Psyche
alle pijlers
Van sterke vrouw naar....?
vrijdag 30 maart 2012 om 12:35
Lang getwijfeld of ik nu wel of niet een topic wil openen. Ik herken soms stukjes van andere TO's maar het lijkt nooit helemaal de lading te dekken, vandaar dan toch maar een eigen topic.
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
maandag 4 juni 2012 om 11:59
maandag 4 juni 2012 om 12:10
quote:Jellyfish schreef op 04 juni 2012 @ 10:47:
Over de sociale contacten die als verplicht voelen vroeg een vriendin laatst; Heb je wel een gewacht tot je echt nood had aan sociaal contact?
Dat het weer echt als je eigen wens voelt, ipv een stemmetje in je hoofd dat zegt dat het goed is om af te spreken?
(toevallig had ik dat wel gedaan, maar het blijft zo`n aandachtspunt te voelen wat mijn behoefte is)
Dit is iets waar ik nu dus ook heel erg tegenaan loop. In het algemeen, heb veel dingen (oa een weekendje weg) afgezegd omdat ik voel dat het gewoon een te grote belasting is. Heb mn agenda weer even leeggemaakt (nou ja, niet helemaal hoor ). En ik wil zo graag gewoon mensen bellen en zien als IK er zin in heb, en niet omdat het moet, omdat ik vind dat ik al te lang niks van me heb laten horen.
Met mn ziekzijn zit ik nu in hetzelfde. Ik voel me al een stukje beter, maar gewoon nog lang niet goed. Vroeger 'besloot' ik dan gewoon dat ik beter was en ging ik gewoon dingen doen. Dat lichaam had maar gewoon mee te doen. Dan sleurde ik me anderhalve week door mn leven heen, en ja na een tijdje voelde ik me dan heus wel weer beter. Nu wil ik het anders, maar moet het ok anders, omdat mn lichaam het echt niet meer pikt. Dus ik wil wachten totdat mn lichaam aangeeft dat het weer toe is aan dingen doen. Gisteren begon ik vol goede moed met lekker schoonmaken. En toen stortte ik weer volledig in met hoofdpijn en een algeheel 'ziek' gevoel. Daar maar weer aan toegegeven. En vandaag voel ik me gewoon nog niet beter. BLUH! En het is zo moelijk om het maar gewoon te laten zijn, het te respecteren. ERop te vertrouwen dat mn lichaam echt wel weer herstelt en dat het dan fijn is om weer dingetjes te gaan doen, ipv ze nu doen tegen heug en meug. Het gekke is, dat als ik gewoon doe waar ik behoefte aan heb, wat mn lijf aangeeft, ik me eigenlijk best 'tevreden' voel. Het is het stemmetje die zegt dat ik van alles moet, die de ellende veroorzaakt. Ik weet gewoon dat ik mezelf alleen maar in de vingers snij als ik luister naar dat stemmetje. Dat mn lichaam negeren gewoon ECHT niet meer werkt sinds mn instorting.
pff. het valt toch niet mee allemaal.
Over de sociale contacten die als verplicht voelen vroeg een vriendin laatst; Heb je wel een gewacht tot je echt nood had aan sociaal contact?
Dat het weer echt als je eigen wens voelt, ipv een stemmetje in je hoofd dat zegt dat het goed is om af te spreken?
(toevallig had ik dat wel gedaan, maar het blijft zo`n aandachtspunt te voelen wat mijn behoefte is)
Dit is iets waar ik nu dus ook heel erg tegenaan loop. In het algemeen, heb veel dingen (oa een weekendje weg) afgezegd omdat ik voel dat het gewoon een te grote belasting is. Heb mn agenda weer even leeggemaakt (nou ja, niet helemaal hoor ). En ik wil zo graag gewoon mensen bellen en zien als IK er zin in heb, en niet omdat het moet, omdat ik vind dat ik al te lang niks van me heb laten horen.
Met mn ziekzijn zit ik nu in hetzelfde. Ik voel me al een stukje beter, maar gewoon nog lang niet goed. Vroeger 'besloot' ik dan gewoon dat ik beter was en ging ik gewoon dingen doen. Dat lichaam had maar gewoon mee te doen. Dan sleurde ik me anderhalve week door mn leven heen, en ja na een tijdje voelde ik me dan heus wel weer beter. Nu wil ik het anders, maar moet het ok anders, omdat mn lichaam het echt niet meer pikt. Dus ik wil wachten totdat mn lichaam aangeeft dat het weer toe is aan dingen doen. Gisteren begon ik vol goede moed met lekker schoonmaken. En toen stortte ik weer volledig in met hoofdpijn en een algeheel 'ziek' gevoel. Daar maar weer aan toegegeven. En vandaag voel ik me gewoon nog niet beter. BLUH! En het is zo moelijk om het maar gewoon te laten zijn, het te respecteren. ERop te vertrouwen dat mn lichaam echt wel weer herstelt en dat het dan fijn is om weer dingetjes te gaan doen, ipv ze nu doen tegen heug en meug. Het gekke is, dat als ik gewoon doe waar ik behoefte aan heb, wat mn lijf aangeeft, ik me eigenlijk best 'tevreden' voel. Het is het stemmetje die zegt dat ik van alles moet, die de ellende veroorzaakt. Ik weet gewoon dat ik mezelf alleen maar in de vingers snij als ik luister naar dat stemmetje. Dat mn lichaam negeren gewoon ECHT niet meer werkt sinds mn instorting.
pff. het valt toch niet mee allemaal.
maandag 4 juni 2012 om 12:15
quote:Suzy65 schreef op 03 juni 2012 @ 13:19:
Rust en "niksdoen", me-time, is juist broodnodig en heeeeeeel nuttig voor je evenwicht! Menigeen('s lichaam en geest) protesteren, soms jaren, zonder dat daar gehoor aan gegeven wordt. En dan raak je juist "op". En als je denkt dat anderen dat wel kunnen en jij dus ook moet kunnen, is dat onterecht! Bij al die anderen die nu nog die energie hebben, of zeggen dat ze dat makkelijk afgaat, blijven er dingen liggen of is het een kwestie van tijd, tot ook zij "afhaken" met die levenswijze van alsmaar doorgaan! Je kan niet in die levens kijken wat er echt gebeurt daar, vergelijk je daar svp niet mee (en ook niet met mediasuccesverhalen over levendige levens van anderen!).
hey suzy, zie dat jij ook net gepost hebt. Bovenstaande quote van jou zit ook veel waarheid in. Het voelt voor mij nu alsof mn ziekzijn ook een soort 'middel' is van mn lichaam om die extra rust en me-time op te eisen. Ik heb mn hele leven mezelf van alles opgelegd zonder daarbij ook maar enig rekening te houden of te luisteren naar mn lichaam. Het voelt sinds ik burn out ben alsof mn lichaam de regie heeft overgenomen. Al blijft het een proces, waarbij ik keer op keer moet 'kiezen' voor mn lichaam in tegenstelling tot mn hoofd met al zijn hoge eisen. voor jou
Rust en "niksdoen", me-time, is juist broodnodig en heeeeeeel nuttig voor je evenwicht! Menigeen('s lichaam en geest) protesteren, soms jaren, zonder dat daar gehoor aan gegeven wordt. En dan raak je juist "op". En als je denkt dat anderen dat wel kunnen en jij dus ook moet kunnen, is dat onterecht! Bij al die anderen die nu nog die energie hebben, of zeggen dat ze dat makkelijk afgaat, blijven er dingen liggen of is het een kwestie van tijd, tot ook zij "afhaken" met die levenswijze van alsmaar doorgaan! Je kan niet in die levens kijken wat er echt gebeurt daar, vergelijk je daar svp niet mee (en ook niet met mediasuccesverhalen over levendige levens van anderen!).
hey suzy, zie dat jij ook net gepost hebt. Bovenstaande quote van jou zit ook veel waarheid in. Het voelt voor mij nu alsof mn ziekzijn ook een soort 'middel' is van mn lichaam om die extra rust en me-time op te eisen. Ik heb mn hele leven mezelf van alles opgelegd zonder daarbij ook maar enig rekening te houden of te luisteren naar mn lichaam. Het voelt sinds ik burn out ben alsof mn lichaam de regie heeft overgenomen. Al blijft het een proces, waarbij ik keer op keer moet 'kiezen' voor mn lichaam in tegenstelling tot mn hoofd met al zijn hoge eisen. voor jou
maandag 4 juni 2012 om 14:21
Oh meiden, wat lees ik weer een herkenning. Ik heb er even niet zoveel aan toe te voegen. Geen onwil, maar gewoon even niet de juiste woorden om goed te reageren op jullie verhalen. Merk dat ik een beetje verstrikt begin te raken. Ik voelde me echt beter, en daarom, net als Anahata het beschreef, besloten dat het dan nu toch echt over moet zijn. Geen gezeur en gewoon DOEN. Maar helaas werkt het dus echt niet zo.
Vandaag het eerste onderdeel van het programma gedaan. Op zich fijn dat ik begonnen ben, maar het verloopt allemaal nogal rommelig en onduidelijk. De stoere in mij zegt dan: "go with the flow.....en geef je er gewoon aan over." De onzekere en inflexibele in mij was in verwarring maar durfde dat niet uit te spreken. Iemand anders in de groep durfde dit wel en de stoere meid in mij dacht: "wat een zeurpiet is die vrouw!" Maar ze verwoordde wel precies wat ik ook eigenlijk voelde maar wat er van mij dangewoon niet mag zijn ofzo. Gewoon niet moeilijk doen. Klaar! Uiteindelijk heb ik toch ook wel uitgesproken dat ik het ook onduidelijk vond en wel snapte wat die vrouw bedoelde. Met als gevolg dat ik me aan de ene kant dus nu wel opgelucht voel dat ik het uitgesproken heb maar aan de andere kant me nu dus bij de inflexibele zeurkousen voel horen. Ook weer een verwarrend gevoel. Hoe lastig kun je je het jezelf maken zeg. Dus nu ook weer moe en behoefte om me terug te trekken.
Nou, dat waren my two cents voor vandaag. Sorry dat ik het even niet beter dan dit kan verwoorden. Heb geloof ik zelf even een knuffel nodig:-(.
Vandaag het eerste onderdeel van het programma gedaan. Op zich fijn dat ik begonnen ben, maar het verloopt allemaal nogal rommelig en onduidelijk. De stoere in mij zegt dan: "go with the flow.....en geef je er gewoon aan over." De onzekere en inflexibele in mij was in verwarring maar durfde dat niet uit te spreken. Iemand anders in de groep durfde dit wel en de stoere meid in mij dacht: "wat een zeurpiet is die vrouw!" Maar ze verwoordde wel precies wat ik ook eigenlijk voelde maar wat er van mij dangewoon niet mag zijn ofzo. Gewoon niet moeilijk doen. Klaar! Uiteindelijk heb ik toch ook wel uitgesproken dat ik het ook onduidelijk vond en wel snapte wat die vrouw bedoelde. Met als gevolg dat ik me aan de ene kant dus nu wel opgelucht voel dat ik het uitgesproken heb maar aan de andere kant me nu dus bij de inflexibele zeurkousen voel horen. Ook weer een verwarrend gevoel. Hoe lastig kun je je het jezelf maken zeg. Dus nu ook weer moe en behoefte om me terug te trekken.
