Psyche
alle pijlers
Van sterke vrouw naar....?
vrijdag 30 maart 2012 om 12:35
Lang getwijfeld of ik nu wel of niet een topic wil openen. Ik herken soms stukjes van andere TO's maar het lijkt nooit helemaal de lading te dekken, vandaar dan toch maar een eigen topic.
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
maandag 28 mei 2012 om 22:40
Hallo allemaal,
Heel soms lees ik nog eens hier. Nu viel mijn oog net op een posting van Suzy en wil hiervan iets qouten, omdat het zo waar is.
"Elke therapie of therapeut zal je leren het zelf (voortaan) te kunnen, op jezelf te kunnen rekenen, maar ook om om "gezonde (mentale) hulp" te vragen, als dat nodig is, als je vastloopt, vertrouwen verliest of het geloof in het zelf kunnen.
In elke vorm van cursus, coaching of therapie is het niet het rekenen op een methode of de kracht van de "therapeut/coach", maar juist ontdekken dat je het zelf kan, veel sterker bent dan je dacht, je eigen inzichten te krijgen, jezelf verder ontwikkelt en jezelf verder helpt, je eigen energiebron aanboort. En dat blijft toch dat je leert dat je op jezelf kan rekenen, jezelf vertrouwt bij tegenslag, zelf eea kan overstijgen, jezelf kan troosten en weer terugvindt, zelfvertrouwen krijgt, "fouten" mag maken en van leren of herstellen. Mild en lief voor jezelf zijn, goed voor jezelf te zorgen, jezelf eea te gunnen (ipv van anderen verwachten of afhankelijk van maken)."
Hierin schuilt m.i. genezing van waar je in je hoofd/gevoel mee kampt. Mooi beschreven Suzy.
Heel soms lees ik nog eens hier. Nu viel mijn oog net op een posting van Suzy en wil hiervan iets qouten, omdat het zo waar is.
"Elke therapie of therapeut zal je leren het zelf (voortaan) te kunnen, op jezelf te kunnen rekenen, maar ook om om "gezonde (mentale) hulp" te vragen, als dat nodig is, als je vastloopt, vertrouwen verliest of het geloof in het zelf kunnen.
In elke vorm van cursus, coaching of therapie is het niet het rekenen op een methode of de kracht van de "therapeut/coach", maar juist ontdekken dat je het zelf kan, veel sterker bent dan je dacht, je eigen inzichten te krijgen, jezelf verder ontwikkelt en jezelf verder helpt, je eigen energiebron aanboort. En dat blijft toch dat je leert dat je op jezelf kan rekenen, jezelf vertrouwt bij tegenslag, zelf eea kan overstijgen, jezelf kan troosten en weer terugvindt, zelfvertrouwen krijgt, "fouten" mag maken en van leren of herstellen. Mild en lief voor jezelf zijn, goed voor jezelf te zorgen, jezelf eea te gunnen (ipv van anderen verwachten of afhankelijk van maken)."
Hierin schuilt m.i. genezing van waar je in je hoofd/gevoel mee kampt. Mooi beschreven Suzy.
dinsdag 29 mei 2012 om 09:59
@Molly74: dank je. Ja, denk dat het soms ook niet uitmaakt welke therapie bijv, van alles kan die zelfgenezing in werking zetten en een omslag maken. De therapeut als persoon moet je vertrouwen in & klik mee hebben, de juiste snaren weten te raken (en liefst aanvoelen, empathisch zijn). Paar eyeopeners die iets in de kern raken kunnen het zetje al geven om mind & mood te veranderen. Je kan gevoel "genezen" zonder dat je gebeurtenissen uitwist, tis de lading die te veranderen is.
@BB: heel veel succes vandaag! Bedenk: alles wat je voor jezelf doet, alle aandacht voor jezelf, helpt je verder! Maak dat het doel, je best doen, aandacht voor en streven naar "verder komen", meer niet.
@BB: heel veel succes vandaag! Bedenk: alles wat je voor jezelf doet, alle aandacht voor jezelf, helpt je verder! Maak dat het doel, je best doen, aandacht voor en streven naar "verder komen", meer niet.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 29 mei 2012 om 20:03
Hier ben ik weer meiden.
Vandaag de testdag gehad. Zoals ik al schreef vond ik het best eng. Ergens was ik ook een beetje bang dat er gewoon niets meer zou komen. Al zoveel geleerd, het mooie weer....ik dacht eigenlijk dat ik al flink op de goede weg was.
Dat ben ik natuurlijk ook wel, maar wat heb ik hier toch de boel verkeerd ingeschat. Weer zoveel tranen en emoties, en uiteindelijk precies die zere plek....toch veel teveel leven vanuit het pleasen van anderen. Niet echt ruimte durven vragen voor wie ik ben en wat mijn behoeften zijn. Weer aan het goedpraten wat ik mis bij anderen. Daar niet boos of verdrietig over kunnen zijn. Het is zo ingesleten.....ik vond het heel bijzonder dat dit er zo snel uitgepikt werd. Het blijkt dat het programma ook een soort van retraite moment kent waar ik waarschijnlijk voor in de gelegenheid wordt gesteld om hier gebruik van te maken....dat lijkt me echt geweldig om mee te maken.
