp maar merk dat ik nog steeds een masker opdoe zodra ik onder andere mensen kom,dus dit forum is wel heeeel erg fijn om gewoon van je af te kunnen schrijven!!
Ik hoop dat ik niet te langdradig ben geweest!!!
De afgelopen dagen heb ik elke keer mee zitten lezen,en ik vond het zo fijn om te lezen hoe lief en begripvol jullie op elkaar reageren!!!
Ik herken heel veel dingen van mezelf in jullie stukjes,
ook ik was altyd iemand die volop bezig was,2 banen,man,3 kids(waarvan 2 pubers)druk sociaal leven,klaar willen staan voor iedereen!!
En nu ben ik al 9 weken ziek thuis,burn out,en ik dacht altyd dat dat zolang ik maar door bleef gaan het allemaal wel goed ging!!
Ik ben momenteel nog geen 10 procent van wat ik normaal ben,alles,maar dan ook ECHT alles vind ik moeilijk,kijk ik tegenop en vind ik vooral gedoe!!
Heb de afgelopen jaren zo op de automatische piloot geleefd,dat ik niet eens meer weet hoe iets zou MOETEN voelen!!!
Heb nu wel hulp maar merk dat ik nog steeds een masker opdoe zodra ik onder andere mensen kom,dus dit forum is wel heeeel erg fijn om gewoon van je af te kunnen schrijven!!
Ik hoop dat ik niet te langdradig ben geweest!!!
woensdag 2 mei 2012 om 20:33
quote:anahata4 schreef op 02 mei 2012 @ 13:54:
deze vind ik prachtig en is heeeeeel treffend voor als ik weer eens het idee heb dat het niet opschiet. Misschien vinden jullie hem ook mooi:
[afbeelding]
Wow, Anahata. Wat is deze treffend zeg!!!
Genieten!
Wat kan ik me goed voorstellen dat afgelopen dagen heftig waren voor je als ze voor jou een soort van terugblik vertegenwoordigde. Een jaar later....altijd een moment om terug te kijken. (bij leuke en ook bij heftige dingen) Ik begreep niet helemaal wat je schreef maar dat zal wel in verband met herkenbaarheid zijn?
Zoals ik je nu lees vind ik toch wel klinken alsof je jezelf toch wel (sneller) die ruimte hebt durven te geven en die internal critical voice iig een beetje de mond hebt weten te snoeren. Good for you!!
Wat ik heel erg herkende in wat je schreef, is dat verantwoordelijk voelen voor anderen. Altijd maar dat afstemmen hoe anderen zich voelen. Daar zitten voor mij echt de meest concrete punten dat ik merk dat ik er nog niet ben. Wat me nu heel erg helpt om het uit te spreken naar anderen als ik merk dat ik dat gedrag weer aan het vertonen ben. Ik merk dan ook aan de reactie van anderen hoe onnodig het is en dat dit dus feitelijk echt heel erg in mijn hoofd zit dat ik denk dat anderen dat van mij verwachten. Zo stom, om te merken dat mensen me ook leuk vinden als ik dat dus niet zou doen. Het is dus kennelijk niet de voorwaarde voor mijn bestaan zullen we maar zeggen:-).
@Italy: je hebt gelijk hoor. Nu=nu en werk=van later zorg. Ik weet dat je gelijk hebt.....maar dat is ook hetgeen dat ik meteen weer doe als ik me beter voel. Dan ga ik meteen weer plannen en zo. Ik probeer nu inderdaad de dingen een beetje op zijn loop te laten gaan en ook niet meteen van alles te verwachten erover. Blijf ik hiermee wel lastig vinden omdat het ook keihard om de financiën gaat. Sommige keuzes die we gemaakt hebben in het leven kosten geld, hier (eventueel) andere keuzes in te maken heeft financiële gevolgen. En ik merk dat ik het lastig vind om daar niet over na te denken.
Maar je hebt gelijk, eerst dat programma en dan zien we wel weer verder:-).
Ik vind het zo fijn om te lezen hoe jij er nu voor jezelf in staat. En vooral dat je dit ook steeds beter alleen kunt, zonder dat je anderen nodig hebt om je daarin te steunen of te begeleiden. Dat je niet verdwijnt, als er geen anderen zijn. Super!!