Nou, dat waren my two cents voor vandaag. Sorry dat ik het even niet beter dan dit kan verwoorden. Heb geloof ik zelf even een knuffel nodig:-(.
maandag 4 juni 2012 om 14:29
:hug:bij deze dan lieve Boeddhabuikje. Keek net op mn computer toen je gereageerd had.
Heftig zo'n eerste dag. Sterker nog: supereng. Je hebt hier heel lang naar uitgekeken. Ik vind het niet zo gek dat je dan niet meteen superkwetsbaar durft op te stellen lief! Je verwacht dus dat je in een nieuwe omgeving direct doet wat je jezelf als einddoel hebt gesteld. Zo werkt dat niet he.Je hebt het supergoed gedaan. Alleen al omdat je bereid bent geweest naar jezelf te kijken en te zien wat er binnenin jou gebeurt. Meer hoeft er niet.
mijn ziekige moeheid stelt me even niet in staat het helderder over te brengen. Maar en echt je mag lief zijn voor jezelf.
Heftig zo'n eerste dag. Sterker nog: supereng. Je hebt hier heel lang naar uitgekeken. Ik vind het niet zo gek dat je dan niet meteen superkwetsbaar durft op te stellen lief! Je verwacht dus dat je in een nieuwe omgeving direct doet wat je jezelf als einddoel hebt gesteld. Zo werkt dat niet he.Je hebt het supergoed gedaan. Alleen al omdat je bereid bent geweest naar jezelf te kijken en te zien wat er binnenin jou gebeurt. Meer hoeft er niet.
mijn ziekige moeheid stelt me even niet in staat het helderder over te brengen. Maar en echt je mag lief zijn voor jezelf.
maandag 4 juni 2012 om 14:43
Even een voor jullie allemaal, want ik vind dat jullie al zó goed bezig zijn! Dat het soms niet even goed lukt... so be it. Dat mag ook gewoon. Morgen weer een dag, weer nieuwe kansen om het te proberen.
Om even te delen, misschien hebben jullie er wat aan:
Ooit zat ik op mijn werk, toen ik naar een collega thuis belde om te vragen of ze een dienst van me wilde overnemen. Dat wilde ze wel, dus tijd en uren afgesproken. Zij maakte van de gelegenheid meteen gebruik om mij ook iets te vragen.
Ze vroeg of ik wilde collecteren voor één of andere stichting. Ik antwoordde heel abrupt: "Nee!" En ik schrok van mezelf dat ik dat zei. In mijn hoofd wilde ik al gaan uitleggen waarom ik dat niet wilde. Maar eigenlijk wilde ik helemaal geen verantwoording afleggen! Dus ik zei nogmaals: "Nee, hmm, nee." En in mijn hoofd begon het te rommelen, want dit voelde wel raar. Ik vroeg haar tenslotte toch ook om een gunst, en daar zegt ze ja op. En dan vraagt ze mij iets, en ik zeg nee!
Maar toch, ik zei dus nogmaals: "Nee, dat wil ik niet." Waarop zei vrolijk door de telefoon antwoordt: "Prima, ik dacht, ik vraag het gewoon, nee heb ik ja kan ik krijgen. Werk ze verder nog!" En ze hing met ongetwijfeld een goed gevoel op, want er was geen greintje boosheid o.i.d. door te horen in haar stem.
Dus het kán. Je kunt gewoon nee zeggen, zelfs nadat je zelf om een gunst hebt gevraagd. Je bent niets verplicht, aan niemand. Als iemand iets goed doet voor jou, hóef je niet iets terug te doen. De volgende keer ben jij het die iets voor een ander doet, en zo 'betalen we het voort', om het rechtstreeks uit het Engels te vertalen (Pay it forward, zoals die film).
En wat betreft afspreken met anderen, nog een eigen voorbeeld:
Ik word wel eens gebeld of gemaild met de vraag of ik die avond of die week thuis, zodat diegene op de koffie kan komen. Ik antwoord dan echt al naar gelang mijn stemming is. Voel ik me niet lekker, ben ik moe of heb ik gewoon geen zin, dan zeg ik dat dus ook. Ja, ook dat laatste: 'geen zin'. Of iemand dat persoonlijk aantrekt, dat moet hij zelf weten. Maar intussen doe ik dat zó vaak, dat ze het na al die jaren wel weten dat ik het niet persoonlijk bedoel. En... soms bedoel ik het wél persoonlijk, dan heb ik geen behoefte aan díe persoon in het bijzonder, maar wel aan een andere vriend/vriendin/familielid.
Echt, het is even wennen, maar je moet gewoon heel eerlijk en recht door zee zijn, daar heb je zóveel plezier van na een tijdje!
Om even te delen, misschien hebben jullie er wat aan:
Ooit zat ik op mijn werk, toen ik naar een collega thuis belde om te vragen of ze een dienst van me wilde overnemen. Dat wilde ze wel, dus tijd en uren afgesproken. Zij maakte van de gelegenheid meteen gebruik om mij ook iets te vragen.
Ze vroeg of ik wilde collecteren voor één of andere stichting. Ik antwoordde heel abrupt: "Nee!" En ik schrok van mezelf dat ik dat zei. In mijn hoofd wilde ik al gaan uitleggen waarom ik dat niet wilde. Maar eigenlijk wilde ik helemaal geen verantwoording afleggen! Dus ik zei nogmaals: "Nee, hmm, nee." En in mijn hoofd begon het te rommelen, want dit voelde wel raar. Ik vroeg haar tenslotte toch ook om een gunst, en daar zegt ze ja op. En dan vraagt ze mij iets, en ik zeg nee!
Maar toch, ik zei dus nogmaals: "Nee, dat wil ik niet." Waarop zei vrolijk door de telefoon antwoordt: "Prima, ik dacht, ik vraag het gewoon, nee heb ik ja kan ik krijgen. Werk ze verder nog!" En ze hing met ongetwijfeld een goed gevoel op, want er was geen greintje boosheid o.i.d. door te horen in haar stem.
Dus het kán. Je kunt gewoon nee zeggen, zelfs nadat je zelf om een gunst hebt gevraagd. Je bent niets verplicht, aan niemand. Als iemand iets goed doet voor jou, hóef je niet iets terug te doen. De volgende keer ben jij het die iets voor een ander doet, en zo 'betalen we het voort', om het rechtstreeks uit het Engels te vertalen (Pay it forward, zoals die film).
En wat betreft afspreken met anderen, nog een eigen voorbeeld:
Ik word wel eens gebeld of gemaild met de vraag of ik die avond of die week thuis, zodat diegene op de koffie kan komen. Ik antwoord dan echt al naar gelang mijn stemming is. Voel ik me niet lekker, ben ik moe of heb ik gewoon geen zin, dan zeg ik dat dus ook. Ja, ook dat laatste: 'geen zin'. Of iemand dat persoonlijk aantrekt, dat moet hij zelf weten. Maar intussen doe ik dat zó vaak, dat ze het na al die jaren wel weten dat ik het niet persoonlijk bedoel. En... soms bedoel ik het wél persoonlijk, dan heb ik geen behoefte aan díe persoon in het bijzonder, maar wel aan een andere vriend/vriendin/familielid.
Echt, het is even wennen, maar je moet gewoon heel eerlijk en recht door zee zijn, daar heb je zóveel plezier van na een tijdje!
maandag 4 juni 2012 om 21:58
[quote]molly74 schreef op 04 juni 2012 @ 14:43:
Om even te delen, misschien hebben jullie er wat aan:
Ooit zat ik op mijn werk, toen ik naar een collega thuis belde om te vragen of ze een dienst van me wilde overnemen. Dat wilde ze wel, dus tijd en uren afgesproken. Zij maakte van de gelegenheid meteen gebruik om mij ook iets te vragen.
Ze vroeg of ik wilde collecteren voor één of andere stichting. Ik antwoordde heel abrupt: "Nee!" En ik schrok van mezelf dat ik dat zei. In mijn hoofd wilde ik al gaan uitleggen waarom ik dat niet wilde. Maar eigenlijk wilde ik helemaal geen verantwoording afleggen! Dus ik zei nogmaals: "Nee, hmm, nee." En in mijn hoofd begon het te rommelen, want dit voelde wel raar. Ik vroeg haar tenslotte toch ook om een gunst, en daar zegt ze ja op. En dan vraagt ze mij iets, en ik zeg nee!
Maar toch, ik zei dus nogmaals: "Nee, dat wil ik niet." Waarop zei vrolijk door de telefoon antwoordt: "Prima, ik dacht, ik vraag het gewoon, nee heb ik ja kan ik krijgen. Werk ze verder nog!" En ze hing met ongetwijfeld een goed gevoel op, want er was geen greintje boosheid o.i.d. door te horen in haar stem.
Dus het kán. Je kunt gewoon nee zeggen, zelfs nadat je zelf om een gunst hebt gevraagd. Je bent niets verplicht, aan niemand. Als iemand iets goed doet voor jou, hóef je niet iets terug te doen. De volgende keer ben jij het die iets voor een ander doet, en zo 'betalen we het voort', om het rechtstreeks uit het Engels te vertalen (Pay it forward, zoals die film.) [quote]
Grappig dat je het schrijft. Is inderdaad een van mijn persoonlijke leerdoelen, en ook de haptotherapeut zei het al:-)
Ik had altijd het idee dat ik hierin best mijn grenzen kon bewaren.....alleen jouw voorbeeld is een mooie illustratie wanneer ik het wel lastig zou vinden. Omdat iemand jou ook al een gunst heeft verleend. Of wanneer ik van mezelf vind dat ik op de een of andere manier moreel verplicht ben om iets te doen. Mijn "fatsoensnorm" is vrij hoog, ook voor anderen trouwens.
Toch lukt het op ander gebied wel redelijk om nee te zeggen. Ook uit zelfbescherming, omdat ik weet dat ik, wanneer ik wel ja zeg, de verantwoordelijkheid ervoor, erg serieus neem. Stom voorbeeld, maar zo wil ik pertinent geen trampoline in de voortuin. Buurtkinderen die komen meespringen en waarvoor ik me dan toch verantwoordelijk ga voelen. Doen ze wel voorzichtig, komt er geen ruzie....dat soort "zorgen". Vandaar dat ik hier nee tegen heb gezegd, hoe jammer mijn kinderen het ook vinden.
Ik had trouwens nog een ander inzichtje vanmiddag nav jouw post. Ben m nu alleen even vergeten:-)
Om even te delen, misschien hebben jullie er wat aan:
Ooit zat ik op mijn werk, toen ik naar een collega thuis belde om te vragen of ze een dienst van me wilde overnemen. Dat wilde ze wel, dus tijd en uren afgesproken. Zij maakte van de gelegenheid meteen gebruik om mij ook iets te vragen.