Verder ook een fysieke belastbaarheidtest gehad en een fysiotherapeutische intake. Zie ik ook wel zitten, want ook op dat gebied heb ik mezelf behoorlijk verwaarloosd de afgelopen jaren. Het wordt zo'n cirkeltje.....bewegen wordt lastiger waardoor je dat ook minder vaak doet dan goed voor je is. Waardoor je meer fysieke klachten krijgt wat het vrijuit bewegen nog lastiger maakt. Ook zag ze de spanning zitten in mijn nek en schouders. ( en dan gaf ik notabene aan dat het eigenlijk best heel redelijk met me gaat, een half jaar geleden zat ik echt heel erg vast in mijn spieren)
Eind deze week heb ik gesprek over het precieze programma, maar ik meende al een beetje op te maken uit hetgeen er gezegd werd, dat ze me het uitgebreide programma willen aanbieden. Toch niet voor niets dus:-)
En als ik diep van binnen kijk klopt het ook hoor. Het feit dat ik nu veel hoger zit in mijn energie, neemt niet weg dat de echte kern nog niet aangeraakt os. Zou ik nu stoppen met het idee "genoeg" geleerd te hebben, dan was ik mezelf wederom onzachtzinnig tegengekomen. Nu hoop ik echt dat ik tot een echte doorbraak kan komen, die dan ook de gewenste gedragsverandering als gevolg heeft. Echt voor mezelf te durven kiezen zonder daarbij bang te zijn voor de afkeuring van anderen.
Jelly en Feammboosjes, wat schrijven jullie herkenbaar over jullie relaties. Ik vraag me regelmatig af, hoe ik hier mee zou omgaan als ik niet zo lang al een relatie had. Ik herken jullie gedrag van toen ik zelf aan het dagen was tijdens mijn break up van een jaar. Hoeveel ik zocht bij een ander.....maar hoe onterecht dat eigenlijk ook is. Iemand is ook niet jouw redder, en jij iemand anders redder niet. Het is een cliché wat ik nu zeg, maar een relatie moet een aanvulling zijn en geen invulling. Ik merkte in mijn breakup periode dat ik daar (achteraf gezien) heel geforceerd mee omging. Nu ben ik ook wel eens bang dat ik nog bij mijn partner ben omdat ik niet alleen durf te zijn. Omdat ik ook veel mis in mijn relatie maar dat soort gevoelens weer weg rationaliseer met de gedachten dat geen relatie 100% goed is en dat er overal wel iets aan te merken is. Dat ik daarmee iets essentieels mis, ga ik dan maar even aan voorbij. Maar ja, ik heb wel kinderen met deze man, en als echtgenoot en als vader is hij echt een prima vent. Ook ik moet, volgens mij net als jullie, me scherp houden dat ik ook niet mijn behoefte aan ontwikkeling en groei projeceteer op hem. Ergens is het ook gewoon zo dat mannen veel nuchterder in het leven staan. Honderd keer dingen uitspreken is iets dat de meeste mannen helemaal niet trekken. Een keer is genoeg, dan weten ze toch waar het over gaat:-). Soms kan ik ook wel jaloers zijn op die eigenschap hoor. Maar het is volgens mij echt heel erg man eigen. Dat te accepteren kan volgens mij al de helft van de ergernis schelen. En nu praat ik over mezelf, ergens trekt juist dat "dierlijke" van een man mij meer aan dan een man die teveel begrijpt en mee wil in die ontwikkeling.
En Framboosjes, bedoelde jij de kernkwadranten van Ofman, toen je het had over de ergernissen bij je partner waarvan je ook iets kunt leren? Ik vind ze geweldig, en ze helpen mij echt om dingen in perspectief te blijven zien.
Suzy, toch geen afscheid kunnen nemen van dit topic:-)? Vind het fijn hoe jij steeds zo treffend de zaken kunt omschrijven. Ik heb jouw advies te harte kunnen nemen vandaag. Zoals je het omschreef, zo heb ik het precies ervaren.
Molly, fijn jou ook weer eens te lezen hier. Hoe is het jou en hoe gaat het met je werkzaamheden?
Anahata, Jollie en Italy, hoe is het met jullie? Lukt het allemaal een beetje bij jullie. Er wordt nu zoveel geschreven dat ik het soms lastig om iedereen bij te houden. Ik denk vaak aan jullie. [hug]
En voor de andere meelezende en meeschrijvende dames......ik hoop dat het jullie ook goed gaat ondanks de lastige situatie waar we allemaal in zitten. Mij blijft het helpen om dit hele geheel te zien als reis. Zwaar en moeilijk begaanbaar soms, maar toch iets waar ik later met plezier op terug hoop te kijken. Dat gun ik jullie ook.
Ik stuur m ongelezen door....excuses dus alvast voor de eventuele typfouten.
Vandaag de testdag gehad. Zoals ik al schreef vond ik het best eng. Ergens was ik ook een beetje bang dat er gewoon niets meer zou komen. Al zoveel geleerd, het mooie weer....ik dacht eigenlijk dat ik al flink op de goede weg was.
Dat ben ik natuurlijk ook wel, maar wat heb ik hier toch de boel verkeerd ingeschat. Weer zoveel tranen en emoties, en uiteindelijk precies die zere plek....toch veel teveel leven vanuit het pleasen van anderen. Niet echt ruimte durven vragen voor wie ik ben en wat mijn behoeften zijn. Weer aan het goedpraten wat ik mis bij anderen. Daar niet boos of verdrietig over kunnen zijn. Het is zo ingesleten.....ik vond het heel bijzonder dat dit er zo snel uitgepikt werd. Het blijkt dat het programma ook een soort van retraite moment kent waar ik waarschijnlijk voor in de gelegenheid wordt gesteld om hier gebruik van te maken....dat lijkt me echt geweldig om mee te maken.
