Relaties
alle pijlers
Kindje van minnaar
vrijdag 23 maart 2007 om 15:01
Ik ben op zoek naar mensen die ook zwanger zijn geraakt van hun minnaar.
Zelf ben ik nu alweer een maandje de trotse mama van een heel mooi kindje maar toch valt het me zwaarder dan ik gedacht had... Mede omdat hij niet al te lang voor mijn uitgerekende datum een nieuwe vrouw heeft leren kennen waar hij nu dus een relatie mee heeft terwijl ik juist, na jaren af en aan contacten en liefdesbetuigingen van zijn kant, voor hem wilde kiezen. Ook mijn eigen man (en zijn familie) zien met een kindje dat niet van hem is is lastig.
Ik ben dus niet op zoek naar mensen die me gaan vertellen hoe fout ik ben geweest want dat weet ik zelf prima en daar word ik hard genoeg voor gestraft nu. Erover praten met anderen kan ik niet dus ik hoop via deze weg in contact te komen met "lotgenoten".
Liefs,
R.
Zelf ben ik nu alweer een maandje de trotse mama van een heel mooi kindje maar toch valt het me zwaarder dan ik gedacht had... Mede omdat hij niet al te lang voor mijn uitgerekende datum een nieuwe vrouw heeft leren kennen waar hij nu dus een relatie mee heeft terwijl ik juist, na jaren af en aan contacten en liefdesbetuigingen van zijn kant, voor hem wilde kiezen. Ook mijn eigen man (en zijn familie) zien met een kindje dat niet van hem is is lastig.
Ik ben dus niet op zoek naar mensen die me gaan vertellen hoe fout ik ben geweest want dat weet ik zelf prima en daar word ik hard genoeg voor gestraft nu. Erover praten met anderen kan ik niet dus ik hoop via deze weg in contact te komen met "lotgenoten".
Liefs,
R.
vrijdag 23 maart 2007 om 16:08
ik vind het vooral een bedrog naar je kindje toe, naar je man ook, maar op de een of andere manier vind ik dat minder erg. Snap gewoon niet dat je je man en kind zo voor kan liegen, snap ik echt niet. En die universitaire studies, ach ja, zoveelste bewijs dat opleiding en intelligentie weinig met elkaar te maken hebben. Vind het trouwens erg dat je schrijft, ik word al hard genoeg gestraft, hoe hard denk je dat de straf voor je man is, en voor je kind? en nee, ik heb geen morele bezwaren tegen vreemdgaan, daar kan ik me in sommige gevallen nog wel iets bij voorstellen, maar als er dan een kind uitkomt, dan is het tijd voor eerlijkheid. Maar ja, dat vind ik.
vrijdag 23 maart 2007 om 16:11
je doet het dus ook onveilig met je minnaar. Ik zeg altijd tegen mijn vriend, vreemdgaan is tot daar aan toe, maar als je geen condoom gebruikt, en ik kom daarachter, sla ik je kop eraf. Nou is mijn vriend van het trouwe soort, dus het is niet echt nodig dat ik er mee dreig, maar ik echt oprecht, dat als je onveilig vreemdgaat, en je je man dus op zou kunnen zadelen met hiv, herpes en weet ik veel wat nog meer ellende, dat je totaal onverantwoordelijk en verkeerd bezig bent.
vrijdag 23 maart 2007 om 16:11
je doet het dus ook onveilig met je minnaar. Ik zeg altijd tegen mijn vriend, vreemdgaan is tot daar aan toe, maar als je geen condoom gebruikt, en ik kom daarachter, sla ik je kop eraf. Nou is mijn vriend van het trouwe soort, dus het is niet echt nodig dat ik er mee dreig, maar ik vind echt oprecht, dat als je onveilig vreemdgaat, en je je man dus op zou kunnen zadelen met hiv, herpes en weet ik veel wat nog meer ellende, dat je totaal onverantwoordelijk en verkeerd bezig bent.
vrijdag 23 maart 2007 om 16:15
quote:ik vind het vooral een bedrog naar je kindje toe, naar je man ook, maar op de een of andere manier vind ik dat minder erg. Snap gewoon niet dat je je man en kind zo voor kan liegen, snap ik echt niet. En die universitaire studies, ach ja, zoveelste bewijs dat opleiding en intelligentie weinig met elkaar te maken hebben. Vind het trouwens erg dat je schrijft, ik word al hard genoeg gestraft, hoe hard denk je dat de straf voor je man is, en voor je kind? en nee, ik heb geen morele bezwaren tegen vreemdgaan, daar kan ik me in sommige gevallen nog wel iets bij voorstellen, maar als er dan een kind uitkomt, dan is het tijd voor eerlijkheid. Maar ja, dat vind ik.Ik denk dat ik het voor die man net zo erg vind, lees anders het stukje van TheNurse maar op de baby-pijler.. Nu weten we natuurlijk niet hoe betrokken je vriend is geweest bij de zwangerschap, TO.. en daar ben ik eigenlijk heel benieuwd naar;
Streelde hij vaak met zijn hand over je buik en zo? Was hij bij de bevalling?