Ze vroeg of ik wilde collecteren voor één of andere stichting. Ik antwoordde heel abrupt: "Nee!" En ik schrok van mezelf dat ik dat zei. In mijn hoofd wilde ik al gaan uitleggen waarom ik dat niet wilde. Maar eigenlijk wilde ik helemaal geen verantwoording afleggen! Dus ik zei nogmaals: "Nee, hmm, nee." En in mijn hoofd begon het te rommelen, want dit voelde wel raar. Ik vroeg haar tenslotte toch ook om een gunst, en daar zegt ze ja op. En dan vraagt ze mij iets, en ik zeg nee!
Maar toch, ik zei dus nogmaals: "Nee, dat wil ik niet." Waarop zei vrolijk door de telefoon antwoordt: "Prima, ik dacht, ik vraag het gewoon, nee heb ik ja kan ik krijgen. Werk ze verder nog!" En ze hing met ongetwijfeld een goed gevoel op, want er was geen greintje boosheid o.i.d. door te horen in haar stem.
Dus het kán. Je kunt gewoon nee zeggen, zelfs nadat je zelf om een gunst hebt gevraagd. Je bent niets verplicht, aan niemand. Als iemand iets goed doet voor jou, hóef je niet iets terug te doen. De volgende keer ben jij het die iets voor een ander doet, en zo 'betalen we het voort', om het rechtstreeks uit het Engels te vertalen (Pay it forward, zoals die film.) [quote]
Grappig dat je het schrijft. Is inderdaad een van mijn persoonlijke leerdoelen, en ook de haptotherapeut zei het al:-)
Ik had altijd het idee dat ik hierin best mijn grenzen kon bewaren.....alleen jouw voorbeeld is een mooie illustratie wanneer ik het wel lastig zou vinden. Omdat iemand jou ook al een gunst heeft verleend. Of wanneer ik van mezelf vind dat ik op de een of andere manier moreel verplicht ben om iets te doen. Mijn "fatsoensnorm" is vrij hoog, ook voor anderen trouwens.
Toch lukt het op ander gebied wel redelijk om nee te zeggen. Ook uit zelfbescherming, omdat ik weet dat ik, wanneer ik wel ja zeg, de verantwoordelijkheid ervoor, erg serieus neem. Stom voorbeeld, maar zo wil ik pertinent geen trampoline in de voortuin. Buurtkinderen die komen meespringen en waarvoor ik me dan toch verantwoordelijk ga voelen. Doen ze wel voorzichtig, komt er geen ruzie....dat soort "zorgen". Vandaar dat ik hier nee tegen heb gezegd, hoe jammer mijn kinderen het ook vinden.
Ik had trouwens nog een ander inzichtje vanmiddag nav jouw post. Ben m nu alleen even vergeten:-)
maandag 4 juni 2012 om 22:07
En AH en Molly; bedankt voor jullie knuffel. Ik voel me al weer een stuk beter. Vanavond een kussengevecht met mijn oudste pre puberende zoon.....dat zijn dan weer even die momenten van geluk!
Ik denk dat ik diep van binnen best weet waar de schoen voor mij momenteel wringt. Dit hardop te durven zeggen en er ruimte voor durven te vragen, en dan hier ook naar handelen is denk ik een drempel waar ik (onbewust)tegenaan zit te hikken.
Ik durf alleen nog niet zo op dat gevoel diep van binnen te vertrouwen omdat ik emoties en intuïtie al wel vaker door de war heb gehaald.
Ik denk dat ik diep van binnen best weet waar de schoen voor mij momenteel wringt. Dit hardop te durven zeggen en er ruimte voor durven te vragen, en dan hier ook naar handelen is denk ik een drempel waar ik (onbewust)tegenaan zit te hikken.
Ik durf alleen nog niet zo op dat gevoel diep van binnen te vertrouwen omdat ik emoties en intuïtie al wel vaker door de war heb gehaald.
dinsdag 5 juni 2012 om 07:44
@BB: maakt het voor een inzicht uit of het intuitie of emoties zijn? Als je denkt te weten waar de schoen wringt, kan het toch belangrijk zijn. In willekeurige therapie zal het niet anders zijn, dat je zelf de antwoorden vindt in jezelf (weliswaar nav vragen van de therapeut), dus waarom zou je er niet op kunnen vertrouwen?
Het is vaak ook handig te weten waar dat gevoel dan (eerder) ontstaan is (ooit), dat zijn van die aanknopingspunten, waar je mee verder kan.
Succes!
Ben er vandaag verder niet, dagje en nachtje ziekenhuis, operatietje, niks ernstigs. Iedereen fijne dag en tot morgen
Succes!
Het is vaak ook handig te weten waar dat gevoel dan (eerder) ontstaan is (ooit), dat zijn van die aanknopingspunten, waar je mee verder kan.
Succes!
Ben er vandaag verder niet, dagje en nachtje ziekenhuis, operatietje, niks ernstigs. Iedereen fijne dag en tot morgen
Succes!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 5 juni 2012 om 09:23
dinsdag 5 juni 2012 om 14:55
Hé meiden hier weer even een berichtje van mij en waarschijnlijk is dit ook het laatste wat jullie van me horen.
Het gaat goed met mij! Door de therapie die ik volg denk ik dat ik de onverwerkte emoties uit mijn kinder- en tienerjaren een plek heb kunnen geven. Zo ontzettend boos als ik op mijn moeder was, en zo verdrietig over mezelf, daar kijk ik nu heel anders tegen aan. Ik voel geen boosheid meer richting mijn moeder, wel intens medelijden. Dat wil niet zeggen dat nu alles vergeven en vergeten is want dat is niet zo en kan natuurlijk ook niet. Maar ik ben van die woede af. En het verdriet dat ik al die jaren heb gehad over het nare wat mij is aangedaan en wat me is overkomen dat heb ik eindelijk kunnen uiten. Ik heb de ogen uit m'n hoofd gehuild maar ik heb er ook over kunnen praten. Niet alleen met m'n therapeuten maar ook met m'n man, broer en vriendin. Alleen al het idee dat die laatste drie nu weten wat me is gebeurd maakt dat ik me niet meer zo alleen voel en dat is zo'n heerlijk gevoel!
Daarnaast ben ik nu heel druk met mezelf bezig. Ik leer langzaam, stapje voor stapje dat ik niet verantwoordelijk ben voor het geluk van iedereen om me heen maar alleen voor het geluk van mezelf. Ik hoef er niet voor zorg te dragen dat andere lekker in hun vel zitten, dat moeten ze zelf doen. Ook leer ik aan te geven waar mijn grenzen liggen. Omdat ik dat nooit heb gedaan wisten de mensen om me heen niet dat ze eigenlijk continu over mijn grenzen heen gingen. Ik heb nu een paar keer aangegeven bij verschillende personen dat ik iets niet prettig vind of als vervelend ervaar en de reacties daarop waren alleen maar positief. Niemand werd boos op me en niemand reageerde vervelend.
Dit klinkt nu allemaal alsof het heel makkelijk gaat maar dat is absoluut niet zo. Voor ik zover ben dat ik aangeef dat ik iets als vervelend ervaar sterf ik eerst zelf 1000 doden van binnen voor ik zover ben. Maar ik merk wel dat het me steeds een ietsiepietsie makkelijker af gaat.
En ik ga nog steeds de fout in door andere te beschermen als ik het gevoel heb dat dit nodig is en verlies mezelf daarbij uit het oog. Maar goed, Keulen en Aken zijn ook niet op één dag gebouwd!
Ik ben zelfs weer begonnen met werken, wel heel weinig en puur op therapeutische basis maar het gaat en voelt goed!
Waar ik zelf trouwens ook erg veel aan heb is het boekje: Zeven eigenschappen die jou succesvol maken van Sean Covey.
Ik wil jullie allemaal heel veel wijsheid, kracht en liefde wensen en hoop dat jullie allen over een jaar kunnen terug kijken op deze periode en allemaal kunnen zeggen dat het zo ontzettend veel beter met je gaat!!!
Als laatste wil ik jullie dit nog meegeven; mijn therapeut wees mij er fijntjes op dat de frase in de bijbel niet is: heb uw naaste lief, PUNT. Het is: heb uw naaste lief, gelijk u zelf. Ik vind dat een hele mooie en iets wat ik continu in m'n achterhoofd houd!
Dikke voor jullie
Het gaat goed met mij! Door de therapie die ik volg denk ik dat ik de onverwerkte emoties uit mijn kinder- en tienerjaren een plek heb kunnen geven. Zo ontzettend boos als ik op mijn moeder was, en zo verdrietig over mezelf, daar kijk ik nu heel anders tegen aan. Ik voel geen boosheid meer richting mijn moeder, wel intens medelijden. Dat wil niet zeggen dat nu alles vergeven en vergeten is want dat is niet zo en kan natuurlijk ook niet. Maar ik ben van die woede af. En het verdriet dat ik al die jaren heb gehad over het nare wat mij is aangedaan en wat me is overkomen dat heb ik eindelijk kunnen uiten. Ik heb de ogen uit m'n hoofd gehuild maar ik heb er ook over kunnen praten. Niet alleen met m'n therapeuten maar ook met m'n man, broer en vriendin. Alleen al het idee dat die laatste drie nu weten wat me is gebeurd maakt dat ik me niet meer zo alleen voel en dat is zo'n heerlijk gevoel!
Daarnaast ben ik nu heel druk met mezelf bezig. Ik leer langzaam, stapje voor stapje dat ik niet verantwoordelijk ben voor het geluk van iedereen om me heen maar alleen voor het geluk van mezelf. Ik hoef er niet voor zorg te dragen dat andere lekker in hun vel zitten, dat moeten ze zelf doen. Ook leer ik aan te geven waar mijn grenzen liggen. Omdat ik dat nooit heb gedaan wisten de mensen om me heen niet dat ze eigenlijk continu over mijn grenzen heen gingen. Ik heb nu een paar keer aangegeven bij verschillende personen dat ik iets niet prettig vind of als vervelend ervaar en de reacties daarop waren alleen maar positief. Niemand werd boos op me en niemand reageerde vervelend.
Dit klinkt nu allemaal alsof het heel makkelijk gaat maar dat is absoluut niet zo. Voor ik zover ben dat ik aangeef dat ik iets als vervelend ervaar sterf ik eerst zelf 1000 doden van binnen voor ik zover ben. Maar ik merk wel dat het me steeds een ietsiepietsie makkelijker af gaat.
En ik ga nog steeds de fout in door andere te beschermen als ik het gevoel heb dat dit nodig is en verlies mezelf daarbij uit het oog. Maar goed, Keulen en Aken zijn ook niet op één dag gebouwd!
Ik ben zelfs weer begonnen met werken, wel heel weinig en puur op therapeutische basis maar het gaat en voelt goed!
Waar ik zelf trouwens ook erg veel aan heb is het boekje: Zeven eigenschappen die jou succesvol maken van Sean Covey.
Ik wil jullie allemaal heel veel wijsheid, kracht en liefde wensen en hoop dat jullie allen over een jaar kunnen terug kijken op deze periode en allemaal kunnen zeggen dat het zo ontzettend veel beter met je gaat!!!