Verder ook een fysieke belastbaarheidtest gehad en een fysiotherapeutische intake. Zie ik ook wel zitten, want ook op dat gebied heb ik mezelf behoorlijk verwaarloosd de afgelopen jaren. Het wordt zo'n cirkeltje.....bewegen wordt lastiger waardoor je dat ook minder vaak doet dan goed voor je is. Waardoor je meer fysieke klachten krijgt wat het vrijuit bewegen nog lastiger maakt. Ook zag ze de spanning zitten in mijn nek en schouders. ( en dan gaf ik notabene aan dat het eigenlijk best heel redelijk met me gaat, een half jaar geleden zat ik echt heel erg vast in mijn spieren)
Eind deze week heb ik gesprek over het precieze programma, maar ik meende al een beetje op te maken uit hetgeen er gezegd werd, dat ze me het uitgebreide programma willen aanbieden. Toch niet voor niets dus:-)
En als ik diep van binnen kijk klopt het ook hoor. Het feit dat ik nu veel hoger zit in mijn energie, neemt niet weg dat de echte kern nog niet aangeraakt os. Zou ik nu stoppen met het idee "genoeg" geleerd te hebben, dan was ik mezelf wederom onzachtzinnig tegengekomen. Nu hoop ik echt dat ik tot een echte doorbraak kan komen, die dan ook de gewenste gedragsverandering als gevolg heeft. Echt voor mezelf te durven kiezen zonder daarbij bang te zijn voor de afkeuring van anderen.
Jelly en Feammboosjes, wat schrijven jullie herkenbaar over jullie relaties. Ik vraag me regelmatig af, hoe ik hier mee zou omgaan als ik niet zo lang al een relatie had. Ik herken jullie gedrag van toen ik zelf aan het dagen was tijdens mijn break up van een jaar. Hoeveel ik zocht bij een ander.....maar hoe onterecht dat eigenlijk ook is. Iemand is ook niet jouw redder, en jij iemand anders redder niet. Het is een cliché wat ik nu zeg, maar een relatie moet een aanvulling zijn en geen invulling. Ik merkte in mijn breakup periode dat ik daar (achteraf gezien) heel geforceerd mee omging. Nu ben ik ook wel eens bang dat ik nog bij mijn partner ben omdat ik niet alleen durf te zijn. Omdat ik ook veel mis in mijn relatie maar dat soort gevoelens weer weg rationaliseer met de gedachten dat geen relatie 100% goed is en dat er overal wel iets aan te merken is. Dat ik daarmee iets essentieels mis, ga ik dan maar even aan voorbij. Maar ja, ik heb wel kinderen met deze man, en als echtgenoot en als vader is hij echt een prima vent. Ook ik moet, volgens mij net als jullie, me scherp houden dat ik ook niet mijn behoefte aan ontwikkeling en groei projeceteer op hem. Ergens is het ook gewoon zo dat mannen veel nuchterder in het leven staan. Honderd keer dingen uitspreken is iets dat de meeste mannen helemaal niet trekken. Een keer is genoeg, dan weten ze toch waar het over gaat:-). Soms kan ik ook wel jaloers zijn op die eigenschap hoor. Maar het is volgens mij echt heel erg man eigen. Dat te accepteren kan volgens mij al de helft van de ergernis schelen. En nu praat ik over mezelf, ergens trekt juist dat "dierlijke" van een man mij meer aan dan een man die teveel begrijpt en mee wil in die ontwikkeling.
En Framboosjes, bedoelde jij de kernkwadranten van Ofman, toen je het had over de ergernissen bij je partner waarvan je ook iets kunt leren? Ik vind ze geweldig, en ze helpen mij echt om dingen in perspectief te blijven zien.
Suzy, toch geen afscheid kunnen nemen van dit topic:-)? Vind het fijn hoe jij steeds zo treffend de zaken kunt omschrijven. Ik heb jouw advies te harte kunnen nemen vandaag. Zoals je het omschreef, zo heb ik het precies ervaren.
Molly, fijn jou ook weer eens te lezen hier. Hoe is het jou en hoe gaat het met je werkzaamheden?
Anahata, Jollie en Italy, hoe is het met jullie? Lukt het allemaal een beetje bij jullie. Er wordt nu zoveel geschreven dat ik het soms lastig om iedereen bij te houden. Ik denk vaak aan jullie. [hug]
En voor de andere meelezende en meeschrijvende dames......ik hoop dat het jullie ook goed gaat ondanks de lastige situatie waar we allemaal in zitten. Mij blijft het helpen om dit hele geheel te zien als reis. Zwaar en moeilijk begaanbaar soms, maar toch iets waar ik later met plezier op terug hoop te kijken. Dat gun ik jullie ook.
Ik stuur m ongelezen door....excuses dus alvast voor de eventuele typfouten.
dinsdag 29 mei 2012 om 20:13
Dit klopt inderdaad helemaal. Zijn volgens mij ook diverse onderzoeken naar geweest. Dat de klik tussen client en behandelaar uiteindelijk een van de grootste succesfactors is van een therapie of soortgelijks. En uiteindelijk moet je de tools meekrijgen om het uiteindelijk zelf te doen. Zo zie ik het ook.
dinsdag 29 mei 2012 om 21:38
He lieverds! Hier weer even een teken van leven van mij, ik lees af en toe even snel wat door hier maar heb verder niet echt bijgelezen.. Ben weinig op het forum te vinden en voor mij is dat een goed teken Zit lekker in mn vel en begin steeds meer mn veerkracht te voelen. Ik zie (en voel) hoe veeeeeeel ik gegroeid ben de afgelopen maanden en dat wens ik jullie ook allemaal toe!
Ben nog maar weinig aan het analyseren en heb even rust in mn hoofd, vandaar dat ik het hier niet probeer op te zoeken. Ik weet dat het volgende zich vanzelf wel weer aandient maar voor nu geniet ik even van de rust
Ik hoop dat jullie hebben genoten van t mooie weer en dat jullie tussen het harde werken, alle inzichten en het nadenken ook wat luchtige dingen doen; lekker buiten spelen en genieten!
voor jullie!