@Jollie: wat fijn dat je herkenning en steun uit dit topic vindt. Ik denk inderdaad dat de kracht van dit topic het begrip en de herkenning is. Wetende dat je niet alleen bent in een zware maar toch ook mooie periode waarin we nu zitten.
Jij bent nu negen weken thuis schrijf je. Is jouw gevoel van burn out voornamelijk werk gerelateerd of zijn er ook meer issues waardoor je nu bent vastgelopen? Heb je hulp om je hierin te steunen? Ik vind het zo fijn om te merken dat ik dus echt niet de enige bent die tegen die genadeloze muur is gelopen. Helpt mij enorm om de dingen te kunnen te relativeren en wat zachter naar mezelf te laten kijken. Heel veel sterkte in ieder geval. Voel je welkom om mee te schrijven en je ervaringen te delen als je wilt
deze vind ik prachtig en is heeeeeel treffend voor als ik weer eens het idee heb dat het niet opschiet. Misschien vinden jullie hem ook mooi:
[afbeelding]
Wow, Anahata. Wat is deze treffend zeg!!!
Genieten!
Wat kan ik me goed voorstellen dat afgelopen dagen heftig waren voor je als ze voor jou een soort van terugblik vertegenwoordigde. Een jaar later....altijd een moment om terug te kijken. (bij leuke en ook bij heftige dingen) Ik begreep niet helemaal wat je schreef maar dat zal wel in verband met herkenbaarheid zijn?
Zoals ik je nu lees vind ik toch wel klinken alsof je jezelf toch wel (sneller) die ruimte hebt durven te geven en die internal critical voice iig een beetje de mond hebt weten te snoeren. Good for you!!
Wat ik heel erg herkende in wat je schreef, is dat verantwoordelijk voelen voor anderen. Altijd maar dat afstemmen hoe anderen zich voelen. Daar zitten voor mij echt de meest concrete punten dat ik merk dat ik er nog niet ben. Wat me nu heel erg helpt om het uit te spreken naar anderen als ik merk dat ik dat gedrag weer aan het vertonen ben. Ik merk dan ook aan de reactie van anderen hoe onnodig het is en dat dit dus feitelijk echt heel erg in mijn hoofd zit dat ik denk dat anderen dat van mij verwachten. Zo stom, om te merken dat mensen me ook leuk vinden als ik dat dus niet zou doen. Het is dus kennelijk niet de voorwaarde voor mijn bestaan zullen we maar zeggen:-).
@Italy: je hebt gelijk hoor. Nu=nu en werk=van later zorg. Ik weet dat je gelijk hebt.....maar dat is ook hetgeen dat ik meteen weer doe als ik me beter voel. Dan ga ik meteen weer plannen en zo. Ik probeer nu inderdaad de dingen een beetje op zijn loop te laten gaan en ook niet meteen van alles te verwachten erover. Blijf ik hiermee wel lastig vinden omdat het ook keihard om de financiën gaat. Sommige keuzes die we gemaakt hebben in het leven kosten geld, hier (eventueel) andere keuzes in te maken heeft financiële gevolgen. En ik merk dat ik het lastig vind om daar niet over na te denken.
Maar je hebt gelijk, eerst dat programma en dan zien we wel weer verder:-).
Ik vind het zo fijn om te lezen hoe jij er nu voor jezelf in staat. En vooral dat je dit ook steeds beter alleen kunt, zonder dat je anderen nodig hebt om je daarin te steunen of te begeleiden. Dat je niet verdwijnt, als er geen anderen zijn. Super!!
@Jollie: wat fijn dat je herkenning en steun uit dit topic vindt. Ik denk inderdaad dat de kracht van dit topic het begrip en de herkenning is. Wetende dat je niet alleen bent in een zware maar toch ook mooie periode waarin we nu zitten.