Als laatste wil ik jullie dit nog meegeven; mijn therapeut wees mij er fijntjes op dat de frase in de bijbel niet is: heb uw naaste lief, PUNT. Het is: heb uw naaste lief, gelijk u zelf. Ik vind dat een hele mooie en iets wat ik continu in m'n achterhoofd houd!
Dikke voor jullie
dinsdag 5 juni 2012 om 18:35
Sadeceben !! Wat leuk dat je ons een update geeft en wat super om te horen dat het je goed vergaat! Het is erg mooi om te lezen dat je je onverwerkte emoties een plek hebt kunnen geven. En dat je je nu richt op jezelf. Natuurlijk heeft het aanwennen van nieuwe gewoonten tijd nodig en gaat dat stapje voor stapje en beetje bij beetje, en soms sneller, soms langzamer. Het klinkt alsof je er ontspannen, realistisch en met zelfacceptatie instaat, dat maakt de weg zoveel prettiger.
Ook leuk dat je -zoals anderen hier ook schreven- ervaart dat het aangeven van je grenzen juist als positief wordt ervaren door anderen en er dan juist respect naar je uit gaat.
Dankjewel voor je goede wensen, dat wens ik jou ook !
Ook leuk dat je -zoals anderen hier ook schreven- ervaart dat het aangeven van je grenzen juist als positief wordt ervaren door anderen en er dan juist respect naar je uit gaat.
Dankjewel voor je goede wensen, dat wens ik jou ook !
dinsdag 5 juni 2012 om 19:24
@Suzy: hoop voor je dat de operatie goed verloopt en je weer snel herstelt!
Het kamperen was trouwens heerlijk. Ik wordt echt gelukkig van slapen onder de vogeltjes en naast de konijnen
, en doe gewoon heel warme kleren aan tegen de koude.
@AH gaat t met jouw gezondheid weer wat beter? Elke keer leer je je lichaam weer een beetje beter te 'lezen'.
@Molly: dankje voor het delen van je voorbeeld
@BB: Kan me voorstellen hoe spannend het is! Denk dat het vanzelf went, en je je plek zal vinden. Ach dat weet je zelf ook. Lukt t jezelf tijd en ruimte gunnen om te wennen aan t programma? Ook mag je fouten maken he
Hier een virtueeel kussengevecht ^melig^!
Dit moet er even uit :puke: Ik heb sinds gisteren een superstreng werkschema, waarmee ik over 3 weken weer op de 8 uur per dag 4d/wk zit! Echt belachelijk (onder druk van het uwv/arboarts) en dat weet mijn leidinggevende ook. Ik snap alle voors en tegens van zo`n schema, maar baal er toch van. Ze zeggen ook dat het ook niet in hun belang is als ik nu over alle grenzen heen ga, maar dat ik toch moet proberen dat schema op te volgen . Heb dus gister en vandaag 4 uur gewerkt (doel was 5u) + 2x1u reistijd, waarbij ik wel steeds elk half uurtje even bewust probeer te zijn hoe t met me gaat en er ruimte is om even buiten te gaan lopen. Maar ben toch echt helemaal chagrijnig, boos en 'op' bij thuiskomst...geen fut meer eten te koken, baal daar dan weer van. En kruip het liefst eerst 2 uur weg onder de dekens...Om er daarna weer voorzichtig onderuit te komen en nog een uurtje van de avond te genieten. Ik zie het gewoon als een teken dat ik over m`n grenzen heen ga, en denk dan 'nu al, t schema geldt pas net' . Kortom, ik wil heel graag een manier vinden om t te halen, maar t voelt nu slecht. Moet misschien straks gewoon duidelijk mijn grens aangeven en vind dat nog extra moeilijk naar al die 'belangrijke' mensen. Ik zal denken aan de voorbeelden die ik hier heb gelezen...!
Oh @Italy, wil jou nog wat vragen! Je schreef lichaamsgerichte therapie tegen het in je hoofd zitten. Kan je nog eens kort vertellen hoe een sessie ongeveer gaat of wat het preciezer is?
Ik merk dat ik afgelopen jaar echt stukken bewuster ben geworden van m`n lichaam, wat ontzettend prettig is. Zo wijst het gevoel in m`n voeten me vaak de weg. Heb therapie waarbij het uitgangspunt altijd is 'hoe voel je je nu?" en 'waar voel je dat' en dan maken we vaak een opstelling (met een persoon of dat gevoel). Dus het gaat wel uit van m`n lichaam. Maar vraag me af of je zoiets bedoeld..
Ga zelf regelmatig hardlopen, yoga en zet vaak een gek nummer op om allerlei rare bewegingen op te maken en dat doet ook goed. Zou wel iets als meer met beweging/danstherapie willen doen, maar durf dat nog niet naast m`n huidige. t Denken komt bij mij zo snel weer, vooral als t -jawel natuurlijk- iets belangrijks lijkt =>> controle :S
Wel, genoeg geschreven voor vandaag! Dikke knuf voor jullie!
Het kamperen was trouwens heerlijk. Ik wordt echt gelukkig van slapen onder de vogeltjes en naast de konijnen
, en doe gewoon heel warme kleren aan tegen de koude.@AH gaat t met jouw gezondheid weer wat beter? Elke keer leer je je lichaam weer een beetje beter te 'lezen'.
@Molly: dankje voor het delen van je voorbeeld
@BB: Kan me voorstellen hoe spannend het is! Denk dat het vanzelf went, en je je plek zal vinden. Ach dat weet je zelf ook. Lukt t jezelf tijd en ruimte gunnen om te wennen aan t programma? Ook mag je fouten maken he
Hier een virtueeel kussengevecht ^melig^!
Dit moet er even uit :puke: Ik heb sinds gisteren een superstreng werkschema, waarmee ik over 3 weken weer op de 8 uur per dag 4d/wk zit! Echt belachelijk (onder druk van het uwv/arboarts) en dat weet mijn leidinggevende ook. Ik snap alle voors en tegens van zo`n schema, maar baal er toch van. Ze zeggen ook dat het ook niet in hun belang is als ik nu over alle grenzen heen ga, maar dat ik toch moet proberen dat schema op te volgen . Heb dus gister en vandaag 4 uur gewerkt (doel was 5u) + 2x1u reistijd, waarbij ik wel steeds elk half uurtje even bewust probeer te zijn hoe t met me gaat en er ruimte is om even buiten te gaan lopen. Maar ben toch echt helemaal chagrijnig, boos en 'op' bij thuiskomst...geen fut meer eten te koken, baal daar dan weer van. En kruip het liefst eerst 2 uur weg onder de dekens...Om er daarna weer voorzichtig onderuit te komen en nog een uurtje van de avond te genieten. Ik zie het gewoon als een teken dat ik over m`n grenzen heen ga, en denk dan 'nu al, t schema geldt pas net' . Kortom, ik wil heel graag een manier vinden om t te halen, maar t voelt nu slecht. Moet misschien straks gewoon duidelijk mijn grens aangeven en vind dat nog extra moeilijk naar al die 'belangrijke' mensen. Ik zal denken aan de voorbeelden die ik hier heb gelezen...!
Oh @Italy, wil jou nog wat vragen! Je schreef lichaamsgerichte therapie tegen het in je hoofd zitten. Kan je nog eens kort vertellen hoe een sessie ongeveer gaat of wat het preciezer is?
Ik merk dat ik afgelopen jaar echt stukken bewuster ben geworden van m`n lichaam, wat ontzettend prettig is. Zo wijst het gevoel in m`n voeten me vaak de weg. Heb therapie waarbij het uitgangspunt altijd is 'hoe voel je je nu?" en 'waar voel je dat' en dan maken we vaak een opstelling (met een persoon of dat gevoel). Dus het gaat wel uit van m`n lichaam. Maar vraag me af of je zoiets bedoeld..
Ga zelf regelmatig hardlopen, yoga en zet vaak een gek nummer op om allerlei rare bewegingen op te maken en dat doet ook goed. Zou wel iets als meer met beweging/danstherapie willen doen, maar durf dat nog niet naast m`n huidige. t Denken komt bij mij zo snel weer, vooral als t -jawel natuurlijk- iets belangrijks lijkt =>> controle :S
Wel, genoeg geschreven voor vandaag! Dikke knuf voor jullie!
dinsdag 5 juni 2012 om 20:38
@All: bizar, maar operatie ging lastminute niet door. Ik was er al helemaal klaar voor, op OK, infuus en plakkers, en kwam de arts/chirurg en die wou het niet doen, omdat cyste sinds laatste keer punctie helemaal leeg is, onvindbaar, en dat is gevaarlijker om te doen (dan moet ie zoeken en wroeten achter allerlei belangrijke dingen in hals. Hij wist dit niet (dat ik nog een keer pucntie had gehad tussendoor)..
1000 excuses, dat ik zo vlak van tevoren (en nuchter enzo) dat te horen kreeg, maar ik was alleen maar blij en vond het prima. Lekker aankleden & naar buiten, wegwezen (ik ondervind momenteel dus ook geen enkele last, gevaarlijk is het niet dat het er zit, dus ik vind het best).
Wel week vrij voor genomen. En controle voor over een maand afgesproken. En ook dat als het opnieuw volloopt, ik meteen moet bellen en met voorrang direct geopereerd word (niet opnieuw leeg laten maken dus)..
(na de eerste 2 puncties bleef er een aardige bobbel zitten, laatste keer niet, lijkt helemaal weg).
Affijn, moest weer opgehaald, daarna terrasje gehangen, beetje zon gepakt. En bedenken wat ik de rest vd week ga doen, misschien eindelijk binnenshuis verven (wil ik al zo lang, maar komt elke keer iets tussen)..
Nu lekker thuis dus!
Wel moe, heb de valium niet eens genomen, niet nodig, ik was al slaperig genoeg. Dus beetje loze dag vandaag, met niksdoen. Vroeg naar bed, denk ik!
1000 excuses, dat ik zo vlak van tevoren (en nuchter enzo) dat te horen kreeg, maar ik was alleen maar blij en vond het prima. Lekker aankleden & naar buiten, wegwezen (ik ondervind momenteel dus ook geen enkele last, gevaarlijk is het niet dat het er zit, dus ik vind het best).
Wel week vrij voor genomen. En controle voor over een maand afgesproken. En ook dat als het opnieuw volloopt, ik meteen moet bellen en met voorrang direct geopereerd word (niet opnieuw leeg laten maken dus)..
(na de eerste 2 puncties bleef er een aardige bobbel zitten, laatste keer niet, lijkt helemaal weg).
Affijn, moest weer opgehaald, daarna terrasje gehangen, beetje zon gepakt. En bedenken wat ik de rest vd week ga doen, misschien eindelijk binnenshuis verven (wil ik al zo lang, maar komt elke keer iets tussen)..
Nu lekker thuis dus!
Wel moe, heb de valium niet eens genomen, niet nodig, ik was al slaperig genoeg. Dus beetje loze dag vandaag, met niksdoen. Vroeg naar bed, denk ik!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 5 juni 2012 om 21:00
Suzy, jeetje joh. Dat is wat. Fijn dat je m zo oppakt en de extra vrije tijd dan als het goede ervan kunt zien. Het was er wel prachtig weer voor. En heerlijk op het terras. Accumomentjes bij uitstek:-). lekker op tijd naar bed en alle indrukken weer even achter je laten.