BB, super goed van je dat je bereid bent tot die kern te gaan! Veel zelfinzicht heb je! Het is eng, je moet echt uit je oude vertrouwde rol gaan stappen en weet niet waar je precies naartoe zal gaan.. maar je gaat hier zoooveel beter uitkomen!!
Zit lekker in mn vel en begin steeds meer mn veerkracht te voelen. Ik zie (en voel) hoe veeeeeeel ik gegroeid ben de afgelopen maanden en dat wens ik jullie ook allemaal toe! Ben nog maar weinig aan het analyseren en heb even rust in mn hoofd, vandaar dat ik het hier niet probeer op te zoeken. Ik weet dat het volgende zich vanzelf wel weer aandient maar voor nu geniet ik even van de rust
Ik hoop dat jullie hebben genoten van t mooie weer en dat jullie tussen het harde werken, alle inzichten en het nadenken ook wat luchtige dingen doen; lekker buiten spelen en genieten!
voor jullie!BB, super goed van je dat je bereid bent tot die kern te gaan! Veel zelfinzicht heb je! Het is eng, je moet echt uit je oude vertrouwde rol gaan stappen en weet niet waar je precies naartoe zal gaan.. maar je gaat hier zoooveel beter uitkomen!!
woensdag 30 mei 2012 om 10:24
@ BB: Wat fijn om te horen hoe het was.Hoe spannend, eng, pijnlijk, maar ook hoe goed dat het nu al voelt dat de vinger nu al op de pijnlijke plek ligt. Werken aan jezelf is toch het mooiste cadeau dat je aan jezelf kan geven. Om in jouw woorden te spreken, komende tijd werken aan het uitpakken van het 
Veel sterkte en liefs!
@Italie: wat goed te horen dat je lekker in je vel zit en niet in je hoofd. Goed meid, wat je zo hebt verdiend!
@Framboosjes: Je sloot je post af met wat je kan leren uit het verleden. Dat klinkt goed hoor. In je relatie heb je het beste gedaan wat je kon, met al je kennis van toen, met waar je toen stond, heb je eruit gehaald wat je kon. Natuurlijk nu zou je het anders doen, weet je hoe het is afgelopen, heb je andere inzichten, maar daar kan je alleen nog de toekomst mee vormen, niet je relatie.
Het is ok om het gemis te voelen, zelf heel goed denk ik, kan me voorstellen dat je dat voelt, de pijn van het afgescheiden zijn, en de herinnering aan het intieme. Het is goed om dat niet weg te drukken.
Ik denk dat je daarnaast een keuze hebt om met je Gedachten achter dat gevoel aan te gaan OF (nadat je je leerpunten eruit hebt getrokken) je gedachten weer richt op wat er nu is.Nu, hier is Framboosje die hier zit, gegroeid is, nieuwsgierig rondkijkt, haar voeten die stevig op de grond staan, gevoelig is, en die nog duizenden mooie dingen voor zich heeft....
@All: Ontdekte dat ik doordat ik op het forum (dit topic) zo nu en dan openhartig schrijf, ik ook makkelijker openhartig kan zijn op andere momenten. Dat voelde in eerste instantie een beetje vreemd, maar gisteren kreeg ik op meerdere plaatsen van anderen te zien hoe dat z`n vruchten afwerpt. Ik wil jullie bedanken voor de ruimte die er hier is, waardoor dit kan!
Veel sterkte en liefs!
@Italie: wat goed te horen dat je lekker in je vel zit en niet in je hoofd. Goed meid, wat je zo hebt verdiend!
@Framboosjes: Je sloot je post af met wat je kan leren uit het verleden. Dat klinkt goed hoor. In je relatie heb je het beste gedaan wat je kon, met al je kennis van toen, met waar je toen stond, heb je eruit gehaald wat je kon. Natuurlijk nu zou je het anders doen, weet je hoe het is afgelopen, heb je andere inzichten, maar daar kan je alleen nog de toekomst mee vormen, niet je relatie.
Het is ok om het gemis te voelen, zelf heel goed denk ik, kan me voorstellen dat je dat voelt, de pijn van het afgescheiden zijn, en de herinnering aan het intieme. Het is goed om dat niet weg te drukken.
Ik denk dat je daarnaast een keuze hebt om met je Gedachten achter dat gevoel aan te gaan OF (nadat je je leerpunten eruit hebt getrokken) je gedachten weer richt op wat er nu is.Nu, hier is Framboosje die hier zit, gegroeid is, nieuwsgierig rondkijkt, haar voeten die stevig op de grond staan, gevoelig is, en die nog duizenden mooie dingen voor zich heeft....
@All: Ontdekte dat ik doordat ik op het forum (dit topic) zo nu en dan openhartig schrijf, ik ook makkelijker openhartig kan zijn op andere momenten. Dat voelde in eerste instantie een beetje vreemd, maar gisteren kreeg ik op meerdere plaatsen van anderen te zien hoe dat z`n vruchten afwerpt. Ik wil jullie bedanken voor de ruimte die er hier is, waardoor dit kan!
woensdag 30 mei 2012 om 11:41
woensdag 30 mei 2012 om 14:06
hey lieve meiden,
ik ben er nog!
Jelly en framboosje, wat mooi om te zien hoe jullie elkaar helpen. Italy, wat heerlijk dat het goed met je gaat! En BB, fijn dat dat programma gaat beginnen.