Jij bent nu negen weken thuis schrijf je. Is jouw gevoel van burn out voornamelijk werk gerelateerd of zijn er ook meer issues waardoor je nu bent vastgelopen? Heb je hulp om je hierin te steunen? Ik vind het zo fijn om te merken dat ik dus echt niet de enige bent die tegen die genadeloze muur is gelopen. Helpt mij enorm om de dingen te kunnen te relativeren en wat zachter naar mezelf te laten kijken. Heel veel sterkte in ieder geval. Voel je welkom om mee te schrijven en je ervaringen te delen als je wilt
woensdag 2 mei 2012 om 21:24
@Boedhabuikje;Jaaaa er zitten heel veel dingen zodanig in de knel waardoor mn emmertje nu ECHT helemaal leeg is,
sommige dingen komen nog voort uit mn jeugd,sommige dingen uit mn karakter,sommige uit de manier waarop ik altyd dacht dat ik moest functioneren,ga zo maar door!!
Maar het belangrijkste is wel dat ik nooit aan grenzen deed,niet voor mezelf,maar ook nooit voor andere!!!
En ik heb in de loop van de jaren de lat steeds hoger gelegd voor mezelf,om maar te laten zien dat ik het ALLEMAAL wel aankon!!!
sommige dingen komen nog voort uit mn jeugd,sommige dingen uit mn karakter,sommige uit de manier waarop ik altyd dacht dat ik moest functioneren,ga zo maar door!!
Maar het belangrijkste is wel dat ik nooit aan grenzen deed,niet voor mezelf,maar ook nooit voor andere!!!
En ik heb in de loop van de jaren de lat steeds hoger gelegd voor mezelf,om maar te laten zien dat ik het ALLEMAAL wel aankon!!!
donderdag 3 mei 2012 om 15:08
quote:boedhabuikje123 schreef op 02 mei 2012 @ 20:33:
[...]
Wow, Anahata. Wat is deze treffend zeg!!!
Genieten!
Wat kan ik me goed voorstellen dat afgelopen dagen heftig waren voor je als ze voor jou een soort van terugblik vertegenwoordigde. Een jaar later....altijd een moment om terug te kijken. (bij leuke en ook bij heftige dingen) Ik begreep niet helemaal wat je schreef maar dat zal wel in verband met herkenbaarheid zijn?
ik wil idd niet te duidelijk vertellen wat voor dingetjes er specifiek allemaal gebeurd zijn. Maar het is ook buiten dat een beetje een lastig verhaal om zo kort op te schrijven omdat er zo veel tegelijk gebeurde. Bottom line is denk ik wel duidelijk.
Zoals ik je nu lees vind ik toch wel klinken alsof je jezelf toch wel (sneller) die ruimte hebt durven te geven en die internal critical voice iig een beetje de mond hebt weten te snoeren. Good for you!!
Wat ik heel erg herkende in wat je schreef, is dat verantwoordelijk voelen voor anderen. Altijd maar dat afstemmen hoe anderen zich voelen. Daar zitten voor mij echt de meest concrete punten dat ik merk dat ik er nog niet ben. Wat me nu heel erg helpt om het uit te spreken naar anderen als ik merk dat ik dat gedrag weer aan het vertonen ben. Ik merk dan ook aan de reactie van anderen hoe onnodig het is en dat dit dus feitelijk echt heel erg in mijn hoofd zit dat ik denk dat anderen dat van mij verwachten.
Dat is weer herkenbaar weer voor mij. Ik spreek het nu ook vaak uit. maar buiten dat ga ik bij ongeveer elke activiteit oid na tot waar mijn verantwoordleijkheid loopt. Dat is mn huiswerk voor de komende weken. Bij heel simpele dingen vind ik dat al een opgave. Bijvoorbeeld als ik een vriendin zie met wie het niet heel lekker loopt. Het is op zo;n afspraak MIJN verantwoordelijkheid:
- mijn lichaam te blijven voelen
- zorgen dat ik eten/drinken krijg ed
- te vertellen wat ik wil vertellen
- op tijd naar huis te gaan als ik voel dat mn energie afgenomen is
het is dan dus NIET mijn verantwoordelijkheid of we het wel lang /goed genoeg over haar sores hebben. Of om een oplossing te vinden. Of om haar zich beter te laten voelen. Ik ben er acter dat ik op de meest bizarre manieren die laatste probeer te realiseren in contacten. Dus veel moeite doen om op een superleuke plek af te spreken, waar ZIJ zich helemaal perfect zal voelen, waar haar lievelingseten dan is. En dan even aanvoelen of ze behoefte heeft aan een diep gesprek of leuke afleiding en dat ook geven. Alles om het haar naar de zin te maken. En in dat proces verlies ik volledig het contact met mezelf. Want waar ik dan behoefte aan heb, dat doet dus niet terzake. En dit geldt dus niet alleen in contact met iemand die het moeilijk heeft, maar ook in gewoon dagelijkse contacten.. [/b
@jollie
welkom hier. Je bent nog helemaal niet langdradig geweest hoor, kijk maar eens naar sommige lange postings van ons
Ben je thuis nu? helemaal ziekgemeld? en wat zijn je klachten precies? veel sterkte iig!