Jelly, herkenbaar verhaal heb je daar zeg over je reintegratieschema. Ik merk dat ik ook een beetje in paniek raak wanneer de focus weer zo op werk komt te liggen. Voel dan weer direct zo veel druk, dat ik weer aan allerlei verwachtingen moet voldoen, en ook ik ken de voordelen van het schema. Tegelijkertijd ook weer die enorm veroordelende Stem van mezelf dat ik dan vast wel werkschuw ben omdat ik die druk zo ervaar. Probeer je grenzen idd te bewaken. De grens wel op te zoeken, er een beetje tegenaan te hangen, maar er niet daadwerkelijk overheen te gaan.
Jelly, herkenbaar verhaal heb je daar zeg over je reintegratieschema. Ik merk dat ik ook een beetje in paniek raak wanneer de focus weer zo op werk komt te liggen. Voel dan weer direct zo veel druk, dat ik weer aan allerlei verwachtingen moet voldoen, en ook ik ken de voordelen van het schema. Tegelijkertijd ook weer die enorm veroordelende Stem van mezelf dat ik dan vast wel werkschuw ben omdat ik die druk zo ervaar. Probeer je grenzen idd te bewaken. De grens wel op te zoeken, er een beetje tegenaan te hangen, maar er niet daadwerkelijk overheen te gaan.
dinsdag 5 juni 2012 om 21:06
quote:framb00sjes schreef op 05 juni 2012 @ 09:23:
BB; ik heb even niet zo veel tijd om te reageren, helaas, maar het valt me op dat, zoals je het in je post van 12.41 vertelt, nog zo veel (op een negatieve manier) (ver) oordeeld....
Klopt wel wat je schrijft hoor. Ik had ook even een behoorlijk baalmoment. Dat is dat zwart witte in mij dat helaas ook in me zit. Zucht:-(
Vandaag was ook een intensieve dag....maar vanavond even lekker een stuk n het bos gelopen. Heerlijk.
BB; ik heb even niet zo veel tijd om te reageren, helaas, maar het valt me op dat, zoals je het in je post van 12.41 vertelt, nog zo veel (op een negatieve manier) (ver) oordeeld....
Klopt wel wat je schrijft hoor. Ik had ook even een behoorlijk baalmoment. Dat is dat zwart witte in mij dat helaas ook in me zit. Zucht:-(
Vandaag was ook een intensieve dag....maar vanavond even lekker een stuk n het bos gelopen. Heerlijk.
dinsdag 5 juni 2012 om 21:07
@Jelly: vraagje: vind je het werk op zich ook leuk of is het meer voor het geld (geworden)?
Kan me voorstellen dat je die druk erop nu juist niet kan gebruiken.. en dat het veel te snel gaat, je te weinig tijd hebt voor jezelf opeens, dan nog koken enzo.. Vind het een snel schema ook, in 3 weken naar 8 uur pd.
Sterkte, en zeker blijven voelen en aangeven waar die grenzen liggen!
Kan me voorstellen dat je die druk erop nu juist niet kan gebruiken.. en dat het veel te snel gaat, je te weinig tijd hebt voor jezelf opeens, dan nog koken enzo.. Vind het een snel schema ook, in 3 weken naar 8 uur pd.
Sterkte, en zeker blijven voelen en aangeven waar die grenzen liggen!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 5 juni 2012 om 22:08
@Suzy:
Jeetje, bizar verhaal. Lijkt me gek dat je je helemaal klaar maakt (geestelijk en lichamelijk) voor de operatie, en dan... mag je naar huis!
Ik werk nog therapeutisch, het gaat bij de reintegratie tot nu toe om het maken van uren. En dat is ook genoeg nu. Er is nog geen cel in mij die zin heeft in het echte werk.
Zelf zie ik m`n werk nu ook als een plek om te herstellen, patronen te zien, en te leren met prikkels en mensen om te gaan in een werkomgeving. Ik krijg er begeleiding en daar ben ik wel blij mee.
Zo kan ik eindelijk ontdekken waar ik (de 3 jr dat ik werk ben ik erg moe) die energie verlies, en hoe ik om kan gaan met mensen zonder zoveel energie te verliezen. Ontdekken dat ik bijv het beeld had dat ik altijd sociaal moet zijn naar collegae, maar dat ik daardoor energie verlies, terwijl ik aandacht voor mn eigen werk nodig heb. Nu doe ik de deur van de werkkamer steeds dicht en ik hoor de stemmetjes in m`n hoofd zeggen dat dat niet sociaal is, maar voor mij is dat nu goed. Stilte heb ik nu gewoon nog nodig. Dat soort dingen... Leren pauzes houden, leren minder m`n best te doen, leren dat ik niet altijd 'de vrolijke Jelly' hoef te zijn etc.
(ik zie ook steeds links met m`n vroegere thuissituatie, wat weer emoties oproept, dat maakt t nu best zwaar)
Eigenlijk raakt je vraag ook aan een zere plek! ik heb nooit goed geweten wat ik voor werk wilde of voor mezelf duidelijk gekregen waar ik echt goed in ben/graag doe. Ik dacht altijd dat ik graag met mensen werk, maar raakte er uitgeput van en dat snapte ik steeds maar niet.
Afgelopen tijd ben ik er helemaal niet mee bezig geweest. Denk dat ik eerst verder aansterk en vertrouw erop dat ik daarna op die ontdekkingstocht kan gaan
Jeetje, bizar verhaal. Lijkt me gek dat je je helemaal klaar maakt (geestelijk en lichamelijk) voor de operatie, en dan... mag je naar huis!
Ik werk nog therapeutisch, het gaat bij de reintegratie tot nu toe om het maken van uren. En dat is ook genoeg nu. Er is nog geen cel in mij die zin heeft in het echte werk.
Zelf zie ik m`n werk nu ook als een plek om te herstellen, patronen te zien, en te leren met prikkels en mensen om te gaan in een werkomgeving. Ik krijg er begeleiding en daar ben ik wel blij mee.
Zo kan ik eindelijk ontdekken waar ik (de 3 jr dat ik werk ben ik erg moe) die energie verlies, en hoe ik om kan gaan met mensen zonder zoveel energie te verliezen. Ontdekken dat ik bijv het beeld had dat ik altijd sociaal moet zijn naar collegae, maar dat ik daardoor energie verlies, terwijl ik aandacht voor mn eigen werk nodig heb. Nu doe ik de deur van de werkkamer steeds dicht en ik hoor de stemmetjes in m`n hoofd zeggen dat dat niet sociaal is, maar voor mij is dat nu goed. Stilte heb ik nu gewoon nog nodig. Dat soort dingen... Leren pauzes houden, leren minder m`n best te doen, leren dat ik niet altijd 'de vrolijke Jelly' hoef te zijn etc.
(ik zie ook steeds links met m`n vroegere thuissituatie, wat weer emoties oproept, dat maakt t nu best zwaar)
Eigenlijk raakt je vraag ook aan een zere plek! ik heb nooit goed geweten wat ik voor werk wilde of voor mezelf duidelijk gekregen waar ik echt goed in ben/graag doe. Ik dacht altijd dat ik graag met mensen werk, maar raakte er uitgeput van en dat snapte ik steeds maar niet.
Afgelopen tijd ben ik er helemaal niet mee bezig geweest. Denk dat ik eerst verder aansterk en vertrouw erop dat ik daarna op die ontdekkingstocht kan gaan
dinsdag 5 juni 2012 om 22:18
Jelly, wat een herkenning weer. Maar toch een stap vooruit zoals ik je lees (en dus mezelf). Waar het een paar maanden geleden gewoonweg niet mogelijk was nog om überhaupt hier mee bezig te zijn, is dit het dus nu wel. En nee, hij is niet makkelijk en confronteert ons weer flink met het gevoel van tekortschieten.....maar hey, al weer op een heel ander niveau.
Ook die twijfel of het werk wel goed passend is en of met mensen werken "het" wel is herken ik. Zijn voor mij nu ook vragen die spelen. Het programma dat ik nu doe, is ook heel erg gericht op werkhervatting, dus bij gaat het ook spelen. Mijn paniek zit m (denk ik, ben ik nog niet helemaal over uit) in de angst weer teveel op mijn bordje te krijgen. Weer 1000 ballen in de lucht te moeten houden en alles weer moeten combineren met inachtneming van mezelf. Dat vertrouwen heb ik nog niet of dat gaat lukken. En of dat is omdat ik niet het goede werk doe of omdat een gezin met 34 uur werken plus mijn afstuderen simpelweg teveel is, ben ik dus nog niet over uit.
Knuffel voor jou
Ook die twijfel of het werk wel goed passend is en of met mensen werken "het" wel is herken ik. Zijn voor mij nu ook vragen die spelen. Het programma dat ik nu doe, is ook heel erg gericht op werkhervatting, dus bij gaat het ook spelen. Mijn paniek zit m (denk ik, ben ik nog niet helemaal over uit) in de angst weer teveel op mijn bordje te krijgen. Weer 1000 ballen in de lucht te moeten houden en alles weer moeten combineren met inachtneming van mezelf. Dat vertrouwen heb ik nog niet of dat gaat lukken. En of dat is omdat ik niet het goede werk doe of omdat een gezin met 34 uur werken plus mijn afstuderen simpelweg teveel is, ben ik dus nog niet over uit.
Knuffel voor jou
woensdag 6 juni 2012 om 09:43
Toch fijn dat je het herkent, BB! En inderdaad het is wel een stapje vooruit. Goed om daar bij te blijven stilstaan, anders zie ik alleen steeds wat niet lukt :{ en lijkt het alleen maar een opeenvolging van hobbels!
Bij het inslapen spookte steeds door m`n hoofd dat m`n nieuwe schema deze week 20 uur aangaf, en ik max.11 ga halen.. Hoe ik dat dan ga aangeven, wat ik erbij moet zeggen etc.
Wat me nu het eerste binnenschiet, ook na gelezen te hebben dat je bang bent weer 1000 ballen in de lucht te moeten houden, en veel te veel op je bordje te krijgen (ik ook), dat het aangeven van grenzen zo belangrijk is. Je trampoline voorbeeld vond ik trouwens juist heel mooi.
Dat we leren te voelen hoe groot ons bordje is, durven aan te geven wat er wel en niet op past. Kunnen smullen van het lekkers en daardoor de droge happen ook behapbaar maken. Dat als het niet op ons bordje ligt, dat het dan niet onze aandacht opslokt etc. Nog een ontdekkingstocht om te zien hoe dat bij ons werkt
Bij het inslapen spookte steeds door m`n hoofd dat m`n nieuwe schema deze week 20 uur aangaf, en ik max.11 ga halen.. Hoe ik dat dan ga aangeven, wat ik erbij moet zeggen etc.
Wat me nu het eerste binnenschiet, ook na gelezen te hebben dat je bang bent weer 1000 ballen in de lucht te moeten houden, en veel te veel op je bordje te krijgen (ik ook), dat het aangeven van grenzen zo belangrijk is. Je trampoline voorbeeld vond ik trouwens juist heel mooi.