Streelde hij vaak met zijn hand over je buik en zo? Was hij bij de bevalling?
vrijdag 23 maart 2007 om 16:17
Er zijn gewoon omstandigheden die het niet goed kunnen praten maar wel bepaalde dingen verduidelijken maar die ga ik hier niet in het openbaar met iedereen delen.
Mijn minnaar weet er dus wel van maar die is ook bang voor wat er komen gaat. Hij heeft 5 jaar gehoopt dat ik mijn man zou verlaten maar dat deed ik niet en nu gaat hij verder met zijn leven. Hij vindt het erg moeilijk maar ik hoop dat hij gelukkig zal zijn....
Mijn minnaar weet er dus wel van maar die is ook bang voor wat er komen gaat. Hij heeft 5 jaar gehoopt dat ik mijn man zou verlaten maar dat deed ik niet en nu gaat hij verder met zijn leven. Hij vindt het erg moeilijk maar ik hoop dat hij gelukkig zal zijn....
vrijdag 23 maart 2007 om 16:17
Ennuh, wat dacht je van erfelijke aandoeningen. Kind komt later thuis en heeft van de dokter te horen dat hij een erfelijke aandoening heeft. Uhhhhhhh, zegt paps maar dat komt bij ons in de familie niet voor. Hetzelfde met bloedgroep. Kind heeft bloed nodig maar paps kan het niet geven want ja paps, zegt de dokter dan, dit kan alleen door de biologische vader gegeven worden, want dokter gaat ervanuit dat paps de stiefvader is. Nou dan sta je mooi voor lul en heb je én je man én je kind naar de klote geholpen. En bedankt!
vrijdag 23 maart 2007 om 16:20
maar het is meer dat ik het erger vind om bedrogen te worden door je moeder dan door je partner, als ik het mijn vriend zou vertellen, zou zijn liefde voor onze dochter niet minder worden, wel zijn liefde voor mij. Moeilijk uit te leggen. En ook niet heel relevant, maar dat is meer wat ik bedoel, zelfs als mijn vriend zou horen dat hij niet de biologische vader is van onze dochter, dan zou dat niks veranderen aan zijn gevoel voor haar.
vrijdag 23 maart 2007 om 16:20
Hoi
Denk dat ze heus wel weet dat ze er niet goed aan heeft gedaan en snap haar angst wel om het te vertellen. Dus dat hoeft ze niet iedere keer aan te horen denk ik.
Zou er goed over nadenken wat je wilt, ben bang dat je hier geen lotgenoten vind , dat kan je wel aan de reacties vernemen.
Hoop alleen dat de reacties jou er niet van weer houden om hier te reageren.
Groetjes
Denk dat ze heus wel weet dat ze er niet goed aan heeft gedaan en snap haar angst wel om het te vertellen. Dus dat hoeft ze niet iedere keer aan te horen denk ik.
Zou er goed over nadenken wat je wilt, ben bang dat je hier geen lotgenoten vind , dat kan je wel aan de reacties vernemen.
Hoop alleen dat de reacties jou er niet van weer houden om hier te reageren.
Groetjes
vrijdag 23 maart 2007 om 16:20
quote:
Wisten jullie dat........
Men zegt, dat ca. 10 % van de kinderen niet van de opvoedvader is?
Dus in een klas met 30 kinderen, zijn er 3 die leven in de veronderstelling dat hun vader hun vader is...
Hmmm is dat incl. of exclusief met kinderen waarvan de vader hen bij of vak na de zwangerschap heeft verlaten, dan kan ik het me wel voorstellen namelijk. Dat bij 10% van de kinderen de vader denkt de biologische vader te zijn maar dat dit niet zo blijkt te zijn lijkt me erg veel.
@TO oei oei oei.. klinkt pijnlijk allemaal... maar ik denk echt dat hoe vroeger je ermee komt, hoe "beter" het is. Het is al zo vresellijk pijnlijk allemaal, voor je man, zijn familie, voor jou... wat heeft je doen besluiten niet weg te gaan toen je wist dat het niet van je man kon zijn? Ik denk dat hou langer je wacht, hoe groter de drempel zal zijn. Vast ook een enorm gevoel van schaamte tegenover de buitenwereld of niet... het lijkt mij ook een vreselijk iets om onder ogen te komen t.o.v de buitenwereld hoor...