[...]
Wow, Anahata. Wat is deze treffend zeg!!!
Genieten!
Wat kan ik me goed voorstellen dat afgelopen dagen heftig waren voor je als ze voor jou een soort van terugblik vertegenwoordigde. Een jaar later....altijd een moment om terug te kijken. (bij leuke en ook bij heftige dingen) Ik begreep niet helemaal wat je schreef maar dat zal wel in verband met herkenbaarheid zijn?
ik wil idd niet te duidelijk vertellen wat voor dingetjes er specifiek allemaal gebeurd zijn. Maar het is ook buiten dat een beetje een lastig verhaal om zo kort op te schrijven omdat er zo veel tegelijk gebeurde. Bottom line is denk ik wel duidelijk.
Zoals ik je nu lees vind ik toch wel klinken alsof je jezelf toch wel (sneller) die ruimte hebt durven te geven en die internal critical voice iig een beetje de mond hebt weten te snoeren. Good for you!!
Wat ik heel erg herkende in wat je schreef, is dat verantwoordelijk voelen voor anderen. Altijd maar dat afstemmen hoe anderen zich voelen. Daar zitten voor mij echt de meest concrete punten dat ik merk dat ik er nog niet ben. Wat me nu heel erg helpt om het uit te spreken naar anderen als ik merk dat ik dat gedrag weer aan het vertonen ben. Ik merk dan ook aan de reactie van anderen hoe onnodig het is en dat dit dus feitelijk echt heel erg in mijn hoofd zit dat ik denk dat anderen dat van mij verwachten.
Dat is weer herkenbaar weer voor mij. Ik spreek het nu ook vaak uit. maar buiten dat ga ik bij ongeveer elke activiteit oid na tot waar mijn verantwoordleijkheid loopt. Dat is mn huiswerk voor de komende weken. Bij heel simpele dingen vind ik dat al een opgave. Bijvoorbeeld als ik een vriendin zie met wie het niet heel lekker loopt. Het is op zo;n afspraak MIJN verantwoordelijkheid:
- mijn lichaam te blijven voelen
- zorgen dat ik eten/drinken krijg ed
- te vertellen wat ik wil vertellen
- op tijd naar huis te gaan als ik voel dat mn energie afgenomen is
het is dan dus NIET mijn verantwoordelijkheid of we het wel lang /goed genoeg over haar sores hebben. Of om een oplossing te vinden. Of om haar zich beter te laten voelen. Ik ben er acter dat ik op de meest bizarre manieren die laatste probeer te realiseren in contacten. Dus veel moeite doen om op een superleuke plek af te spreken, waar ZIJ zich helemaal perfect zal voelen, waar haar lievelingseten dan is. En dan even aanvoelen of ze behoefte heeft aan een diep gesprek of leuke afleiding en dat ook geven. Alles om het haar naar de zin te maken. En in dat proces verlies ik volledig het contact met mezelf. Want waar ik dan behoefte aan heb, dat doet dus niet terzake. En dit geldt dus niet alleen in contact met iemand die het moeilijk heeft, maar ook in gewoon dagelijkse contacten.. [/b
@jollie
welkom hier. Je bent nog helemaal niet langdradig geweest hoor, kijk maar eens naar sommige lange postings van ons
Ben je thuis nu? helemaal ziekgemeld? en wat zijn je klachten precies? veel sterkte iig!