Dat we leren te voelen hoe groot ons bordje is, durven aan te geven wat er wel en niet op past. Kunnen smullen van het lekkers en daardoor de droge happen ook behapbaar maken. Dat als het niet op ons bordje ligt, dat het dan niet onze aandacht opslokt etc. Nog een ontdekkingstocht om te zien hoe dat bij ons werkt
woensdag 6 juni 2012 om 13:33
@Aponi: vreselijk, van die collega! Zo jong, ik hoop dat het goedkomt, al zal het een tijd duren. Je wordt er ook weer mee geconfronteerd dat het zomaar onverwachts over kan zijn, door zoiets simpels als een val. Op elke leeftijd. Iedereen van slag, ook de willekeur ervan, het oneerlijke, jonge moeder nog.. jeetje, erg hoor!
@Jelly: even benieuwd, is het kantoorwerk? En wat vind je de leuke aspecten/onderdelen aan je werk (als je alle energie weer zou hebben)? Welke aspecten zie je (het meest) tegenop,kosten moeite, stress of neem je voor lief, omdat het erbij hoort?
"met mensen werken" kan in zoveel soorten en maten. In welke mate is dat in jouw werk? Collega's, klantencontact (en zijn dat opgewekte tevreden klanten, of lastige klanten die iets van je moeten, aktie vergen, jij dingen voor moet oplossen)? Daar zit wel verschil in. Moet je samenwerken of zelfstandig, deadlines, veel mailtjes of veel dingen tegelijk te doen? Veel beeldscherm of veel organisatorisch, handelen, doen? Uitvoerend of veel zelfstandige beslissingen en verantwoordelijkheid?
Kijk, dat zijn allemaal dingen die wel een verschil maken. Ik werk ook met veel mensen en ik vind het heerlijk, maar vooral omdat het merendeels aardige, opgewekte mensen zijn, ff pauze hebben, praatje of groet (wederzijds) gewaardeerd wordt.. Dat is geven en nemen tegelijk, zeg maar. Kost energie, maar levert ook energie op.
En er zitten altijd mindere kanten aan werk. Hoe meer je daar tegenop ziet of gaat zien, hoe meer "innerlijk verzet" en dat kost ook energie. Op eoa manier heb ik daar een knop voor kunnen omzetten, het is nu eenmaal terugkerend en hoort er gewoon bij, routinedingen, verstand op 0. Baal ik niet meer van, net als thuis schoonmaken, ben ik ook niet gek op, maar doe het zonder te balen.. soort overgave, okee, dit hoort er ook bij, jammer dan.
Zo ook in de ochtend nattigheid en koude stations, niet kunnen zitten in de trein, allerlei dingen waar ik me in het begin aan ergerde of van baalde, heb ik min of meer in het positieve totaalplaatje (van deze keuze) kunnen integreren en als eindsom (geheel) zie ik dat werk gelukkig nog steeds als "leuk".
Er hangt ook veel van de sfeer en collega's af, vind ik. Ik werk met wisselende, maar zelfde team, daar zijn veranderingen in geweest en met dit team van nu loopt dat erg lekker. We gaan ook buiten werktijd leuk met elkaar om, dwz komen daar buiten werktijd ook ff langs en zijn grofweg op de hoogte van wat er op dat moment speelt in elkaars leven.
Als je weet wat energie kost, wat je ergert, waar je (het meest) tegenop ziet, ben je al een stuk verder. Met mensen werken kan op zoveel verschillende manieren zijn. In een ziekenhuis werk je ook met mensen, maar dat zijn vaak bezorgde, (tijdelijk) afhankelijke mensen, angstig misschien zelfs, die zelf misschien weinig energie hebben. Als je gevoelig bent voor stemmingen en sferen en andermans energie, zijn dat soort banen vooral geschikt voor mensen die zich daar makkelijk voor kunnen afsluiten (vandaar bepaalde nuchterheid van artsen en verpleging) of zelf beschikken over een sterke eigen energie.
En zo ook een callcenter, daar zal je heel veel ergernis (van ongevraagd gebelde mensen) op je af krijgen, klagers, negatief klantencontact. Dat trekt niet iedereen.
Mensen die dat kunnen, moeten een dikke huid hebben, zich niet teveel inleven in anderen, en halen uit andere aspecten voldoening (bonus, targets, die paar klanten die wel toehappen als positief resultaat zien).
Dus zelfs eenzelfde baan kan heel anders zijn in een ander soort branche of bedrijf. Secretaresse op een "prestatiekantoor" (en gestresste mensen bijv, prestatiecultuur) of bij een scholengemeenschap of kinderdagverblijforganisatie of ziekenhuis, dezelfde soort werkzaamheden, maar qua inhoud en sfeer anders, maakt de hele baan anders! En zo ook collega's, wel of niet ff afstand kunnen nemen in pauzes, naar buiten kunnen of "opgesloten" van 9-5 voelen, alles telt mee.
Zeker bij burnouts en reintegratie is het belangrijk dat je weet wat je opbreekt. En zeker is daar onderdeel van dat het combineren van al die uren werk met priveleven, je huishouden en leuke dingen er voor heel veel mensen voor zorgt dat je te weinig aan jezelf toe komt. Ik heb dat zelf ook. Het scheelt al veel als je het werk (en woon-werk) met plezier doet (immers zoveel uren van je tijd en leven!), maar dan nog merk ik ook dat ik bij veel uren dan veel te weinig toekom aan andere dingen die ik heel belangrijk vind (waaronder mijzelf).
Of uren die overblijven (daarna) kan je niet de dingen doen die je zou willen, omdat bijv alles dicht is, anderen binnenshuis blijven met eigen partner/gezin (dus niet lekker kan telefoneren of afspreken), of dat je al moe bent omdat je energie al "vergeven" is in je werkdag. En je niet veel meer doet dan "bijkomen". Dat vind ik "te leeg", zo'n leven, maar voor je het weet word je daarin meegesleurd, en "leef" je van weekend naar weekend, en hollen de weken voorbij tussen "werk" en "vrij".
Hoe meer je nog wil of "moet" (van jezelf) in die vrije tijd, hoe zwaarder het voelt, als dat niet (allemaal) lukt. Dan moet je ofwel dat "moeten" weer op eoa manier veranderen in "ik wil" (als dat kan, zoals sporten), of andere combi's zoeken. Ik geloof niet zo in "als je het maar goed organiseert, dan kan er meer dan je denkt". Ik vind zelf zo'n overgeorganiseerd leven juist niet leuk, ik wil openstaan voor spontane dingen die zich aandienen, onverwachts bezoek, ergens blijven hangen als dat kan en gezellig is.
Tijd vrij maken vind ik iets anders. (evt vaste) momenten dat je de stekkers uit je telefoon trekt, tv uit, vrijhoudt in je agenda voor jezelf, een boek, in bad, lui mogen zijn, een dutje, helemaal niks doen, in de zon zitten, muziek luisteren, een massage boeken, sauna, kapper, yoga of wat je maar kan bedenken wat aandacht voor jezelf is. En waar je niet op de klok hoeft te kijken!! Want mag van jezelf, is nodig, ff alle tijd hebben (voor je gevoel), ik noem dat "in rustige tijd zitten" (dus juist niet plannen en organiseren en aan een schema moeten houden thuis ook nog eens!).
En dat probeer ik dagelijks. Ik kijk geen tv bijvoorbeeld. Na boodschappen en koken kan ik het vaak zelf invullen en dat scheelt. Als de telefoon gaat, kijk ik eerst wie het is en of ik diegene wil spreken op dat moment. Ben ik te moe, dan neem ik niet op (wel mijn kinderen, trouwens). Geen facebook en dergelijke. Forum zie ik als vrijblijvend, ik kan komen en gaan als mij dat uitkomt, voel me niet verplicht. Woon-werk vind ik inmiddels prettig om van de thuissfeer in "werkmood" te komen en andersom. Niet lezen, maar juist om me heen kijken, mensen kijken, de werkdag van me afschudden. Boodschappen en rondje lopen met de dieren (dus daarna pas, vrij laat koken en eten).
Heb dit huis expres een stuk "leger" gemaakt toen ik hier ging wonen: veel licht en ruimte (had ik letterlijk en figuurlijk nodig), makkelijk op te ruimen, dichte kasten, niet overal fotootjes en "gezellige prulletjes", zo min mogelijk huishoudelijk werk, haha. Rommel leidt af (en dat is een dagelijkse strijd hier met een klussende zoon!). Bijhouden dus, maar kan ook mijn ogen sluiten als dat nodig is en laat ik als het erop aan komt de boel liever ff de boel en ga toch iets doen voor mezelf of sociale leven)..
Prioriteiten moet je stellen als je "me-time" wil creeren. Onder "me-time" stel ik ook "me verdiepen". Zowel verdiepen in een boek, kennis, inspirerende mensen en dingen, goed gesprek, en voor allerlei gevoelens en verwondering, genieten, contacten die energie geven, alles wat met zingeving en "ruimer denken" te maken heeft, cursus, verbreding, toekomstvisie, plannen maken, dromen en verlangens en hoe die "waar te maken", of juist te bedenken waar mijn prioriteiten momenteel liggen en of dat nog klopt en wel de juiste prioriteiten zijn.. mijmeren dus (iets anders dan piekeren trouwens!).
Elke avond sluit ik af met een rondje buiten, altijd hetzelfde rondje trouwens, met de dieren, naar de lucht kijken, maan en sterren als die te zien zijn, de tuinen die bloeien, de seizoenen die je daaraan kan aflezen, de kou of warmte voelen.
Belangrijkste blijft mijzelf eraan herinneren waar ik (innerlijke?) rust van krijg (een niet saai soort rust), soort voldane tevredenheid. Soms kan dat alleen al licht en bepaalde temperatuur zijn, een zwoele lucht, me verwonderen onder een boom, buiten zijn, niksdoen en alleen maar zitten te zijn. Vrij van gedachten of zo. Vrij van verleden en toekomst(zorgen), afstand van alle realiteitsdrukte (of druk maken) en echt in het moment zijn.
Misschien gooi ik het wel helemaal om in de zomer: vroeg op en dan buiten zitten met je kopje koffie, zon zien opkomen en vogels die fluiten, contact met de wereld die nog stillligt, geen verkeer. Ik heb ook een veranda (expres aangelegd, maar die is aan vervanging toe, kan je ook bij regen en aangename temperatuur buiten zijn). Aan de andere kant kan ik zoiets juist ook ervaren in de nacht, het donker, buurt die al slaapt).
Maar licht en lucht (en ruimte) kan veel doen voor je humeur, voor relativeren, voor ff niet meedoen aan de hectiek (van onze cultuur en tijd). Drukte ontkom je bijna niet aan. Hangt ervan af waar je woont, maar drukte en ook rust kan je opzoeken. Ik doe beide. Daar moet je soms een balans in proberen te houden, als dat ff kan. Ik vind het zelf moeilijker "afkicken" van drukte als ik veel in "drukke tijd" zit, veel impulsen van buitenaf de aandacht vragen.