Wat zijn je opties? (in jouw ogen, zoals jij het voelt) en wat voel je daarbij? Je schreef in je andere topic dat je minnaar het wist, wat vind hij er van?
Wisten jullie dat........
Men zegt, dat ca. 10 % van de kinderen niet van de opvoedvader is?
Dus in een klas met 30 kinderen, zijn er 3 die leven in de veronderstelling dat hun vader hun vader is...
Hmmm is dat incl. of exclusief met kinderen waarvan de vader hen bij of vak na de zwangerschap heeft verlaten, dan kan ik het me wel voorstellen namelijk. Dat bij 10% van de kinderen de vader denkt de biologische vader te zijn maar dat dit niet zo blijkt te zijn lijkt me erg veel.
@TO oei oei oei.. klinkt pijnlijk allemaal... maar ik denk echt dat hoe vroeger je ermee komt, hoe "beter" het is. Het is al zo vresellijk pijnlijk allemaal, voor je man, zijn familie, voor jou... wat heeft je doen besluiten niet weg te gaan toen je wist dat het niet van je man kon zijn? Ik denk dat hou langer je wacht, hoe groter de drempel zal zijn. Vast ook een enorm gevoel van schaamte tegenover de buitenwereld of niet... het lijkt mij ook een vreselijk iets om onder ogen te komen t.o.v de buitenwereld hoor...
Wat zijn je opties? (in jouw ogen, zoals jij het voelt) en wat voel je daarbij? Je schreef in je andere topic dat je minnaar het wist, wat vind hij er van?
vrijdag 23 maart 2007 om 16:27
Ik weet niet of ik het goed lees, maar je hoopte dat je minnaar voor jou en "jullie" kindje zouden kiezen, minnaar ontmoet iemand anders en nou ja, dan blijf je maar van lieverlee bij je man. Waar ben je nou mee bezig? Er zijn toch erge dingen voorgevallen, anders ga je niet vreemd en hou je het 9 maanden verborgen voor je man en zijn familie. Ik heb respect dat je voor het leven van je kind kiest. Maar doe het dan niet met zoveel leugens. Je hebt bewust gekozen voor geen abortus, dus neem nu dan ook de concequenties.
Als je tot je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven.
vrijdag 23 maart 2007 om 16:28
dat geloof ik dus niet, dat opa en oma hun kleinkind kwijt zijn. Liefde voor je kleinkind of je kind wordt toch niet (volledig) bepaald door het feit dat het jouw genen zijn, natuurlijk wel ten dele, en ik snap ook de schok en het verdriet, maar ik geloof niet dat de liefde ineens over is als de waarheid boven tafel komt. Weet zeker dat mijn vriend mij nooit meer hoeft te zien als ik zoiets zou flikken, maar weet ook zeker dat hij zal vechten voor onze dochter en haar misschien nog wel meer dan eerst bij zich zou willen hebben. En opa en oma dito
vrijdag 23 maart 2007 om 16:29
quote:
quote: Zamirah reageerde
Wisten jullie dat........
Men zegt, dat ca. 10 % van de kinderen niet van de opvoedvader is?
Dus in een klas met 30 kinderen, zijn er 3 die leven in de veronderstelling dat hun vader hun vader is...
Hmmm is dat incl. of exclusief met kinderen waarvan de vader hen bij of vak na de zwangerschap heeft verlaten, dan kan ik het me wel voorstellen namelijk. Dat bij 10% van de kinderen de vader denkt de biologische vader te zijn maar dat dit niet zo blijkt te zijn lijkt me erg veel. Ik heb het meerdere malen gehoord en gelezen. Waar de cijfers op gebaseerd zijn, weet ik niet. Feit zal wel zijn, dat het heus vaker gebeurt, maar uiteraard niet naar buiten komt. Soms draagt alleen de moeder het geheim met zich mee, en weet verder helemaal niemand ervan.
@TO oei oei oei.. klinkt pijnlijk allemaal... maar ik denk echt dat hoe vroeger je ermee komt, hoe "beter" het is. Het is al zo vresellijk pijnlijk allemaal, voor je man, zijn familie, voor jou... wat heeft je doen besluiten niet weg te gaan toen je wist dat het niet van je man kon zijn? Ik denk dat hou langer je wacht, hoe groter de drempel zal zijn. Vast ook een enorm gevoel van schaamte tegenover de buitenwereld of niet... het lijkt mij ook een vreselijk iets om onder ogen te komen t.o.v de buitenwereld hoor...