donderdag 3 mei 2012 om 16:07
Hey Dames,
Ik hoop dat jullie het niet verkeerd opvatten, maar op het moment staat mijn hoofd niet helemaal naar lange posts over mezelf schrijven. Het is te...intensief, ofzo. Ik heb net een tweede intake gehad en daarin is besloten dat ik schema-therapie ga doen. Daarin leer je patronen te herkennen en daar mee om te gaan en die te veranderen. Ik heb er eigenlijk best wel zin in, alhoewel ik ook een beetje bang ben dat het misschien heel vermoeiend is. Daarnaast denk ik, zoals je al zegt BB, dat het ook goed is om iets wat meer 'lichamelijks' te gaan doen. Ik merk bijvoorbeeld dat ik nog steeds heel erg kortademig ben, m'n adem heel hoog zit en m'n lichaam nog best wel onder spanning staat. Ik ben nog een beetje aan het onderzoeken wat wat voor mij is, ik wil niet te veel te intensieve dingen tegelijkertijd doen. Bedankt voor de tips in ieder geval:)
anahata: wat goed dat je je bewust bent van dat je zo erg voor anderen probeert te zorgen. Ik had vroeger ook altijd een beetje de neiging om mij extreem aan te willen passen, te willen zorgen voor, andere mensen. Wat ik op een gegeven moment mijzelf heb aangeleerd is om me te realiseren dat hoe zij zich voelt, waar we afspreken, of ze haar lievelingseten eet etc, dat ook zij daar verantwoordelijk voor is. Ook zij heeft een mond en kan voor zichzelf aangeven wat ze fijn vindt (als het goed is tenminste:P). Ik stel het nu misschien een beetje te extreem, maar zolang zij dus geen bezwaar maakt, niet aangeeft dat ze het niet naar dr zin heeft, kan je er dus in principe vanuit gaan dat het goed (genoeg) is. Het hoeft ook niet perfect te zijn. Ik heb in ieder geval bij mezelf gemerkt dat mensen vaker veel sneller tevreden waren met dingen dan dat ik dacht.
Neem mensen dus niet zo veel uit handen:)
Ik hoop dat jullie het niet verkeerd opvatten, maar op het moment staat mijn hoofd niet helemaal naar lange posts over mezelf schrijven. Het is te...intensief, ofzo. Ik heb net een tweede intake gehad en daarin is besloten dat ik schema-therapie ga doen. Daarin leer je patronen te herkennen en daar mee om te gaan en die te veranderen. Ik heb er eigenlijk best wel zin in, alhoewel ik ook een beetje bang ben dat het misschien heel vermoeiend is. Daarnaast denk ik, zoals je al zegt BB, dat het ook goed is om iets wat meer 'lichamelijks' te gaan doen. Ik merk bijvoorbeeld dat ik nog steeds heel erg kortademig ben, m'n adem heel hoog zit en m'n lichaam nog best wel onder spanning staat. Ik ben nog een beetje aan het onderzoeken wat wat voor mij is, ik wil niet te veel te intensieve dingen tegelijkertijd doen. Bedankt voor de tips in ieder geval:)
anahata: wat goed dat je je bewust bent van dat je zo erg voor anderen probeert te zorgen. Ik had vroeger ook altijd een beetje de neiging om mij extreem aan te willen passen, te willen zorgen voor, andere mensen. Wat ik op een gegeven moment mijzelf heb aangeleerd is om me te realiseren dat hoe zij zich voelt, waar we afspreken, of ze haar lievelingseten eet etc, dat ook zij daar verantwoordelijk voor is. Ook zij heeft een mond en kan voor zichzelf aangeven wat ze fijn vindt (als het goed is tenminste:P). Ik stel het nu misschien een beetje te extreem, maar zolang zij dus geen bezwaar maakt, niet aangeeft dat ze het niet naar dr zin heeft, kan je er dus in principe vanuit gaan dat het goed (genoeg) is. Het hoeft ook niet perfect te zijn. Ik heb in ieder geval bij mezelf gemerkt dat mensen vaker veel sneller tevreden waren met dingen dan dat ik dacht.
Neem mensen dus niet zo veel uit handen:)
donderdag 3 mei 2012 om 16:11
Heei Allemaal (en Jollie)
Goed jullie ervaringen te lezen! Het is een grote steun voor mij. Al is het de herkenbaarheid van de hobbels, leerprocessen etc!