Jullie klinken allemaal goed, bezig en op weg! Las vandaag ook weer de uitspraak: 'not knowing where I'm going, I am on my way'.. Dat vind ik zo'n mooie. En er zit zoveel waarheid in, voor mij, maar volgens mij ook voor jullie. We proberen oude patronen en daarmee oude toekomstbeelden los te laten en gaan met open handen en open harten de toekomst in.
Met mij gaat het wel oke. Heb zoals iik eerder schreef even besloten voorlopig voor mn werk te gaan. Heb zoveel dingen afgezegd die weliswaar heel leuk waren, maar waar ik stiekem gewoon echt geen ruimte en energie voor had. En mezelf die ruimte geven voelt heel erg goed. Maar er komt nu dus ook weer veel moeheid los. Kom ik er weeeeeer achter dat ik toch weer te veel mn best aan het doen was. Te veel aan het doen was uberhaupt.
Dus ik heb niet veel nieuwe spannende dingen te vertellen. Het gaat zoals het gaat, en dat gaat nu weer even gepaard met flinke moeheid.
schrijf later wel meer als ik meer inspiratie heb.
knuffels!
ik ben er nog!
Jelly en framboosje, wat mooi om te zien hoe jullie elkaar helpen. Italy, wat heerlijk dat het goed met je gaat! En BB, fijn dat dat programma gaat beginnen.
Jullie klinken allemaal goed, bezig en op weg! Las vandaag ook weer de uitspraak: 'not knowing where I'm going, I am on my way'.. Dat vind ik zo'n mooie. En er zit zoveel waarheid in, voor mij, maar volgens mij ook voor jullie. We proberen oude patronen en daarmee oude toekomstbeelden los te laten en gaan met open handen en open harten de toekomst in.
Met mij gaat het wel oke. Heb zoals iik eerder schreef even besloten voorlopig voor mn werk te gaan. Heb zoveel dingen afgezegd die weliswaar heel leuk waren, maar waar ik stiekem gewoon echt geen ruimte en energie voor had. En mezelf die ruimte geven voelt heel erg goed. Maar er komt nu dus ook weer veel moeheid los. Kom ik er weeeeeer achter dat ik toch weer te veel mn best aan het doen was. Te veel aan het doen was uberhaupt.
Dus ik heb niet veel nieuwe spannende dingen te vertellen. Het gaat zoals het gaat, en dat gaat nu weer even gepaard met flinke moeheid.
schrijf later wel meer als ik meer inspiratie heb.
knuffels!
woensdag 30 mei 2012 om 14:15
Doe rustig aan lieve Anahata. Ik herken je gevoel hoor. Kwam ik gister tijdens die uitgebreide intake wel weer achter. Ik ben er ook nog niet, don't know where I'm going, but i'm on my way:-)
Vandaag weer even klein inzichtmomentje....er is een verschil tussen emoties en "echt voelen". Ondanks het feit dat je sterke gevoelens van like en dislike kunt hebben, hoeft dit dit te betekenen dat dit ook het echte voelen is. (intuïtie denk ik) Kunnen jullie daar wat mee, of is dit abracadabra?
woensdag 30 mei 2012 om 14:21
ik snap wel wat je bedoelt denk ik.
emoties zijn net als gedachten, komen op en gaan weer. Kunnen heel veel vertellen, maar kunnen ook erg veranderlijk zijn.
Wat jij echt voelen noemt, bedoel je dan meer mee voelen vanuit je ehm ziel ofzo wat goed voor je is?
Mooi inzichtje dat dat verschil er is. Als ik in de ban ben van hefitge emoties kan dat me ook wel helpen. Beseffen dat die emoties gewoon even voorop liggen en veel aandacht vragen. MAar dat het tijdelijke emoties zijn. En dat ik juist door die emoties vaak niet echt kan voelen vanuit het diepste van mn ziijn.
ben ik nu erg wazig?
emoties zijn net als gedachten, komen op en gaan weer. Kunnen heel veel vertellen, maar kunnen ook erg veranderlijk zijn.
Wat jij echt voelen noemt, bedoel je dan meer mee voelen vanuit je ehm ziel ofzo wat goed voor je is?
Mooi inzichtje dat dat verschil er is. Als ik in de ban ben van hefitge emoties kan dat me ook wel helpen. Beseffen dat die emoties gewoon even voorop liggen en veel aandacht vragen. MAar dat het tijdelijke emoties zijn. En dat ik juist door die emoties vaak niet echt kan voelen vanuit het diepste van mn ziijn.
ben ik nu erg wazig?
woensdag 30 mei 2012 om 14:27
Nee, helemaal niet. Dat is idd precies wat ik bedoelde
. In het verleden heb ik al vele (ingrijpende) beslissingen gemaakt op basis van die emoties. Die dan achteraf toch weer niet juist bleken omdat het de oppervlakkige emoties waren.
Als je me nu dus ook vraagt....wat wil jij echt BB? Dan moet ik het antwoord gewoon schuldig blijven omdat ik het onderscheid tussen emoties die komen en gaan en het "wezenlijke weten" nog niet kan maken. Of anders gezegd....ik durf er niet opnte vertrouwen.
woensdag 30 mei 2012 om 14:33
dat is al een heel mooi inzicht, en weten dat je het verschil nog niet (altijd) goed kunt voelen is denk ik helemaal oke.
Ik kom er voor mezelf achter dat het ook heel goed is om dan te erkennen maar ook uitdragen dat ik het even niet weet. En dus ook geen actie wil ondernemen. Vanuit stilstand wordt namelijk vanzelf duidelijjk wat je echt wil.
Zo kom ik er achter dat als ik heel erg twijfel of ik naar iets toe moet gaan, dat meestal een fluistering is dat ik er dus geen zin in heb/ geen behoefte aan heb.