Wat zijn je opties? (in jouw ogen, zoals jij het voelt) en wat voel je daarbij? Je schreef in je andere topic dat je minnaar het wist, wat vind hij er van?
quote: Zamirah reageerde
Wisten jullie dat........
Men zegt, dat ca. 10 % van de kinderen niet van de opvoedvader is?
Dus in een klas met 30 kinderen, zijn er 3 die leven in de veronderstelling dat hun vader hun vader is...
Hmmm is dat incl. of exclusief met kinderen waarvan de vader hen bij of vak na de zwangerschap heeft verlaten, dan kan ik het me wel voorstellen namelijk. Dat bij 10% van de kinderen de vader denkt de biologische vader te zijn maar dat dit niet zo blijkt te zijn lijkt me erg veel. Ik heb het meerdere malen gehoord en gelezen. Waar de cijfers op gebaseerd zijn, weet ik niet. Feit zal wel zijn, dat het heus vaker gebeurt, maar uiteraard niet naar buiten komt. Soms draagt alleen de moeder het geheim met zich mee, en weet verder helemaal niemand ervan.
@TO oei oei oei.. klinkt pijnlijk allemaal... maar ik denk echt dat hoe vroeger je ermee komt, hoe "beter" het is. Het is al zo vresellijk pijnlijk allemaal, voor je man, zijn familie, voor jou... wat heeft je doen besluiten niet weg te gaan toen je wist dat het niet van je man kon zijn? Ik denk dat hou langer je wacht, hoe groter de drempel zal zijn. Vast ook een enorm gevoel van schaamte tegenover de buitenwereld of niet... het lijkt mij ook een vreselijk iets om onder ogen te komen t.o.v de buitenwereld hoor...
Wat zijn je opties? (in jouw ogen, zoals jij het voelt) en wat voel je daarbij? Je schreef in je andere topic dat je minnaar het wist, wat vind hij er van?
vrijdag 23 maart 2007 om 16:33
vrijdag 23 maart 2007 om 16:33
quote:
Er zijn gewoon omstandigheden die het niet goed kunnen praten maar wel bepaalde dingen verduidelijken maar die ga ik hier niet in het openbaar met iedereen delen.
Mijn minnaar weet er dus wel van maar die is ook bang voor wat er komen gaat. Hij heeft 5 jaar gehoopt dat ik mijn man zou verlaten maar dat deed ik niet en nu gaat hij verder met zijn leven. Hij vindt het erg moeilijk maar ik hoop dat hij gelukkig zal zijn....hij hoopte dat? en jij had al voor hem (je minnaar) gekozen zeg je in je posting... wat klopt er nu niet in dit verhaal?
Er zijn gewoon omstandigheden die het niet goed kunnen praten maar wel bepaalde dingen verduidelijken maar die ga ik hier niet in het openbaar met iedereen delen.
Mijn minnaar weet er dus wel van maar die is ook bang voor wat er komen gaat. Hij heeft 5 jaar gehoopt dat ik mijn man zou verlaten maar dat deed ik niet en nu gaat hij verder met zijn leven. Hij vindt het erg moeilijk maar ik hoop dat hij gelukkig zal zijn....hij hoopte dat? en jij had al voor hem (je minnaar) gekozen zeg je in je posting... wat klopt er nu niet in dit verhaal?
vrijdag 23 maart 2007 om 16:38
quote:dat geloof ik dus niet, dat opa en oma hun kleinkind kwijt zijn. Liefde voor je kleinkind of je kind wordt toch niet (volledig) bepaald door het feit dat het jouw genen zijn, natuurlijk wel ten dele, en ik snap ook de schok en het verdriet, maar ik geloof niet dat de liefde ineens over is als de waarheid boven tafel komt. Weet zeker dat mijn vriend mij nooit meer hoeft te zien als ik zoiets zou flikken, maar weet ook zeker dat hij zal vechten voor onze dochter en haar misschien nog wel meer dan eerst bij zich zou willen hebben. En opa en oma ditoIk had TO 2 voorbeelden genoemd van gezinnen waarin zoiets was voorgevallen, in de laatste (was vanaf begin al duidelijk dat vader niet biologische vader was, want kind was al geboren) ging het stel na een jaar of 10 uit elkaar. Vader had geen oog voor beide kinderen meer want die had een nieuw gezin gevonden. Opa en oma wilden alleen het jongste kind zien... want die ander was niet van hun... en daar ben je dan 10 jaar oma en opa van geweest.. en dat kind wist niet eens dat ze niet de biologische grootouders waren... vreselijk hoor. Voor sommige mensen telt alleen van vlees en bloed.