*no mud, no lotus*
Anahatha: Dat laatste waar je over schrijft houd me nu ook bezig. De vraag: hoe blijf ik in contact met mezelf terwijl ik andere mensen om heen heb?
Wat je schreef kan ik ook goed als aandachtspunten gebruiken.
Het is op zo;n afspraak MIJN verantwoordelijkheid:
- mijn lichaam te blijven voelen
- zorgen dat ik eten/drinken krijg ed
- te vertellen wat ik wil vertellen
- op tijd naar huis te gaan als ik voel dat mn energie afgenomen is
Afgelopen maanden heb ik tijdens het eerste deel van het herstellen van de burn-out heel veel leren voelen waar me eigen grenzen en wensen liggen. Dat lukt nu best goed. Simpele vragen als, Waar heb ik zin in? Heb ik behoefte aan rust of loop ik nog even door? Maar ik merk dat als ik met anderen ben, ik mezelf echt snel uit het oog verlies... vooral in werksituaties of als er even iets moet gebeuren.
Hebben jullie er manieren voor om dat te oefenen?
Wat ik nu probeer is thuis elke dag te mediteren. Om de rust in m`n hoofd te krijgen en het werkt ontspannend. Ik merk dan hoeveel gedachten er normaal al in mijn hoofd over anderen gaan. Vaak dat ik iets voor iemand wil doen. Of over plannen. Daar probeer ik nu op te letten en bij mezelf te blijven. Verder probeer ik dus tijdens een ontmoeting op m`n lichaam te letten, door stevig en ontspannen te zitten. Maar vaak vergeet ik het totaal! Soms me in te beelden dat ik naar m`n buik toe adem en naar de grond toe uitadem of aan mezelf vragen hoe het gaat..er is vast geen truc voor, maar als iemand tips heeft..
Goed jullie ervaringen te lezen! Het is een grote steun voor mij. Al is het de herkenbaarheid van de hobbels, leerprocessen etc!
*no mud, no lotus*
Anahatha: Dat laatste waar je over schrijft houd me nu ook bezig. De vraag: hoe blijf ik in contact met mezelf terwijl ik andere mensen om heen heb?
Wat je schreef kan ik ook goed als aandachtspunten gebruiken.
Het is op zo;n afspraak MIJN verantwoordelijkheid:
- mijn lichaam te blijven voelen
- zorgen dat ik eten/drinken krijg ed
- te vertellen wat ik wil vertellen
- op tijd naar huis te gaan als ik voel dat mn energie afgenomen is
Afgelopen maanden heb ik tijdens het eerste deel van het herstellen van de burn-out heel veel leren voelen waar me eigen grenzen en wensen liggen. Dat lukt nu best goed. Simpele vragen als, Waar heb ik zin in? Heb ik behoefte aan rust of loop ik nog even door? Maar ik merk dat als ik met anderen ben, ik mezelf echt snel uit het oog verlies... vooral in werksituaties of als er even iets moet gebeuren.
Hebben jullie er manieren voor om dat te oefenen?
Wat ik nu probeer is thuis elke dag te mediteren. Om de rust in m`n hoofd te krijgen en het werkt ontspannend. Ik merk dan hoeveel gedachten er normaal al in mijn hoofd over anderen gaan. Vaak dat ik iets voor iemand wil doen. Of over plannen. Daar probeer ik nu op te letten en bij mezelf te blijven. Verder probeer ik dus tijdens een ontmoeting op m`n lichaam te letten, door stevig en ontspannen te zitten. Maar vaak vergeet ik het totaal! Soms me in te beelden dat ik naar m`n buik toe adem en naar de grond toe uitadem of aan mezelf vragen hoe het gaat..er is vast geen truc voor, maar als iemand tips heeft..
donderdag 3 mei 2012 om 16:21
quote:jollie75 schreef op 02 mei 2012 @ 21:24:
@Boedhabuikje;Jaaaa er zitten heel veel dingen zodanig in de knel waardoor mn emmertje nu ECHT helemaal leeg is,
sommige dingen komen nog voort uit mn jeugd,sommige dingen uit mn karakter,sommige uit de manier waarop ik altyd dacht dat ik moest functioneren,ga zo maar door!!