Een ander voorbeeld is dat ik dan besloten heb dat ik niet weet wat ik van iets vind of met iets wil en dat ik dan merk dat ik dingen op een bepaalde manier interpreteer. Bijvoorbeeld dat er iets toevalligs gebeurt en ik dan denk: 'dat is vast een teken van het universum dat ik..... moet doen'. Dat is zoiets op die manier interpreteer zegt me dan vooral veel over wat ik van binnen wil. snappie?
Maar vooral denk ik dat het voor ons burnouters heel heilzaam kan zijn om gewoon maar even te 'zijn' met dat we het niet weten.
Ik kom er voor mezelf achter dat het ook heel goed is om dan te erkennen maar ook uitdragen dat ik het even niet weet. En dus ook geen actie wil ondernemen. Vanuit stilstand wordt namelijk vanzelf duidelijjk wat je echt wil.
Zo kom ik er achter dat als ik heel erg twijfel of ik naar iets toe moet gaan, dat meestal een fluistering is dat ik er dus geen zin in heb/ geen behoefte aan heb.
Een ander voorbeeld is dat ik dan besloten heb dat ik niet weet wat ik van iets vind of met iets wil en dat ik dan merk dat ik dingen op een bepaalde manier interpreteer. Bijvoorbeeld dat er iets toevalligs gebeurt en ik dan denk: 'dat is vast een teken van het universum dat ik..... moet doen'. Dat is zoiets op die manier interpreteer zegt me dan vooral veel over wat ik van binnen wil. snappie?
Maar vooral denk ik dat het voor ons burnouters heel heilzaam kan zijn om gewoon maar even te 'zijn' met dat we het niet weten.
woensdag 30 mei 2012 om 14:43
woensdag 30 mei 2012 om 22:06
Hoi Lieverds,
Ik ben niet zo heel erg geinspireerd om te schrijven vandaag, maar wilde jullie laten weten dat ik jullie gelezen heb. BB; ik ben heel blij voor je dat ze bij dat programma je zo snel doorhadden. Ik denk wel dat dat heel goed is:)
Bedankt voor jullie woorden over mijn ex en liefdesverdriet daarom. Ik vond dat echt heel erg fijn om te lezen, Jelly, ook de manier waarop jij het benaderd, heel positief, heel fijn:)
BB: ook jou post vond ik prettig, fijn (echt mijn stopwoord vandaag...) dat het herkenbaar is en je met ons mee probeert te denken. Op een gegeven moment zeg je dit:
''En Framboosjes, bedoelde jij de kernkwadranten van Ofman, toen je het had over de ergernissen bij je partner waarvan je ook iets kunt leren? Ik vind ze geweldig, en ze helpen mij echt om dingen in perspectief te blijven zien.''
Heb ik per ongeluk een wijs iemand geciteerd?:P Ik heb Ofman even gegoogled, en ik wist niet dat zijn schema's/theorie bestond, maar het klinkt interessant:). Jij hebt ervaring met Ofman, BB? Is het gevaar van dat soort schema's niet dat je te veel kan gaan analyseren, te weinig luisteren naar je gevoel?
Ik ben weer een beetje uit mijn ex-dip, gelukkig, hoewel ik voel dat ik hem nog steeds niet helemaal losgelaten heb (maar dat heeft gewoon nog meer tijd nodig, denk/hoop ik). Vandaag met een vriendin afgesproken en dat was heel erg leuk, dan merk ik weer, zoals ik eerder heb geschreven, dat ik daadwerkelijk -ondanks stilstand- veel opgeschoten ben de afgelopen maanden. Ik vind mezelf echt een best wel leuk persoon worden:P, als ik dat mag zeggen....(oef wat eng is dat).Het was fijn om te merken dat mensen het juist ook kunnen waarderen als je over serieuze dingen wil praten, dat juist niet bedreigend/eng/te diep vinden, dat mijn gevoelens en gedachten er mogen zijn:). (Dat wist ik eigenlijk ook al wel...) Ik heb vandaag lopen piekeren over eigenwaarde, en daar over gesproken, over hoe je dat zo kunnen vergroten (misschien dat jullie, ik kijk even in het bijzonder naar Suzy, daar nog iets over willen zeggen?). Ik zelf kwam uiteindelijk tot een soort conclusie dat ik mezelf 'het beste' moet gunnen, in ieder geval hypothetisch gezien, en binnen reele grenzen natuurlijk. Dus het mezelf gunnen om dingen te bereiken, kansen te pakken, succesvol en blij te zijn en mijn leven te leven zoals ik dat wil. Vandaag had ik gelezen dat mensen vaak hun eigenwaarde halen uit hunzelf/ik, en/of uit dingen die zij doen (vaak een balans, natuurlijk). Bij mij is/was mijn eigenwaarde voornamelijk gestoeld op het laatste (studie, werk, allerlei verplichtingen), hoe vinden jullie meer balans tussen die twee, hoe halen jullie eigenwaarde uit jezelf, om jezelf, ofzo (ik weet gewoon niet zo goed hoe ik eigenwaarde uit jezelf halen moet zien).
Pfff, is het toch nog lang geworden he. Ik denk trouwens dat het, nu ik het zo bekijk, goed aansluit op jullie discussie, BB en anahata. 'Echte Ik/intuitie/gevoel' versus 'andere gevoelens'.