Multitasken en schiften, ik probeer dat zoveel mogelijk te mijden en tijd te verdelen: dit is voor dit en dat is voor dat. Ik zal niet snel bij de supermarkt telefoon opnemen bijv. Ben ik ff met andere dingen bezig, bel ik later wel terug.
Anyway, ik geloof in je leven versimpelen (zie bijv de site simplifylife.nl). Waar dat maar kan.
En daar ga ik vanmiddag en deze week maar ff aan werken in en om het huis! (nutteloze dingen weggooien, ruimte maken om te verven, weer wat witter en lichter maken, kleine reparaties, dat soort dingen). Ik geloof dat alles wat blijft liggen (en dus plaats inneemt) energie kost (onbewust ergert en plek inneemt of moet "negeren", in elk geval vraagt het aandacht)..
Fijne dag iedereen!
@Jelly: even benieuwd, is het kantoorwerk? En wat vind je de leuke aspecten/onderdelen aan je werk (als je alle energie weer zou hebben)? Welke aspecten zie je (het meest) tegenop,kosten moeite, stress of neem je voor lief, omdat het erbij hoort?
"met mensen werken" kan in zoveel soorten en maten. In welke mate is dat in jouw werk? Collega's, klantencontact (en zijn dat opgewekte tevreden klanten, of lastige klanten die iets van je moeten, aktie vergen, jij dingen voor moet oplossen)? Daar zit wel verschil in. Moet je samenwerken of zelfstandig, deadlines, veel mailtjes of veel dingen tegelijk te doen? Veel beeldscherm of veel organisatorisch, handelen, doen? Uitvoerend of veel zelfstandige beslissingen en verantwoordelijkheid?
Kijk, dat zijn allemaal dingen die wel een verschil maken. Ik werk ook met veel mensen en ik vind het heerlijk, maar vooral omdat het merendeels aardige, opgewekte mensen zijn, ff pauze hebben, praatje of groet (wederzijds) gewaardeerd wordt.. Dat is geven en nemen tegelijk, zeg maar. Kost energie, maar levert ook energie op.
En er zitten altijd mindere kanten aan werk. Hoe meer je daar tegenop ziet of gaat zien, hoe meer "innerlijk verzet" en dat kost ook energie. Op eoa manier heb ik daar een knop voor kunnen omzetten, het is nu eenmaal terugkerend en hoort er gewoon bij, routinedingen, verstand op 0. Baal ik niet meer van, net als thuis schoonmaken, ben ik ook niet gek op, maar doe het zonder te balen.. soort overgave, okee, dit hoort er ook bij, jammer dan.
Zo ook in de ochtend nattigheid en koude stations, niet kunnen zitten in de trein, allerlei dingen waar ik me in het begin aan ergerde of van baalde, heb ik min of meer in het positieve totaalplaatje (van deze keuze) kunnen integreren en als eindsom (geheel) zie ik dat werk gelukkig nog steeds als "leuk".
Er hangt ook veel van de sfeer en collega's af, vind ik. Ik werk met wisselende, maar zelfde team, daar zijn veranderingen in geweest en met dit team van nu loopt dat erg lekker. We gaan ook buiten werktijd leuk met elkaar om, dwz komen daar buiten werktijd ook ff langs en zijn grofweg op de hoogte van wat er op dat moment speelt in elkaars leven.
Als je weet wat energie kost, wat je ergert, waar je (het meest) tegenop ziet, ben je al een stuk verder. Met mensen werken kan op zoveel verschillende manieren zijn. In een ziekenhuis werk je ook met mensen, maar dat zijn vaak bezorgde, (tijdelijk) afhankelijke mensen, angstig misschien zelfs, die zelf misschien weinig energie hebben. Als je gevoelig bent voor stemmingen en sferen en andermans energie, zijn dat soort banen vooral geschikt voor mensen die zich daar makkelijk voor kunnen afsluiten (vandaar bepaalde nuchterheid van artsen en verpleging) of zelf beschikken over een sterke eigen energie.
En zo ook een callcenter, daar zal je heel veel ergernis (van ongevraagd gebelde mensen) op je af krijgen, klagers, negatief klantencontact. Dat trekt niet iedereen.
Mensen die dat kunnen, moeten een dikke huid hebben, zich niet teveel inleven in anderen, en halen uit andere aspecten voldoening (bonus, targets, die paar klanten die wel toehappen als positief resultaat zien).
Dus zelfs eenzelfde baan kan heel anders zijn in een ander soort branche of bedrijf. Secretaresse op een "prestatiekantoor" (en gestresste mensen bijv, prestatiecultuur) of bij een scholengemeenschap of kinderdagverblijforganisatie of ziekenhuis, dezelfde soort werkzaamheden, maar qua inhoud en sfeer anders, maakt de hele baan anders! En zo ook collega's, wel of niet ff afstand kunnen nemen in pauzes, naar buiten kunnen of "opgesloten" van 9-5 voelen, alles telt mee.
Zeker bij burnouts en reintegratie is het belangrijk dat je weet wat je opbreekt. En zeker is daar onderdeel van dat het combineren van al die uren werk met priveleven, je huishouden en leuke dingen er voor heel veel mensen voor zorgt dat je te weinig aan jezelf toe komt. Ik heb dat zelf ook. Het scheelt al veel als je het werk (en woon-werk) met plezier doet (immers zoveel uren van je tijd en leven!), maar dan nog merk ik ook dat ik bij veel uren dan veel te weinig toekom aan andere dingen die ik heel belangrijk vind (waaronder mijzelf).
Of uren die overblijven (daarna) kan je niet de dingen doen die je zou willen, omdat bijv alles dicht is, anderen binnenshuis blijven met eigen partner/gezin (dus niet lekker kan telefoneren of afspreken), of dat je al moe bent omdat je energie al "vergeven" is in je werkdag. En je niet veel meer doet dan "bijkomen". Dat vind ik "te leeg", zo'n leven, maar voor je het weet word je daarin meegesleurd, en "leef" je van weekend naar weekend, en hollen de weken voorbij tussen "werk" en "vrij".
Hoe meer je nog wil of "moet" (van jezelf) in die vrije tijd, hoe zwaarder het voelt, als dat niet (allemaal) lukt. Dan moet je ofwel dat "moeten" weer op eoa manier veranderen in "ik wil" (als dat kan, zoals sporten), of andere combi's zoeken. Ik geloof niet zo in "als je het maar goed organiseert, dan kan er meer dan je denkt". Ik vind zelf zo'n overgeorganiseerd leven juist niet leuk, ik wil openstaan voor spontane dingen die zich aandienen, onverwachts bezoek, ergens blijven hangen als dat kan en gezellig is.
Tijd vrij maken vind ik iets anders. (evt vaste) momenten dat je de stekkers uit je telefoon trekt, tv uit, vrijhoudt in je agenda voor jezelf, een boek, in bad, lui mogen zijn, een dutje, helemaal niks doen, in de zon zitten, muziek luisteren, een massage boeken, sauna, kapper, yoga of wat je maar kan bedenken wat aandacht voor jezelf is. En waar je niet op de klok hoeft te kijken!! Want mag van jezelf, is nodig, ff alle tijd hebben (voor je gevoel), ik noem dat "in rustige tijd zitten" (dus juist niet plannen en organiseren en aan een schema moeten houden thuis ook nog eens!).
En dat probeer ik dagelijks. Ik kijk geen tv bijvoorbeeld. Na boodschappen en koken kan ik het vaak zelf invullen en dat scheelt. Als de telefoon gaat, kijk ik eerst wie het is en of ik diegene wil spreken op dat moment. Ben ik te moe, dan neem ik niet op (wel mijn kinderen, trouwens). Geen facebook en dergelijke. Forum zie ik als vrijblijvend, ik kan komen en gaan als mij dat uitkomt, voel me niet verplicht. Woon-werk vind ik inmiddels prettig om van de thuissfeer in "werkmood" te komen en andersom. Niet lezen, maar juist om me heen kijken, mensen kijken, de werkdag van me afschudden. Boodschappen en rondje lopen met de dieren (dus daarna pas, vrij laat koken en eten).
Heb dit huis expres een stuk "leger" gemaakt toen ik hier ging wonen: veel licht en ruimte (had ik letterlijk en figuurlijk nodig), makkelijk op te ruimen, dichte kasten, niet overal fotootjes en "gezellige prulletjes", zo min mogelijk huishoudelijk werk, haha. Rommel leidt af (en dat is een dagelijkse strijd hier met een klussende zoon!). Bijhouden dus, maar kan ook mijn ogen sluiten als dat nodig is en laat ik als het erop aan komt de boel liever ff de boel en ga toch iets doen voor mezelf of sociale leven)..
Prioriteiten moet je stellen als je "me-time" wil creeren. Onder "me-time" stel ik ook "me verdiepen". Zowel verdiepen in een boek, kennis, inspirerende mensen en dingen, goed gesprek, en voor allerlei gevoelens en verwondering, genieten, contacten die energie geven, alles wat met zingeving en "ruimer denken" te maken heeft, cursus, verbreding, toekomstvisie, plannen maken, dromen en verlangens en hoe die "waar te maken", of juist te bedenken waar mijn prioriteiten momenteel liggen en of dat nog klopt en wel de juiste prioriteiten zijn.. mijmeren dus (iets anders dan piekeren trouwens!).
Elke avond sluit ik af met een rondje buiten, altijd hetzelfde rondje trouwens, met de dieren, naar de lucht kijken, maan en sterren als die te zien zijn, de tuinen die bloeien, de seizoenen die je daaraan kan aflezen, de kou of warmte voelen.
Belangrijkste blijft mijzelf eraan herinneren waar ik (innerlijke?) rust van krijg (een niet saai soort rust), soort voldane tevredenheid. Soms kan dat alleen al licht en bepaalde temperatuur zijn, een zwoele lucht, me verwonderen onder een boom, buiten zijn, niksdoen en alleen maar zitten te zijn. Vrij van gedachten of zo. Vrij van verleden en toekomst(zorgen), afstand van alle realiteitsdrukte (of druk maken) en echt in het moment zijn.
Misschien gooi ik het wel helemaal om in de zomer: vroeg op en dan buiten zitten met je kopje koffie, zon zien opkomen en vogels die fluiten, contact met de wereld die nog stillligt, geen verkeer. Ik heb ook een veranda (expres aangelegd, maar die is aan vervanging toe, kan je ook bij regen en aangename temperatuur buiten zijn). Aan de andere kant kan ik zoiets juist ook ervaren in de nacht, het donker, buurt die al slaapt).
Maar licht en lucht (en ruimte) kan veel doen voor je humeur, voor relativeren, voor ff niet meedoen aan de hectiek (van onze cultuur en tijd). Drukte ontkom je bijna niet aan. Hangt ervan af waar je woont, maar drukte en ook rust kan je opzoeken. Ik doe beide. Daar moet je soms een balans in proberen te houden, als dat ff kan. Ik vind het zelf moeilijker "afkicken" van drukte als ik veel in "drukke tijd" zit, veel impulsen van buitenaf de aandacht vragen.