Maar het belangrijkste is wel dat ik nooit aan grenzen deed,niet voor mezelf,maar ook nooit voor andere!!!
En ik heb in de loop van de jaren de lat steeds hoger gelegd voor mezelf,om maar te laten zien dat ik het ALLEMAAL wel aankon!!!
Herkenbaar hoor. Neem je tijd.....want dat kost het nou eenmaal.
En dat grenzeloze herken ik ook. Want grenzen stellen betekent stelling nemen en als "ze" je dan niet meer leuk vinden? Wat ik de afgelopen maanden ook besef is dat ik het altijd heel "goed" van mezelf vond dat ik altijd zo redelijk ben. Met mij heb je nauwelijks ruzie omdat ik altijd heel erg op zoek ben naar het gezamenlijke ipv een conflictsituatie.
Dacht dus altijd dat dit een goede eigenschap is. Is natuurlijk ergens ook wel zo, maar ik ben er zo ver in doorgeschoten dat ik dit altijd doe. En niet omdat ik de redelijkheid zelve ben, maar op die manier hoef ik in ieder geval niet aan te geven dat iemand over mijn grenzen heengaat. Met weer als angst om mijn werkplek zelf te laten zien en daarop afgewezen te worden.
Wel grappig dat je zegt dat je emmer leeg is. Ik zeg juist altijd dat mijn emmer over is gelopen. Veel te vol dus
@Boedhabuikje;Jaaaa er zitten heel veel dingen zodanig in de knel waardoor mn emmertje nu ECHT helemaal leeg is,
sommige dingen komen nog voort uit mn jeugd,sommige dingen uit mn karakter,sommige uit de manier waarop ik altyd dacht dat ik moest functioneren,ga zo maar door!!
Maar het belangrijkste is wel dat ik nooit aan grenzen deed,niet voor mezelf,maar ook nooit voor andere!!!
En ik heb in de loop van de jaren de lat steeds hoger gelegd voor mezelf,om maar te laten zien dat ik het ALLEMAAL wel aankon!!!
Herkenbaar hoor. Neem je tijd.....want dat kost het nou eenmaal.
En dat grenzeloze herken ik ook. Want grenzen stellen betekent stelling nemen en als "ze" je dan niet meer leuk vinden? Wat ik de afgelopen maanden ook besef is dat ik het altijd heel "goed" van mezelf vond dat ik altijd zo redelijk ben. Met mij heb je nauwelijks ruzie omdat ik altijd heel erg op zoek ben naar het gezamenlijke ipv een conflictsituatie.
Dacht dus altijd dat dit een goede eigenschap is. Is natuurlijk ergens ook wel zo, maar ik ben er zo ver in doorgeschoten dat ik dit altijd doe. En niet omdat ik de redelijkheid zelve ben, maar op die manier hoef ik in ieder geval niet aan te geven dat iemand over mijn grenzen heengaat. Met weer als angst om mijn werkplek zelf te laten zien en daarop afgewezen te worden.
Wel grappig dat je zegt dat je emmer leeg is. Ik zeg juist altijd dat mijn emmer over is gelopen. Veel te vol dus
donderdag 3 mei 2012 om 16:29
Framboosjes: Wat fijn voor je dat je in therapie gaat. Het zal confronterend zijn, maar je zal er zeker van groeien waar je de rest van je leven wat aan hebt! Inzichten kunnen ook zo opluchten en energie geven...
BB: Grinnik... Bij mij is de batterij leeg en `t emmertje overgelopen
En dan hoe t met mij is gegaan..
Met vriend en ik: We voelen allebei dat er iets niet lekker loopt, maar dat niet helder is wat. Vriend zei dat ik er meer last van heb dan hij. Gaan elkaar op mijn verzoek minder zien om meer op eigen benen te staan. Grote beslissingen hoeven nu niet. Zaterdag wel uiteten omdat we nog wat te vieren hebben...mixed feelings.