O, nu ik toch blijkbaar enthousiast bezig ben;
Ander inzicht; dat ik nog veel te veel mezelf veroordeel. Over mijn stukgelopen relatie, over wat ik voel, over waarom ik voel wat ik voel, over mijn diagnose, over wie ik ben als persoon, over wat ik wel en niet doe. Bij mijn vorige therapie heb ik wel geleerd om te begrijpen wat ik voel, dat eindeloos, eindeloos te analyseren, maar niet om gut-feelings/gevoelens gewoon te accepteren en te vertrouwen, uit dat negatieve gedachtenpatroon te stappen, wat ik voel de moeite waard te vinden (ipv te veroordelen). En dan zo'n diagnose maakt dat alleen maar lastiger - dus ik heb besloten om die diagnose voorlopig maar even te laten voor wat hij is (en ook dat vind ik heel eng om te zeggen). Want ik snap grotendeels wie ik ben, wat mijn valkuilen zijn, en zo'n stempel draagt niets bij aan inzicht krijgen in die valkuilen. Het bevestigt simpelweg dat ze er zijn, en zo'n stempel zorgt voor zelfveroordeling, en daar heb ik eigenlijk helemaal niets aan.
Sorry voor de toch nog lange post....:P
Ik ben niet zo heel erg geinspireerd om te schrijven vandaag, maar wilde jullie laten weten dat ik jullie gelezen heb. BB; ik ben heel blij voor je dat ze bij dat programma je zo snel doorhadden. Ik denk wel dat dat heel goed is:)
Bedankt voor jullie woorden over mijn ex en liefdesverdriet daarom. Ik vond dat echt heel erg fijn om te lezen, Jelly, ook de manier waarop jij het benaderd, heel positief, heel fijn:)
BB: ook jou post vond ik prettig, fijn (echt mijn stopwoord vandaag...) dat het herkenbaar is en je met ons mee probeert te denken. Op een gegeven moment zeg je dit:
''En Framboosjes, bedoelde jij de kernkwadranten van Ofman, toen je het had over de ergernissen bij je partner waarvan je ook iets kunt leren? Ik vind ze geweldig, en ze helpen mij echt om dingen in perspectief te blijven zien.''
Heb ik per ongeluk een wijs iemand geciteerd?:P Ik heb Ofman even gegoogled, en ik wist niet dat zijn schema's/theorie bestond, maar het klinkt interessant:). Jij hebt ervaring met Ofman, BB? Is het gevaar van dat soort schema's niet dat je te veel kan gaan analyseren, te weinig luisteren naar je gevoel?
Ik ben weer een beetje uit mijn ex-dip, gelukkig, hoewel ik voel dat ik hem nog steeds niet helemaal losgelaten heb (maar dat heeft gewoon nog meer tijd nodig, denk/hoop ik). Vandaag met een vriendin afgesproken en dat was heel erg leuk, dan merk ik weer, zoals ik eerder heb geschreven, dat ik daadwerkelijk -ondanks stilstand- veel opgeschoten ben de afgelopen maanden. Ik vind mezelf echt een best wel leuk persoon worden:P, als ik dat mag zeggen....(oef wat eng is dat).Het was fijn om te merken dat mensen het juist ook kunnen waarderen als je over serieuze dingen wil praten, dat juist niet bedreigend/eng/te diep vinden, dat mijn gevoelens en gedachten er mogen zijn:). (Dat wist ik eigenlijk ook al wel...) Ik heb vandaag lopen piekeren over eigenwaarde, en daar over gesproken, over hoe je dat zo kunnen vergroten (misschien dat jullie, ik kijk even in het bijzonder naar Suzy, daar nog iets over willen zeggen?). Ik zelf kwam uiteindelijk tot een soort conclusie dat ik mezelf 'het beste' moet gunnen, in ieder geval hypothetisch gezien, en binnen reele grenzen natuurlijk. Dus het mezelf gunnen om dingen te bereiken, kansen te pakken, succesvol en blij te zijn en mijn leven te leven zoals ik dat wil. Vandaag had ik gelezen dat mensen vaak hun eigenwaarde halen uit hunzelf/ik, en/of uit dingen die zij doen (vaak een balans, natuurlijk). Bij mij is/was mijn eigenwaarde voornamelijk gestoeld op het laatste (studie, werk, allerlei verplichtingen), hoe vinden jullie meer balans tussen die twee, hoe halen jullie eigenwaarde uit jezelf, om jezelf, ofzo (ik weet gewoon niet zo goed hoe ik eigenwaarde uit jezelf halen moet zien).
Pfff, is het toch nog lang geworden he. Ik denk trouwens dat het, nu ik het zo bekijk, goed aansluit op jullie discussie, BB en anahata. 'Echte Ik/intuitie/gevoel' versus 'andere gevoelens'.
O, nu ik toch blijkbaar enthousiast bezig ben;
Ander inzicht; dat ik nog veel te veel mezelf veroordeel. Over mijn stukgelopen relatie, over wat ik voel, over waarom ik voel wat ik voel, over mijn diagnose, over wie ik ben als persoon, over wat ik wel en niet doe. Bij mijn vorige therapie heb ik wel geleerd om te begrijpen wat ik voel, dat eindeloos, eindeloos te analyseren, maar niet om gut-feelings/gevoelens gewoon te accepteren en te vertrouwen, uit dat negatieve gedachtenpatroon te stappen, wat ik voel de moeite waard te vinden (ipv te veroordelen). En dan zo'n diagnose maakt dat alleen maar lastiger - dus ik heb besloten om die diagnose voorlopig maar even te laten voor wat hij is (en ook dat vind ik heel eng om te zeggen). Want ik snap grotendeels wie ik ben, wat mijn valkuilen zijn, en zo'n stempel draagt niets bij aan inzicht krijgen in die valkuilen. Het bevestigt simpelweg dat ze er zijn, en zo'n stempel zorgt voor zelfveroordeling, en daar heb ik eigenlijk helemaal niets aan.