Multitasken en schiften, ik probeer dat zoveel mogelijk te mijden en tijd te verdelen: dit is voor dit en dat is voor dat. Ik zal niet snel bij de supermarkt telefoon opnemen bijv. Ben ik ff met andere dingen bezig, bel ik later wel terug.
Anyway, ik geloof in je leven versimpelen (zie bijv de site simplifylife.nl). Waar dat maar kan.
En daar ga ik vanmiddag en deze week maar ff aan werken in en om het huis! (nutteloze dingen weggooien, ruimte maken om te verven, weer wat witter en lichter maken, kleine reparaties, dat soort dingen). Ik geloof dat alles wat blijft liggen (en dus plaats inneemt) energie kost (onbewust ergert en plek inneemt of moet "negeren", in elk geval vraagt het aandacht)..
Fijne dag iedereen!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 6 juni 2012 om 13:39
Ow, in een notedop dus:
"Sterk" is naar mijn idee niet: "alle ballen met succes in de lucht kunnen houden".
Sterk is OOK weerstand kunnen bieden aan dingen die er voor jou niet zo toe doen (en vooral door anderen zo belangrijk gevonden wordt), weten wat voor jezelf toevoegt en wat je kan missen, wat je werkelijk wil in je leven en daar plaats voor maken, hoe anderen ook proberen druk uit te oefenen wat in hun ogen "moet". Weten wat jouw "minimale behoeften" zijn, waar je tevreden leven mee zou kunnen zijn of nodig hebt om je leven als "fijn" te betitelen (en daar aandacht en tijd aan besteden, zoveel mogelijk iig), de moeite waard maakt (letterlijk).
"Sterk" is naar mijn idee niet: "alle ballen met succes in de lucht kunnen houden".
Sterk is OOK weerstand kunnen bieden aan dingen die er voor jou niet zo toe doen (en vooral door anderen zo belangrijk gevonden wordt), weten wat voor jezelf toevoegt en wat je kan missen, wat je werkelijk wil in je leven en daar plaats voor maken, hoe anderen ook proberen druk uit te oefenen wat in hun ogen "moet". Weten wat jouw "minimale behoeften" zijn, waar je tevreden leven mee zou kunnen zijn of nodig hebt om je leven als "fijn" te betitelen (en daar aandacht en tijd aan besteden, zoveel mogelijk iig), de moeite waard maakt (letterlijk).
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
donderdag 7 juni 2012 om 10:22
Ah, eindelijk weer lekker geslapen, wat kan dat goed doen zeg!
@Suzy,
Over het soort werk (gewijzigd ivm privacy) ik werk in het circus, best wel dynamisch dus...
Als ik weer aan t echte werk ga, weet ik zeker dat ik echt een klein ding eruit ga pikken en me daarop ga richten. Ik denk niet dat ik de volgende keer m`n werk boven mezelf ga stellen
. Ik verwacht er wel ruimte voor te krijgen.
Maar echt, ik ben nu op m`n werk geweest, maar zonder te werken, of alleen 3 dingetjes opruimen, alleen nog maar bezig met het omgaan met de prikkels en bij mezelf te voelen waar de schoen wringt. Er komen ook zoveel emoties van vroeger op.
Zo realiseerde ik me gisteren tijdens t werk dat de angst die ik voel als ik aan het werkschema (dat ik bij voorbaat niet haal) denk, gerelateerd is aan de angst die ik vroeger voor m`n moeder had...
Bang dat wanneer ik een foutje maakte ik een lading beledigingen over me heen kreeg...
zit dus nog volop in het ' verwerken' denk ik..
Het is interessant te lezen hoe jij de werksituatie bekijkt. Heel volwassen, alsof je er boven staat, bewust kiest, dat is prettig. Heb ooit in XXX gewerkt, en werd er zo ongelukkig van dat ik plotsklaps ben gestopt. Ik kon toen niet uitleggen waarom. Nu ik je stukje lees realiseer ik me dat ik waarschijnlijk nam ik al die energie van mensen over. Mooi hoe je bewust bezig bent met 'me-time'. Ik geloof ook echt in het versimpelen van je leven, en 1 ding tegelijk.
@Framboosjes: kwam in t Coach jezelf boekje ook een tip tegen over Me-time. Misschien heb je er wat aan bij je vraag over hoeveel tijd je wekelijks voor jezelf wilt.
@BB: Hoeveel dagen ben je eigenlijk bij dat programma?
Ik ben een paar dagen weg, zal `k t Me-time noemen
Meiden, voor jullie allemaal ! Bedankt voor jullie lieve, oprechte reacties en stukjes hier.
Wel erg zoetsappig, maar toch dit liedje doet me vaak wat /
@Suzy,
Over het soort werk (gewijzigd ivm privacy) ik werk in het circus, best wel dynamisch dus...
Als ik weer aan t echte werk ga, weet ik zeker dat ik echt een klein ding eruit ga pikken en me daarop ga richten. Ik denk niet dat ik de volgende keer m`n werk boven mezelf ga stellen
. Ik verwacht er wel ruimte voor te krijgen. Maar echt, ik ben nu op m`n werk geweest, maar zonder te werken, of alleen 3 dingetjes opruimen, alleen nog maar bezig met het omgaan met de prikkels en bij mezelf te voelen waar de schoen wringt. Er komen ook zoveel emoties van vroeger op.
Zo realiseerde ik me gisteren tijdens t werk dat de angst die ik voel als ik aan het werkschema (dat ik bij voorbaat niet haal) denk, gerelateerd is aan de angst die ik vroeger voor m`n moeder had...
Bang dat wanneer ik een foutje maakte ik een lading beledigingen over me heen kreeg...
zit dus nog volop in het ' verwerken' denk ik..
Het is interessant te lezen hoe jij de werksituatie bekijkt. Heel volwassen, alsof je er boven staat, bewust kiest, dat is prettig. Heb ooit in XXX gewerkt, en werd er zo ongelukkig van dat ik plotsklaps ben gestopt. Ik kon toen niet uitleggen waarom. Nu ik je stukje lees realiseer ik me dat ik waarschijnlijk nam ik al die energie van mensen over. Mooi hoe je bewust bezig bent met 'me-time'. Ik geloof ook echt in het versimpelen van je leven, en 1 ding tegelijk.
@Framboosjes: kwam in t Coach jezelf boekje ook een tip tegen over Me-time. Misschien heb je er wat aan bij je vraag over hoeveel tijd je wekelijks voor jezelf wilt.
@BB: Hoeveel dagen ben je eigenlijk bij dat programma?
Ik ben een paar dagen weg, zal `k t Me-time noemen
Meiden, voor jullie allemaal ! Bedankt voor jullie lieve, oprechte reacties en stukjes hier.
Wel erg zoetsappig, maar toch dit liedje doet me vaak wat /
donderdag 7 juni 2012 om 10:43
Hey meiden,
Sorry dat ik deze week zo weinig heb gereageerd:s. Ik heb ook jullie posts (behalve die van Jelly hierboven) nog niet echt zo goed gelezen. Sorry. Ik heb de afgelopen dagen gestudeerd op de universiteit. Lekker overgang van niets doen naar hele dag studeren, en al na de tweede dag was ik kapot....En ook als ik zo terugdenk studeren nog voor mijn break-up met ex; na 2 dagen was ik kapot....Het gaat gewoon van 6 uur kunnen studeren, naar 3, naar 1, naar...moeheid. Ik merk ook dat mijn 'donkere' ik (botheid, 'borderline-trekken') dan weer op beginnen te bloeien. Ik zal echt even jullie posts gaan lezen, volgens mij staan daar goede tips in, en me-time is inderdaad een aanrader, maar ik voel me gewoon echt n beetje een faler.
Als kind kropte ik al mn emoties op (bedankt ma) en kon ik van 8 uur sochtends tot savonds laat studeren. Oja, en savonds piekeren, altijd moe, weinig slapen. Ik merk als ik nu van de uni af kom dat ik ook 's avonds dan gewoon indrukken aan het verwerken ben ofzo, slecht slapen (niet piekeren, gelukkig). en sinds ik ben gaan leren voelen, een paar jaar geleden, kan ik niet meer zo knetterhard studeren zonder ongelukkig te worden (maar he, dat was ik tijdens mn jeugd ook). Ik weet gewoon niet zo goed wat ik moet doen. Is dit tijdelijk? Heb ik gewoon veel me-time nodig? Ben ik dan niet 'lui'?
:S
Zo weer lekker hele dag studeren, ofzo, vanochtend vrij genomen....
Oja, en Jelly, ik had dat ook in het ziekenhuis. Ik heb twee zomers in de zorg proberen te werken en het allemaal maar 1 week ofzo vol gehouden. Als ik terugkijk was ik enerzijds ook wel oververmoeid, maar aan de andere kant werd ik ook zo verdrietig van dat werk, die sfeer....pfff:s Waarom moet ik nou weer zo'n emo-persoon zijn....
zie je; ik ben moe; en de zelfafbranding/de grond in boor-gedachten komen in volle glorie omhoog. jeeh:S
Sorry dat ik deze week zo weinig heb gereageerd:s. Ik heb ook jullie posts (behalve die van Jelly hierboven) nog niet echt zo goed gelezen. Sorry. Ik heb de afgelopen dagen gestudeerd op de universiteit. Lekker overgang van niets doen naar hele dag studeren, en al na de tweede dag was ik kapot....En ook als ik zo terugdenk studeren nog voor mijn break-up met ex; na 2 dagen was ik kapot....Het gaat gewoon van 6 uur kunnen studeren, naar 3, naar 1, naar...moeheid. Ik merk ook dat mijn 'donkere' ik (botheid, 'borderline-trekken') dan weer op beginnen te bloeien. Ik zal echt even jullie posts gaan lezen, volgens mij staan daar goede tips in, en me-time is inderdaad een aanrader, maar ik voel me gewoon echt n beetje een faler.
Als kind kropte ik al mn emoties op (bedankt ma) en kon ik van 8 uur sochtends tot savonds laat studeren. Oja, en savonds piekeren, altijd moe, weinig slapen. Ik merk als ik nu van de uni af kom dat ik ook 's avonds dan gewoon indrukken aan het verwerken ben ofzo, slecht slapen (niet piekeren, gelukkig). en sinds ik ben gaan leren voelen, een paar jaar geleden, kan ik niet meer zo knetterhard studeren zonder ongelukkig te worden (maar he, dat was ik tijdens mn jeugd ook). Ik weet gewoon niet zo goed wat ik moet doen. Is dit tijdelijk? Heb ik gewoon veel me-time nodig? Ben ik dan niet 'lui'?
:S
Zo weer lekker hele dag studeren, ofzo, vanochtend vrij genomen....
Oja, en Jelly, ik had dat ook in het ziekenhuis. Ik heb twee zomers in de zorg proberen te werken en het allemaal maar 1 week ofzo vol gehouden. Als ik terugkijk was ik enerzijds ook wel oververmoeid, maar aan de andere kant werd ik ook zo verdrietig van dat werk, die sfeer....pfff:s Waarom moet ik nou weer zo'n emo-persoon zijn....
zie je; ik ben moe; en de zelfafbranding/de grond in boor-gedachten komen in volle glorie omhoog. jeeh:S