What to do?

Erg apart dit. Ik zou je onderbuikgevoel zeker niet negeren. En zeker onverwacht langsgaan. Misschien heeft ie nog wel een relatie. En als jullie elkaar zien hoe lang zie je elkaar dan? Heb je zijn ouders wel eens ontmoet, of zijn vrienden?

Ik heb het gevoel dat hij wat te verbergen heeft.

Laat je nog wat weten dan?

Als man zijnde,



Als er 1 ding is wat voor mij de ultieme opppeper is, dan is het wel het bezoekje van je meisje.



Puur en alleen de genegenheid, de liefkozende knuffel en zorg die je ervaart als ze naast je bed komt zitten en vragen hoe het met je is <3.



Mijn vriendin woont ook niet om de hoek. Ik zeg ook wel eens van, nee kom maar niet gekkie, het kost veel geld. Ik ben het waard ja, maar desondanks wil ik niet dat je veel geld uitgeeft :-). Dit is ok, maar constant nee zeggen voor maanden als je echt vaak ziek bent... dat is raar.



Jou gevoel kan ik volkomen begrijpen en ik deel de mening van andere dat je dit niet mag negeren. Maar, er is een maar!, Laat je hierdoor ook niet gek maken en/of leiden. Gezond verstand!.



Toen mijn meisje een week ziek was en niet wou dat ik langskwam ivm de extreme drukte en calls van het werk. Heb ik gevraagt van haar om toch naar de doktor te gaan, Ze is toen gegaan en heeft de gegevens gedeeld met mij. Deelt hij zijn medische problemen met jou ook? een echte 'griep' krijg je niet elke 2/3 weken, dat is onzin. Als het een ziekte heeft of chronische aandoening, dan is het misschien handiger als hij dit jou meld. Zodoende heb jij ook minder zorgen en/of problemen met het gevoel van zijn ziektebeeld.



Ik zeg, communicatie = win (Iets wat menig man nog moet leren).



Wolfje

Mannen... pfff...



Eigenwijs!!!



Schop hem naar een doktor, en laat hem deze kwaaltjes onderzoeken.

Heb je een straatverbod voor z'n ouders dan? Waarom kun je daar niet heen?

Dus omdat ie zo ziek is verblijft ie bij z'n ouders terwijl ie met z'n vader een slechte band heeft?



Wie moet er klaar voor zijn om te vertellen dat ie een vriendin heeft, je vriend of zijn vader? En in beide gevallen, waarom is diegene daar nog niet klaar voor? Hoe lang gaat dat nog duren?



Ik wens je veel sterkte, nu en in de toekomst

Dat laatste klopt zeker.



Ik vind daarom dat je voor jezelf moet kiezen. Serieus.

Geen idee hoe oud je bent, maar wat stel jij je afwachtend en onderdanig op. Voorzichtig vragen of je misschien wellicht eventueel woensdag svp heel eventjes langs mag komen??



Het lijkt er iig op dat hij je zwaar onzeker houdt, alles bepaalt, geen antwoorden kan geven, niet aan toe is, niet naar hem toe kan terwijl hij op zichzelf woont, enz. Alles hangt van hem af en jij knikt ja en amen..



Wat heb JIJ hieraan?? Wat is er fijn aan deze relatie voor jou? Wat vind je leuk aan hem, als je hem nauwelijks ziet en zo ook niks kan ontwikkelen samen?



Je wordt zo steeds onzekerder, omdat je totaal niet toekomt aan wat jouw ideeen van een relatie/ vriendje zijn, en ook niet aan je eigen, heel normale behoeftes. Wat de reden ook is, je laat je aan het lijntje houden. Tijd voor minstens een goed gesprek, vragen stellen, opheldering vragen, en waarbij je duidelijk maakt dat dit niet jouw idee van een relatie is.



Het lijkt mij dat je constant aan zijn opvattingen of behoefte probeert te voldoen, ook al kom jij niet aan bod. Waarom is hij zoveel belangrijker dan jijzelf bent? Iemand moet vooral bij jou passen, dat is de juiste "meetlat" of iets goed zit of niet.

Houd je svp aan wat je zelf belangrijk vindt in het leven en van relaties met anderen..



Dus ja, wel daarheen en een goed gesprek eisen! Minstens. En daarvoor zelf heel goed op een rijtje zetten wat jij wil. Door afwachtend te blijven doe je jezelf enorm tekort. Ga naar jezelf en je onderbuik luisteren! Dit haalt je alleen maar onderuit. Sta niet toe dat iemand zo'n invloed op je heeft, een relatie moet toevoegen aan je geluk en je zeker/fijn/happy/gewenst en geliefd laten voelen.



Succes!