Sorry voor de toch nog lange post....:P
donderdag 31 mei 2012 om 07:48
Framboosjes, die zelfveroordeling ja. Dat maakt dat je niet onvoorwaardelijk van jezelf kunt houden. Je mag er alleen zijn als je leuk, lief, actief, sterk, beheerst, noem maar op bent. Die andere kant mag er niet zijn. Daar zit zo'n energievreter.
Je ziet het, je weet het......nu nog "even" ombuigen naar die zelfacceptatie:-)
Je hebt gelijk dat die kernkwadranten ook weer theorie zijn n het hoofd nodig hebben om te begrijpen. Toch helpt het mij juist, juist door te begrijpen, de dingen op zijn plek te krijgen en in het juiste perspectief. Het zijn verschillende processen denk ik. Eerst de boel opruimen in je hoofd dmv cognitie en begrijpen. Daarna leren vertrouwen op je innerlijke stem.
Wel bijzonder dat je zo even de kern van een theorie aanhaalt, zonder deze te kennen. Illustreert heel mooi hoe innerlijk wijs je eigenlijk bent.
Je ziet het, je weet het......nu nog "even" ombuigen naar die zelfacceptatie:-)
Je hebt gelijk dat die kernkwadranten ook weer theorie zijn n het hoofd nodig hebben om te begrijpen. Toch helpt het mij juist, juist door te begrijpen, de dingen op zijn plek te krijgen en in het juiste perspectief. Het zijn verschillende processen denk ik. Eerst de boel opruimen in je hoofd dmv cognitie en begrijpen. Daarna leren vertrouwen op je innerlijke stem.
Wel bijzonder dat je zo even de kern van een theorie aanhaalt, zonder deze te kennen. Illustreert heel mooi hoe innerlijk wijs je eigenlijk bent.
donderdag 31 mei 2012 om 09:15
hey meiden,
even zeuren hoor. Al mn goede voornemens ten spijt heb ik dus zojuist weer mn werk moeten afzeggen. Ben ziek.
En wilde het zo niet, dat ik als vanouds gewoon opstond en me klaar ging maken. Mn armen en benen als lood en slap als een vaatdoek, uiteindelijk toch besloten dat dat dus niet gaat. Vind ik zooooo moeilijk. Er is niet echt een andere optie, want ben echt ziek. Maar toch baal ik dat ik mn werk WEER moet afzeggen. Dus nu een soort tweestrijd in mezelf.
Enerzijds ben ik trots op mezelf dat ik luister naar mn lichaam, en ben ik gemotiveerd om gewoon heel lief voor mezelf te zijn en lekker op de bank te liggen en vitamientjes te eten.
maar anderzijds is daar toch die boze en veroordelende stem. Die vooral boos is dat ik weer mn werk afzeg, die zegt dat zolang je op je benen kan staan, je ook kan werken. Die zegt dat ze op mn werk wel zullen denken. Die zegt dat het nooit wat wordt met me. pfff.
Opmerkelijk wel dat ze allebei bestaan. Ik heb toch het idee dat ik voorheen alleen maar die kritische stem hoorde. Nu is er toch al een beetje tegenwicht. volgens mij is het de truuk niet om te willen dat die zelfveroordeling er niet meer is. Dan druk ik hem alleen maar weg en daar wordt hij juist sterker van. De truuk is om hem maar gewoon te laten zijn, maar er niet op in te gaan en er niet in mee te gaan. Ik wéét dat ik het goede doe, dat dit het beruchte 'voor mezelf zorgen' is, wat ik zo graag wil leren.
Framboosje: jij hebt vast ook al een andere stem in je. Dat moet wel, aangezien je zelf ook aangeeft dat je ziet dat je stappen in een liefdevollere richting maakt.
marlboro-woman: succes vanmiddag. Hoop dat je een fijne psycholoog treft!
even zeuren hoor. Al mn goede voornemens ten spijt heb ik dus zojuist weer mn werk moeten afzeggen. Ben ziek.
En wilde het zo niet, dat ik als vanouds gewoon opstond en me klaar ging maken. Mn armen en benen als lood en slap als een vaatdoek, uiteindelijk toch besloten dat dat dus niet gaat. Vind ik zooooo moeilijk. Er is niet echt een andere optie, want ben echt ziek. Maar toch baal ik dat ik mn werk WEER moet afzeggen. Dus nu een soort tweestrijd in mezelf.
Enerzijds ben ik trots op mezelf dat ik luister naar mn lichaam, en ben ik gemotiveerd om gewoon heel lief voor mezelf te zijn en lekker op de bank te liggen en vitamientjes te eten.
maar anderzijds is daar toch die boze en veroordelende stem. Die vooral boos is dat ik weer mn werk afzeg, die zegt dat zolang je op je benen kan staan, je ook kan werken. Die zegt dat ze op mn werk wel zullen denken. Die zegt dat het nooit wat wordt met me. pfff.
Opmerkelijk wel dat ze allebei bestaan. Ik heb toch het idee dat ik voorheen alleen maar die kritische stem hoorde. Nu is er toch al een beetje tegenwicht. volgens mij is het de truuk niet om te willen dat die zelfveroordeling er niet meer is. Dan druk ik hem alleen maar weg en daar wordt hij juist sterker van. De truuk is om hem maar gewoon te laten zijn, maar er niet op in te gaan en er niet in mee te gaan. Ik wéét dat ik het goede doe, dat dit het beruchte 'voor mezelf zorgen' is, wat ik zo graag wil leren.
Framboosje: jij hebt vast ook al een andere stem in je. Dat moet wel, aangezien je zelf ook aangeeft dat je ziet dat je stappen in een liefdevollere richting maakt.
marlboro-woman: succes vanmiddag. Hoop dat je een fijne psycholoog treft!