Verder met mij golfend op mijn grenzen /
Maar nu op dit moment? Moe thuisgekomen van de 2 uur therapeutisch werken. Strenge arboarts (onder druk van het UWV) zit op m`n lip dat ik sneller moet opbouwen. Van binnen voel ik me verdrietig. Verder beginnen m`n gedachten weer wat helderder te worden, wat fijn is, iets minder snel overprikkeld. Ik begin me te realiseren dat het nog lang gaat duren als ik op dit hersteltempo doorga. De arboarts belde eindelijk mijn therapeut en het was gek om hem daarna (begripvol) te horen zeggen dat ik ernstig beschadigd ben door vroegere gebeurtenissen. Als iemand anders het zegt klink het soms zo veel echter.. Het is alsof ik nog ergens echt moet accepteren dat het zo is. Er is gewoon nog echt een weg te gaan. Met veel dingen die ik nog een hele tijd niet ga kunnen hoe graag ik wil. Oefening in geduld.
Oja rond Koninginnedag was een vriendin echt heel lief voor me, dat doet zo goed.
Ik ben tot nu toe nog weinig bezig ben geweest met onderzoeken van hoe is de burn-out gekomen en hoe kan ik opbouwen zonder mezelf weer te verliezen (ik bedoel buiten de therapie die echt over vroeger gaat). Ik was er gewoon te moe voor.
Inmiddels ben ik er bij vlagen helder genoeg voor. Het voelt als een berg die ik over moet/mag. Ik vind dat aan de ene kant fijn, om over mezelf te leren (jawel, daar is hij weer, het alles willen begrijpen ook mezelf) en aan de andere kant de pijn en acceptatie die erbij horen...hoe kom ik er ooit overheen? *note to myself: niet vooruit denken! Maar ik realiseer me dat ik gewoon niet doorgaan zoals ik mijn werk/leven heb achtergelaten.
//verstuur
BB: Grinnik... Bij mij is de batterij leeg en `t emmertje overgelopen
En dan hoe t met mij is gegaan..
Met vriend en ik: We voelen allebei dat er iets niet lekker loopt, maar dat niet helder is wat. Vriend zei dat ik er meer last van heb dan hij. Gaan elkaar op mijn verzoek minder zien om meer op eigen benen te staan. Grote beslissingen hoeven nu niet. Zaterdag wel uiteten omdat we nog wat te vieren hebben...mixed feelings.
Verder met mij golfend op mijn grenzen /
Maar nu op dit moment? Moe thuisgekomen van de 2 uur therapeutisch werken. Strenge arboarts (onder druk van het UWV) zit op m`n lip dat ik sneller moet opbouwen. Van binnen voel ik me verdrietig. Verder beginnen m`n gedachten weer wat helderder te worden, wat fijn is, iets minder snel overprikkeld. Ik begin me te realiseren dat het nog lang gaat duren als ik op dit hersteltempo doorga. De arboarts belde eindelijk mijn therapeut en het was gek om hem daarna (begripvol) te horen zeggen dat ik ernstig beschadigd ben door vroegere gebeurtenissen. Als iemand anders het zegt klink het soms zo veel echter.. Het is alsof ik nog ergens echt moet accepteren dat het zo is. Er is gewoon nog echt een weg te gaan. Met veel dingen die ik nog een hele tijd niet ga kunnen hoe graag ik wil. Oefening in geduld.
Oja rond Koninginnedag was een vriendin echt heel lief voor me, dat doet zo goed.
Ik ben tot nu toe nog weinig bezig ben geweest met onderzoeken van hoe is de burn-out gekomen en hoe kan ik opbouwen zonder mezelf weer te verliezen (ik bedoel buiten de therapie die echt over vroeger gaat). Ik was er gewoon te moe voor.
Inmiddels ben ik er bij vlagen helder genoeg voor. Het voelt als een berg die ik over moet/mag. Ik vind dat aan de ene kant fijn, om over mezelf te leren (jawel, daar is hij weer, het alles willen begrijpen ook mezelf) en aan de andere kant de pijn en acceptatie die erbij horen...hoe kom ik er ooit overheen? *note to myself: niet vooruit denken! Maar ik realiseer me dat ik gewoon niet doorgaan zoals ik mijn werk/leven heb achtergelaten.
//verstuur